የCharles H. Spurgeon የሕይወት ታሪክ፣ መጻሕፍትና ስብከቶች

ቻርልስ ሃደን ስፐርጀን «የሰባኪዎች ልዑል» ተብሎ ተጠርቷል፤ ይህ ማዕረግ ደግሞ በእርግጥም ማጋነን አይደለም። ለአርባ ዓመታት ያህል በለንደን እምብርት አምስትና ስድስት ሺህ በሚሆኑ ምእመናን ፊት ያለ ድምፅ ማጉያ ቆሞ፣ የተሰቀለውን ክርስቶስን በቀላሉ በመስበክ ጸጥ አድርጎ ይይዛቸው ነበር። ስብከቶቹ በአጭር ጽሕፈት ተመዝግበው በየሳምንቱ ይታተሙና በመርከብ ሙሉ ወደ ሁሉም አህጉራት ይላኩ ነበር፤ በሕይወቱ ፍጻሜ ምናልባት ለአሥር ሚሊዮን ሰዎች ሰብኮ፣ በእንግሊዝኛ ቋንቋ ከማንኛውም ክርስቲያን ደራሲ የበለጡ ቃላትን አሳትሟል። ይሁን እንጂ ከዝናው በስተ ጀርባ የነበረው ሰው ብዙ ጊዜ የሚሠቃይ፣ የሚጸልይና ርኅሩኅ ልብ ያለው እረኛ ነበር፤ የአገልግሎቱ እውነተኛ ኃይል የገዛ ድምፁ ሳይሆን ከመድረኩ በታች በጉልበታቸው የተንበረከኩት ሰዎች እንደ ሆኑ አጥብቆ ይናገር ነበር።

በበረዶ ውስጥ ያለ ልጅ

ጁን 19 ቀን 1834 (እ.ኤ.አ.) በእንግሊዝ፣ በኤሴክስ ግዛት በምትገኘው በኬልቬደን ተወለደ፤ የተወለደውም በወንጌል አገልግሎት በበለጸገ ቤተሰብ ውስጥ ነበር — አባቱ ጆን ስፐርጀንም ሆነ አያቱ ጄምስ ስፐርጀን የገጠሪቱን እንግሊዝ በታማኝነት ያገለገሉ የኮንግሪጌሽናል ሰባኪዎች ነበሩ። የአባቱ አገልግሎት ብዙ ጊዜ ከቤት ያርቀው ስለ ነበር፣ ልጁ አብዛኛውን የልጅነት ዘመኑን ያሳለፈው በስታምበርን በሚገኘው፣ በጥንታውያን የፒዩሪታን መጻሕፍት በተሞላው የአያቱ መኖሪያ ቤት ነበር። በዚያም ልጁ ከጆን ባንያን፣ ከሪቻርድ ባክስተር፣ ከጆን ኦወንና ከቶማስ ዋትሰን ጋር ቍጥር የሌላቸውን ሰዓታት አሳለፈ፤ እነዚህም ጸሐፍት አእምሮውን ለዕድሜ ልክ ቀረጹት። የጸጋን ትምህርቶች በቃሉ እያወቀ አደገ። ገና ያላወቀው ግን አዳኙን ራሱን ነበር። በጉርምስና ዕድሜው ለወራት በጥልቅ የኃጢአት ወቀሳ ሥር ሆኖ፣ በእውነት ይቅር እንደ ተባለ ለማወቅ እየናፈቀ ሰላምን አጥቶ ኖረ።

