Mahubiri

Ujumbe wa Simpson unaopendwa kuliko yote: hitaji la ndani kabisa la roho si baraka yoyote — si uponyaji, si utakaso, si kile kitu tunachokifuatilia — bali Kristo Mwenyewe kama uzima ukaao ndani. Afuatilia safari yake mwenyewe, kutoka kutafuta uzoefu hadi kumpokea Yeye Mwenyewe, akionyesha kwamba kila kipawa hukaa tu wakati Mtoaji anakaa, na amalizia kwa wimbo uliozaliwa katika ugunduzi huu: 'Zamani ilikuwa baraka, sasa ni Bwana.'

Kutoka 'sauti ndogo ya utulivu' ya Eliya, Simpson ahoji kwamba Mungu hukutwa katika utulivu wala si katika ghasia: baraka tamu kuliko zote Kristo aletayo ni pumziko la Sabato la roho. Yafuata mashauri ya vitendo — maombi yaliyotulia, usemi uliozuiliwa, roho iliyonyamaza chini ya shinikizo na uchokozi — hata maisha yenyewe yaje kunena kwa sauti ya utulivu mwanana.

Uchunguzi unaopanda wa yale ambayo 'yote yawezekana kwake yeye aaminiye' hasa huyahusu: wokovu kwa wenye dhambi wabaya kuliko wote, utakaso, uponyaji wa mwili, riziki ya kila siku, na kuinjilishwa kwa ulimwengu. Simpson akazia ulinganifu wa kushangaza — yale yawezekanayo kwa Mungu yatolewa kwa imani — na kumwita msomaji kuyadai katika maombi ya imani.

Furaha, asema Simpson, ndiyo tofauti iliyo dhahiri zaidi kati ya Ukristo na kila dini nyingine — na neno la Nehemia laifanya kuwa siri ya nguvu. Anaitofautisha shangwe inayotegemea mazingira na furaha ya Kristo ikaayo ndani, akaonyesha kwamba furaha hiyo ni nguvu kwa utumishi, saburi katika jaribu, na ushuhuda wenye kuvuta kupita yote ambao mwamini anao.

“Mjazwe Roho” — na Simpson anashika neno kujazwa, kujaa kiasi kwamba hakuna nafasi iliyobaki tupu. Kujazwa huko, anaonyesha, si mvuto, wala hisia, wala mkusanyiko wa kweli fulani, bali ni Mtu aliye hai; kiini chote cha Ukristo ni Kristo akaaye ndani. Anaeleza asili yake, masharti yake, na jinsi ya kudumu ndani yake, akiuita moyo uliojaa nusu ukamilike kumilikiwa kabisa, ili mito ya maji yaliyo hai itiririke kutoka ndani kabisa.

Akisoma nyumba ya Ibrahimu kama mfano, Simpson anapita zaidi ya kufukuzwa kwa Ishmaeli — kukombolewa kwa mwamini kutoka dhambi iliyo ndani — hadi kwenye madhabahu ngumu zaidi pale Moria, ambapo hata nafsi iliyotakaswa, kama Isaka, lazima itolewe. Nafsi, anaonya, ni adui mjanja kuliko dhambi na mpendwa zaidi sana. Ni pale tu “mimi” mwenye kiburi na ukaidi anapokufa ndipo Kristo aliyefufuka anaweza kuishi ndani yetu kweli, hata maisha yasiwe yetu tena bali “Kristo yu hai ndani yangu.”

Maombi, anahoji Simpson, ni sanaa ya juu inayopaswa kufundishwa na Mungu, na Roho Mtakatifu ndiye Msaidizi moyoni anayeyafundisha. Anaonyesha Roho akifunua hitaji letu, akiwasha tamaa takatifu, akituwekea mzigo wa maombezi, akileta ahadi zinazoamsha imani, na mwishowe akitufundisha wakati wa kuacha kuomba na kugeuza ombi kuwa sifa.

Majaribu, anahoji Simpson, hufuata imani katika mpango wa Mungu — Waebrania 11 huongoza hadi Waebrania 12. Anasoma kuadibishwa kama "malezi ya mwana," nidhamu ya upole ya mzazi, anakiri kwamba kwa wakati huu ni ya huzuni, na kuonyesha kwamba huzaa haki na amani kwa wale tu waliozoezwa nayo: wasiyodharau, wasiozimia, na wanaoshika kwa nguvu zaidi kwa imani na maombi.

Maombi, anahoji Simpson kutoka kwa Yakobo, yamekusudiwa kushuka hadi kiwango cha maisha ya kila siku. Anafuatilia nafasi yake katika mambo ya kawaida, katika majaribu, katika furaha, katika ugonjwa na katika maombezi, akisisitiza kwamba hakuna jambo dogo mno wala gumu mno kumletea Mungu, na anafikia "kuomba kwake mwenye haki kwafaa sana, akiomba kwa bidii" kwa Eliya — maombi makali, yaliyolenga, kwa ajili ya wengine, yanayotazamia jibu.

Kuridhika kwa Paulo, anahoji Simpson, kunategemea siri aliyojifunza: "Nayaweza mambo yote katika yeye anitiaye nguvu." Nguvu hubaki ndani ya Kristo aliye hai na hushirikishwa tu katika muungano naye, ikichotwa wakati kwa wakati. Siri hii hufaa katika njaa na katika wingi — mafanikio yakiwa jaribu gumu zaidi — na hushikwa upesi lakini huwezwa kikamilifu tu kwa mazoezi.

Simpson anamweka Mkristo aliyechakaa, aliye "na shida" daima, kando ya maisha yanayofurika aliyoyajua Paulo akiwa amefungwa minyororo katika kambi ya askari Rumi. Anaufuatilia utimilifu huo hadi kwenye ukuu wa Mungu wa Paulo — wa uumbaji, wa historia ya Israeli, wa Kristo aliyefufuka na kupaa, wa mbinguni — na kufikia kusema "Mungu wangu" na kuacha kila hitaji liwe chombo cha utimilifu wake.

Simpson anasoma orodha ya mwisho ya Waebrania 11 kama makundi manne ya mashahidi: kile imani inachoweza kufanya, kuwa, kustahimili na kupokea. Wanawaita waaminio kuweka kando kila mzigo na dhambi ile ituzingayo kwa upesi na kupiga mbio kwa saburi, wakishika "kitu kilicho bora" walichokikosa wao — Roho akaaye na Kristo akaaye ndani — na kumtazama Yesu peke yake.

Simpson anahoji kwamba utakaso ni kazi ya Mungu mwenyewe, "pato kuu la imani, si fanikio la matendo," lililosimama juu ya kuhesabiwa haki kulikothibitika. Anaueleza katika maana tatu — kutengwa na uovu na ulimwengu, kuwekwa wakfu kwa Mungu kama milki yake, na kujazwa na Kristo — maana ya mwisho ikifungua nafasi isiyo na mipaka ya kukua.

Simpson anasoma maswali ya Paulo katika Warumi 10 kama "mantiki kali isiyopindika" inayoweka maangamizi au ukombozi wa ulimwengu juu ya dhamiri ya kila mwamini. Anaieleza Injili kama haki ya Mungu ndani ya Kristo, ya bure na iliyo karibu kama kilio, kisha anafuatilia viungo vitatu vya wajibu: wa mwenye dhambi kuamini, wa mjumbe kwenda, na wa kanisa kutuma.

Simpson anakufanya kurudi kwa Bwana kuwa "silaha kwa ajili ya vita vya maisha" badala ya somo la wanatheolojia. Pamoja na Yakobo anasoma tamaa, kulimbikiza mali, anasa na kuwaonea wafanyakazi kama ishara za siku za mwisho, na kuwaita waliodhulumiwa kwenye saburi ya Kristo mwenyewe: siku ile itanyoosha kila kosa, italipa kila ujira uliozuiliwa, na kuleta mavuno ya kazi zote zilizokuwa vipande vipande.

Simpson anaieleza huduma ya Kikristo kama ubia pamoja na Mungu. Kristo analipa madeni ya kampuni, anatoa mtaji usio na kikomo, anawapa watenda kazi wake mavuno, anawaandaa watenda kazi na kazi zenyewe, na kushiriki thawabu. Sehemu ya mwamini ni kuichukulia kazi kuwa yake, kuona kwamba inategemea kufanya kazi pamoja kwetu, na kujenga juu ya mpango wake kwa nguvu zake, si kwa ujasiriamali.

Simpson anaisoma habari ya Gideoni kama kitendawili cha nguvu katika udhaifu. Mkimbizi anayetetemeka anaitwa "shujaa mwenye nguvu" na kufanywa hivyo kwa neno la Mungu. Mungu kwa uvumilivu anampa ishara ambazo imani yake dhaifu inaziomba, kisha analichuja jeshi lake kutoka elfu thelathini hadi watu mia tatu walio macho. Simpson anasisitiza kwamba Mungu bado hupima na kujichagulia watu walio wake "kikamilifu."

Simpson anachota mafundisho mawili kutoka kwa Yeftha. Mungu hutumia vitu vilivyodharauliwa: mtu aliyetengwa ambaye angeweza kujaa uchungu anamtumaini Mungu, anaiita nyumba yake Tobu, "njema," na kuwaokoa ndugu waliomkataa. Na Mungu anataka watu anaoweza kuwaamini: Yeftha anaishika nadhiri yake, ambayo Simpson anaisoma kama kuwekwa wakfu kwa binti yake akiwa hai, si kifo chake, sadaka ngumu kuliko kufa.

Simpson anakichukulia kitabu cha Waamuzi kama onyo dhidi ya kurudi nyuma baada ya baraka. Makabila kwanza yanawavumilia Wakanaani, kisha yanawatoza kodi, yanakaa katikati yao, yanaoana nao na kuitumikia miungu yao, mpaka Mungu anamfanya adui kuwa mwiba wao na bwana wao. Chanzo chenyewe: walimtegemea Yoshua badala ya kumshika Mungu wao wenyewe. Bokimu, mahali pa kulia, inapaswa kuongoza hadi Beula.

Simpson anamweleza Yakobo kama mtume wa maisha ya kivitendo na kufuatilia nidhamu mbili. Jaribu halitoki kwa Mungu, lakini Mungu hulitawala: hufunua moyo, hufundisha maombi na kukesha, hukamilisha saburi na hushinda taji. Maongozi ya Mungu huligeuza gurudumu kati ya kufanikiwa na shida, naye Simpson anahimiza kupata ushindi ndani ya Mungu katika kila hali.

Simpson anahoji kwamba tabia ya Kikristo ni ya kimbingu, si ya asili. Anafuata hatua za Paulo: kuacha hata haki yake mwenyewe, kushiriki mateso ya Kristo, na kufananishwa na kufa kwake. Nguvu ya kufufuka kwa Kristo huja kwanza na kufanya kujitoa kuwe kwa furaha. Anamalizia kwa tumaini la ufufuo wa kwanza.

Simpson anaieleza Waebrania 12:18-24 kama lengo la imani. Waaminio hawakufika kwenye vitisho vya Sinai bali kwenye rehema ya Sayuni, mji wa mbinguni, malaika, kanisa la wazaliwa wa kwanza, Mungu, watakatifu waliokamilishwa, na Yesu Mpatanishi pamoja na damu yake ya kunyunyizwa. Upendeleo mkubwa zaidi huleta wajibu mzito zaidi, na kutikisika kunakokuja kutaacha ufalme usiotikisika peke yake.

Simpson anasoma kuingia kwa Kristo Yerusalemu kama msafara wa kifalme wa upole na upendo, kielelezo cha kuja kwake moyoni, kwa Kanisa na wakati wa kurudi kwake. Kiini chake, "Bwana ana haja nawe," kinakuwa dai juu ya kila mwamini: Mungu alimuumba, akamkomboa na anammiliki kila mmoja, na anamhitaji pale pale alipomweka.

Simpson anahoji kwamba kuwa "zaidi ya washindi" kunamaanisha zaidi ya kunusurika: kushinda vita vya kukata shauri vinavyobaki vimeshindwa, kugeuza mashambulizi ya Shetani kuwa mafunzo na nyara, kusonga mbele hadi nchi mpya kwa ajili ya Kristo, na kumheshimu Jemadari mbele ya mbingu zinazotazama. Yote hayo huja tu "kwa yeye aliyetupenda," na huishia katika taji.

Simpson anahoji kwamba neema hairekebishi tu uharibifu wa dhambi bali, kama mti ulioponywa au lulu inayozunguka chembe ya mchanga, huleta mema makubwa zaidi kutoka ndani yake. Anafuatilia jambo hili katika kuongoka kwa wenye dhambi wakuu, utakaso, kuwekwa huru kutoka matokeo ya dhambi, na ukombozi wenyewe, unaomwinua mwanadamu juu zaidi kuliko Adamu alivyosimama, na kuwaita waaminio kuzidi kwa kurudisha.

Simpson anaifuatilia njia ya msafiri kutoka udhaifu hadi nguvu za kibinadamu na kuendelea hadi nguvu za Mungu mwenyewe, zinazokuja tu nguvu zetu zinapokwisha na kubadilishwa kwa nguvu zake. Nguvu hiyo ya Kimungu inatuinua juu ya taabu, inatubeba katika wajibu wa kila siku, inatuwezesha kusimama dhidi ya Shetani na kustahimili makosa kwa furaha, na kututayarisha kujazwa Kristo.

Simpson anaeleza njia tatu ambazo waaminio na wasioamini humtenda Roho Mtakatifu dhambi. Wakristo humzima kwa kutotii, ibada ya desturi tu, mahubiri ya kiburi na ugomvi; humhuzunisha kwa kutokuamini, kujitoa nusu, sanamu na uchungu; wenye dhambi hupinga kuhakikisha kwake kwa kujishughulisha na mengine, kuahirisha na makimbilio ya uongo. Anahimiza kushika hata mguso wake hafifu kabisa.

