Wengi wetu tumewahi kuomba jambo fulani na kwa kimya tukajiuliza kama kuna yeyote aliyekuwa akisikiliza. George Müller alitumia miaka sitini kulijibu swali hilo kwa maisha yake. Aliwatunza yatima zaidi ya elfu kumi huko Bristol, Uingereza, akajenga nyumba kubwa tano za kuwahifadhi, na akalipia yote hayo bila kamwe kumwomba mtu hata mmoja pesa. Alimwomba Mungu, akaandika kile alichoomba, kisha akaandika jibu lilipokuja. Kufikia mwisho wa maisha yake, shajara zake zilikuwa na majibu ya maombi makumi ya maelfu — maombi mahususi, yenye tarehe, yaliyojibiwa.

Lengo lake halikuwa kamwe kwamba yeye alikuwa mtakatifu wa hali ya juu isiyo ya kawaida. Bali lilikuwa kwamba Mungu ni mwaminifu kwa namna isiyo ya kawaida, na kwamba waumini wa kawaida mara chache huujaribu uaminifu huo. Ikiwa unataka kuomba ili Mungu ajibu, tabia za Müller ni mahali pazuri pa kuanzia.

Alimwomba Mungu, wala si mtu mwingine yeyote

Müller alifanya sheria moja kuwa nguzo ya kila kitu: angemweleza Mungu peke yake mahitaji yake. Wakati bili ya maziwa ilipofika na hapakuwa na pesa, hakutoa dokezo kwa marafiki matajiri wala kutangaza upungufu huo kutoka mimbarani. Aliomba, akasubiri, na mara kwa mara kiasi kamili kilifika — nyakati nyingine dakika chache kabla ya kuhitajika. Alifanya hivi kwa makusudi, ili asiwepo mtu wa kusema kwamba yatima walilishwa kwa ujanja wa kuchangisha fedha badala ya kulishwa na Mungu aliye hai.

Mwanzo wa wasiwasi ni mwisho wa imani, na mwanzo wa imani ya kweli ni mwisho wa wasiwasi.George Müller

Nidhamu hiyo moja hubadilisha jinsi tunavyoyaelewa maombi. Yanaacha kuwa njia ya kidini ya kuzungumzia mipango yetu na kuwa ombi halisi kwa Baba halisi anayeweza kutenda.

Jinsi Müller alivyoomba hasa

Ukisoma shajara zake, tabia chache hujirudia mara nyingi kiasi kwamba zinaonekana kama mbinu:

  • Aliomba kuhusu mambo mahususi. Si "ibariki kazi hii," bali kiasi cha pesa, hitaji mahususi, mtu aliyetajwa kwa jina. Ombi lisilo dhahiri halina jibu linaloonekana; ombi mahususi lina jibu.
  • Alitegemea jibu, na akalitafuta. Müller aliomba kana kwamba Mungu alikusudia kujibu, kisha akalichunguza jibu na kuliandika lilipokuja. Kwake, shukrani ilikuwa nidhamu ya kuwa makini.
  • Aliendelea kuomba jibu lilipochelewa. Aliomba kwa miongo mingi kwa ajili ya wongofu wa marafiki wawili; mmoja alikuja kwa imani muda mfupi kabla ya Müller kufa, na yule mwingine muda mfupi baadaye. Kwake, kuchelewa hakukuwa kamwe sawa na kukataliwa.
  • Alituliza moyo wake kabla ya kuomba. Kila asubuhi alitafuta kuifanya nafsi yake "ifurahi katika Bwana" — kwa kawaida kwa kusoma Maandiko polepole hadi mstari fulani ukageuka kuwa maombi — kabla ya kuomba chochote kabisa.

Maombi yanapoanzia

Tabia hiyo ya mwisho ndiyo ambayo wengi wetu huiruka, na Müller aliona kuwa ndiyo iliyo muhimu zaidi. Alikuja kuamini kwamba jukumu la kwanza la kila siku halikuwa kuomba vitu bali kufurahishwa na Mungu mwenyewe, ili kuomba kutiririke kutokana na kuamini badala ya hofu. Kwa uzoefu wake, maombi yanayojibiwa mara nyingi huanzia hapo — si kwa orodha, bali kwa Baba anayestahili kuaminiwa.

Hakuna katika haya yanayofanya maombi kuwa mbinu ya kupata tunachokitaka. Müller alimzika mke mpendwa na alijua misimu mirefu ya taabu. Kile ambacho maisha yake yanaonyesha ni chembamba na chenye matumaini zaidi kuliko kanuni: kwamba Mungu anaweza kuaminiwa kwa mahitaji halisi, kwamba yeye hujibu maombi halisi, na kwamba maisha yaliyojengwa juu ya kumwomba yeye si ya kipumbavu bali yana msingi imara.