የለውጡ ነጥብ የመጣው በረዶ በሚጥልበት አንድ የእሁድ ጠዋት፣ ጃንዋሪ 6 ቀን 1850፣ ዕድሜው አሥራ አምስት ዓመት በነበረ ጊዜ ነው። ኃይለኛ የበረዶ ውሽንፍር ሊሄድበት ካሰበው መንገድ አስወጥቶ በኮልቼስተር፣ አርቲለሪ ስትሪት ወደምትገኝ አንዲት ትንሽ የፕሪሚቲቭ ሜቶዲስት ቤተ ጸሎት አስገባው። የተመደበው ሰባኪ በበረዶው ምክንያት ሳይመጣ ቀረ፤ ስለዚህ አንድ ቀጭን፣ ያልተማረ ምእመን — በሙያው ጫማ ሰፊ ወይም ልብስ ሰፊ — ከአንዲት ጥቅስ በቀር የሚናገረው ነገር ሳይኖረው ወደ መድረኩ ወጣ፦ «እናንተ የምድር ዳርቻ ሁሉ፣ ወደ እኔ ተመልከቱ፥ ትድኑማላችሁ» (ኢሳይያስ 45:22)። ዓይኖቹን ከሰገነቱ ሥር በተቀመጠው በጭንቀት በተዋጠው ልጅ ላይ ተክሎ፦ «አንተ ወጣት፣ ወደ ኢየሱስ ክርስቶስ ተመልከት። ተመልከት! ተመልከት! ተመልከት!» ብሎ ጮኸ። በዚያች ቅጽበት ስፐርጀን ተመለከተ፤ ዳነም።

በዚያው ቅጽበት ደመናው ተወገደ፣ ጨለማው ተጠቀለለ፤ በዚያችም ቅጽበት ፀሐይን አየሁ።

— ቻርልስ ስፐርጀን፣ ስለ መለወጡ

በዚያው የጸደይ ወራት በላርክ ወንዝ ተጠመቀ፤ በራሱ በደስታ በተሞላ ጽኑ እምነትም ባፕቲስት ሆኖ ነበር። ለውጡ ፈጣንና ሙሉ ነበር፦ በጨለማ ውስጥ ለረጅም ጊዜ የታገለው ልጅ አሁን ስለ ብርሃኑ ዝም ማለት አልቻለም፤ ከዚያች ቀን ጀምሮ ያዳነውን መልእክት ለማወጅ ተቃጠለ — ይኸውም መዳን በሰው ጥረት ሳይሆን በኢየሱስ ክርስቶስ ብቻ በማመን እንደሚገኝ ነው።

ልጁ ሰባኪ

የቪክቶሪያ ዘመን መድረክ የወደፊቱ ልዑል ዩኒቨርሲቲም ሆነ የሥነ መለኮት ኮሌጅ አለመግባቱ ከታሪኩ አስደናቂ ነገሮች አንዱ ነው። ትምህርቱ መጠነኛ ነበር — በኤሴክስ የሚገኙ የአካባቢ ትምህርት ቤቶችና በኒውማርኬት ለጥቂት ጊዜ — በዘመኑ የታወቁት ቀሳውስት ግን በኦክስፎርድና በካምብሪጅ ይሰለጥኑ ነበር። ስፐርጀን በዚህ ፈንታ የነበረው ልዩ የማስታወስ ችሎታ፣ የማይጠገብ የመጻሕፍት ፍቅርና የልጅነቱ የፒዩሪታን ቤተ መጻሕፍት ነበር፤ በጉርምስና ዕድሜው ከብዙ የተሾሙ አገልጋዮች የበለጠ ሥነ መለኮትን፣ ታሪክንና ሥነ ጽሑፍን አንብቦ ጨርሶ ነበር። የግል ጥናት፣ መንፈሳዊ ሥርዓትና ጥልቅ እውነትን ሕያውና ተግባራዊ በሆነ ቋንቋ የመግለጽ ብርቅ ስጦታ የቀረውን ሠሩ።

በተለወጠ በጥቂት ወራት ውስጥ ያስተምር፣ በራሪ ጽሑፎችን ያከፋፍልና — በአሥራ ስድስት ዓመቱ — በካምብሪጅ ዙሪያ ባሉ የመንደር አብያተ ክርስቲያናት ይሰብክ ነበር። ገና በጉርምስና ዕድሜው ሳለ በዎተርቢች የምትገኘው የትንሿ ቤተ ጸሎት እረኛ ሆነ፤ የጋለ ስብከቱም ብዙም ሳይቆይ ሕንጻውን ሞላው፣ ጉባኤውም በፍጥነት አደገ። ስጦታዎቹ ለረጅም ጊዜ ተሰውረው ሊቆዩ አልቻሉም። በ1854፣ ገና የአሥራ ዘጠኝ ዓመት ወጣት ሳለ፣ ታሪካዊ ወደ ሆነችው ነገር ግን እየተዳከመች ወደ ነበረችው በለንደን ወደምትገኘው የኒው ፓርክ ስትሪት ቤተ ጸሎት ተጠራ። ያልተፈተነውን የገጠር ልጅ ለመስማት የተሰበሰበው ጉባኤ ትንሽ ነበር፤ በጥቂት ሳምንታት ውስጥ ግን ሕዝቡን መያዝ አቃተው። ሕንጻውን አሰፉ፣ ከዚያም የኤክሰተር አዳራሽን ተከራዩ፣ ከዚያም ሰፊውን የሰሪ ጋርደንስ የሙዚቃ አዳራሽ ያዙ፤ አሁንም ሺዎች ቦታ አጥተው ይመለሱ ነበር። ለንደን እንዲህ ያለ ነገር አይታ አታውቅም ነበር፦ አንድ ወጣት የጥንቱን የካልቪናዊ ትምህርት ለተትረፈረፉ ሕዝብ ሲሰብክ፣ ይህንንም አንዲት ሠራተኛ ልጃገረድ ልትከተለው በምትችለውና አንድ ምሁር ስሕተት ሊያገኝበት በማይችለው ቋንቋ ነበር።