Simpson anahoji kwamba kukua kwa Kikristo huanzia katika utakaso badala ya kuuelekea: Kristo akishakaa ndani, kila neema tayari imetolewa ndani yake. Hata hivyo mwamini lazima afanye bidii yote, akichanganya imani, wema, maarifa, kiasi na upendo kuwa upatanifu mmoja kama kwaya, kwa maana kukua peke yake ndiko kunakotuzuia tusianguke, na kunaishia katika kuingia kwa wingi.

Simpson anasoma maono ya usiku ya Zekaria kama faraja ya Mungu kwa wajenzi wachache wa hekalu: Kristo akiomba kati ya mihadasi, mafundi wa kuvunja kila pembe, hakuna kamba ya kupimia Yerusalemu, mavazi machafu ya Yoshua yakibadilishwa, taa ikilishwa na mizeituni, si kwa uwezo, na uovu ukiondolewa. Unamalizia kwa taji za Yoshua, mifano ya Kristo aliyevikwa taji.

Simpson anasoma ushindi wa Gideoni kwa taa, mitungi na tarumbeta kama nguvu ya udhaifu. Mtungi mtupu uliovunjika ni mwili uliojitoa ambao kupitia huo nuru ya Kristo hung'aa katika majaribu; taa ni Kristo akaaye ndani; tarumbeta ni mpiga mbiu sahili wa Injili; na kilio 'Upanga wa Bwana na wa Gideoni' huunganisha nguvu ya Kimungu na utii wa mwanadamu.

Simpson anakisoma kitabu cha Ruthu kama picha angavu iliyowekwa dhidi ya siku za giza za Waamuzi. Anachota kutoka ndani yake mafundisho juu ya wema wa nyumbani, juu ya maongozi ya Mungu, juu ya ukombozi kupitia Boazi kama Goeli anayeacha urithi wake mwenyewe, na juu ya imani ya ujasiri inayodai haki zake. Kristo ndiye Jamaa Mkombozi anayekuwa Mume wa watu wake.

Simpson anakuchukulia kukaa ndani ya Kristo kuwa mazoea, si hisia: kunaishiwa wakati kwa wakati, kunajengwa kwa matendo ya nia yanayogeuka kuwa tabia, na kunadumishwa kwa kujizuia, kutegemea, kutambua uwepo wake na mkono wake katika kila hali, kulinda hisia, maombi ya ndani na kukesha. Kunaishia kwa Mungu kufanywa halisi kwa kumchukua katika mambo yaliyo halisi.

Simpson anasoma Waamuzi 2 kama kielelezo cha watu wanaozama katika kurudi nyuma baada ya baraka kubwa, na kuweka Othnieli na Ehudi kando yake. Dhambi inayorudiwa huleta utumwa mrefu zaidi, lakini Mungu hujibu kila kilio, na raha anayoitoa hudumu muda mrefu kuliko hukumu. Dawa ni muungano wa binafsi na Kristo, si wema wa kuazima, na kila kazi kufanywa pamoja na "ujumbe kutoka kwa Mungu."

Tozer anaisukuma akili kumwelekea Mungu asiye na kikomo — asiye na mipaka, kipimo, wala mfano wa kitu chochote katika uumbaji. Ibada yetu hupungua, anaonya, sawasawa na mawazo yetu juu ya Mungu yanavyopungua, na anamwita mwamini arudi kwenye kicho mbele zake Yeye asiyefanana na chochote tunachokijua.

Tozer anageuka kutoka kwenye vipawa vya Mungu kwenda kwa Mungu mwenyewe kama kimbilio na nguvu ya nafsi, msaada utakaoonekana tele wakati wa mateso. Anawasihi walioogopa na waliosongwa wasijifiche katika hali zao bali katika uwepo wa Mungu mwenyewe.

Hotuba ya kwanza ya Tozer juu ya ibada: mwanadamu aliumbwa ili aabudu, na kanisa lililopoteza mshangao wa kuabudu limepoteza sababu ya kuwepo kwake. Anawaita waamini warudi kutoka kwenye shughuli za kidini tu hadi kwenye ibada yenyewe.

Juu ya kanisa lililokuwa likiomba siku ya Pentekoste, wote kwa moyo mmoja mahali pamoja. Tozer anasema kwamba umoja huo — si mbinu wala wingi wa watu — ndio uliofungua njia kwa Roho, na kwamba kanisa lililogawanyika na lenye kutawanyika mawazo haliwezi kutarajia nguvu ile ile.

Kazi fupi, kali, ya zamani: msalaba wa Kristo ndicho kitu cha kimapinduzi kuliko vyote vilivyowahi kutokea kati ya wanadamu. Msalaba wa Kirumi haukufanya mapatano wala haukumhurumia yeyote uliyemchukua, na Tozer anasisitiza kwamba msalaba bado unamaanisha kifo kwa maisha ya zamani kabla haujamaanisha jambo lingine lolote.

Tozer anafuatilia jinsi moyo wa mwamini unavyopoa na kuteleza — ukijazwa na njia zake mwenyewe — na kuzitaja sababu za kimya za kurudi nyuma kabla hazijageuka kuwa maangamizi. Wito wa kujichunguza na kurudi.

Biblia mkononi, Tozer analiita kanisa lililostarehe lirudi kwa Mungu mwenyewe — kwenye toba, kwenye uhalisi, na kwenye kuutafuta utakatifu badala ya mazoea ya kidini.

Kutoka katika utetezi wa Paulo mbele ya Agripa, Tozer anahubiri juu ya mtu aliyekuwa “karibu kushawishika.” Daraja lililojengwa sehemu kubwa ya kuvuka bonde bado ni daraja fupi mno; anamsukuma msikilizaji avuke kutoka “karibu” hadi “kabisa.”

Ujumbe wa Pasaka juu ya siku tatu kuu — siku Kristo alipokufa, siku alipolala kaburini, na siku alipofufuka — na kile ambacho kila moja yake inamhakikishia mwamini.

Kutoka Gethsemane, Tozer anamweka Kristo anayeomba mkabala na wanafunzi waliolala, na kuonya kwamba tunazikabili taabu zetu kama tulivyojiandaa kwa ajili yake — au tulivyoshindwa kujiandaa — katika maombi.

Tozer anaifafanua imani si kama hisia bali kama tumaini thabiti kwa Mungu mwenyewe — kuitumainia tabia yake kiasi cha kuomba, na kupumzika katika uhakika kwamba anasikia.

Tozer anatumia kabila la makuhani la Lawi lisilo na nchi, ambalo Mungu aliliambia "Mimi ni fungu lako na urithi wako," kuonyesha kwamba kipawa bora cha Mungu ni Yeye mwenyewe. Maombi yaliyojibiwa, upendo, rehema, uzima wa milele, utakatifu na nguvu vyote ni Mungu akijitoa mwenyewe, kwa hiyo ni lazima atafutwe kwa ajili yake mwenyewe peke yake, na kisha mengine yote huongezwa.

Tozer anachukua maneno ya Yohana Mbatizaji "Yeye hana budi kuzidi, bali mimi kupungua" kama siri ya kila mtakatifu wa kweli, na kuyaweka dhidi ya kanisa ambamo watu hujipandisha bila aibu. Anaonya kwamba hata kujitoa sadaka kunaweza kutumikia tamaa ya cheo, na anawaita wasikilizaji waje si ili kupata zaidi bali ili kujimimina mbele za Mungu.

Tozer anatazama kupitia Isaya 6 hadi katika ulimwengu halisi wa milele unaobana ulimwengu huu, na kumwona Isaya akigeuka kutoka kwa mfalme Uzia aliyekufa kwenda kwa Mfalme aliye hai. Maserafi huabudu kwa uhuru, kwa uwepo wao, miguu yao, mikono na mabawa yao, sauti zao, kicho chao na moto wao, naye anauliza kama waaminio huabudu kwa bidii ileile.

Tozer anachukua "katika kila neno kwa kusali" kutoka Wafilipi 4:6 kuwa kauli mbiu ya kanisa, iliyojikita katika falme mbili zinazoishi pamoja. Ufalme wa mwanadamu unautumainia utoshelevu wake wenyewe na kufanya kazi kwa pesa, heshima, matangazo, kamati na mapatano; ufalme wa Mungu unakiri kwamba hauwezi kufanya lo lote na kwa hiyo hufanya kila kitu kwa maombi, ambayo hayawezi kukabidhiwa mwingine.

Tozer anasisitiza kwamba Roho Mtakatifu ni nafsi, si kitu, na kwa hiyo hawezi kujulikana katika mkutano mmoja tu bali ni lazima ushirika naye ukuzwe kama urafiki. Kutoka Amosi 3:3 anahoji kwamba kutembea pamoja na Roho kunahitaji kukubaliana juu ya mwelekeo, njia na mahali pa kufikia — njia takatifu — naye anafikia umoja na Roho, unaomfanya mwamini kuwa mpole, si maarufu.

Tozer anauchukua ushuhuda wa Paulo katika Wagalatia 2:20 unaoonekana kujipinga na kuutatua kwa kuonyesha kwamba ndani ya mwamini kuna "mimi" wawili: nafsi ya asili, ambayo Mungu anaihukumu na kuiua, na mtu mpya ambaye ndani yake Kristo anaishi. Msalaba unalenga kufanana na Kristo, si kuepuka jehanamu tu, na kilicho kweli kisheria ni lazima kiwe uzoefu unaoishiwa.

Tozer anasoma agizo la mwisho la Petro — jihadharini msichukuliwe, bali kueni katika neema — kama ishara ya onyo kwenye barabara ya hatari. Kila mtu huongozwa na mtu fulani, na nafsi iliyoachwa peke yake hukua mwitu kama bustani isiyotunzwa. Anafikia njia za kawaida za neema: Maandiko, maombi, ibada ya kicho, vitabu vizuri, ushuhuda wa wazi na kujitenga na kinachotia unajisi.

Tozer anahoji kwamba uamsho husonga kutoka kwa mtu binafsi hadi kanisani hadi jamii na kamwe si kinyume chake, kwa sababu Roho huwashukia watu, si kanisa la kufikirika. Mtu ye yote anaweza kuamshwa hata katika kanisa baridi, asema, naye anatoa hatua zake: kaza uso wako kama gumegume, nenda moja kwa moja kwa Yesu, yaweke maisha yako wazi mbele yake, na uweke nadhiri takatifu.

Tozer anatenganisha maombi ya kweli na maombi ya kibinafsi yaliyokuwa yakivuma katika siku zake, na kuliita kanisa lililokusanyika kwenye maombi ya kimkakati kwa ajili ya mambo mawili: maono yaliyorejeshwa ya Mungu Aliye Juu Sana na kuokolewa kwa kanisa kutoka katika utumwa wake wa Babeli kwa ulimwengu. Dhidi ya pesa, matangazo, kamati na mapatano, kanuni ya kanisa ni "katika kila neno kwa kusali."

Tozer anahoji kwamba imani ya kweli si hitimisho linalotolewa kutoka kwa ukweli fulani bali ni kipawa cha Roho Mtakatifu kinachomleta mtu katika maisha yaliyofichwa chini ya mkono wa Mungu. Mwamini wa namna hiyo hulindwa na kutetewa na Mungu, hufundishwa hekima iliyofichwa, huongozwa na hisia za kiroho na hutajirishwa kwa hazina za gizani; Tozer anamalizia kwa kuwahimiza wasikilizaji kumkimbilia Mungu.

Tozer anahoji kwamba wanafunzi walikuwa wameongoka na waliweza kutenda miujiza kabla ya Pentekoste, kwa hiyo tofauti ya Roho iko katika kile kilichokuwa kipya: hisia hai ya uwepo wa Mungu, furaha, maneno yanayopenya, mamlaka, kujitenga na ulimwengu, kufurahia maombi na kupenda Maandiko. Anamalizia kwa kumiminwa kwa Roho kwa Wamoravia na matunda yake.

Kutoka kwenye onyo la Paulo katika 1 Wakorintho 10, Tozer anahoji kwamba kunung'unika, yaani lalamiko la chinichini, kunawekwa pamoja na ibada ya sanamu na uasherati, na huenda kukaeleza kwa nini Wakristo wengine wameacha kukua. Kunung'unika hudhani kwamba Mungu na ulimwengu wanatudai kitu fulani, ilhali kila kitu ni neema. Anauliza tungekuwa wapi kama tungepewa tunachostahili, na anahimiza shukrani badala yake.

Kutoka katika mahubiri ya Petro siku ya Pentekoste, Tozer anahoji kwamba kila swali la kidini linarudi kwenye kile tutakachomtendea Kristo, ambaye Mungu alimthibitisha kwa kumfufua kutoka kwa wafu. Uthibitisho huo hautegemei akili wala ushahidi bali dhamiri, ukifikishwa moyoni na Roho Mtakatifu, nao haudai kustahili bali kuamini na kujitambulisha naye waziwazi.

“Torati ilitolewa kwa mkono wa Musa; neema na kweli zilikuja kwa Yesu Kristo.” Maclaren anatafakari jinsi Yohana anavyoyaunganisha maneno haya mawili — kwamba ndani ya Kristo neema na kweli zinafika pamoja, hakuna moja inayoilainisha nyingine, upole na uhalisi wa Mungu vimekutana katika Nafsi moja. Pale Musa alipotoa torati iliyofunua kipimo, anasema, Kristo anatoa neema inayokutana na kushindwa kwetu na kweli iliyokuwa kivuli tu hapo awali — utimilifu wote wa Mungu sasa umekaribia katika mwili.

