ክርስቶስ ለሚያምኑት ክቡር ነው

«እንግዲህ ክብሩ ለእናንተ ለምታምኑት ነው።»—1ኛ ጴጥሮስ 2:7።

ይህ ጥቅስ የአገልግሎቴን መጀመሪያ ያሳስበኛል። የአሥራ ስድስት ዓመት ብላቴና ሆኜ፥ ለአምልኮ በአንድነት ለተሰበሰቡ ጥቂት ድሆች በአንድ ጎጆ ውስጥ ወንጌልን ለመስበክ በሕይወቴ ለመጀመሪያ ጊዜ ከቆምሁ ወዲህ ስምንት ዓመት ያህል ሆኖታል። ለመስበክ ብቃት እንደሌለኝ ተሰምቶኝ ነበር፤ ቢሆንም ይህን ጥቅስ ለመውሰድ ደፈርሁ፦ «እንግዲህ ክብሩ ለእናንተ ለምታምኑት ነው።» ከዚህ ሌላ በማንኛውም ጥቅስ ላይ አንዳች ልናገር የምችል አይመስለኝም፤ ነገር ግን ክርስቶስ ለነፍሴ ክቡር ነበረ፤ እኔም በወጣትነት ፍቅሬ ግለት ውስጥ ነበርሁ፤ ርእሱ ክቡሩ ኢየሱስ በሆነ ጊዜም ዝም ማለት አልቻልሁም። ከግብፅ ባርነት ገና ማምለጤ ነበር፤ የተሰበረውንም የእግር ብረት ገና አልረሳሁትም ነበር፤ በመንገዴ ዙሪያ የሚነድዱ የሚመስሉትን እነዚያን ነበልባሎች፥ ሊውጠኝም የተዘጋጀ ይመስል አፉን የከፈተውን ያን የሚበላ ገደል ገና አስታውስ ነበር። ይህ ሁሉ በወጣት ልቤ ውስጥ ገና ትኩስ ሆኖ ሳለ፥ አዳኝ ስለ ሆነልኝ፥ ከእሳት እንደ ተነጠቀ ትንታግ ስለ ነጠቀኝ፥ እግሮቼን በዓለት ላይ ስላቆመ፥ በአፌም አዲስ ዝማሬን ስላኖረ፥ አረማመዴንም ስላጸና ስለ እርሱ ክቡርነት መናገር ቻልሁ። እንግዲህ አሁን፥ በዚህ ሰዓት፥ ምን እላለሁ? «እግዚአብሔር ምን አደረገ!» ታናሹ እንዴት ሺህ፥ ትንሹም እንዴት ታላቅ ሕዝብ ሆነ! ስለዚህስ ጥቅስ ምን እላለሁ? ጌታ ኢየሱስ ያን ጊዜ ክቡር ከነበረ፥ አሁንም እንዲሁ ክቡር ነው ከማለት በቀር ምን እላለሁ? ያን ጊዜ ኢየሱስ የነፍሴ ምኞት እንደ ሆነ፥ ለእርሱ ልኖር ተስፋ እንዳደረግሁ፥ ስለ እርሱም ለመሞት እንደ ተዘጋጀሁ መናገር ከቻልሁ፥ ዛሬስ—እግዚአብሔር ምስክሬ ነውና—ከቀድሞው ሁሉ ይልቅ ይበልጥ ክቡር እንደ ሆነልኝ መናገር አልችልምን? ከኃጢአተኞች ዋና ለሆነው ለእኔ ያሳየውን ወደር የሌለውን ምሕረቱን ሳስታውስ፥ ራሴን እንደ ገና ለእርሱ መቀደስ፥ ጌታና ንጉሥ ለሆነውም ልቤን ደግሞ አሳልፌ መስጠት ይገባኛል።

ይህን የምናገረው ለመግቢያ ያህል ነው፤ ራስን ማጉላት ሊመስል ይችላል፤ ነገር ግን ይህን ላስቀረው አልችልም። በታላቅ ጉባኤ መካከል ለእግዚአብሔር ክብርን መስጠት፥ አሁንም በቅዱሳኑ ሁሉ ፊት፥ ኢየሩሳሌም ሆይ፥ በአንቺ መካከል ስእለቴን ለእግዚአብሔር መክፈል ይገባኛል።

ጥቅሴ አንድን እርግጠኛ እውነታ ይገልጣል፤ ይኸውም ክርስቶስ ለሚያምኑት ክቡር ነው። ይህ የንግግራችን የመጀመሪያ ክፍል ይሆናል፤ ከዚያም በሁለተኛው ክፍል ኢየሱስ ክርስቶስ ለሚያምኑት ሕዝቡ ይህን ያህል ክቡር የሆነው ስለ ምንድር ነው? ለሚለው ጥያቄ መልስ ለመስጠት እንሞክራለን። በመጨረሻም አማኞች መሆናችሁን ወይም አለመሆናችሁን ራሳችሁን የምትፈትኑበትን መፈተኛ በመናገር እንደመድማለን፤ በክርስቶስ የምታምኑ ከሆናችሁ ክርስቶስ ለእናንተ ክቡር ነው፤ እርሱን አቃልላችሁ የምታዩት ከሆነ ግን በእርሱ እውነተኛና የሚያድን እምነት እንደሌላችሁ እርግጠኞች ሁኑ።

I. በመጀመሪያ፥ ይህ እርግጠኛ እውነታ ነው፤ ኢየሱስ ክርስቶስ ለአማኞች ክቡር ነው። በራሱ ዋጋው የማይገመት ክቡር ነው፤ እርሱ ከእውነተኛ አምላክ የተገኘ እውነተኛ አምላክ ነውና። ከዚህም በላይ ኃጢአት የሌለበት ፍጹም ሰው ነው። የሰውነቱ ክቡር የጎፈር እንጨት በመለኮቱ ጥሩ ወርቅ ተለብጧል። እርሱ የዕንቍ ማዕድን፥ የዕንቍም ተራራ ነው። ሁለንተናው ያማረ ነው፤ ነገር ግን፥ ወዮ! ይህ ዕውር ዓለም ውበቱን አያይም። ዓለም ማየት የሚችለው እመቤት አረፋ የተባለችውን የተቀባችውን አመንዝራ ነው፤ ሰዎችም ሁሉ እርስዋን ተከትለው ይደነቃሉ። ይህ ሕይወት፥ ደስታው፥ ምኞቱ፥ ትርፉ፥ ክብሩ—እነዚህ ዳግመኛ ባልተወለደው ሰው ዓይን ውበት አላቸው፤ በክርስቶስ ግን የሚያደንቀው ምንም አያይም። ስሙን እንደ ተራ ቃል ይሰማዋል፤ መስቀሉንም ምንም ድርሻ እንደሌለው ነገር ይመለከተዋል፤ ወንጌሉን ቸል ይላል፤ ቃሉን ይንቃል፤ ምናልባትም በሕዝቡ ላይ ብርቱ ጥላቻውን ያፈስሳል። አማኙ ግን እንዲህ አይደለም። ነፍስ የዘላለም ቤቷን የምትሠራበት ብቸኛ መሠረት ክርስቶስ እንደ ሆነ እንዲያውቅ የተደረገ ሰው፥ ኢየሱስ ክርስቶስ ፊተኛውና ኋለኛው፥ አልፋና ዖሜጋ፥ የእምነት ራስና ፈጻሚ እንደ ሆነ የተማረ ሰው ክርስቶስን አያቃልልም። እርሱን መዳኑ ሁሉና ምኞቱ ሁሉ፥ ብቸኛው የከበረና ያማረ ይለዋል።