በ1856፣ በዚያ ሁሉ ውጣ ውረድ መካከል፣ ሱዛናን አገባ፤ ፍቅሯና የማይናወጥ ድጋፏም በቀረው ዘመኑ ሁሉ መልሕቅ ሆኖታል። ጥንዶቹ ቶማስና ትንሹ ቻርልስ የተባሉ መንትያ ወንዶች ልጆች ነበሯቸው፤ ሁለቱም አንድ ቀን አባታቸውን ተከትለው በክርስቲያናዊ አገልግሎት ተሰማሩ።

እሳትና ጨለማ

ዝናው መራራ ፈተናዎችን አመጣ። ኦክቶበር 19 ቀን 1856 ምሽት፣ ስፐርጀን በሰሪ ጋርደንስ የሙዚቃ አዳራሽ ወደ አሥር ሺህ የሚሆኑ ሰዎችን በጸሎት እየመራ ሳለ፣ ክፉ አወኪዎች «እሳት! ሰገነቶቹ እየፈረሱ ነው!» ብለው ጮኹ። እሳት አልነበረም፤ ነገር ግን ወደ በሮቹ በተደረገው ግፊያ ሰባት ሰዎች ተጨፍልቀው ሞቱ፣ ሌሎች ብዙዎችም ቆሰሉ። ገና የሃያ ሁለት ዓመት ወጣት የነበረው ስፐርጀን «ከሕያው ይልቅ ለሞተ የቀረበ» ሆኖ ከመድረኩ ተሸክመው ወሰዱት፤ አገልግሎቱን ሊያስቆም እስኪቃረብ ድረስ በከባድ ሐዘን ውስጥ ሰጠመ። በቀረው ዘመኑ ሁሉ ተደጋጋሚ የመንፈስ ጭንቀትን ተጋፍጧል፤ ይህንንም ፈጽሞ ሸሽጎ አያውቅም።

ይህ ግልጽነቱ ለቤተ ክርስቲያን ካበረከታቸው ታላላቅ ስጦታዎች አንዱ ሆነ። በላዩ ላይ ይወርድበት ስለ ነበረው «ምክንያት የሌለው ጭንቀት» በግልጽ ተናገረ፤ የራሱን ሥቃይ ለመደበቅ እምቢ በማለቱም በሺዎች የሚቆጠሩ አብረውት የሚሠቃዩትን አጽናና። ስለ መከራ ያለው ሥነ መለኮት ላዩን የሆነ አልነበረም፤ በእቶን ውስጥ ተቀጥቅጦ የተሠራ ነበር። መከራዎቹ — አደጋው፣ ስም ማጥፋቱ፣ በኋላም ሰውነቱን ያሠቃየው ሪህ — ደጋግመው ክርስቶስን አጥብቆ እንዲይዝ የገፋፉት፣ ስብከቱንም ለተሰበሩት ርኅሩኅ ያደረጉት እነርሱ ራሳቸው እንደ ሆኑ ለማመን በቃ።