Maclaren anamchukua mwanamke aliyepenya katikati ya umati ili kugusa pindo la vazi la Kristo, na anaona ndani yake faraja ya kila mwamini dhaifu: imani yake ilikuwa ya kutojua, nusu ya ushirikina, ya kutetemeka na ya kujificha — na bado ilimponya. Nguvu, anaonyesha, haikuwa kamwe katika uthabiti wala uwazi wa imani yake bali katika Yule aliyemgusa. Mkono dhaifu uliowekwa juu ya Kristo huchota kutoka kwake kwa hakika kama mkono wa ujasiri, kwa hiyo hakuna mtu anayepaswa kukaa mbali kwa sababu ya udhaifu wa imani yake.

Kutoka zaburi iliyoandikwa katika “utulivu wa majira ya kupukutika” ya uzee, Maclaren anafuatilia dawa ya moyo unaohangaika kupitia amri zake nne za utulivu — ujifurahishe katika Bwana, umkabidhi Bwana njia yako, ustarehe katika Bwana, na umngojee kwa saburi. Kila moja, anaonyesha, ni hatua ya ndani zaidi ya kujisalimisha kumoja: tamaa iliyokazwa kwa Mungu, mzigo uliovingirishwa juu yake, nafsi iliyotulizwa, na kukosa subira katika kungoja kukawekwa chini. Utulivu, anahitimisha, si kukosekana kwa taabu bali ni kuwepo kwa Mungu anayetumainiwa.

“Bwana, unikumbuke utakapokuja katika ufalme wako.” Maclaren anaona katika mwizi aliyekuwa akifa msalaba ukiwavuta watu kwake, na anajifunza kwamba kinachowafungia watu nje si dhambi nzito sana kama kujiona mwenye haki. Ombi lisilo wazi la mnyang'anyi linajibiwa kupita kiasi — “Leo hivi” — lakini mmoja aliokolewa msalabani “ili mtu asikate tamaa; na mmoja tu, ili mtu asijiamini kupita kiasi.”

“Ikiwa tu watoto, basi, tu warithi.” Mungu mwenyewe ndiye urithi, asema Maclaren, naye anaufuatilia mnyororo nyuma kiungo kwa kiungo: hakuna urithi bila kuwa mwana, hakuna kuwa mwana bila kuzaliwa kiroho, hakuna kuzaliwa kiroho bila Kristo, na hakuna Kristo kwetu bila imani — daraja la chini kabisa la ngazi, ambapo ye yote anaweza kuweka mguu.

Nehemia anawaambia watu wanaolia kwamba “furaha ya Bwana ndiyo nguvu yenu,” naye Maclaren anatoa madai matatu: furaha hiyo ni tunda la asili la imani, likichanganyika na huzuni ya kiasi; ni wajibu, kwa kuwa sisi huchagua kusimama nuruni au kivulini; na ni nguvu, kwa maana hakuna azimio wala majuto yaliyowahi kumfanya mtu kuwa na nguvu.

Kusihi kwa bidii mara kwa mara, asema Maclaren, si marudio matupu. Anasoma ombi la mtunga-zaburi katika sehemu tatu — majina anayomwita Mungu, maombi yanayopanda kutoka “unisikie” hadi “uifurahishe nafsi ya mtumishi wako,” na hoja zake, zinazoishia pale ambapo maombi yote lazima yaishie: “Kwa maana Wewe, Bwana, U mwema, umekuwa tayari kusamehe.”

Soma kitabu cha Matendo bila kujua lolote la yaliyofuata, asema Booth, nawe ungetazamia kwamba ulimwengu ulikwisha kutekwa kwa ajili ya Kristo zamani — basi kwa nini, baada ya miaka elfu moja na mia tisa, hali ni hii? Jibu lake si mipango bora zaidi bali ubatizo wa upendo: kanisa lililo tayari kuchekwa barabarani, na kuhesabu hiyo kuwa heshima pekee inayostahili kuwa nayo.

“Mwanangu, leo nenda ukafanye kazi katika shamba la mizabibu.” Booth anageuka kutoka kwa hitaji la ulimwengu hadi kusita kwa ajabu kwa Kanisa kulikabili, na anauliza kwa nini ni wachache sana miongoni mwa watu wa Kristo watakaokwenda kweli. Tatizo, anasema, si kwamba watenda kazi hawapo bali kwamba walio tayari hawajafundishwa na waliofundishwa hawako tayari — na anawatuma wasikilizaji wake nyumbani wakayatafakari mahitaji ya ulimwengu unaokufa.

Kuwa shahidi, Booth anasisitiza, si kutetea hoja bali ni kushuhudia yale uliyoyaona na kuyasikia moyoni — na Kanisa lililoacha kushuhudia kwa kawaida limeacha kuonja kazi ya Mungu. Anamsukuma kila mwamini, awe msomi au asiye na elimu, katika wajibu uleule ulio wazi: kueleza yale ambayo Bwana ameitendea nafsi yake.

Wanafunzi waliambiwa wangoje hadi watakapovikwa uwezo utokao juu, na Booth hawaruhusu wasikilizaji wake kupita haraka mbele ya agizo hilo. Vipawa, ufasaha na mipango havifai kitu, anasema, bila ubatizo wa Roho — naye analiita Kanisa kuungoja kama mitume walivyofanya, na kuutarajia.

Kutoka Wagalatia 5:6, Booth anatenganisha imani iliyo hai itendayo kazi kwa upendo na kuokoa, na imani iliyokufa ya mawazo tu, inayouacha moyo na maisha bila kubadilika.

Akipitia vifungu kadhaa, Booth anasema kwamba kanisa lazima liirekebishe mbinu zake ili kuwafikia waliopotea — ujumbe haubadiliki kamwe, lakini njia lazima ziwakute watu pale walipo kweli.

Hotuba kwa wazazi juu ya kuwalea watoto kwa ajili ya Mungu — malezi yanayoanza mapema, yaliyolowa maombi, thabiti, na yanayoulenga moyo badala ya mwenendo wa nje tu.

Hotuba ya vitendo kwa watenda kazi wa Kikristo juu ya kuwaongoza wenye wasiwasi kwa Kristo — wakikabili mashaka, matumaini ya uongo, na kuahirisha kwa kweli ya subira na upendo.

Booth anasisitiza kwamba mwamini anaweza, na anapaswa, kujua kwamba ameokolewa — uhakika uliotulia usiojengwa juu ya hisia zinazobadilika bali juu ya neno na kazi ya Mungu.

Kutoka “Mwanangu, leo nenda ukafanye kazi katika shamba la mizabibu,” Booth anaeleza kinachofanya kazi kwa ajili ya Mungu izae matunda: kumtegemea Roho, bidii ya moyo wote, na kuwaendea waliopotea.

"Dhambi ndicho kitu kilicho ghali kuliko vyote katika ulimwengu." Finney anahesabu gharama halisi ya dhambi mbele ya sheria takatifu, kisha aonyesha kwamba upendo wa Mungu kwa ulimwengu ulioasi ulikuwa mkuu wa kutosha kulipa gharama hiyo yote katika kumtoa Mwanawe--naye amsihi mwenye dhambi aukubali wokovu ambao tayari umenunuliwa kwa gharama kubwa hivyo.

“Kuomba kwake mwenye haki kwafaa sana, akiomba kwa bidii.” Kutoka katika Mihadhara yake juu ya Uamsho wa Dini: maombi yanayoshinda ni nini, kwa nini maombi machache sana hushinda, na alama za maombi yanayoshinda — kuombea jambo mahususi, kwa kujitiisha chini ya mapenzi ya Mungu, kwa Roho, kwa imani, kwa kusihi bila kuchoka. Finney katika ubora wake wa kivitendo na wa kuchunguza moyo.

“Roho mwenyewe hutuombea kwa kuugua kusikoweza kutamkwa.” Finney juu ya maana ya Roho Mtakatifu kumwongoza Mkristo katika maombi — mzigo kwa ajili ya roho za watu unaotoka kwake, jinsi unavyohuzunishwa ukaondoka, na jinsi kanisa lililo nao haliwezi kukosa kuona uamsho. Hotuba inayoandamana na ile ya Maombi Yenye Nguvu.

“Jifanyieni moyo mpya na roho mpya; kwa maana mbona mtakufa?” Mahubiri yaliyomfanya Finney kujulikana, na kubishaniwa: kubadilika kwa moyo ni kubadilika kwa uchaguzi wa mtawala mkuu, kwa hiyo Mungu aweza kukiamuru, mwenye dhambi amefungwa kukitimiza, na kazi ya Roho ni kushawishi, si kulazimisha. Tamko lililo wazi kabisa la wito wake wa kuamua sasa.

Uamsho si muujiza, asisitiza Finney, bali ni tunda la matumizi sahihi ya njia, kwa uhakika kama kupanda kwa mkulima kunavyoleta mavuno. Akifungua Mihadhara yake juu ya Uamsho, anaufafanua kuwa “kufanywa upya kwa upendo wa kwanza wa Wakristo,” anafuatilia sehemu ambazo Mungu, mhubiri na mwenye dhambi wanazitimiza ndani yake, na kuwaomba wasikilizaji wake waahidi kutenda lo lote watakalojifunza.

“Limeni mashamba yenu.” Hisia haziwezi kulazimishwa, asema Finney, lakini hufuata pale fikira zinapoelekezwa. Kwa hiyo analiweka kanisa kazini kwa kalamu na karatasi, likiorodhesha dhambi zake moja baada ya nyingine, kuanzia kutokushukuru na kuipuuza Biblia hadi kiburi na masingizio, likiziungama na kurekebisha kila kosa: “lipitisheni jembe katikati yake, mpaka chini kabisa.”

Mungu anayesema “Msilewe kwa mvinyo” ndiye pia anayesema “Mjazwe Roho.” Finney anahoji kwamba kuishi bila Roho ni uasi, si bahati mbaya. Anataja yale yanayomhuzunisha Roho hata akaondoka (unafiki, upuuzi, kuipenda dunia, makosa yasiyoungamwa) na kuonya kwamba waliojazwa Roho wataitwa watu wa ajabu, lakini watakuwa na amani na Mungu na kufaa sana.

Somo linalomstahili Mkristo ni Mungu Mwenyewe, na hapa Spurgeon akaza macho juu ya ukamilifu mmoja: 'Mimi, Bwana, sibadiliki.' Kwa kuwa asili ya Mungu, upendo wake, na makusudi yake havigeuki kamwe, wana wa Yakobo hawaangamizwi; na mwaminifu ambaye ulimwengu wake watetemeka aweza kutia nanga katika moyo ule mmoja usioweza kubadilika.

Wokovu ni ‘si kwa ajili yenu’: Spurgeon huzibomoa dhambi mbili zilizozaliwa ndani ya mifupa — kujitegemea nafsi na kujitukuza nafsi — na huonyesha kwamba Mungu huokoa kwa ajili ya jina lake mwenyewe, kwa neema kabisa. Kwa hiyo mwenye dhambi mchafu kuliko wote aweza kuja bila kitu mkononi, na waliookolewa hawana la kujivunia ila moyo mpole wa Mungu.

Andiko ambalo Spurgeon alilihubiri kwa mara ya kwanza akiwa na miaka kumi na sita, katika kibanda mbele ya watu maskini wachache, wakati ambapo asingeweza kunena juu ya andiko lingine lolote — naye alitwaa kama jambo la hakika kabla ya kuonya: kwa wale waaminio, Kristo ni wa thamani tu. Mwishoni yageuka kuwa swali, na onyo kwa msikilizaji aonaye kwamba hawezi kulijibu.

Ahadi iliyozaliwa gerezani: 'Niite, nami nitakujibu, na kukuonyesha mambo makubwa, magumu usiyoyajua.' Spurgeon analichukua neno la Yeremia kuwa ufunguo wa dhahabu unaofungua hazina ya Mungu — akihimiza maombi ya ujasiri, ya matarajio, na ya kudumu, hasa katika dhiki, ambamo Mungu humfunulia moyo uombao yale ambayo kujifunza peke yake hakungeweza kamwe.

Kilio cha Ayubu si cha kutaka nafuu bali cha kutaka kusikilizwa: 'Laiti ningejua mahali nipatapo kumwona!' Spurgeon anakichukua kuwa somo la ustadi wa maombi — weka shauri lako kwa utaratibu kama kuhani alivyoipanga dhabihu yake, ukaombe waziwazi, ukisema Ishmaeli kama wamaanisha Ishmaeli — kisha anaziorodhesha hoja zilizokwisha shinda: sifa za Mungu, ahadi zake, jina lake kuu, rehema zilizopita, hata kutostahili kwetu wenyewe.

Kama Mungu huwalisha makinda ya kunguru yaliapo, je, atamkataa nafsi iliayo? Spurgeon anaukaza hoja huu kwa njia sita, akidokeza kwamba Maandiko hayamtaji njiwa bali kunguru—ndege najisi asiyethaminiwa na yeyote—ili mtu asijitetee kwa weusi wake mwenyewe kuwa ni sababu ya kukataliwa. Na kwa hofu ya kuomba vibaya, anajibu kwa Kristo, ambaye huifanya nakala safi ya dua iliyoandikwa vibaya na kuitia sahihi Yeye mwenyewe.

Mbingu inahesabu maombi ya kwanza ya Sauli kuanzia safari yake ya Dameski — ingawa Farisayo huyo alikuwa amepanda hekaluni mara mbili kwa siku kwa miaka mingi. Spurgeon anasoma maneno “Tazama, anaomba” kuwa tangazo na pia hoja: ishara iliyomtuma Anania kuingia nyumbani mwa mtesi, na uthibitisho wa unyofu ambao hakuna ukiri wa maneno uwezao kuuiga. Kuomba kutamfanya mtu aache kutenda dhambi, au kutenda dhambi kutamfanya aache kuomba.