ይህም በዓለም ዘመናት ሁሉ የተረጋገጠ እውነታ ነው። ክርስቶስ በምድር ላይ የተገለጠበትን መጀመሪያ ተመልከቱ። እንዲያውም ወደ ኋላ ርቀን፥ ከሥጋ መልበሱ በፊት ለኖሩት ክርስቶስ ገና በተስፋ ሳለ እንዴት ክቡር እንደ ነበረ ልናሳይ እንችል ነበር፤ ነገር ግን እላለሁ፥ ወደ ዓለም ከመጣ ወዲህ ለሕዝቡ ክቡር እንደ ሆነ ምንኛ የበዛ ማስረጃ አለን! ስለ ክርስቶስ ብለው ቤትን፥ እርሻን፥ ሚስትን፥ ልጆችን፥ አገርን፥ መልካም ስምን፥ ክብርንና ሀብትን፥ እንዲያውም ሕይወታቸውን ራሱን ለመተው ያልፈሩ ሰዎች ተገኙ። ክርስቶስ ለጥንቶቹ ክርስቲያኖች እንዲህ ያለ መስሕብ ነበረው፤ ስለ እርሱ ብለው ርስታቸውንና ምድራዊ ሀብታቸውን መተው ግድ ቢሆንባቸው በደስታና ያለ ማጕረምረም ተዉት። እንዲያውም ለእነርሱ ረብ የነበረውን ሁሉ ስለ ክርስቶስ እንደ ጉዳት እንደ ቈጠሩት መናገር ይችሉ ነበር፤ ክርስቶስን ያተርፉ ዘንድ በእርሱም ሆነው ይገኙ ዘንድ እነዚያን ሁሉ እንደ ጕድፍና እንደ ፋንድያ ቈጠሩአቸው።

እኛ ስለ እነዚህ ነገሮች አቅልለን እንናገራለን፤ እነዚህ ግን ቀላል መሥዋዕቶች አልነበሩም። ሰው የብብቱን ባልንጀራ መተው፥ ልታከብረው በሚገባት ሚስቱ መናቅ፥ በገዛ ልጆቹ መተፋት፥ በአገሩ ሰዎች መባረር፥ ስሙም ማፏጫና ስድብ መተረቻም ሆኖ መጠራት—ይህ ለመሸከም ቀላል ነገር አይደለም፤ ነገር ግን በመጀመሪያዎቹ ዘመናት የነበሩ ክርስቲያኖች ይህን መስቀል አነሡ፤ በትዕግሥት ብቻ ሳይሆን በደስታም ተሸከሙት፤ መከራው ስለ ክርስቶስና ስለ ወንጌል ብሎ ከደረሰባቸው በመከራቸው ደስ አላቸው። ከዚህም በላይ ሰይጣን እጁን ዘርግቶ የክርስቶስን ሕዝብ በንብረታቸውና በቤተ ሰባቸው ብቻ ሳይሆን በአጥንታቸውና በሥጋቸውም እንዲነካ ተፈቅዶለታል። የክርስቶስ ደቀ መዛሙርት ክርስቶስን ያተርፉ ዘንድ ምንም ነገር እንደ ጉዳት እንዳልቈጠሩ ተመልከቱ። በማሠቃያው መወጠሪያ ላይ ሲዘረጉ የተወጠሩት ጅማቶቻቸው ይበልጥ ከፍ አድርገው እንዲዘምሩ ብቻ አደረጓቸው፤ እስከ መጨረሻ ልካቸው ሲሳቡ ብቻ እንደሚቃኙ የበገና አውታሮች ሆኑ። በጋለ ብረትና በጕጠት ተሠቃዩ፤ ጀርባቸው በጅራፍ ታረሰ፤ ነገር ግን ከክርስቶስ እውነተኛ ተከታዮች በሥቃይ ሰዓት ወደ ኋላ ያፈገፈገ መቼ አገኛችሁ? ይህን ሁሉ ታገሡ፤ አሳዳጆቻቸውንም ከዚህ የበለጠ እንዲያደርጉ፥ አዲስ ብልሃትና ዘዴ፥ አዲስ ጭካኔም ፈልስፈው እንዲሞክሩባቸው ተገዳደሩአቸው። ክርስቶስ እጅግ ክቡር ስለ ነበረ የሥጋ ሥቃይ ሁሉ እንዲክዱት ሊያደርጋቸው አልቻለም፤ በመጨረሻም ወደ አሳፋሪ ሞት በተወሰዱ ጊዜ—መጥረቢያውና የአንገት መቍረጫው ግንድ፥ የስቅላቱ መስቀል፥ ጦሩ፥ እሳቱና የማቃጠያው ግንድ፥ የዱር ፈረሱና ምድረ በዳው ይመስክሩ፤ አማኝ ይህን ሁሉ፥ ከዚህም እጅግ የሚበልጠውን ይቀበላል እንጂ በክርስቶስ ያለውን መታመኛ ፈጽሞ የማይክድ ሰው ሆኖ ኖሯል። ፖሊካርፕን በአንበሶቹ ፊት ተመልከቱት፤ ወደ ጉባኤው መካከል ቀርቦ አምላኩን እንዲክድ ይጠየቃል። በሺህ የሚቈጠሩ የአረመኔ ዓይኖች ወደ እርሱ ቍልቍል ያያሉ፤ እርሱም ደካማ ሰው ሆኖ በትርኢቱ ሜዳ ውስጥ ብቻውን ቆሟል፤ ነገር ግን «ጌታውን ይህን ያህል ዓመታት እንዳወቀው፥ እርሱም አንድም ጊዜ እንዳላስከፋው፥ በመጨረሻውም እንደማይክደው» ይነግራቸዋል። «ወደ አንበሶች!» እያሉ ይጮኻሉ፤ «ወደ አንበሶች!» አንበሶቹም በእርሱ ላይ ይሮጣሉ፤ እርሱም ፈጥኖ ይበላል፤ ነገር ግን በናዝሬቱ ኢየሱስ ግርማ ላይ ክፉ ነገር ከሚያስብ ይልቅ፥ ሺህ ነፍስ ቢኖረው፥ ይህን ሁሉ በሺህ አንበሶች አፍ ይቀበል ነበር። የጥንቲቱ የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ታሪክ ሁሉ ኢየሱስ የሕዝቡ ከፍተኛ የአክብሮት ዓላማ እንደ ነበረ ያረጋግጣል፤ ከእርሱ ጋር የሚፎካከር ምንም አላስቀመጡም፤ ነገር ግን ያለ ማጕረምረምና ያለ ማመንታት በደስታና በፈቃደኝነት ሁሉን ለኢየሱስ ክርስቶስ ሰጡ፤ ይህንም በማድረጋቸው ደስ አላቸው።