የኃይል ምንጩ

በ1861 ጉባኤው በኒውንግተን አዲስ ወደ ተሠራውና አምስት ሺህ ያህል ሰዎችን ወደሚያስቀምጠው ወደ ሜትሮፖሊታን ታበርናክል ተዛወረ፤ ስፐርጀንም በዚያ ለሚቀጥሉት ሠላሳ ዓመታት ሰበከ። ከዓለም ዙሪያ ጎብኚዎች የአገልግሎቱን ዘዴ ለማጥናት መጡ፤ ምስጢሩንም በንግግር ችሎታው ውስጥ እንደሚያገኙት ጠብቀው ነበር። ስፐርጀን ግን ከዚህ የተሻለ ያውቅ ነበር። ከአምልኮ በፊት ወደ ምድር ቤቱ ይዟቸው ወርዶ በሩን ይከፍትላቸው ነበር፤ በዚያም በመቶዎች የሚቆጠሩ የቤተ ክርስቲያኑ አባላት ተንበርክከው ሊጀመር ስላለው ስብከት እግዚአብሔርን ይማጸኑ ነበር።

ጸሎት እውነተኛ ውጤት ያለው እውነተኛ ሥራ እንደ ሆነ ያምን ነበር፤ ሕዝቡም በሙሉ ኃይላቸው እንዲደክሙበት አጥብቆ ያሳስባቸው ነበር።

ጸሎት ከታች ገመዱን ይስባል፤ ታላቁ ደወልም ከላይ በእግዚአብሔር ጆሮ ይደወላል። አንዳንዶች በዳተኝነት ስለሚጸልዩ ደወሉን እምብዛም አያንቀሳቅሱትም፤ ሌሎች ገመዱን አልፎ አልፎ ብቻ ይጎትታሉ፤ በሰማይ ዘንድ የሚያሸንፈው ግን ገመዱን በድፍረት ጨብጦ በሙሉ ኃይሉ ያለማቋረጥ የሚስበው ሰው ነው።

— ቻርልስ ስፐርጀን

ከጉባኤው ጸሎት ጋር እጅግ የተሳሰረ ከመሆኑ የተነሣ ያለ እነርሱ መቀጠል እንደማይችል በግልጽ ነገራቸው።

ለእኔ መጸለያችሁን ብታቆሙ፣ እግዚአብሔር ይርዳኝ! ያቺን ቀን አሳውቁኝ፤ እኔም መስበኬን ማቆም አለብኝ።

— ቻርልስ ስፐርጀን

የሚገነባ እምነት

የስፐርጀን አገልግሎት በመድረክ ላይ ብቻ ተወስኖ አያውቅም። በ1856 እንደ ራሱ መደበኛ ትምህርት ለመማር ገንዘብ የሌላቸውን ሰባኪዎች ለማሠልጠን የፓስተሮች ኮሌጅን መሠረተ፤ ወጥተው አብያተ ክርስቲያናትን የተከሉ በርካታ ሰዎችን በግሉ አስተማረ፣ ደገፈም። ክርስቲያናዊ መጻሕፍትን ለድሆች የሚያደርስ የመጻሕፍት አዟሪዎች ማኅበርን አቋቋመ፤ ሰይፍና መላጊያ (The Sword and the Trowel) የተባለውን ወርሃዊ መጽሔት አሳተመ፤ ራሱንም ለመቶ የምሕረት ሥራዎች ሰጠ። ወንጌል ነፍሳትንም ማኅበረሰብንም መለወጥ እንዳለበት ያምን ነበር፤ በተግባር የማይኖረውን ጸጋ ለመስበክም እምቢ አለ።

የስቶክዌል የሕፃናት ማሳደጊያ የተወለደው ከዚሁ የሚጸልይና የሚያምን መንፈስ ነው። አባት የሌላቸው ልጆች ባሉበት ችግር ያዘነው ስፐርጀን እነርሱን እንዲረዳ እግዚአብሔር እንዲፈቅድለት ለምኖ ነበር — መልሱም እርሱ ፈጽሞ ሊያቀናብረው በማይችለው መንገድ መጣ።

ጸጋን መስበክን ከጸጋ ተግባር አይለይም ነበር። ታበርናክሉን የሞላው ያው እምነት ኮሌጁን፣ ማሳደጊያውንና የድሆች መጠለያ ቤቶችን ገነባ፤ ይህንንም ያደረገው ደግሞ ደጋግሞ ለጸሎት በተሰጠ መልስ ነበር።

