የሕይወት ታሪኮች
ከመጻሕፍቱ በስተጀርባ ያሉ ሕይወቶች — ቃላቸው ዛሬም የሚናገር ሰባኪዎች፣ ሚስዮናውያንና ጸሐፊዎች።
ማርቲን ሉተር (1483–1546) በእምነት ብቻ መጽደቅን ዳግመኛ በማግኘቱ የፕሮቴስታንቱን ተሐድሶ የቀሰቀሰ ጀርመናዊ መነኩሴ ነበር። በነጐድጓድ ማዕበል ውስጥ ባደረበት ፍርሃት ወደ ገዳም፣ ከዚያም በሮሜ መልእክት ውስጥ ባለ አንድ ጥቅስ ወደ ሰላም ተመራ፤ በ1517 ዘጠና አምስቱን አንቀጾች ለጠፈ፣ በዎርምስ ጉባኤ ሊቀ ጳጳሱንና ንጉሠ ነገሥቱን ተቋቋመ፣ በዋርትበርግ አዲስ ኪዳንን ወደ ጀርመንኛ ተረጐመ፣ ለቤተ ክርስቲያንም መዝሙራቷንና የትምህርተ ክርስቶስ መጻሕፍቷን ሰጠ። የመጨረሻዎቹ የጽሑፍ ቃላቱ «ለማኞች ነን። ይህ እውነት ነው።» የሚሉ ነበሩ።
ጆን ካልቪን (1509–1564) የሁለተኛው ትውልድ ተሐድሶ ዋነኛ የሥነ መለኮት ሊቅና ከሃያ ዓመታት በላይ የጄኔቫ እረኛ ነበር። ከ«ድንገተኛ መለወጥ» በኋላ ተሐድሶ አራማጅ የሆነ ፈረንሳዊ የሕግ ባለሙያና የሰብአዊነት ምሁር ሲሆን፣ የተሐድሶ (ሪፎርምድ) እምነት እጅግ የተሟላ መግለጫ የሆነውን «የክርስትና ሃይማኖት ተቋማት» የተባለውን መጽሐፍ ጻፈ፤ በስብከቱ፣ ለመላው መጽሐፍ ቅዱስ ማለት ይቻላል በጻፋቸው ማብራሪያዎችና በጄኔቫ አካዳሚ አማካይነትም በመላው አውሮፓ የፕሮቴስታንት እምነትን ቀረጸ።
እንግሊዛዊ የፒዩሪታን ቤተ ክርስቲያን መሪና በኪደርሚንስተር እረኛ ነበር፤ በ1662 ከእንግሊዝ ቤተ ክርስቲያን ተባረረ። ስለ ተግባራዊ ክርስቲያናዊ ሕይወት እጅግ ብዙ የጻፈ ደራሲ ሲሆን፣ የእረኝነትና የመንፈሳዊ ሕይወት ሥራዎቹ ዘላቂ የክርስትና ጥንታዊ መጻሕፍት ሆነዋል።
እንግሊዛዊ ጸሐፊና የፒዩሪታን ሰባኪ፤ በሙያው የቤድፎርድ ድስት ጠጋኝ የነበረ ሲሆን፣ ያለ ፈቃድ በመስበኩ ከአሥር ዓመታት በላይ ታስሯል። በዚያ እስራት ውስጥ ሳለ በእንግሊዝኛ ቋንቋ እጅግ በብዛት ከታተሙት ምሳሌያዊ ታሪኮች አንዱ የሆነውን «የመንገደኛው ጉዞ» የተባለውን መጽሐፍ ጻፈ።