ይህም ዛሬ እንደዚያን ጊዜው እውነት ነው። ነገ በስሚዝፊልድ የማቃጠያው ግንድ ቢተከል፥ ክርስቲያኖች ለነበልባሉ ማገዶ ለመሆን ተዘጋጅተዋል። የአንገት መቍረጫው ግንድ እንደ ገና በታወር ሂል ቢቆም፥ መጥረቢያውም ከተሸሸገበት ቢወጣ፥ የኢየሱስን ራስ ዘውድ ይጭኑና ዓላማውን ያስከብሩ ዘንድ ብቻ ቢሆን የክርስቶስ ሕዝብ ራሳቸውን በደስታ አሳልፈው ይሰጣሉ። የቤተ ክርስቲያን የጥንቱ ጀግንነት አልፏል የሚሉ የሚናገሩትን አያውቁም። ክርስቲያን ነኝ ባይቱ ቤተ ክርስቲያን የወንድነት ብርታቱዋን አጥታ ሊሆን ይችላል፤ የዛሬዎቹ ክርስቲያን ነን ባዮች የክቡራን አባቶች ልጆች ሆነው የተልፈሰፈሱ ድንኮች ሊሆኑ ይችላሉ፤ ነገር ግን እውነተኛይቱ ቤተ ክርስቲያን—ክርስቲያን ነኝ ከምትለው ቤተ ክርስቲያን መካከል የተመረጡት፥ እግዚአብሔር የመረጣቸው ቅሬታዎች—እንደ ቀደሙት ቅዱሳኑ ኢየሱስን ይወዳሉ፤ መከራ ለመቀበልና ለመሞትም እንደ እነርሱ የተዘጋጁ ናቸው። ሲኦልንና ሥጋ የለበሰ ወኪሉን፥ አሮጊቷን ሮምን ራሷን እንገዳደራለን፤ ወኅኒዎቿን ትሥራ፥ የምርመራ ሸንጎዎቿን እንደ ገና ታንሣ፥ ትቈርጥና ትቈራርጥ ታቃጥልም ዘንድ በመንግሥት ውስጥ እንደ ገና ሥልጣን ታግኝ፤ እኛ ግን አሁንም በትዕግሥት ነፍሳችንን ልንገዛ እንችላለን። ቤተ ክርስቲያንን እንደ ገና ለመፈተን፥ ገለባውን ለማባረር፥ እንደ መልካም የስንዴ ክምርም ንጹሕና ጥሩ ለማድረግ የስደት ዘመን ተመልሶ ቢመጣ መልካም እንደ ሆነ አንዳንድ ጊዜ ይሰማናል። የጫካው የበሰበሱ ቅርንጫፎች በዐውሎ ነፋሱ ፊት ይንቀጠቀጡ፤ ተጠርገው ይወሰዳሉና፤ በውስጣቸው ልምላሜ ያለባቸው ግን አይንቀጠቀጡም። ሥሮቻችን ከዘመናት ዓለት ጋር ተጠላልፈዋል፤ የክርስቶስ ልምላሜ በውስጣችን ይፈስሳል፤ እኛም የሕያው የወይን ግንድ ቅርንጫፎች ነን፤ ከእርሱም ምንም አይለየንም። ስደትም ቢሆን፥ ራብም ቢሆን፥ ራቁትነትም ቢሆን፥ ፍርሃትም ቢሆን፥ ሰይፍም ቢሆን ከክርስቶስ ፍቅር እንደማይለየን እናውቃለን፤ በዚህ ሁሉ ቤተ ክርስቲያን እንደ ነበረች እንሆናለንና—በወደደን በእርሱ ከአሸናፊዎች እንበልጣለን።

እያጋነንሁ ነው ብሎ የሚያስብ ሰው አለን? እንግዲያስ ልብ በሉ፤ የተናገርሁት እውነት ካልሆነ ክርስቶስ ከቶ ቤተ ክርስቲያን የለውም፤ ስለ ክርስቶስ መከራ ለመቀበል፥ ደም ለማፍሰስና ለመሞት ያልተዘጋጀች ቤተ ክርስቲያን የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን አይደለችምና። እርሱ ምን ይላልና? «ከእኔ ይልቅ አባቱን ወይም እናቱን የሚወድ ለእኔ ሊሆን አይገባውም፤ … መስቀሉንም የማይዝ በኋላዬም የማይከተለኝ ለእኔ ሊሆን አይገባውም።»—ማቴዎስ 10:37-38። ክርስቶስ ፈጽሞ ባይፈትነን እንኳ፥ እውነተኞች ከሆንን ለፈተናው ዝግጁ መሆን አለብን፤ ቅኖችም ከሆንን፥ ስናስበው ብንንቀጠቀጥ እንኳ፥ ስንታገሠው አንንቀጠቀጥም። «የሰማዕት እምነት የለኝም» ብሎ በልቡ የሚል ብዙ ሰው ያን ክቡር በጎነት በእርግጥ አለው፤ አንድ ጊዜ ነገሩ ግድ ቢሆንበት፥ የተሰወረው ጸጋ ከእንቅልፉ እንደሚነሣ ግዙፍ ሰው ሲነሣ ዓለም ያየዋል። የዓለምን የፀሐይ ሙቀት ልልነት የሚታገሥ እምነት የዓለምን የስደት የሚቈርጥ ውርጭ ይታገሣል። መፍራት አያስፈልገንም፤ ዛሬ እውነተኞች ብንሆን ሁልጊዜ እውነተኞች እንሆናለን።

ይህ ተራ ልብ ወለድ አይደለም፤ ክርስቶስ ዛሬም ክቡር እንደ ሆነ ማስረጃዎቹ ብዙ ናቸው። ስለ ክርስቶስ በዝምታ መከራ ስለሚቀበሉት ልንገራችሁን? እነርሱ በዚህ ዘመን እኛ የማንሰማውን፥ ግን እውነተኛና ትክክለኛ የሆነውን ሰማዕትነት ይቀበላሉ። እግዚአብሔርን በማይፈሩ ቤተ ሰብ መካከል ክርስቶስን የምትከተል ስንት ወጣት ልጃገረድ አለች! አባቷ ይነቅፋታል፥ ይስቅባታል፥ በቅድስናዋ ያፌዝባታል፥ በፌዙም ልቧን ይወጋዋል። ወንድሞቿና እኅቶቿ «ፒዩሪታን»፥ «ሜቶዲስት» እና የመሳሰለውን ስም ይሰጧታል፤ ሐዋርያው «የጭካኔ መዘበቻ ፈተና» ብሎ በሚጠራው ነገር ቀን በቀን ትጨነቃለች። ነገር ግን ይህን ሁሉ ትታገሣለች፤ አንዳንድ ጊዜ ከዓይኗ እንባ ቢያስገድድባትም፥ ደም እንኳ ብታለቅስ «ከኃጢአት ጋር እየተጋደለች ደምን እስከ ማፍሰስ ድረስ» ትቃወማለች። እነዚህ መከራ ተቀባዮች አልተመዘገቡም፤ በሰማዕታት መጽሐፍ ውስጥ አልተጻፉም። ሰማዕትነታቸውን የሚጽፍ ፎክስ የለንም፤ በሕዝብ ፊት እንደሚከበሩ የሚያውቁበት ሥጋን የሚያረካ እውቀትም የላቸውም፤ ነገር ግን ብቻቸውን ማንም ሳይሰማቸው መከራ ይቀበላሉ፤ ለሚስቁባቸውም አሁንም ይጸልያሉ፤ በእግዚአብሔር ፊት በጕልበታቸው ተንበርክከው በጭንቅ ይሰግዳሉ—ስለ ስደቱ አይደለም፤ ስለ አሳዳጆቹ ራሳቸው፥ ይድኑ ዘንድ፥ በነፍስ ጭንቅ ነው። በሥራ ቤቶችና በትልልቅ ድርጅቶች ተቀጥረው የሚሠሩ፥ ብዙ አላጋጮች ባሉበት ትልቅ ክፍል ውስጥ በሌሊት ከአልጋቸው አጠገብ ጕልበታቸውን የሚያንበረክኩ እንደዚህ ያሉ ወጣቶች ስንት ናቸው! አንዳንዶቻችን በወጣትነት ዘመናችን ይህን አውቀናል፤ ልንታገሠውም ግድ ሆኖብናል፤ ነገር ግን ክርስቶስ በዝምታ መከራ ለሚቀበሉት ሕዝቡ ክቡር ነው፤ እነዚህ ክብር ያልተሰጣቸው ሰማዕትነቶች ቤተ ክርስቲያኑ እርሱን መውደዷን፥ ክቡር አድርጋ መቍጠሯንም እንዳላቋረጠች ያረጋግጣሉ።