Umaarufu huwapendelea watu wa shaba na chuma na kuwapita wengine, Spurgeon anaanza — na hapo ndipo andiko lake linaposimama. Mwanzi uliopondeka na utambi utokao moshi si dhaifu tu bali hauna thamani, haufai kwa mtu yeyote isipokuwa Kristo, ambaye hatauvunja wala hatauzima. Anamalizia kwa kuitetea imani ya watoto wadogo dhidi ya wale wanaodhani kwamba wanajitanguliza mno.

Tamaa ya Ayubu kuwa kama katika miezi iliyopita ndicho kilio ambacho Spurgeon anakichukua kwa ajili ya mwamini aliyewahi kutembea nuruni na sasa hawezi kuiona. Kwanza anakichukulia kama lalamiko linalostahili kusikilizwa badala ya kukemewa — watu wa Mchungaji mwenyewe huvuka jangwa kweli — kabla ya kukielekeza kwenye ahadi kwamba ye yote atakaye bado anaweza kuja na kunywa.

Kwamba Mungu ashindane na mwanadamu hata kidogo kunamshangaza Spurgeon — Mwenyezi akichukua silaha dhidi ya mdudu wa siku moja — na dai la Ayubu la kuonyeshwa sababu linakuwa swali analolijibu kando kwa mtoto wa Mungu na kwa mwenye dhambi. Mateso yanasomwa kama kusudi na si bahati mbaya, na msikilizaji anatumwa kumtazama Kristo juu ya mti.

Yule mtu wa nne aliyekuwa akitembea ndani ya tanuru ya Nebukadneza ndiye anayempa Spurgeon somo lake, naye anahesabu matanuru ambayo mwamini anaweza kutiwa ndani yake: lile wanalowasha wanadamu, lile ambalo Shetani hulipuliza kwa mivukuto yake mitatu, na lile ambalo Mungu mwenyewe hulipasha moto. Vijana wanaambiwa wapoteze kila kitu kabla ya kupoteza uadilifu wao. Anahitimisha kwa Kristo aliyekanyaga makaa ya moto kwanza.

Hana subira ya utangulizi — agizo ni kuwashurutisha, na Spurgeon anakusudia kulitii ndani ya hotuba yenyewe. Inakwenda katika sehemu mbili: kwanza kumtafuta msikilizaji, akimtaja mlevi, mtu wa maadili na aliyekata tamaa mmoja baada ya mwingine, kisha kuwasihi kwa kila njia isipokuwa nguvu. Anamalizia kwa kumkabidhi Bwana wake matokeo.

Msalaba unaaibisha hekima ya ulimwengu: ni kikwazo kwa dini ya kustahili, upuzi kwa akili yenye kiburi, lakini kwa walioitwa ni nguvu ya Mungu na hekima ya Mungu. Spurgeon anatetea mahubiri sahili ya Kristo aliyesulibiwa dhidi ya kila kibadala kinachopendwa na zama, na kujisifu katika kile ambacho ulimwengu unakidharau.

Pasipo imani haiwezekani kumpendeza Mungu — kwa hiyo Spurgeon anaanza kueleza waziwazi imani ni nini, na anaona imeundwa na mambo matatu: maarifa, kuamini, na kutumaini, na hilo la mwisho ndilo moyo wake ulio hai. Kwa mtafutaji anayetetemeka akihofu kwamba imani yake ni ndogo mno, anajibu kwamba si ukubwa wa imani bali ukubwa wa Yule inayemwelekea unaookoa, na kwamba mkono dhaifu bado unaweza kumshika Kristo aliye mkuu.

“Kilima cha faraja ni kilima cha Kalvari.” Spurgeon analichukua andiko neno kwa neno — wakihesabiwa haki, bure, kwa neema, kwa njia ya ukombozi ulio katika Kristo — kuonyesha kwamba mwenye dhambi huwekwa sawa na Mungu si kidogo kidogo wala kwa kustahili, bali kama zawadi ya bure, iliyonunuliwa msalabani. Anasisitiza kwamba neema huufunga mlango wa kujivuna kote, na kwamba mwenye hatia kuliko wote aweza kuhesabiwa haki saa ile ile anapoitumainia kazi iliyokamilika.

Kristo, “kwa ajili ya furaha iliyowekwa mbele yake, aliustahimili msalaba, akiidharau aibu.” Spurgeon anakawia juu ya aibu yenyewe — kutemewa mate, dhihaka, uchi, kifo kilichowekwa kwa ajili ya watumwa — na kumwomba mwamini kuupima upendo ulioibeba kwa hiari. Kutoka kwa Mteswa aliyewahi kuaibishwa, ambaye sasa ameketi mkono wa kuume wa Mungu, anachota ujasiri kwa ajili ya ye yote anayepaswa kubeba lawama kwa ajili ya jina lake.

Adui za Kristo walikusudia “rafiki wa watoza ushuru na wenye dhambi” kuwa tusi, na bila kujua wakabuni cheo chake kipenzi zaidi. Spurgeon anaigeuza kauli hiyo ya dharau kuwa Injili: huyu ni Rafiki anayewachagua wasio na rafiki, asiyeona haya kwa waliotupwa, na ambaye urafiki wake umetiwa muhuri msalabani. Anamalizia kwa kumsihi mwenye dhambi amshike Rafiki ambaye hatamwonea haya kamwe — ikiwa tu yeye naye haoni haya kukiri kwamba anamhitaji.

“Yeye atoaye nyimbo wakati wa usiku.” Pale Elihu aliweza tu kukisia chanzo cha huzuni ya Ayubu, Spurgeon anaiona rehema iliyofichwa ndani yake — kwamba Mungu peke yake aweza kutia wimbo ndani ya moyo unaoteseka wakati kila sababu ya kidunia ya kuimba imetoweka. Anazikusanya nyimbo za usiku ambazo mwamini aweza kuziimba: za ukombozi unaokumbukwa, za maongozi ya sasa, na za tumaini linalodumu kuliko giza, kwa kuwa Mungu anayezitoa ndiye Muumba wa yule anayeomboleza.

Hii ndiyo hubiri maarufu kuliko zote za Christmas Evans, na ile ambayo Wawelisi wangaliinukuu hata leo: injili nzima ikisimuliwa kama tukio moja lijifunualo. Mwanadamu aumbwa kwa mfano wa Mungu, taji ya haki yaanguka, na Rehema na Haki zashindana mbele ya kiti cha enzi hata damu ya Kristo iwajibu wote wawili. Ilihubiriwa nje uwanjani kotekote Wales na Mbaptisto mkuu mwenye jicho moja.

"Ni nani huyu ajaye kutoka Edomu, mwenye mavazi ya rangi kutoka Bosra?" Evans anachukua maono ya Isaya ya yule mshindi aliye peke yake, arudiye kutoka vitani akiwa mwekundu, na kuyasoma kama Kristo arudiye kutoka Kalvari, akiisha kulikanyaga shinikizo peke yake. Hubiri la picha moja kuu mno, iliyoinuliwa juu hata msalaba uonekane kuwa ushindi ulivyo kweli.

“Hayupo hapa; kwa maana amefufuka.” Evans anasimama kando ya kaburi tupu na kusisitiza yale linayothibitisha — kwamba fidia ilikubaliwa, mauti ni adui aliyeshindwa, na kaburi la kila mwamini sasa ni mahali tu ambapo Bwana alilala hapo zamani. Mwaliko wa malaika, “Njoni, mpatazame mahali,” unakuwa kiitikio cha hotuba nzima.

“Na mwamba ule ulikuwa Kristo.” Evans anaufuata mwamba wa Horebu — uliopigwa mara moja, kwa fimbo ya Mungu, hadharani, mbele za Mungu — mpaka Kalvari, na kuonya kwamba Musa alitenda dhambi kwa kuupiga mara mbili. Kisha anayaachilia maji yatiririke: vijito kumi na viwili kutoka chemchemi moja, wasichana wakikimbia na mitungi, kambi nzima ikinywa, picha ya Pentekoste na ya furaha ya kanisa.

Evans anauchukua wimbo wa malaika pale Bethlehemu kifungu kwa kifungu. Kufanyika mwili kunafunua utukufu mpya, “utukufu wa rehema”; amani huja tu kwa damu ya Yesu, ambayo peke yake inaweza kutuliza dhamiri inayoshtaki; na nia njema inasikika kutoka horini lenyewe, Evans anapomwazia Mtoto akizipa changamoto nguvu zote za giza kuishinda neema yake.

Katika hotuba yake inayojulikana zaidi, Evans anasimulia upya habari ya Luka kwa uhuru wa msimulizi wa hadithi: hofu ya makaburi, wachungaji wa nguruwe wakigugumiza mbele ya bwana wao, na yule mtu aliyeponywa akitembea polepole kuelekea nyumbani kwa njia ya miguu huku watoto wake wenye hofu wakifunga mlango — kisha akiketi kuwasimulia mambo makuu ambayo Mungu amemtendea.

Ten Boom anasisitiza swali la kujisalimisha kikamilifu — si kujitoa nusu kwa mapatano, bali nafsi nzima kukabidhiwa kwa Mungu — na anashuhudia kile Yeye hufanya tunapoacha hatimaye kujizuia.

Kutokana na mateso yake mwenyewe, ten Boom anasimulia juu ya uhalisi wa upendo wa Yesu Kristo — upendo ulio na kina kuliko giza lenye kina kuliko yote, unaotosha kwa kila adui na kila hofu.

Ten Boom juu ya maombi kama nguvu halisi — njia ya moja kwa moja ya mwamini kwa Mungu, ya kutumiwa kwa ujasiri na bila kukoma, katika maombezi na katika vita dhidi ya giza.

Ujumbe mkuu wa ten Boom — jinsi ya kusamehe, uliotokana na mapambano yake mwenyewe ya kuwasamehe waliomtesa huko Ravensbrück, na ugunduzi kwamba msamaha ni tendo la mapenzi ambalo Mungu kisha hulifanya kuwa halisi moyoni.

Ten Boom anazungumza juu ya dhiki katika siku za mwisho na jinsi mtoto wa Mungu anavyoweza kusimama — si kwa nguvu zake mwenyewe bali katika Kristo, ambaye tayari ameushinda ulimwengu.

Akianzia kuokoka kwake akiwa na miaka mitano, ten Boom anafuatilia maisha yanayothibitisha kwamba iliyo kuu kati ya imani, tumaini, na upendo ni upendo — na kwamba upendo wa Mungu haushindwi kamwe, hata katika kambi ya mateso.

Kristo asikia kwamba Yohana amekatwa kichwa, ajitenga, afuatwa, na hata hivyo ahurumia: Moody anaanzia pale anapoanzia Mathayo, kisha akusanya kisa baada ya kisa cha huruma hiyo ikiwafikia watu pale wasipostahili kabisa — mwana wa mjane, mtu aliyeporwa na kujeruhiwa, mwana mpotevu, aliyerudi nyuma na kupoteza ushuhuda wake, na Yerusalemu, aliyoililia hata ilipomkataa.

Moody hupita katika Wakolosai huduma kwa huduma — Mwokozi, Mkombozi, Mwokoaji, Kiongozi, Nuru, Mwalimu, Mchungaji, mchukuzi wa mizigo — na kila mmoja huitosheleza haja ambayo ile iliyoitangulia huifunua: kuopolewa kutoka majini si kununuliwa tena, na Israeli akiwa ametoka Misri alikuwa angali anahitaji njia ya kupita jangwani. Yeye hukatiza akikiri kwamba orodha hiyo haingeweza kukamilika upande huu wa milele.

Moody akusanya ahadi nane ambazo ndani yake Kristo asema nitafanya — raha, kumkaribisha kila ajaye, kutakasa, kukiri mbele za Baba, nguvu za kuwavuta wengine, faraja, ufufuo, na utukufu — kisha aweka neno la Mungu kando ya letu, tunalolivunja kwa kukosa nia au nguvu. Amalizia kwa kuomba ya tisa, ile ya mwana mpotevu: 'Nitaondoka, nitakwenda kwa baba yangu.'

Mtu wa mwisho kuokolewa kabla Kristo hajafa ndiye jibu la Moody kwa kila anayeitilia shaka toba ya ghafula: huuliza Mungu ahitaji muda gani kuokoa nafsi, kisha humpitisha yule mwivi katika hatua zote — kutiwa hatiani, kuungama, neno lisilo na haya kwa ajili ya Kristo mbele ya umati wenye dhihaka, na ombi lenyewe. Humalizia kwa askari aliyekuwa akifa aliyeomba mama yake aambiwe kwamba alikufa akitazama juu.

Alipoulizwa ni ahadi ipi kati ya zote za Kristo iliyo ya thamani kupita zote, Moody aligundua kwamba hakuweza kuchagua — baba hawezi kutaja mtoto ampendaye zaidi — lakini hurejea daima kwenye hii moja, na kwenye mapumziko mawili yaliyomo ndani yake: pumziko lipewalo yeyote ajaye, na pumziko lipatikanalo baadaye na yeyote achukuaye nira. Humalizia kando ya kitanda cha mtoto mgonjwa aliyetamani tu kubebwa.

Kuzaliwa upya ndilo jiwe la msingi, asema Moody, na mtu asiye imara hapo si imara popote — hivyo huondoa mbadala mmoja baada ya mwingine: kuzaliwa na wazazi Wakristo, kubatizwa, kupokewa kanisani, kuwa na heshima ya kimaadili, kujaa maazimio mema. Hakuna hata kimoja kati ya hivyo kilicho kuzaliwa. Badiliko hilo ni kazi ya Mungu, nalo huja mara moja.