የቁልቁለቱ ውዝግብ

የስፐርጀን የመጨረሻው ታላቅ ውጊያ ለቅዱሳት መጻሕፍት እውነት ራሱ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስን በመንፈስ መሪነት የተጻፈ የእግዚአብሔር ቃልና ለእምነትና ለሕይወት የመጨረሻው ሥልጣን አድርጎ ሁልጊዜ ይቀበል ነበር፤ የሰበከው እያንዳንዱ ስብከትም በእርሱ ላይ የተመሠረተ ነበር። ስለዚህ በ1887 በአንዳንድ የባፕቲስት አገልጋዮች መካከል ስለ መጽሐፍ ቅዱስ፣ ስለ ማስተስሪያውና ስለ ፍርድ እውነተኛነት ወደ ጥርጣሬ የሚያዘነብል ዝንባሌ ባየ ጊዜ ደንግጦ፣ «የቁልቁለት» (Down-Grade) ውዝግብ ተብሎ በሚታወቅ ተከታታይ ጽሑፍ የማስጠንቀቂያ ደወል ደወለ። ከመደራደር ይልቅ ከባፕቲስት ኅብረት ራሱን አገለለ፤ ኅብረቱም በይፋ ወቀሰው። ግጭቱ ወዳጆቹን አሳጣው፤ ብዙዎችም ማሽቆልቆሉን እንዳፋጠነው ያምኑ ነበር። እርሱ ግን የእግዚአብሔር ቃል ሥልጣን ምንም ዋጋ ቢያስከፍል የሚገባው እንደ ሆነ ቈጠረ፤ ከአቋሙም አልተነቃነቀም።

ወደ ቤት

በሪህ፣ በቁርጥማትና በብራይት በሽታ (የኩላሊት ሕመም) የደከመው ሰውነቱ በዕድሜ ልክ ድካም ጫና ተሸነፈ። ውዲቱ ሚስቱ ሱዛና በታማኝነት አስታመመችው — እርስዋ ራሷም የአልጋ ቁራኛ ሆና ሳለ፣ ከሕመም ክፍሏ ሆና መግዛት ለማይችሉ ድሆች እረኞች በሺዎች የሚቆጠሩ የሥነ መለኮት መጻሕፍትን ያደረሰ የመጻሕፍት ፈንድ ትመራ ነበር። እርሱም በፈረንሳይ ሪቪዬራ በምትገኘው በማንቶን ለስላሳ አየር እፎይታን ፈለገ። በዚያም ጃንዋሪ 31 ቀን 1892፣ በሃምሳ ሰባት ዓመቱ ዐረፈ። ለንደን ለልዑል እንደሚለቀስ አለቀሰችለት፤ በአሥር ሺዎች የሚቆጠሩ ሰዎች በሬሳ ሣጥኑ አጠገብ እየተሰለፉ አለፉ፤ የተገለጠው መጽሐፍ ቅዱሱም በላዩ ላይ ተቀምጦ ነበር።

ከሦስት ሺህ አምስት መቶ የሚበልጡ የታተሙ ስብከቶችን ትቶ አልፏል — እስከ ዛሬ ድረስ ከማንኛውም ክርስቲያን ደራሲ የሚበልጥ የሥራ ክምችት ነው — ከእነዚህም ጋር እንደ ጠዋትና ማታ፣ የዳዊት ግምጃ ቤት፣ ሁሉም በጸጋ እና ለተማሪዎቼ የተሰጡ ትምህርቶች ያሉ ተወዳጅ መጻሕፍትን ትቷል። ከአንድ መቶ ዓመት በላይ ካለፈ በኋላም እንደ ቀድሞው በጕጕት ይነበባሉ፤ ወደ በርካታ ቋንቋዎችም ተተርጕመዋል፤ ምክንያቱም የጻፋቸው ሰው ራሱን ፈጽሞ አልሰበከም። የሰበከው ክርስቶስን ነው፤ ይህንንም ያደረገው በጉልበቱ ተንበርክኮ ነው። የሰባኪዎች ልዑል ዘውዱ የተዋሰው እንደ ሆነ፣ የኃይል ምንጩ ምስጢርም ገመዱን ጨብጦ ለሚስብ ለማንም ሰው ክፍት እንደ ሆነ እንዲታወስ በወደደ ነበር።