ደግሞም ስማቸው እዚህ ሊነገር የማይችል፥ የማይታዩና የማይታወቁ ለክርስቶስ የሚደክሙ ስንት ናቸው—ስንት ሺዎች ናቸው! ሳምንቱን ሙሉ ከጠዋት እስከ ማታ ይደክማሉ፤ ሰንበትም የዕረፍት ቀን ሊሆንላቸው በተገባ ነበር፤ እነርሱ ግን በሰንበት ቀን ከማንኛውም ቀን ይልቅ ይሠራሉ። የታመሙትን በአልጋቸው ይጠይቃሉ፤ እግሮቻቸው ደክመዋል፥ ሥጋቸውም ዕረፉ ይላቸዋል፤ እነርሱ ግን ያልተማሩትን ለማነጋገር ወደ ከተማይቱ እጅግ ዝቅተኛ ጕድጓዶችና መሸሸጊያዎች ይገባሉ፤ የኢየሱስ ስምና ክብር ባልታወቀበት ስፍራ ሊያስፋፉት ይጥራሉ። ቤተ ክርስቲያን እምብዛም ሳታውቅ ለክርስቶስ አጥብቀው የሚሠሩ እንደዚህ ያሉ ብዙ ናቸው። ደግሞም ሳያቋርጡ በሚሰጡት ልግስና ክርስቶስን እንደሚወዱ የሚያረጋግጡ ስንት ናቸው! የክርስቶስን ዓላማ ለማገልገል ብለው ይህንና ያንን ራሳቸውን የከለከሉ ብዙ ድሆች አግኝቻለሁ። ደግሞም በማኅበረሰቡ መካከለኛ ደረጃ ያሉ—አልፎ አልፎ እናገኛቸዋለን—ከብዙ ባለ ጠጎችና ሀብታሞች መቶ እጥፍ ለክርስቶስ ዓላማ የሚሰጡ ብዙ አሉ፤ ክርስቶስን ለማገልገል ምን ያህል ችግር እንደሚደርስባቸው፥ ወደ ምን ያህል መላ ፍለጋ እንደሚገደዱ ብታውቁ ኖሮ፦ «ይህን ማድረግ የሚችል ሰው ክርስቶስ ለእርሱ ክቡር እንደ ሆነ በግልጥ ያረጋግጣል» ትሉ ነበር። ይህንም ልብ በሉ፤ ቤተ ክርስቲያን ይበልጥ ትጉ ያልሆነችበት፥ ለአዳኙ መባ በምትሰጠውም ስጦታ ይበልጥ ለጋስ ያልሆነችበት ምክንያት ይኸው ነው፤ የዘመኑ ቤተ ክርስቲያን በብዛቷና በጅምላዋ የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን አይደለችምና። በውስጧ የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን አለች፤ ነገር ግን በፊታችሁ ቆማ የምትታየው ቤተ ክርስቲያን የክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ተብላ ልትቈጠር አይገባትም፤ በእሳት ውስጥ ልናሳልፋት፥ ሦስተኛውንም ክፍል በነበልባሉ ውስጥ አሳልፈን ልናወጣው ይገባናል፤ ይህ ዝቃጭ ከወርቅ ጋር የተደባለቀበት ቀን ነውና። ብዙው ጥሩ ወርቅ እንዴት ደበዘዘ! ክብሩ እንዴት ለቀቀ! ጽዮን ከደመና በታች ናት። ነገር ግን ልብ በሉ፤ ባታዩዋትም እንኳ ቤተ ክርስቲያን አለች፤ የተሰወረች ቤተ ክርስቲያን፤ እየበዛ በሚሄደው የሃይማኖት መግለጫ መካከል የማትናወጥ ማዕከል፤ በዚህ እየተስፋፋ በሚሄደው የክርስትና ውጫዊ እንጕዳይ ውስጥ ሕይወት አለ፤ በውስጥ ያለ ሕይወት አለ፤ ለዚያም ለተሰወረው ሠራዊት፥ ለዚያ ለተመረጠው ማኅበር ክርስቶስ ክቡር ነው—በትዕግሥት መከራቸው፥ በትጋት ድካማቸው፥ ለክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን በሚሰጡት የማያቋርጥ መባቸውም በየቀኑ ያረጋግጡታል። «እንግዲህ ክብሩ ለእናንተ ለምታምኑት ነው።»

ክርስቶስ ዛሬም ለሕዝቡ ክቡር እንደ ሆነ የሚያረጋግጥ—በማያጠራጥር ሁኔታ የሚያረጋግጥ—አንድ ነገር ልንገራችሁ፤ እርሱም ይህ ነው፦ ከክርስቶስ ሕዝብ አንዱን፥ ማንም ይሁን፥ የዘመኑን እጅግ የታወቀ ሰባኪ እንዲሰማ ላኩት፤ ሰባኪው እጅግ የተማረ፥ እጅግ ያማረና ግሩም ስብከት ይሰብካል፤ በዚያ ስብከት ውስጥ ግን ስለ ክርስቶስ አንድ ቃል የለም። ነገሩ እንዲህ ነው ብላችሁ አስቡ፤ ክርስቲያኑ ሰው ወጥቶ፦ «የዚያ ሰው ንግግር ለእኔ ከአንዲት ሳንቲም አያህልም» ይላል። ስለ ምን? «ጌታዬን ወስደውታል ወዴትም እንዳኖሩት አላውቅምና። ስለ ክርስቶስ ምንም አልሰማሁም።» ያንኑ ሰው በሰንበት ጠዋት፥ የንጉሡን ቋንቋ እጅግ የሚያበላሽ፥ ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስን የሚሰብክ፥ ከአጥርና ከቦይ ዳር የመጣ ተራ ሰባኪን እንዲሰማ ላኩት—እንባ በዚያ ሰው ፊት ላይ ሲወርድ ታያላችሁ፤ ሲወጣም፦ «የዚያን ሰው የተበላሸ ሰዋስው አልወደድሁትም፤ የሠራቸውን ብዙ ስሕተቶች አልወደድሁም፤ ነገር ግን፥ ኦ! ልቤን ጠቀመው፤ ስለ ክርስቶስ ተናግሯልና» ይላል። ከሁሉ በላይ ለክርስቲያን ዋናው ነገር ይህ ነው፤ ስለ ጌታው መስማት ይፈልጋል፤ ጌታው ሲከብር ከሰማም መቶ ስሕተትን ቸል ይላል። እንዲያውም ክርስቲያኖች ሁሉ ከሁሉ የሚበልጠው ስብከት በክርስቶስ እጅግ የተሞላው እንደ ሆነ እንደሚስማሙ ታገኛላችሁ። ስለ ክርስቶስ አንዳች ነገር የሌለበትን ስብከት መስማት ከቶ አይወዱም። ባለፈው ሰንበት በውዱ ወንድሜ በጆናታን ጆርጅ ቤተ ጸሎት ይሰብክ የነበረ አንድ የዌልስ አገልጋይ ክርስቶስ የወንጌል ድምርና ፍሬ ነገር እንደ ሆነ ሲናገር ይህን ታሪክ አነሣ፦ አንድ ወጣት በአንድ የተከበሩ አረጋዊ የሃይማኖት መምህር ፊት ሰብኮ ነበር፤ ከጨረሰም በኋላ ወደ አረጋዊው አገልጋይ ሄዶ፦ «ስብከቴን እንዴት አገኙት?» አለ። «እጅግ ደካማ ስብከት ነው» አሉት። ወጣቱም፦ «ደካማ ስብከት?» አለ፤ «ለማጥናት ብዙ ጊዜ ወስዶብኛል።» «አዎን፥ ምንም አያጠራጥርም።» «ታዲያ የጥቅሱን ማብራሪያ በጣም ጥሩ ሆኖ አላገኙትምን?» «ኦ፥ አዎን» አሉ አረጋዊው ሰባኪ፤ «በጣም ጥሩ ነው።» «እንግዲያስ ደካማ ስብከት ነው የሚሉት ስለ ምንድር ነው? ምሳሌዎቹ ተገቢ፥ ማስረጃዎቹም አሳማኝ አልመሰሉዎትምን?» «አዎን፥ በዚያ በኩል በጣም ጥሩ ነበሩ፤ ቢሆንም እጅግ ደካማ ስብከት ነበር።» «ለምን ደካማ ስብከት እንደሚሉት ይነግሩኛልን?» «ምክንያቱም» አሉ፤ «በውስጡ ክርስቶስ አልነበረም።» ወጣቱም፦ «ደህና» አለ፤ «ክርስቶስ በጥቅሱ ውስጥ አልነበረም፤ ሁልጊዜ ክርስቶስን ብቻ መስበክ የለብንም፤ በጥቅሱ ውስጥ ያለውን መስበክ ይገባናል።» አረጋዊውም፦ «አንተ ወጣት፥ በእንግሊዝ ካለ ከማንኛውም ከተማ፥ ከማንኛውም መንደርና ከማንኛውም ትንሽ ሰፈር፥ የትም ይሁን የት፥ ወደ ለንደን የሚወስድ መንገድ እንዳለ አታውቅምን?» አሉ። «አዎን» አለ ወጣቱ። «አሃ!» አሉ አረጋዊው መምህር፤ «እንዲሁ ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥቅስ ሁሉ ወደ መጽሐፍ ቅዱስ ዋና ከተማ፥ ማለትም ወደ ክርስቶስ የሚወስድ መንገድ አለ። ውድ ወንድሜ፥ ሥራህ ወደ አንድ ጥቅስ ስትደርስ፦ ‹እንግዲህ ወደ ክርስቶስ የሚወስደው መንገድ የትኛው ነው?› ማለት፥ ከዚያም ወደ ታላቁ ዋና ከተማ—ወደ ክርስቶስ—በሚወስደው መንገድ ላይ እየሮጥህ መስበክ ነው። ደግሞም» አሉ፤ «ወደ ክርስቶስ የሚወስድ መንገድ የሌለበት ጥቅስ እስከ ዛሬ አላገኘሁም፤ ወደ ክርስቶስ መንገድ የሌለበት ጥቅስ ካገኘሁም አንድ መንገድ እሠራለሁ፤ ወደ ጌታዬ እደርስ ዘንድ በአጥርና በቦይ ላይ እሻገራለሁ፤ የክርስቶስ መዓዛ በውስጡ ከሌለበት ስብከቱ ምንም በጎ ነገር ሊያደርግ አይችልምና።» እንግዲህ ለዚህ አሜን ስለምትሉና መስማት የምትፈልጉት ኢየሱስ ክርስቶስን እንደ ሆነ ስለምትናገሩ ጥቅሱ ተረጋግጧል—«እንግዲህ ክብሩ ለእናንተ ለምታምኑት ነው።»