Si mahubiri hata kidogo kwa kukiri kwake mwenyewe, bali ni jibu tu kwa swali la yule mlinzi wa gereza — na hotuba nzima inazunguka juu ya tofauti anayoiweka Moody kati ya kuamini habari za Kristo na kumpokea, akiisisitiza kupitia mfano wa ndoa, ambamo ridhaa sharti itolewe, na kupitia uchaguzi wa Ruthu kinyume na ule wa Orpa. Inamalizikia mlangoni ambapo Kristo anasimama akibisha.

Ukiiacha safina, Moody anasema, ungeiacha Biblia yote — naye analisoma neno la Mungu kwa Nuhu kama mwito ulioelekezwa kwa nyumba nzima badala ya mtu mmoja peke yake. Uzito wake unawaangukia wazazi, na juu ya mlango ambao Mungu mwenyewe aliufunga, kabla ya kumalizia na kijana aliyekuwa akifa aliyeahidi kumwambia Yesu kwamba baba yake alikuwa amemwombea.

Moody anamfanya jemadari Mshami mwenye ukoma kuwa kioo cha kila mwenye dhambi: mkuu, mwenye heshima, hodari — na bado amebeba maradhi ambayo cheo cho chote hakiwezi kuyafunika. Anamfuata Naamani akipita kiburi chake mbele ya agizo rahisi la kuoga katika Yordani, akipita “je, mito ya Dameski si bora?”, hadi kuchovya kwa mara ya saba na nyama yake kurudi kama ya mtoto mdogo — somo lote la injili kwamba dawa ya Mungu ni ya bure na rahisi, na inakataliwa tu na wale walio na kiburi kupita kiasi kuinama ili kuipokea.

“Yanipasa nifanye nini nipate kuokoka?” — na jibu, “Amini,” linazua mara moja swali halisi la Moody: kuamini ni nini? Anatenganisha imani inayokubali tu habari za Kristo na imani inayomtumaini Kristo mwenyewe na kumtegemea, akitoa mfano wa mtu aliyeshika kamba ya puto badala ya kuingia katika kikapu chake — mshiko unaoonekana kama imani lakini hauokoi mtu ye yote. Imani ya namna iliyo sahihi, anasihi, huachilia kila kamba nyingine na kuutupa uzito wake wote juu ya Mwokozi.

Moody anachukua neno moja kama andiko lake — “injili” — na anahuzunika jinsi lisivyoeleweka katika nchi inayolisikia kila saa. Anaeleza maana yake iliyo wazi, habari njema, na kiini chake katika muhtasari wa Paulo: Kristo alikufa kwa ajili ya dhambi zetu, akazikwa, akafufuka. Habari njema si shauri jema, anasisitiza; ni jambo lililokwisha kufanyika, la kupokewa badala ya kufanikishwa, na ni habari za furaha kwa wale tu wanaojua kwamba wamepotea.

Elliot juu ya nidhamu ya moyo mtulivu — uliotulizwa na kuachishwa kama mtoto (Zaburi 131), ukijifunza kumtumaini Mungu katikati ya kelele, haraka, na mashaka.

Elliot juu ya mahali raha ya kweli inapopatikana hasa — si katika kutawala mambo wala katika starehe, bali katika kujisalimisha kwa Mungu anayeweza kuaminiwa kwa kila kitu tusichoweza kukimudu.

Elliot juu ya maana ya msalaba — kweli ambayo Wakristo hawawezi kamwe kuivuka hata wasihitaji kuikumbuka, na dai ambalo msalaba huuwekea uzima wote wa maisha.

Kutoka Zaburi 84, Elliot juu ya baraka ya wale ambao mioyo yao imeelekezwa safarini — wanaopita katika bonde la machozi na kulikuta, bila kutarajia, kuwa mahali pa chemchemi.

Elliot juu ya utu mpya uliovaliwa katika Kristo — si mimi tena ninayeishi, bali Kristo anaishi ndani yangu (Wagalatia 2:20) — na kile ambacho mabadilishano hayo ya kila siku yanatudai kwa kweli.

Elliot juu ya wanawake wanaoleta tofauti — si kwa kipimo cha dunia cha ushawishi, bali kwa utii, uaminifu, na maisha yaliyotolewa kwa Mungu kimya kimya.

Akihubiri kutoka Waefeso 1:15 juu ya utatu wa imani, tumaini, na upendo, Evans anapitia imani si nini — kuamini tu, kujikinai, tumaini, fikra chanya — kabla ya kufuatilia sura zake tatu za kibiblia: karama inayookoa, tunda linalokuzwa na Roho, na karama inayomsukuma mtu au kanisa kutenda. Anafikia ufafanuzi mmoja: imani kama tabia ya moyo, inayothibitishwa kwa utii, ikielezwa kwa picha ya kushika mkono wa Baba katika duka la peremende na kwa daktari wa meno vilevile.

Akihubiri kutoka Hesabu 14:24 juu ya habari walizoleta wale wapelelezi kumi na wawili, Evans analinganisha kuridhika kwa kanisa na maisha ya jangwani ya mana na kware, na ile “roho nyingine” ya Kalebu aliyemfuata Bwana kwa utimilifu hadi kuingia nchi ya ahadi. Akigeukia ombi la Kalebu la kupewa Hebroni katika Yoshua 14, anaeleza alama tano za uzao wa Kalebu — ibada, kumfuata Mungu kwa utimilifu, roho tofauti, ujana uliofanywa upya, na kuwashinda majitu — akizitolea mfano wa kuongoka ghafla kwa mfanyabiashara kijana wa Kichina, na anahitimisha kwa mwito wa kujitahidi, sasa hivi, kuingia katika raha ya Mungu badala ya kuridhika na jangwa.

Akihubiri kutoka Yohana 15:1-11, Evans anayasoma maneno ya Yesu juu ya mzabibu wa kweli kwa kuzingatia mandhari yake ya Agano la Kale — Israeli kama shamba la mizabibu la Mungu lisilozaa — na kuigeuza picha hiyo kuelekea uanafunzi wa mtu binafsi: si kumwamini Kristo tu, bali kukaa ndani yake kwa njia ya kupogolewa, utii, na ushirika wa kila siku na Baba. Anahitimisha kwa hadithi mbili, kutoka kituo cha watoto yatima huko Meksiko na kutoka mkutano wa maombi ulioashiria mapema ununuzi wa meli ya kuwafikia wakosaji wa Mataifa ya Kwanza, juu ya maana ya kuyasikia mapigo ya moyo wa Mungu badala ya kumwomba mambo tu.

Akihubiri kutoka Kutoka 33:18-23, Gareth Evans anamfuatilia Musa kutoka kwa ndama wa dhahabu hadi kwenye ufa wa mwamba, akisisitiza kwamba uamsho una masharti yake — toba, umoja, na njaa isiyoridhika na malaika mahali pa Mungu. Mahubiri yanaelekea kilio cha Musa mwenyewe, 'unionyeshe utukufu wako,' yakisisitiza kwamba watu lazima wavunjike mbele ya msalaba kabla hawajaweza kuvunjika mbele ya kiti cha enzi.

Akihubiri kutoka Isaya 40 na Zaburi 103 juu ya wale watakaopanda juu kwa mbawa kama tai, Gareth Evans anasonga zaidi ya kupokea karama ya kiroho hadi kuilinda, kuitambua, na kuitumia. Kupitia hadithi za Jackie Pullinger, Yori Richards, na washiriki wa kawaida wa kanisa walioachiliwa kuhudumu, anafuatilia kwa nini wengi hawajifunzi kamwe kuruka — majeraha yasiyoponywa, kutoujua wito, mbawa zilizokatwa na viongozi wao wenyewe — na anaionyesha chupa ya mafuta ya yule mjane katika 2 Wafalme 4 kama kielelezo cha kufanya hivyo kwa njia ya Mungu.

Akihubiri kutoka Matendo 20 na nyaraka za Paulo kwa Timotheo, Gareth Evans anasimulia kuokoka kwake mwenyewe akiwa kijana huko Wales na kufuatilia maana ya kuilinda paratheke — hazina ya Injili aliyokabidhiwa kila mwamini. Anasisitiza sana toba kama mlango wa kuingia katika utajiri anaoueleza Paulo katika Waefeso, na anamalizia kwa hadithi kutoka mitaa ya Victoria, akilisihi kanisa kuacha burudani ya uvuguvugu kwa ajili ya kumfuata Kristo kwa gharama na nidhamu.

Akihubiri Jumapili ya Pentekoste kutoka 2 Timotheo 1, Evans anafuatilia moto wa uwepo wa Mungu kutoka kwa wanafunzi katika chumba cha juu hadi kwa Musa kwenye kichaka kinachowaka na kwenye uamsho wa Wales na Nunavut, kisha anaigeuza historia hiyo kuwa agizo: linda mwali ambao Mungu ameuwasha ndani yako. Akitumia miongo ya uzoefu wa kichungaji na ushuhuda wake binafsi, anawasihi wasikilizaji, viongozi wa sifa, na wachungaji vilevile kuutafuta uwepo wa Mungu wenyewe, si nyimbo au shughuli tu, na kungoja hadi waupokee.

Tafakari fupi juu ya Yohana 11, ikifuatilia jinsi Martha na Mariamu walivyoitikia kwa namna tofauti Yesu alipofika hatimaye baada ya kifo cha Lazaro — Martha anatoka kwenda kumlaki, Mariamu anabaki nyumbani, akiwa amechukizwa. Evans anapendekeza kwamba Yesu alilia si kwa ajili ya Lazaro bali kwa sababu Mariamu alikuwa amechukizwa, na anamalizia juu ya utii na tumaini kuwa na uzito zaidi katika huduma ya Bwana kuliko kujulikana.

Akihubiri kutoka Kutoka 25 juu ya kielelezo ambacho Mungu alitoa cha kubeba vyombo vya maskani, Evans anapitia chupa ya mafuta ya yule mjane katika 2 Wafalme 4 na uhamisho mrefu wa sanduku katika 1 Samweli 4-6 ili kusisitiza jambo moja: Mungu humpa kila mwamini mzigo wa kubeba na karama ya kuubebea, na vyote viwili lazima vibebwe kwa njia yake, katika nira pamoja na Kristo, si kwa njia ya dunia. Anamalizia kwa kuliita kanisa kwenye umoja na kumkaribisha yeyote ambaye bado anabeba mzigo wa dhambi usioshughulikiwa aje kwa Kristo.

Akihubiri kutoka Kutoka 3, Evans anaifuatilia njaa yake mwenyewe ya uamsho hadi kwenye uamsho wa Wales wa 1904 na kwa Musa kwenye kichaka kinachowaka, kisha anataja sababu nne kwa nini Amerika ya Kaskazini inauhitaji sasa — nafsi yake mwenyewe, kanisa lake, nchi yake, na ustahili wa Mwokozi wake. Akisoma kutoka The Harbinger na 2 Mambo ya Nyakati 7:14, anawasihi waamini wasizike vichwa vyao kama mbuni bali wainue macho yao, wapige magoti, na kuutafuta uso wa Mungu pamoja katika maombi.

Akihubiri kutoka katika ombi la Paulo katika Waefeso 1, Evans anafuatilia utajiri wa utukufu wa urithi wa Mungu katika watakatifu kwa kuuliza kwanza Kristo mwenyewe alirithi nini kutoka kwa Baba — jina, funguo za mauti na kuzimu, kiti cha enzi, kitabu, na bibi-arusi. Anamalizia kwa kuugeuza urithi huo kumwelekea msikilizaji: mrithi pamoja na Kristo, aliyeitwa kuenenda sasa katika onjo lake la kwanza.

Mahubiri maarufu zaidi ya Whitefield, juu ya manabii wa uongo waliao, “Amani, amani,” pasipokuwa na amani. Anaonyesha jinsi Mungu hasa ailetavyo nafsi kwenye amani — kutiwa hatiani kwa dhambi halisi, kwa dhambi ya asili, kwa haki ya mtu mwenyewe, na kwa kutokuamini — kabla moyo haujaambatana na Kristo. Ni mahubiri yachunguzayo moyo, yaliyohubiriwa kwa maelfu nje wazi.

“Msipoongoka na kuwa kama vitoto.” Whitefield anauliza kuongoka hasa ni nini, na kuwapa wasikilizaji wake alama zilizo wazi za kujipimia — unyofu, utegemezi, na utayari wa kufundishwa wa kitoto mbele ya Baba yake. Ni mahubiri ya joto, ya moja kwa moja, yanayodai jibu papo hapo.

“Henoko akaenda pamoja na Mungu.” Kutoka katika maneno hayo machache Whitefield anachora picha nzima ya maisha ya Kikristo: maana ya kutembea pamoja na Mungu, njia za kwenda sambamba naye — maombi, Neno, ushirika wa watu wake — na mwisho wa mwendo wa namna hiyo, Mungu anapomchukua rafiki yake nyumbani.

Whitefield anaiita aya hii mojawapo ya aya zenye upana mkubwa kuliko zote katika Biblia, na kuihubiri kama Injili nzima kwa ufupi: Kristo aliyefanywa kwa mwamini kuwa hekima, haki, utakaso, na ukombozi — kipawa cha mara nne, kila kimoja kwa mpangilio wake, na chote kikibubujika kutoka katika upendo wa milele wa Baba.

Kujiona mwenye haki, asema Whitefield, ndiyo sanamu ya mwisho kung'olewa moyoni. Dhidi yake anaweka fundisho lililoiunda huduma yake yote: haki ya Kristo inayohesabiwa kwa mwamini, hata Bwana mwenyewe akawa haki yetu. Hotuba iliyokusudiwa kumvua msikilizaji kila hoja isipokuwa Kristo.