ነገር ግን ይህን እንደ ገና ልትፈትኑትና ልታረጋግጡት ብትፈልጉ፥ ከታመሙትና ከሚሞቱት ወዳጆቻችን አንዳንዶቹን ሄዳችሁ ጠይቁ፤ ስለ ምርጫ ማሻሻያው ረቂቅ ሕግ አነጋግሩአቸው፤ እነርሱም ፊታችሁን ተመልክተው፦ «ኦ፥ እኔ ከዚህ ጊዜያዊ ዓለም እየሄድሁ ነው፤ የማሻሻያው ረቂቅ ሕግ ቢጸድቅም ባይጸድቅም ለእኔ እጅግ ትንሽ ነገር ነው» ይሉአችኋል። በዚያ ጉዳይ እምብዛም ሲሳቡ አታገኙአቸውም። እንግዲያስ ተቀምጣችሁ ስለ አየሩ ሁኔታና አዝመራው እንዴት እንደሚያድግ አነጋግሩአቸው—«ደህና፥ በዚህ ዓመት ለስንዴ መልካም ተስፋ አለ።» እነርሱም፦ «አሃ፥ የእኔ መከር በክብር እየበሰለ ነው» ይላሉ። የምትችሉትን እጅግ ሳቢ ርእስ አንሡ፤ በዘላለም ዳርቻ ላይ የተኛው አማኝ በውስጡ ምንም ክቡር ነገር አያገኝም፤ ነገር ግን በዚህ ሰው አልጋ አጠገብ ተቀመጡ—ምናልባት ሊሄድ ጥቂት ቀርቶታል፥ ራሱንም ሊያውቅ አልቻለም ይሆናል—ስለ ኢየሱስም መናገር ጀምሩ፤ ያን ነፍስን የሚያነቃቃውን፥ ነፍስን የሚያበረታውን ክቡር ስም፥ ኢየሱስን፥ ጥሩ፤ ዓይኑ ሲያብረቀርቅ፥ የገረጣውም ጕንጩ እንደ ገና ሲቀላ ታያላችሁ—«አሃ» ይላል፤ «ክቡር ኢየሱስ፥ ፍርሃቴን የሚያረጋጋ፥ ኀዘኔንም የሚያስቆም ስም ይህ ነው።» ለሰውየው ብርቱ የሚያበረታ መድኃኒት እንደ ሰጣችሁትና ሰውነቱ ሁሉ ለጊዜው እንደ ተጠናከረ ታያላችሁ። በሚሞትበት ጊዜ እንኳ የኢየሱስ ክርስቶስ ሐሳብና እርሱን የማየት ተስፋ በሞት መካከል ሕያው፥ በድካም መካከል ብርቱ፥ በመንቀጥቀጥም መካከል የማይፈራ ያደርገዋል። ይህም በእግዚአብሔር ሕዝብ ልምምድ፥ በእርሱ ለሚያምኑት ክርስቶስ ክቡር ክርስቶስ እንደ ሆነና ለዘላለምም እንዲሁ እንደሚሆን ያረጋግጣል።

II. ሁለተኛው ነገር፦ ክርስቶስ ለአማኝ ክቡር የሆነው ስለ ምንድር ነው? እላለሁ—እነዚህን ነጥቦች እጅግ በአጭሩ አልፋቸዋለሁ፤ ረጅም፥ እጅግ ረጅም ስብከት የሚገባቸው ቢሆኑም—ኢየሱስ ክርስቶስ ለአማኝ ክቡር የሆነው በራሱ በባሕርዩ ክቡር ስለ ሆነ ነው። እዚህ ግን የሰዋስው ልምምድ ላሳልፋችሁ፤ ይህ ቅጽል ነው፤ በደረጃዎቹ እንለፍበት። እርሱ ክቡር ነው፤ ይህ በመደበኛ ደረጃ ነው፤ ከማንኛውም ነገር ይበልጥ ክቡር ነው፤ ይህ በንጽጽር ደረጃ ነው፤ ከነገሮች ሁሉ እጅግ ክቡር ነው፤ ነገሮች ሁሉ ወደ አንድ ተጠቅልለው ከእርሱ ጋር ቢወዳደሩ እንኳ እጅግ ክቡር ነው፤ በዚህም ክቡር የሆነው በላቀ ደረጃ ነው። እንዲህ ልትመረምሯቸው የምትችሉት ነገሮች ጥቂቶች ናቸው። አንድን ሰው መልካም ሰው ነው ትላላችሁ፤ በመደበኛ ደረጃ መልካም ነው፤ ከብዙ ሌሎች ሰዎችም እጅግ ይሻላል ትላላችሁ፤ በንጽጽር ደረጃ መልካም ነው፤ ነገር ግን ስለ ማንኛውም ሰው በላቀ ደረጃ መልካም ነው ብላችሁ በእውነት ከቶ ልትናገሩ አትችሉም፤ በዚያ ደረጃ ከፍጽምና አንሶ ይገኛልና። ክርስቶስ ግን በመደበኛ፥ በንጽጽርና በላቀ ደረጃ መልካም ነው።

በመደበኛ ደረጃ መልካም ነውን? መመረጥ መልካም ነገር ነው፤ በእግዚአብሔር መመረጥና ክቡር መሆን፤ ነገር ግን እኛ የተመረጥነው በክርስቶስ ኢየሱስ ነው። ልጅ ሆኖ መወሰድ መልካም ነገር ነው፤ ወደ እግዚአብሔር ቤተ ሰብ በልጅነት መወሰድ መልካም ነገር ነው—አሃ፥ ነገር ግን በልጅነት የተወሰድነው በክርስቶስ ኢየሱስ ነው፤ ከእርሱም ጋር አብረን ወራሾች ሆነናል። ይቅርታ መልካም ነገር ነው—ይህን የማይል ማን ነው?—አዎን፥ ነገር ግን ይቅር የተባልነው በኢየሱስ ክቡር ደም ነው። መጽደቅ—በፍጹም ጽድቅ መጐናጸፍ የከበረ ነገር አይደለምን?—አዎን፥ ነገር ግን የጸደቅነው በኢየሱስ ነው። መጠበቅ—ይህ ክቡር ነገር አይደለምን?—አዎን፤ ነገር ግን የምንጠበቀው በክርስቶስ ኢየሱስ ነው፤ እስከ መጨረሻም በኃይሉ እንጠበቃለን። ፍጽምና—ይህ ክቡር አይደለም የሚል ማን ነው? ደህና፥ ነገር ግን በክርስቶስ ኢየሱስ ፍጹማን ነን። ትንሣኤ፥ ይህ የከበረ አይደለምን? ከእርሱ ጋር ተነሥተናል። ወደ ላይ ወደ ከፍታ ማረግ፥ ይህ ክቡር አይደለምን? ነገር ግን ከእርሱ ጋር አስነሣን፤ በክርስቶስ ኢየሱስም በሰማያዊ ስፍራ ከእርሱ ጋር አስቀመጠን—ስለዚህ ክርስቶስ በመደበኛ ደረጃ መልካም መሆን አለበት፤ እርሱ መልካም ነገሮች ሁሉ በአንድ ላይ ነውና። እነዚህ ሁሉ መልካም ከሆኑ፥ እነዚህ ክቡራት ነገሮች ሁሉ በእርሱ፥ በእርሱ አማካይነት፥ ለእርሱና በእርሱ በኩል የሆኑለት እርሱ በእርግጥ መልካም መሆን አለበት።

ነገር ግን ክርስቶስ በንጽጽር ደረጃ መልካም ነው። ማንኛውንም ነገር እዚህ አምጡና ከእርሱ ጋር አወዳድሩ። ልናገኘው ከምንችለው እጅግ ከሚያበሩ ዕንቍዎች አንዱ ነጻነት ነው። ነጻ ካልሆንሁ ልሙት። ገመዱን በአንገቴ አድርጉ፤ እግር ብረቱን ግን በእጄ አታድርጉ—በሕይወት እስካለሁ ድረስ ነጻ ሰው መሆን አለብኝ። አገር ወዳዱ ነጻነትን ለመግዛት ደሙን እንደሚሰጥና ዋጋውንም ርካሽ አድርጎ እንደሚቈጥረው አይናገርምን? አዎን፥ ነገር ግን ነጻነትን ከክርስቶስ ጋር ጎን ለጎን አኑሩ፤ እኔ ስለ ክርስቶስ እግር ብረት እለብሳለሁ፤ በሰንሰለቱም ደስ ይለኛል። ሐዋርያው ጳውሎስ ራሱ፦ «የሚሰሙኝ ሁሉ … እንደ እኔ ይሆኑ ዘንድ ወደ እግዚአብሔር እለምናለሁ» ማለት ችሏል፤—«ከዚህ እስራቴ በቀር» ብሎም ሊጨምር ይችላል፤ ነገር ግን ለሌሎች እስራትን ቢያስቀርም ለራሱ አላስቀረውም፤ በሰንሰለቱ ደስ ብሎታልና፥ እንደ ክብር ምልክትም ቈጥሮታልና። ከነጻነት በተጨማሪ ሕይወት ምንኛ ክቡር ነገር ነው! «ቁርበት ስለ ቁርበት ነው፤ ሰው ስለ ነፍሱ ያለውን ሁሉ ይሰጣል።» ነገር ግን ክርስቲያን—እውነተኛ ክርስቲያን—አንድ ጊዜ በሕይወትና በክርስቶስ መካከል እንዲመርጥ ቢሰጠው—«አይሆንም» ይላል፤ «መሞት እችላለሁ፥ መካድ ግን አልችልም፤ መቃጠል እችላለሁ፥ ወደ ኋላ መመለስ ግን አልችልም። ክርስቶስን እመሰክራለሁ፥ በነበልባሉም እጠፋለሁ፤ ወደ ዙፋን ከፍ ብታደርጉኝ እንኳ ክርስቶስን መካድ አልችልም።» በሁለቱ መካከል ምርጫ አይኖርም። ደግሞም ከክርስቶስ ጋር ሲወዳደር ምድራዊ መልካም ነገር ምንም ቢሆን፥ የአማኙ ምስክርነት ክርስቶስ በንጽጽር ደረጃ ክቡር እንደ ሆነ ያረጋግጣል፤ ከእርሱ ጋር የሚተካከል ምንም የለምና።

ደግሞም ይበልጥ ከፍ እንበል—ክርስቶስ በላቀ ደረጃ መልካም ነው። የነገሮች ሁሉ የላቀ ደረጃ ሰማይ ነው፤ ክርስቶስን ከሰማይ ጋር ማወዳደር ቢቻል ክርስቲያኑ በምርጫው አንዲት ቅጽበት እንኳ አያመነታም፤ ያለ እርሱ በሰማይ ከመሆን ይልቅ ከክርስቶስ ጋር በምድር ላይ መሆንን ይመርጣል። እንዲያውም፦ «ጌታ ሆይ፥ ያለ አንተ በሰማይ ከምሆን ይልቅ ከአንተ ጋር በሲኦል ብሆን እመርጣለሁ፤ ያለ አንተ በሰማይ ብሆን ሲኦል ይሆንብኛልና፤ ከአንተ ጋር በሲኦል ብሆን ደግሞ ሰማይ ይሆንልኛልና» እንዳለው እንደ ራዘርፎርድ እስከዚያ ድረስ አይሄድም እንደ ሆነ አላውቅም። እንዲህ ልንለው እንችላለን፤ ክርስቲያን ሁሉም ይፈርምበታል። እንግዲህ እናንተ የዓለም መልእክተኞች ኑ፥ መዝገቦቿንም ሁሉ በትከሻችሁ ተሸከሙ። ቄሣር ሆይ፥ ወርቅህን በአንድ የሚያንጸባርቅ ክምር አፍስስ፤ ቄሣር ሆይ፥ ክብርህን በአንድ ያጌጠ ቁልል እዚህ አኑር፤ ጢባርዮስ ሆይ፥ የቃፕሪን የምኞትና የርኩሰት ደስታዎች ሁሉ እዚህ አምጣ፤ ሰሎሞን ሆይ፥ የጥበብን መዝገቦች ሁሉ እዚህ አምጣ፤ እስክንድር ሆይ፥ ድሎችህን ሁሉ አምጣ፤ ናፖሊዮን ሆይ፥ የተንሰራፋውን ግዛትህንና ዝናህን አምጣ፤ ሁሉንም እዚህ አኑሩ፤ ምድር መልካም የምትለውን ሁሉ፤ አሁንም አንተ የምትደማ የእግዚአብሔር በግ ሆይ፥ አንተ የተጐሳቈልህና ወደር የሌለህ አዳኝ ሆይ፥ ወደዚህ ና፤ እነዚህንም ከእግርህ በታች ረግጣቸው፤ ከአንተ ጋር ሲወዳደሩ እነዚህ ሁሉ ምንድር ናቸው? እኔ ሁሉንም እንቃለሁ። አሁን እኔ ለዓለም ሁሉ ሞቻለሁ፤ ዓለምም ሁሉ ለእኔ ሞቷል። የፍጥረት ግዛት ሁሉ ከአንተ ጋር ሲወዳደር፥ ወሰን ከሌለው ውቅያኖስ ጋር እንደምትወዳደር በገንቦ ውስጥ እንዳለች ጠብታ ታናሽ ነው። እንግዲህ ኢየሱስ ክርስቶስ በላቀ ደረጃ ክቡር ነው።