Kwa nini kuna upendo mdogo hivi miongoni mwa Wakristo? Kwa sababu, Whitefield anajibu, ni wachache sana miongoni mwao wanaoombeana. Anarudisha maombezi kama shina lililosahauliwa la upendo wa Kikristo — ni nani wa kuwaombea, na jinsi gani — na analisisitiza kama wajibu ambao hakuna mwamini aliye na ruhusa ya kuwaachia wahudumu peke yao.

Iliandikwa kutoka katika uchovu wa Hudson Taylor mwenyewe ndani ya bara la China, alipokuwa ameanza kujiuliza kama hakupaswa kuacha kuhubiri kabisa. Akaisonga ahadi ya Kristo hata itoe uzito wake — hataona kiu milele maana yake milele, na anywaye ni mazoea si funda moja — kisha aonyesha kisima kikawa chemchemi, kwa kuwa kufurika hakutegemei ukubwa wa chombo bali chanzo.

Ikiwa wema na fadhili humfuata mwamini siku zote za maisha yake, basi hata siku za mateso ni siku za baraka. Taylor huyasoma maafa ya Ayubu kama kazi ya Mungu mwenyewe, wala si ya Shetani — adui ni mtumishi, kamwe si bwana — naye humsihi msomaji kupokea kila huzuni kutoka mkononi mwa Baba, awaye yote aliyeileta.

Israeli waliamriwa kuvaa uzi wa rangi ya samawi — rangi ya mbinguni yenyewe — katika matamvua ya kila vazi, ili wapate kuzikumbuka na kuzitenda amri zote za BWANA. Taylor anaufanya kuwa picha ya mwamini aliyetengwa kwa ajili ya Mungu, anayekichukua kikumbusho cha kimbingu cha utii hadi katika mambo ya kawaida kabisa ya maisha ya kila siku.

Akitafakari Zaburi ya Kwanza, Taylor analinganisha ustawi unaotoka chini — mafanikio ya kupita ya waovu yanayowashangaza sana watumishi wa Mungu — na heri ya mtu yule aliyeifurahia sheria ya BWANA. Aliyepandwa kandokando ya vijito vya maji, mtu huyo huzaa matunda yake kwa majira yake, na kila alitendalo litafanikiwa.

Boazi anambariki Ruthu, aliyemwacha baba yake, mama yake na nchi alikozaliwa ili akimbilie chini ya mbawa za Mungu wa Israeli, kwa ombi kwamba Bwana ampe thawabu kamili. Taylor anamwona kama mfano wa nafsi inayoacha yote ili kumtumaini Mungu, na anagundua kwamba Mungu hakubali kuwa mdaiwa wa mtu ye yote.

"Mtu ye yote akitaka kunifuata, na ajikane mwenyewe, ajitwike msalaba wake kila siku." Dhidi ya kujiinua kulikozoeleka kwetu sote, Taylor anaweka mwito wa Kristo wa kubeba msalaba kila siku, na kuonyesha kwamba msalaba si wa BWANA peke yake kuubeba, bali ni kumfuata kwa mwamini hatua kwa hatua bila kukoma.

"BWANA MUNGU ni Jua na Ngao… hatawanyima kitu chema hao waendao kwa unyofu." Taylor anafunua utoshelevu wa Mungu — nuru na ulinzi, neema kwa sasa na utukufu ujao — na sharti moja lililoambatanishwa na ahadi hii: mwenendo wa unyofu.

“Mlikuwa kama kondoo waliopotea; lakini sasa mmemrudia Mchungaji na Mwangalizi wa nafsi zenu.” Tafakari fupi kutoka A Ribband of Blue: tulivyokuwa, tulikorudishwa, na jinsi ilivyo baraka kulindwa, kuruzukiwa na kuongozwa na Mchungaji wa namna hii. Hudson Taylor katika upole wake mkuu.

Malkia wa Sheba alimjia Sulemani na maswali magumu, akarudi nyumbani na zaidi ya alivyoomba. Hudson Taylor anaisoma safari yake kama kielelezo cha kumjia Kristo, aliye mkuu kuliko Sulemani — umbali, maswali magumu, mazungumzo ya wazi, na ukarimu wa kifalme apewao kila anayekuja.

Ryle anasisitiza swali moja — “Je, unaomba?” — na kuliita kipimo cha hakika zaidi cha Mkristo wa kweli, kwa sababu maombi ya faraghani ndiyo wajibu mmoja ambao hakuna mwingine ila Mungu anayeweza kukuona ukiutimiza. Anazijibu visingizio kimoja kimoja, anasisitiza kwamba nafsi isiyoomba ni nafsi isiyo na Kristo, na anahimiza kwamba tofauti kati ya mwamini anayestawi na yule aliyedhoofika karibu kila mara ni tofauti ya maombi yao. “Bidii katika maombi,” anaandika, “ndiyo siri ya utakatifu uliotukuka.”

Ryle anachora mstari ambao mwamini mwenye wasiwasi anauhitaji kuliko yote — kati ya imani, inayookoa, na uhakika, unaofariji. Nafsi inayotetemeka inaweza kumshika Kristo kweli na bado ikakosa uthabiti wa kujua kwamba Kristo ni wake; hizi ni zawadi mbili tofauti, na kuzichanganya ni kuwanyang'anya waamini dhaifu amani yao. Anausifu uhakika kama kitu kinachostahili kutafutwa, anaonyesha kwa nini ni wachache wanaoufurahia, na anaelekeza njia ya kuufikia kwa kutembea kwa bidii na karibu na Kristo.

“Mtu asipozaliwa mara ya pili, hawezi kuuona ufalme wa Mungu.” Ryle hamwachi mtu ye yote apumzike katika “mimi ni mshiriki wa kanisa, na nadhani nimezaliwa,” bali anageukia alama zilizo wazi za kuzaliwa mara ya pili ambazo waraka wa kwanza wa Yohana unaziweka — maisha yasiyofanya dhambi kuwa desturi yake tena, yanayoamini, yanayopenda, yanayoushinda ulimwengu, na yanayojilinda. Anaziweka mbele si ili kutesa bali ili kupima, ili msomaji ajue, wala si kutumaini tu, kwamba amezaliwa na Mungu.

Maneno matatu mafupi, asema Ryle, ndiyo “kiini na msingi wa Ukristo.” Anamfuatilia Kristo katika mashauri ya Mungu, katika kila kitabu cha Biblia, katika kuhesabiwa haki kwa mwamini, utakatifu wake, faraja yake na tumaini lake, na hadi mbinguni. Kisha anaonya dhidi ya dini isiyo na Kristo, au Kristo pamoja na kitu kingine, na kuwahimiza waaminio kumtegemea zaidi sana.

“Je, wewe ni nafsi iliyosamehewa?” Ryle analisukuma swali hili mpaka moyoni. Wote wanahitaji msamaha, na haupatikani kupitia wahudumu, sakramenti au machozi, bali kwa imani sahili katika Kristo tu. Anaeleza msamaha ulio kamili, wa bure, wa sasa na wa milele, kisha anataja alama zake: nafsi zilizosamehewa huichukia dhambi, humpenda Kristo, huenenda kwa unyenyekevu na huwasamehe wengine.

“Na ninyi aliwahuisha, mlipokuwa wafu.” Ryle anasisitiza kwamba “wafu” ndilo neno la Biblia kwa kila nafsi isiyo na Kristo, na kwamba hakuna kitu kidogo kuliko kuzaliwa mara ya pili kitakachofaa: si kujirekebisha, bali ufufuo. Roho peke yake ndiye anayetoa uzima huo, na kwa kuwa aliwafanya upya Paulo, Luther, Bunyan na Newton, Ryle hamkatii tamaa mtu ye yote.

Maneno haya ni ya Petro, mtu yule aliyemkana Bwana wake “mara tatu,” sasa akisimama mbele ya baraza. Ryle, akiyahubiri kwanza kama mhadhara huko Ipswich, anaonyesha kwamba Kristo ndiye njia pekee ya kwenda mbinguni, kisha anahoji kwamba lazima iwe hivyo “kwa sababu mwanadamu ni jinsi alivyo,” Mungu ni jinsi alivyo na Biblia ni jinsi ilivyo, na kueleza yanayofuata kwa ajili ya kanisa.

Ilihubiriwa kwa kanisa lililokuwa chini ya mateso: Calvin adai kwamba hakuna avumiliaye kwa ustahimilivu kwa ajili ya injili bila kwanza kuwa na hakika juu ya shauri lenyewe, kisha awaita waaminio watoke "nje ya kambi" na kuchukua shutumu la Kristo—macho yao yakikaziwa ufufuo, ambako furaha yao yote na ushindi wao vinapatikana.

“Mungu alidhihirishwa katika mwili.” Calvin anastaajabu kwamba Bwana wa utukufu alijiunga na unyonge wetu, na anahuzunika kwamba ni vigumu kumpata hata mmoja kati ya kumi anayeweza kulieleza jambo hilo vizuri kama mtoto. Kristo lazima awe Mungu kweli ili atuokoe na mwanadamu kweli ili awe ndugu yetu: asili mbili katika nafsi moja, kama macho mawili yanavyoungana katika mtazamo mmoja.

Calvin anamsoma Paulo kuwa anasema juu ya “watu wa kila aina, na wa mataifa yote”: ukuta kati ya Myahudi na Mmataifa umebomolewa, na Injili inatolewa kwa kila taifa na kila hali. Anatetea kuchaguliwa dhidi ya wale wanaoitumia vibaya aya hii, lakini anawahimiza wasikilizaji wake kuwaombea wote na kuwavuta wale wanaoonekana kuwa “mbali.”

Maandiko ni upanga wetu wa kiroho, na Calvin hatatuacha “tuchague na kuchambua” ndani yake kwa kufuata matakwa yetu. Kwa sababu Mungu anasema ndani yake, yanatawala juu ya kila mapokeo ya wanadamu; kwa sababu yanafaa, yanafundisha, yanaonya, yanaongoza na kuadibisha, yakiyarekebisha maisha yetu badala ya kutufanya “wasemaji hodari na wajanja.”

“Ubatili wa ubatili”—ilihubiriwa katika kanisa kuu la Konstantinopoli wakati Eutropius, waziri wa ikulu aliyeanguka ambaye wakati mmoja alijaribu kulinyang’anya Kanisa haki yake ya kuwapa hifadhi wakimbizi, alipokuwa akiing’ang’ania kwa kutetemeka ile madhabahu ile ile aliyoishambulia. Chrysostom hamhurumii hata kidogo, lakini bado anamtetea, akigeuza anguko la mtu huyo kuwa hotuba juu ya utupu wa mamlaka na juu ya rehema inayomhifadhi hata adui.

Akiandika akiwa uhamishoni, karibu na mwisho wa maisha yake, hili ndilo andiko la Krisostomo lenye faraja kuliko yote: hakuna kitu kilicho nje ya mtu — si hasara, uhamisho, masingizio, ugonjwa, wala mauti — kinachoweza kumdhuru; ni dhambi yake mwenyewe tu inayoweza. Analithibitisha kwa Ayubu, Yusufu, wale vijana watatu katika tanuru, na Paulo katika minyororo, na kuigeuza kila taabu kuwa uwanja wa wema.

“Wakati huu ni wa machozi, wala si wa maneno.” Baada ya siku saba za kimya katika Antiokia iliyoachwa tupu na yenye hofu, Chrysostom analilia mji ambao umati wake umekimbia, kisha anageukia agizo la Paulo kwa matajiri: mali ni mtumwa mtoro asiyeweza kuwaokoa sasa, ilhali unyenyekevu, sadaka kwa maskini na kumtumaini Mungu vinaweza.

Chrysostom anaona “hazina tajiri na kubwa” katika saburi ya mtu aliyelala miaka thelathini na minane kando ya birika, kisha anaonyesha kwamba yeye si yule mwenye kupooza aliyeshushwa kupitia darini: mmoja alikuwa peke yake, mwingine alichukuliwa na marafiki; mmoja aliponywa mwili kwanza, mwingine alisamehewa kwanza. Kristo anamtendea kila mmoja kama anavyohitaji, na kuthibitisha kwamba anaweza kusamehe dhambi kama Mungu.

Unyenyekevu, asema Chrysostom, ndio msingi ambao bila huo kila wema huanguka, kama Farisayo alivyovunjikiwa na merikebu bandarini. Kisha anayaokoa maneno ya Paulo “ikiwa ni kwa hila au kwa kweli” mikononi mwa wale wanaoyatumia kutetea uzushi — wapinzani wa Paulo walihubiri mafundisho sahihi kwa uchungu, wakitumaini kumchochea Nero dhidi yake — na anamalizia kwa mwanamke Mkananayo, ambaye ustahimilivu wake ulimfanya asiyestahili kuwa mstahili.

Newton anafungua hotuba zake juu ya Masihi pale ambapo Oratorio ya Handel inafunguliwa — kwa agizo la Mungu, “Farijini, farijini watu wangu.” Anauliza mhudumu ana idhini gani ya kusema maneno ya faraja kwa wenye hatia, na anaipata katika kazi iliyokamilika ambayo mstari huo unaitangaza: vita vimekwisha, uovu umesamehewa, maradufu yamepokelewa mkononi mwa Bwana. Faraja ya kweli, anasisitiza, si maneno ya kutuliza tu bali ni habari njema kwamba Mungu mwenyewe sasa amepatanishwa ndani ya Kristo.

“Njoni kwangu, ninyi nyote msumbukao.” Newton anastaajabia jinsi mwaliko huu unavyochanganya ukuu na neema — mfalme wa duniani angefilisika kwa siku moja kama maskini wote wangemwendea, lakini utajiri wa Kristo hauchunguziki wala haupungui kamwe. Anasisitiza kwamba sifa pekee inayotajwa ni hitaji, kwamba wenye kulemewa na mizigo ndio hasa walioitwa, na kwamba raha inayotolewa si ujira wa kuchumwa bali ni zawadi ya kupokewa kwa kuja tu.