2. ከዚህስ በላይ ምን እንላለን? ይህን ጥያቄ እንደ ገና ለመመለስ፦ ክርስቶስ ከማንኛውም ሰው ይልቅ ለአማኝ ክቡር የሆነው ስለ ምንድር ነው? እንግዲህ ክርስቶስን ለአማኙ ክቡር የሚያደርገው የአማኙ ጕድለት ነው። ይህ አንዱ መልስ ነው። ሰሞኑን ጥቂት ዝናብ ዘንቦ ነበር፤ ወደዚህ ስትመጡ ጥቂት ስላበሰባችሁ ስለ እርሱ ያመሰገናችሁ ከእናንተ እጅግ ጥቂቶች ብቻ እንደ ሆናችሁ እገምታለሁ። ነገር ግን ያ ዝናብ በዐረብ ምድረ በዳ ላይ ቢዘንብ ኖሮ ምንኛ ክቡር ነገር በሆነ ነበር! አዎን፥ እያንዳንዱ የዝናብ ጠብታ የዕንቍ ዋጋ ባወጣ ነበር፤ ዝናቡም የወርቅ ብናኝ ቢሆን እንኳ ያ የበለጸገ ክምችት ከላይ ሲወርድ ከነበረው ውኃ ጋር ሊወዳደር ባልቻለ ነበር። ነገር ግን በዚያ ውኃ ይህን ያህል ክቡር የሆነበት ምክንያት ምንድር ነው? እጅግ ብርቅ ስለ ሆነ ብቻ ነው። በእንግሊዝ ነኝ እንበል፤ ውኃ በብዛት አለ፤ ልሸጠውም አልችልም፤ ውኃ እጅግ የተለመደ ነው፤ ስለዚህም እጅግ ርካሽ ነው። ነገር ግን ሰውን በምድረ በዳ አኑሩት፤ የውኃ አቁማዳው ይድረቅ፤ ውኃ አገኛለሁ ብሎ ወደ ጠበቀው ጕድጓድ ይምጣ፥ ጕድጓዱም ይክዳው፤ ያች ትንሽ የውኃ ጠብታ የንጉሥ ቤዛ ያህል ዋጋ ልታወጣ እንደምትችል ማሰብ አትችሉምን? እንዲያውም ሕይወቱ በዚያች ትንሽ የውኃ ጠብታ ላይ ስለ ተንጠለጠለች ሰው ሊያከማቻትና ከጓደኞቹ ሁሉ ሊሰውራት እንደሚችል? ውኃን ማክበር የሚቻለው እንደ እሳት ትንታግ በሆነ ምላስና እንደ ምድጃ በሆነ አፍ ዋጋውን በመገመት ነው። ጕድለቱን ሳውቅ ያን ጊዜ ዋጋውን ልገምት እችላለሁ። ክርስቶስም እንዲሁ ነው። ዓለማዊ ሰው ክርስቶስን ፈጽሞ ተርቦና ተጠምቶ ስለማያውቅ ስለ እርሱ ግድ የለውም፤ ክርስቲያኑ ግን ክርስቶስን ተጠምቷል፤ ውኃ በሌለበት በደረቅና በተጠማ ምድር ውስጥ ነው፤ ልቡና ሥጋው እግዚአብሔርን፥ አዎን፥ ሕያውን አምላክ ይናፍቃሉ፤ የተጠማች ነፍስ ልትሞት ስትል ውኃ፥ ውኃ፥ ውኃ ብላ እንደምትጮኽ፥ ክርስቲያኑም ክርስቶስ፥ ክርስቶስ፥ ክርስቶስ! ብሎ ይጮኻል። ለእኔ የሚያስፈልገኝ አንድ ነገር ይህ ነው፤ ይህ ከሌለኝ ይህ ጥማት ያጠፋኛል።

ደግሞም አማኙ በብዙ ሁኔታዎች ሊገኝ እንደሚችል ልብ በሉ፤ ሁልጊዜም ጕድለቱ ክርስቶስን ለእርሱ እንደሚያስወድደው ታገኛላችሁ። ስለ ሕይወቱ ሊፈረድበት በፍርድ ፊት የሚቆም አንድ ሰው እነሆ። ጥፋቱን ከመሥራቱ በፊት፦ «ጠበቆች፥ ነገረ ፈጆች፥ ተሟጋቾች—ይወገዱ፤ ምን ይጠቅማሉ?» ይል ነበር። አሁን ወኅኒ ከገባ በኋላ በጣም በተለየ መንገድ ያስባል። «ጕዳዬን የሚሟገትልኝ ጥሩ ልዩ ጠበቃ ባገኝ ምንኛ ደስ ባለኝ!» ይላል፤ የሚሟገትለትን ከሁሉ የሚሻለውን ሰው ለማግኘትም የስም ዝርዝሩን ይመረምራል። በመጨረሻም፦ «ይህ ሰው ጕዳዬን ቢሟገትልኝ ላመልጥ ተስፋ አደርግ ነበር፤ ነገር ግን እርሱን የምቀጥርበት ገንዘብ የለኝም» ይላል፤ ሚስቱንም፦ «ሚስቴ ሆይ፥ ቤታችንን መሸጥ አለብን» ወይም፦ «በሆነ መንገድ ገንዘብ ማግኘት አለብን፤ ስለ ሕይወቴ እየተፈረደብኝ ነውና፥ ጠበቃም ሊኖረኝ ይገባል» ይላታል። ሴትስ ለባሏ ጠበቃ ለማግኘት የማታደርገው ምን አለ? ጠበቃ ለማግኘት ያላትን የመጨረሻ ጨርቅ እንኳ ትያዛለች። እንግዲህ አማኙ ራሱን በእንደዚህ ያለ ሁኔታ ውስጥ አያገኘውምን? እርሱ ስለ ሕይወቱ የሚፈረድበት ምስኪን ኃጢአተኛ ነው፤ ጠበቃም ያስፈልገዋል፤ ክርስቶስ በአብ ዙፋን ፊት ጕዳዩን ሲሟገትለት ባየው ቍጥር፦ «ኦ፥ በኃጢአት ለጠፋ ምስኪን ኃጢአተኛ ምንኛ ክቡር ክርስቶስ ነው! በዙፋኑ ፊት ጕዳዩን ይሟገትለታልና» ይላል።

ነገር ግን ሌላ ሁኔታ እናስብ፤ ለወታደርነት ዕጣ የወጣበትን ሰው። በእንደዚህ ያለ ጊዜ ሰዎች ሁልጊዜ ምትክ ይፈልጋሉ። ለሚሊሺያው የዕጣ ምርጫ ሲቃረብ፥ ዕጣው ቢወጣበት ራሱ እንዳይሄድ እያንዳንዱ ሰው የምትክ ማኅበር እንደ ተቀላቀለ አስታውሳለሁ። እንግዲህ አንድ ሰው ዕጣው ወጥቶበታል እንበል፤ ምትክ ምንኛ ዋጋ ያለው በሆነ ነበር!—ጤነኛ አእምሮ ያለው ማንም ሰው የባሩድ ምግብ መሆንን አይወድምና—እንዲህ ያለውን ሥራ አእምሮ የሌለው ሰው ሄዶ ቢሠራው ይመርጣል፤ እርሱ ግን ራሱን እጅግ ውድ አድርጎ ይገምታል። ነገር ግን ለወታደርነት ዕጣ የወጣበት ብቻ ሳይሆን እንዲሞትም የተፈረደበት ነው እንበል። ያን ምስኪን ጐስቋላ ወደ መስቀያው ደረጃ ሲወጣ ተመልከቱት፤ አንድ ሰው በጆሮው፦ «አሁን ለምትክ ምን ትሰጥ ነበር? መጥቶ ይህን ቅጣት ለሚሸከምልህ ምን ትሰጥ ነበር?» ብሎ ያንሾካሹክለታል። ሲያስበው ዓይኑ በእብደት ሲንከራተት ተመልከቱ። «ምትክ» ይላል፤ «በዓለሙ ሁሉ እንኳ አንድ ልገዛ አልችልም። በሕዝብ ጩኸት መካከል ተንጠልጥሎ ወደ ዘላለም ለመሄድ ማን ምትክ ይሆንልኛል?» ነገር ግን እናስብ—በእርግጥ የሆነውን ብቻ ነው የምናስበው—ይህ ሰው መስቀያውንና የሚከፈተውን ወለል ብቻ ሳይሆን የሲኦልንም እሳት በፊቱ ቢያይ፥ «ምትክ ካላገኘህ በዚያ ለዘላለም ትቃጠላለህ» ቢባል፥ ምትኩ ክቡር አይሆንምን? እንግዲህ ልብ በሉ፤ የእኛ ሁኔታ ልክ ይህ ነው። ክርስቲያኑ ክቡር ምትክ ባይኖረው ኖሮ ሲኦል በፊቱ እንደ ነበረ ይሰማዋል። ኢየሱስ ወደ ፊት ቀረበና፦ «ያን ቅጣት እኔ እሸከማለሁ፤ ሲኦልን በእኔ ላይ አፍስስ፤ አባቴ ሆይ፥ ኵነኔን ጨርሼ ልጠጣው» አለ፤ አደረገውም፤ ያን ሥቃይ ሁሉ ወይም ከእርሱ ጋር የሚመጣጠነውን ታገሠ፤ በዐመፀኛው ፈንታ መከራ ተቀበለ፤ አሁንም በእርሱ በምትካችን ከበደል ተፈትተናል፤ ነጻም ነን። ኦ፥ እርሱ ክቡር ክርስቶስ መሆን አይገባውምን?