Newton analinganisha kilio cha Mbatizaji — “Tazama Mwana-Kondoo wa Mungu” — na uumbaji wote unaoonekana, ambao maajabu yake kwa namna fulani hayatugusi. Aliye mkuu kuliko kila kazi ya mkono wa Mungu, anasema, ni Mwana-Kondoo aichukuaye dhambi ya ulimwengu: ndiye pekee anayestahili kukaziwa kila jicho. Anafafanua kwa nini Mkombozi anafananishwa na mwana-kondoo — kutokuwa na hatia, upole, na dhabihu — na kuligeuza tangazo hilo kuwa mwito wa kutazama na kuishi.

Baadhi ya furaha ni kubwa mno kwa maneno, Newton anasema, na swali la Paulo, “Kama Mungu yu upande wetu, ni nani aliye juu yetu?” ni mojawapo — swali lililotupwa nje kwa sababu hakuna tamko lingeweza kuubeba mshangao huo. Anapima maana ya kuwa na Mungu mwenyewe upande wetu: si kwamba upinzani unakoma, bali kwamba hakuna upinzani wo wote utakaoshinda mwishowe. Kila mshtaki — dhambi, torati, mauti — anajibiwa na Mungu aliyemtoa Mwana wake mwenyewe, na mwamini anabaki zaidi ya mshindi.

Newton anafunga hotuba zake juu ya Masihi kwa wimbo wa mbinguni wenyewe, “Astahili Mwana-Kondoo aliyechinjwa.” Kama malkia wa Sheba alivyovuka jangwa kumwona mfalme aliye mkuu kuliko habari zake, anasema, ndivyo imani inavyosafiri kuelekea kwa Mfalme aliye mkuu zaidi — wala haivunjwi moyo kamwe. Anakusanya sifa zile saba — uweza, utajiri, hekima, nguvu, heshima, utukufu, baraka — katika wazo moja: kwamba Mwana-Kondoo aliyechinjwa zamani sasa ndiye anayeabudiwa bila mwisho, na kwamba kujiunga na wimbo huu hapa chini ndilo lengo kuu la injili.

Mojawapo ya hotuba za Newton juu ya maandiko ya oratorio ya Masihi. Anaona kwamba watu wanaweza kuguswa na muziki lakini wakaona aibu kuguswa na maneno, kisha anapitia kila jina: Mshauri wa Ajabu, Mungu Mwenye Nguvu, Baba wa Milele, Mfalme wa Amani. Anamalizia kwa kuwasihi wasioamua wasikawie: “Kwa nini mnaogopa kuwa na furaha mapema mno?”

Sokrate alikisia kwamba mtu mwema kikamilifu angechukiwa na kuuawa; Newton anaona kisio hilo likitimia ndani ya Masihi. Anafuatilia sababu Yesu alidharauliwa — umaskini wake, madai yake, wafuasi wake wanyonge, mafundisho yake yanayochunguza moyo — anaonyesha chuki zilezile bado zikitenda kazi dhidi ya Injili, na kuwaonya waaminio wasiongeze kasoro zao wenyewe juu ya lawama yake.

Kilio cha Ayubu ndicho kinachofungua sehemu ya tatu ya oratorio ya Masihi, naye Newton anakichukua kifungu kwa kifungu: Mkombozi kama jamaa wa karibu anayelipa fidia, “neno la kumiliki” wangu, kusimama kwake juu ya nchi, na tumaini la Ayubu la kumwona Mungu katika mwili wake mwenyewe. Njiani anatoa maelezo ya unyenyekevu juu ya uhakika wa wokovu kama kitu ambacho imani dhaifu hukua hadi kukifikia.

Si imani ya mpagani, wala ya ibilisi, wala hata ile waliyokuwa nayo mitume Kristo alipokuwa bado duniani — Wesley huziondoa moja moja kabla ya kusema imani iokoayo ni nini: si kibali baridi, msururu wa mawazo kichwani, bali ni hali ya moyo. Ilihubiriwa mbele ya Chuo Kikuu huko Oxford, majuma matatu baada ya Aldersgate.

Wesley, aliyewahi kujihesabu mwenyewe kuwa mmoja wao, huchora Mkristo wa nusu kwa usahihi utiao wasiwasi: uadilifu, matendo mema, dini ya nje, sura halisi ya utauwa — kila kitu ila kile kitu kimoja. Kisha huyataja yale ambayo Mkristo kamili anayo ambayo yule mwingine hana: upendo kwa Mungu na kwa jirani, na imani ishikayo Kristo. Ulihubiriwa mbele ya Chuo Kikuu huko Oxford.

Hubiri la kwanza kabisa la Wesley katika Chuo Kikuu, ambalo hakuwahi kulikana: dini ya kweli si alama ya nje bali moyo uliotahiriwa — unyenyekevu, imani, tumaini, na upendo. Anazichambua moja baada ya nyingine na kuhitimisha kwa upendo unaoitimiza sheria. Lilihubiriwa Oxford miaka mitano kabla ya Aldersgate, lakini tayari linatoa sauti ya wito wake wa maisha yote: utakatifu wa moyo.

“Je, moyo wako ni mnyofu, kama moyo wangu ulivyo pamoja na moyo wako? ... nipe mkono wako.” Wesley anajenga fundisho zima la upendo wa Kikristo juu ya jibu la Yehonadabu: mtu anaweza kutofautiana nami katika maoni na katika ibada na bado akawa mmoja nami moyoni. Hata hivyo anakuwa mwangalifu kusema roho ya upendo kwa wote si nini — si kutojali kweli wala machafuko ya kukisia — kabla ya kuitaja ilivyo.

“Mmeokolewa kwa njia ya imani.” Wesley anauita wokovu kuwa jambo la sasa: unaanza katika kuhesabiwa haki na kuendelea kupitia utakaso kuelekea upendo mkamilifu. Imani ndiyo sharti pekee la vyote viwili, kwa hiyo mwamini anaweza kuutazamia wokovu kamili kwa imani peke yake: “utazamie jinsi ulivyo; nawe utazamie sasa!”

Pesa si ya kulaumiwa, asema Wesley; mikononi mwa watoto wa Mungu ni “chakula kwa wenye njaa, kinywaji kwa wenye kiu, mavazi kwa walio uchi.” Anawapa mawakili kanuni tatu sahili (pata kadiri uwezavyo, weka akiba kadiri uwezavyo, toa kadiri uwezavyo) na kuwaagiza wamrudishie Mungu “si sehemu ya kumi, si theluthi, si nusu, bali yote.”

Wesley anapita katikati ya watu wenye shauku wanaodhani mawazo yao wenyewe kuwa sauti ya Mungu na watu wa tahadhari wanaokikana kipawa hicho kabisa. Roho hushuhudia moja kwa moja “kwamba mimi ni mtoto wa Mungu,” anahoji, na roho yetu wenyewe huthibitisha jambo hilo kwa matunda yake: furaha ya unyenyekevu, upole na utii wa furaha, ambavyo mjidanganyaji mwenye kiburi hawezi kamwe kuvionyesha.

Mahubiri maarufu kuliko yote yaliyowahi kuhubiriwa Amerika. Huko Enfield, Connecticut, katika kiangazi cha mwaka 1741, Edwards aliyasoma haya kwa sauti tulivu huku wasikilizaji wake wakipiga kelele na kushikilia nguzo: wasioongoka wakishikiliwa juu ya shimo bila kitu ila mkono wa Mungu asiye na wajibu wo wote wa kuendelea kushikilia. Utisho wake ni kwa ajili ya ombi moja -- kwamba nafasi ya pekee imesimama wazi sasa.

“Mwili na damu havikukufunulia hili.” Maelezo ya wazi kabisa ya Edwards kuhusu kinachotokea katika kuongoka: si habari mpya, si mawazo yaliyochangamshwa, bali nuru inayotolewa moja kwa moja na Roho — hisia halisi ya ubora wa mambo ya Kimungu ambayo akili ya asili haiwezi kuizaa. Anaonyesha kwamba ni ya kimaandiko na ya kiakili pia, kisha anamuuliza msikilizaji kama anayo.

Kitu cha kwanza kabisa Edwards alichowahi kuchapisha, kilichohubiriwa katika mhadhara wa Boston alipokuwa na miaka ishirini na saba: ukombozi umepangwa hivi kwamba mwanadamu anamtegemea Mungu kwa kila kitu — mema yenyewe, kutolewa kwake, na njia yanayokuja kwayo — ili mwili wowote usijisifu mbele zake. Tamko la kijana kwa ajili ya Uamsho Mkuu wote uliofuata.

Yohana anaambiwa amtazame Simba, naye anageuka kumwona Mwana-Kondoo. Edwards anachukua wakati huo na kufunua “muungano wa ajabu wa ubora mbalimbali” ndani ya Kristo — enzi isiyo na mwisho pamoja na unyenyekevu usio na mwisho, haki pamoja na neema, ukuu pamoja na utii — kwanza katika nafsi yake, kisha katika kujishusha kwake, kisha katika kutukuzwa kwake. Hotuba yake inayopendwa kuliko zote, na iliyo ya upole zaidi.

“Kama kivuli cha mwamba mkubwa katika nchi yenye uchovu.” Kutoka katika picha nne za Isaya — mahali pa kujificha na upepo, mahali pa kujisitiri na dhoruba, mito ya maji mahali pakavu, kivuli cha mwamba — Edwards anaonyesha Kristo alivyo kwa nafsi inayomjia: usalama, utimilifu, na kiburudisho kitamu. Mahubiri ya faraja, ya kusomwa polepole.

Edwards aliihubiri hotuba hii huko Northampton wakati wa uamsho wa 1734–35. Kuuingia ufalme kwa nguvu, asema, kunahitaji shauku kubwa, nia thabiti na bidii kubwa inayopenya kila kizuizi. Kisha anawasihi walioamshwa na wasioamshwa, wazee na vijana, wasiuache msimu huu wa Roho upite: “mkikaa kimya, mtakufa.”

Mababa “walikiri kwamba wao ni wageni na wasafiri juu ya nchi,” naye Edwards anatuagiza kuishi vivyo hivyo. Kama msafiri anayepumzika katika nyumba ya wageni lakini hakai huko kabisa, tunapaswa kushika faraja za dunia kwa ulegevu na kupanda kuelekea mbinguni, ambako Mungu ndiye jua na furaha za duniani ni “mionzi iliyotawanyika tu.” Anamalizia kwa kuwahimiza Wakristo kusafiri pamoja.

“Utamfumbulia mkono wako ndugu yako.” Edwards anasisitiza kuwapa maskini kuwa wajibu unaofunga kama maombi, akiwakumbusha wasikilizaji wake kwamba mali zao wameazimwa tu, na kwamba wanachokitoa ni mkate uliotupwa juu ya maji. Kisha anajibu nyudhuru zao moja baada ya nyingine: maskini hawako katika shida kubwa, hawana shukrani, mji unawatunza.

Luther aisoma sura hii kuu ya Paulo kama karipio kwa walimu na wahubiri wenye kiburi: lugha za wanadamu na za malaika, maarifa yote, imani ya kuhamisha milima, hata kifo cha shahidi—pasipo upendo wao si kitu. Auweka upendo juu ya kila karama kama tunda la Roho lenyewe, na alama iliyo hakika kuliko zote ya Mkristo wa kweli.

Mahubiri ya Luther ya mkesha wa Krismasi kutoka Postila ya Kanisa ya 1522, juu ya “neema ya Mungu iwaletayo wokovu wanadamu wote imefunuliwa.” Anayaweka maovu mawili ya andiko — ukosefu wa utauwa na tamaa za kidunia — mkabala na maisha ya Kikristo linayoyafundisha, na kumpa msikilizaji andiko lenyewe kama silaha. Katika matoleo ya zamani yaliwekewa alama kuwa Luther katika ubora wake.

Moja ya maandiko ya Luther yaliyopendwa zaidi katika siku za mwanzo za Matengenezo (1519), mahubiri ya Ijumaa Kuu katika sehemu tatu: njia za uongo za kutafakari mateso ya Kristo, njia ya kweli — kuziona dhambi zako mwenyewe katika majeraha yake hata moyo uogope — na kisha faraja yake, majeraha yale yale yanapoonekana kuwa upendo wa Mungu.

Luther anakawia zizini: mke kijana maskini anafukuzwa katika nyumba ya wageni, na kuzaliwa kunapita bila kutambuliwa Bethlehemu huku mbingu zikishangilia. Kisha anasisitiza maneno ya malaika “kwenu,” akishikilia kwamba imani lazima iufanye uzazi huu kuwa wetu wenyewe. Anaisoma ile nguo ya kitoto kama Maandiko ambamo Kristo amefungwa, na kuwatuma wasikilizaji wake kuwahudumia wahitaji walio kando yao.

Wanawake wanakwenda kaburini bila kulifikiria jiwe, wakisukumwa huko na upendo. Luther anageukia maneno ya Paulo “alifufuliwa ili tuhesabiwe haki”: dhambi zetu, zilizowekwa juu ya Kristo, hazikuweza kumshikilia. Dhambi inapoendelea kujitokeza, imani na hisia ni vitu viwili tofauti: “Unaweza kumfunga nguruwe vizuri kadiri gani, lakini huwezi kumzuia asikorome.”

Pale Sinai Sheria iliandikwa juu ya jiwe; siku ya Pentekoste, asema Luther, Roho anaandika “kwa mwali wa moto juu ya moyo.” Kazi yake si kutunga sheria bali kuwafariji wenye huzuni na kumfanya Kristo kuwa wetu, na amani yake hubadilisha “moyo, ikiuondoa katika dhiki, wala si dhiki kutoka moyoni.” Ni kazi iliyoanzishwa, isiyokamilika kamwe katika maisha haya.

Kutoka katika Mahubiri ya Mlimani, Lloyd-Jones anageuka kutoka kwenye tabia ya Mkristo hadi kwenye kazi ya Mkristo: kuwa chumvi katika ulimwengu unaooza. Anaonya dhidi ya chumvi iliyopoteza ladha yake na kuliita kanisa kwenye upekee unaohifadhi.

Lloyd-Jones anaeleza mojawapo ya mambo ya kushangaza kuliko yote yaliyowahi kusemwa juu ya Mkristo — kwamba yeye ni nuru ya ulimwengu — na kuonyesha jinsi maisha yaliyoangazwa kutoka ndani yasivyoweza kufichwa, bali huwaelekeza wale wanaoyaona kwa Baba.

Hakuna mtu awezaye kutumikia mabwana wawili. Lloyd-Jones anaufichua moyo uliogawanyika na mvuto wa kimya wa hazina za duniani, na kusisitiza kwamba haiwezekani kumtumikia Mungu na mali kwa wakati mmoja — onyo, anabainisha, lililoelekezwa kwa Wakristo na si kwa ulimwengu.

Mafundisho ya Kristo juu ya maombi — dhidi ya kuomba ili kuonekana na dhidi ya kurudiarudia maneno mengi bure. Lloyd-Jones anaeleza thawabu ya maombi ya sirini na Baba ajuaye mahitaji yetu kabla hatujamwomba.

Juu ya mfano unaojulikana zaidi kuliko yote, Lloyd-Jones anaisoma nchi ya mbali, kule kuzingatia kwake, na Baba anayekimbia — kisha anamgeukia pia yule ndugu mkubwa, ambaye dhambi yake ina heshima zaidi na, kwa sababu hiyo, ni ya hatari zaidi.

“Utimizeni wokovu wenu wenyewe … Kwa maana ndiye Mungu atendaye kazi ndani yenu.” Lloyd-Jones anashikilia pande zote mbili pamoja — juhudi ya mwanadamu na utendaji wa Mungu — dhidi ya utulivu wa kukaa bila kufanya kitu na pia dhidi ya juhudi za kujitahidi kwa wasiwasi.

Tutapataje kupona tusipojali wokovu mkuu namna hii? Lloyd-Jones anasisitiza hatari si ya kuikataa Injili waziwazi bali ya kuipita tu kwa kuchukuliwa mbali nayo, na kueleza ukuu wa kile kinachopuuzwa.

Lloyd-Jones anahubiri upana wote wa wokovu katika Kristo aliyesulubiwa, aliyefufuka, aliyepaa, na atakayerudi — si nusu-Injili ya msamaha peke yake, bali wokovu kamili kwa ajili ya mtu mzima.

Kutoka Warumi, Lloyd-Jones anaeleza kweli ambayo akili ya kisasa inaipinga zaidi — kwamba mwanadamu aliyeanguka yuko chini ya ghadhabu ya Mungu — na kusisitiza kwamba hakuna Injili ya kweli ya faraja mpaka jambo hili likabiliwe kwa uaminifu.

Juu ya sifa ya ufunguzi ya Petro, Lloyd-Jones analiweka tumaini lenye uzima la mwamini na urithi usioharibika, uliohifadhiwa mbinguni, mkabala na matumaini ya dunia yanayofifia na kuharibika.

Lloyd-Jones anaufafanua uamsho kuwa kipindi cha uzima na nguvu isiyo ya kawaida kanisani, itokayo kwa Mungu — iliyoshushwa na Mungu, si iliyochochewa na wanadamu — na kuutofautisha waziwazi na shughuli za kawaida za uinjilisti.

Torrey anachukua kama somo lake sentensi kuu kuliko zote zilizowahi kuandikwa — maneno matatu, “Mungu ni upendo” — na anastaajabu kwamba Kitabu kinachoweza kusema katika mstari mmoja zaidi ya vile vitabu vingine vinavyosema katika juzuu nzima kinavitia taji maneno yake yote kwa hili. Anapima maana ya kwamba upendo si kitu tu ambacho Mungu hufanya bali ndivyo Mungu alivyo, na anaifuata sentensi hiyo hadi kwenye uthibitisho wake pale Kalvari, ambapo upendo ulio asili halisi ya Mungu ulimtoa Mwana wake kwa ajili ya ulimwengu usiompenda.

“Na mtu atakuwa kama mahali pa kujificha na upepo, na mahali pa kujisitiri na dhoruba … kama kivuli cha mwamba mkubwa katika nchi yenye uchovu.” Torrey analipenda Agano la Kale kwa sababu limejaa Kristo, na hapa anamwona Kristo akitabiriwa kama kimbilio ambalo kila nafsi inalihitaji — kutokana na dhoruba ya kuhukumiwa moyoni, tufani ya hukumu, ukame wa moyo wenye kiu, na uchovu wa njia ngumu. Mwamba uko wazi; ombi lake lote ni kwamba mtu ye yote asibaki nje ya kimbilio hilo.

Torrey anasisitiza swali moja ambalo kila nafsi lazima ilijibu — si kama kuna umilele, bali ni wapi utaudumu. Ni mwito wa moja kwa moja wa injili wa kulimaliza jambo hili sasa, ndani ya Kristo.

Kila mtu hujificha mahali fulani. Torrey anayataja makimbilio ya uongo ambayo watu hujificha ndani yake mbali na Mungu — maadili, kutojali, kuahirisha — na kuonyesha kwamba mvua ya mawe itaondoa kila moja, akabaki Kristo peke yake kuwa kimbilio la hakika.

Belshaza alipimwa katika mizani akaonekana kuwa amepunguka. Torrey anaigeuza mizani ya Mungu kuelekea kwa msikilizaji, akiyapima maisha dhidi ya sheria ya Mungu, na anamwonyesha Yule awezaye kumkamilisha aliyepunguka.

Kutoka kwenye mfano wa karamu kuu, Torrey anachukua moja baada ya nyingine nyudhuru ambazo watu hutoa ili kukataa mwaliko wa Kristo, na kuuvua kila mmoja kifuniko chake.

“Basi, nimtendeje Yesu?” — swali la Pilato, na la kila mtu. Torrey anaonyesha kwamba haliwezi kukwepwa: kutomtendea Kristo lolote ndilo jibu lenyewe, tena la mauti.

“Nami nikiinuliwa juu ya nchi, nitawavuta wote kwangu.” Torrey anamhubiri Kristo aliyesulibiwa na kutukuzwa kama kivutio kikuu — sumaku ambayo bado inawavuta wenye dhambi nyumbani.

Kutokana na kilio cha mlinzi wa gereza wa Filipi, Torrey anaifanya njia ya wokovu kuwa wazi kama mchana — mwamini Bwana Yesu Kristo — na anaondoa machafuko yanayowazuia watafutaji kufikia imani iliyo rahisi.

Watu huhesabu gharama ya kumfuata Kristo; Torrey anahesabu gharama kubwa zaidi ya kutomfuata — katika maisha haya na katika yale yajayo.

Torrey anahubiri moto mitatu — moto wa Roho unaotakasa, moto wa majaribu unaosafisha, na moto wa hukumu unaoteketeza — na anauliza ni upi msikilizaji atakaokutana nao.

“Leo” ni neno la Roho Mtakatifu. Torrey anamsihi msikilizaji aishike nafasi ya dhahabu ya wakati huu uliopo, kabla mlango wa neema haujafungwa.

Kuogopa wanadamu ni mtego. Torrey analinganisha woga unaoficha imani yake na ujasiri unaomkiri Kristo waziwazi, na kuita watu watakaomkiri Bwana wao.

Torrey anaionyesha habari ya mwana mpotevu kama tamthilia ya sehemu tatu — upumbavu wa kumwacha Baba, taabu ya nchi ya mbali, na furaha ya kurudi nyumbani — na anamsukuma msikilizaji kuelekea njia ya kurudi nyumbani.

“Nimwendee Bwana na nini?” M'Cheyne analiita swali linalochoma la kila nafsi iliyoamshwa, na analijibu kama yeye tu awezavyo — si kwa kondoo waume wala mito ya mafuta, si kwa mzao wa mwili, bali kwa njia njema ambayo Mungu mwenyewe ameionyesha: kuja ndani ya Kristo, kwa moyo uliovunjika, ili kutenda haki, kupenda rehema, na kwenda kwa unyenyekevu pamoja na Mungu wetu. Inamalizika kwa shairi lake mwenyewe la kufunga.

Malalamiko ya Yeremia — kwamba tumaini la Israeli anaenenda kama mgeni katika nchi yake mwenyewe, kama msafiri anayegeuka kando ili kukaa usiku mmoja tu — yanakuwa kilio cha M'Cheyne cha uamsho katika Uskoti. Anataja sababu zinazomfanya Mungu ajitenge na watu, na anaomba kwa bidii zije “nyakati za kuburudishwa kutoka kwa uso wa Bwana.”

“Kwa maana wema wenu ni kama wingu la asubuhi, na kama umande uondokao mapema.” Mivuto ya watu wa asili hufifia, M'Cheyne anaonya — ni ya kweli, lakini imetoweka kufikia adhuhuri. Ni hotuba ya upole na ya kuchunguza moyo kuhusu tofauti kati ya kuguswa na kubadilishwa, kwa kila msikilizaji aliyehisi mengi na kushika machache.

Ilihubiriwa mwishoni mwa Sabato ya Meza ya Bwana, 28 Oktoba 1840: kila mtu aliyemkiri Kristo mbele ya watu siku hiyo anapaswa kuyachukua maneno ya Efraimu na kuyamaanisha. M'Cheyne anapitia sanamu ambazo mwamini amekwisha kuachana nazo, na Kristo aliye bora kuliko zote.

“Si ninyi mlionichagua mimi, bali ni mimi niliyewachagua ninyi.” M’Cheyne analiona neno hili kuwa la kunyenyekesha na lenye baraka pia. Kristo aliwachagua walio wake kabla hawajamtafuta, bila sababu nyingine ila “Nitamrehemu yeye nitakayemrehemu,” na akawachagua ili wazae matunda, katika mnyororo wa dhahabu kutoka kuchaguliwa hadi utukufu ambamo utakatifu haurukwi kamwe.

Muda mrefu baada ya kuongoka kwake, Paulo bado aliutesa mwili wake, “isiwe, nikiisha kuwahubiri wengine, mimi mwenyewe niwe mtu wa kukataliwa.” Katika miezi ya mwisho ya maisha yake, M’Cheyne anafuatilia maana ya jambo hilo: kukataliwa na Mungu, na Roho, na kila kiumbe, na nafsi yako mwenyewe. Anamalizia kwa Kristo, “Mdhamini aliyebeba ghadhabu” aliyeyabeba yote.

Akirudi kutoka katika safari ya uchunguzi ya Kanisa la Scotland kwa Wayahudi, M’Cheyne anasihi “Kwa Myahudi kwanza.” Hukumu huanzia kwa Israeli, upendo wa Mungu kwake ni wa pekee, mlango kwake ulikuwa wazi katika nchi baada ya nchi walizozitembelea, na Israeli aliyeongoka atakuwa “kama umande utokao kwa Bwana” kwa ulimwengu uliokufa.

Booth anafafanua upatanisho — ule “kufanywa kuwa kitu kimoja” unaomrudisha Mungu na wenye dhambi pamoja — kama kiini cha injili na nguvu inayoendesha utume wa Jeshi la Wokovu kwa waliopotea.

Akiwajibu wanaolaumu haraka ya Jeshi, Booth anatetea kasi na bidii yake: roho zinaangamia kila upande, na hii si saa ya kupunguza mwendo kwa ajili ya kuonekana wenye heshima.

Mfano maarufu wa Booth wa mji ulio ukingoni mwa gharika unaolilia kamba huku walio na raha wakibishana — wito mfupi unaochoma moyo wa kuwarushia wanaoangamia kamba ya uzima sasa.

Wito mfupi wa kiinjilisti uliojengwa juu ya uokoaji katika ajali ya meli: kilio kimoja cha mwenye dhambi aliyekata tamaa, na Mwokozi aliye hodari na aliye tayari kukijibu.

Akizungumza juu ya utakatifu huko Exeter Hall, Booth anaigeuza pembe ya wokovu ya Zakaria kuwa Kristo mshindi ambaye hairushi tu dhambi kutoka pembe moja hadi nyingine bali anaitupa nje ya moyo na kuuchukua moyo kuwa wake. Kusikia hakutoshi, anasisitiza; aminini kama Mariamu alivyoamini, na “kutakuwa na utimizo.”

Akiwahutubia maafisa wake barazani, Booth anautenga moto wa Kimungu na bandia zake (wa kishetani, wa kiakili, wa kihisia) na kutaja alama zake: uhakika, usafi, bidii na nguvu. Anataka watakatifu kamili waliofungwa kwa Mungu peke yake, na anaonya kwamba sanamu moja iliyozuiliwa, kama panya ndani ya bomba la maji, inaweza kuzuia mtiririko wote.

Shetani anaushika ulimwengu, asema Booth, naye hatashawishiwa kuuachia; ni lazima apigwe vita mpaka atoke. Kwa hiyo Booth anamchora askari mwema wa Yesu Kristo: mwanamume au mwanamke mwema anayeifanya vita kuwa kazi yake, anayejifunza silaha, anayepigana kwa ushirikiano na anayestahimili taabu, “neema adimu kuliko zote.”