ነገር ግን እንደ ገና ክርስቶስን አስቡ፤ ከዚያም የአማኙን ጕድለቶች አስቡ። ብዙዎቹን ልዘርዝር እሞክራለሁ። አማኙ ሞኝ በግ ነው። እረኛ ምንኛ ክቡር ነው! ለምለሙ መስክና የዕረፍቱ ውኃስ ምንኛ ክቡራት ናቸው! አማኙ እንደ ተተወች ሴት ነው። የሚያስብላት፥ የሚያጽናናትና የሚንከባከባት ባል ምንኛ ክቡር ነው! አማኙ መንገደኛ ነው፤ የሚያቃጥለውም ፀሐይ ይመታዋል። በደከመ ምድር ውስጥ የታላቅ ዓለት ጥላ ምንኛ ክቡር ነው! አማኙ በተፈጥሮው ባሪያ ነው። የኢዮቤልዩ መለከትና ነጻ የሚያወጣው የቤዛ ዋጋ ምንኛ ክቡር ነው! አማኙ በተፈጥሮው እየሰመጠ በውኃ የሚታፈን ሰው ነው። ያ የነጻ ጸጋ ሳንቃ—የክርስቶስ መስቀል—ምስኪንና የሚንቀጠቀጥ እጁን የሚያኖርበትና ክብርን የሚያረጋግጥበት፥ ለእርሱ ምንኛ ክቡር ነው! ከዚህስ በላይ ምን እላለሁ? የአማኙን ጕድለቶች ሁሉ፥ አማኙን እስከ አፍ ድረስ ከሚሞላው ምንጭ ከክርስቶስ የሚፈልቁትን እጅግ የበዙና ሁልጊዜ የሚፈስሱ የፍቅር ጅረቶችንም ሁሉ ለመተረክ ጊዜ ያጥርብኛል። እናንተ የእግዚአብሔር ልጆች ሆይ፥ ንገሩኝ፤ በእነዚህ የጕድለትና የመከራ ቈላዎች ውስጥ ሳላችሁ እርሱ ከአሳብ በላይ፥ ከንግግር በላይ፥ በላቀ ደረጃ ለእናንተ ክቡር አይደለምን?

3. ደግሞም አንድ ጊዜ እንደ ገና። አማኙን በጕድለቱ ብቻ ሳይሆን በምድራዊ ከፍተኛ ሁኔታውም ተመልከቱት። አማኙ ቀድሞ ዕውር የነበረ አሁን ግን የሚያይ ሰው ነው። ለሚያይ ሰው ብርሃን ምንኛ ክቡር ነው! እኔ አማኝ እንደ መሆኔ ዓይን ካለኝ፥ ፀሐይ እንድታበራ ምን ያህል ያስፈልገኛል! ብርሃን ከሌለኝ ዓይኔ ሥቃይ ይሆንብኛል፤ ዕውር ብሆን ይሻለኝ ነበር። ክርስቶስም ለዕውሮች ማየትን ሲሰጥ ሕዝቡን የሚያዩ ሕዝብ ያደርጋቸዋል። ያን ጊዜ ነው ማየት ምንኛ ክቡር እንደ ሆነ፥ ሰውም ፀሐይን ማየት ምንኛ ደስ የሚያሰኝ እንደ ሆነ የሚያገኙት። አማኙ ሕያው የተደረገ ሰው ነው። የሞተ ሬሳ ልብስ አያስፈልገውም፤ ብርድ አይሰማውምና። ሰው አንድ ጊዜ ሕያው ሲደረግ ግን ራቁቱን እንደ ሆነ ያገኛል፤ ልብስም ይፈልጋል። ክርስቲያኑ ሕያው የተደረገ ሰው ከመሆኑ የተነሣ የተጐናጸፈውን የጽድቅ ልብስ ያከብራል። ክርስቶስ የሕዝቡን ጆሮ ይዳስሳል፥ ይከፍታቸዋልም፤ ነገር ግን ለዘላለም የሚያሳዝን የጭንቅ ድምፅንና ፉጨትን ከመስማት ሰው ደንቆሮ ቢሆን ይሻለው ነበር። ክርስቶስ በየቀኑ ጣፋጭ ዜማ ባያሰማው፥ በተስፋ ቃሎቹም በኩል የዜማ ጅረቶችን ወደ ጆሮው ባያፈስስ ኖሮ፥ ሰው እንደዚያ በሆነ ነበር—ሁልጊዜ ይህን እየሰማ። አዎን፥ እላለሁ፤ ክርስቶስ ባይኖር ኖሮ የክርስቲያኑ አዲስ የተወለዱ ችሎታዎች ራሳቸው የመከራ መተላለፊያዎች በሆኑ ነበር። በከፍተኛ ሁኔታው እንኳ ክርስቲያኑ ክርስቶስ እንደሚያስፈልገው ሊሰማው ይገባል፤ ከዚያም ክርስቶስ ለእርሱ ክቡር እንደ ሆነ ይደመድማል።

ነገር ግን አማኝ ሆይ፥ ኃጢአትህ በተገለጠልህ ሰዓት፦ «ብዙ የሆነው ኃጢአትህ ሁሉ ተሰርዮልሃል» ሲልህ ክርስቶስ ለአንተ ምንኛ ክቡር ነው! በሕመም ሰዓት ወደ አንተ መጥቶ፦ «በደዌህ ጊዜ መኝታህን ሁሉ እኔ አነጥፍልሃለሁ» ሲልህ ምንኛ ክቡር ነው! በፈተና ቀን፦ «ነገር ሁሉ ለበጎህ ተባብሮ ይሠራል» ሲልህ ምንኛ ክቡር ነው! ወዳጆች ሲቀበሩ፦ «ትንሣኤና ሕይወት እኔ ነኝ» ይላልና ምንኛ ክቡር ነው! በሽበት ዘመንህ፦ «እስከ ሽምግልናም ድረስ እኔ ከአንተ ጋር ነኝ፤ እስከ ሽበትም ድረስ እሸከማችኋለሁ»—ምንኛ ክቡር ነው! ብቻህን በምትሆንበት የሞት ክፍል ውስጥ ምንኛ ክቡር ነው፤ «ክፉን አልፈራም፤ አንተ ከእኔ ጋር ነህና፤ በትርህና በሎትህ እነርሱ ያጽናኑኛል።» ከሁሉም በመጨረሻ ግን እርሱ እንዳለ እናየዋለንና በዚያን ጊዜ ክርስቶስ ምንኛ ክቡር ይሆናል! በዚህ ስለ ክርስቶስ የምናውቀው ሁሉ ከዚህ በኋላ ከምናውቀው ጋር ሲነጻጸር እንደ ምንም ነው። አማኝ ሆይ፥ የክርስቶስን ፊት አሁን ስታይ የምታየው በመጋረጃ በኩል ብቻ ነው—ክርስቶስ እጅግ የከበረ ስለ ሆነ እንደ ሙሴ በፊቱ ላይ መጋረጃ ለማድረግ ግድ ሆኖበታል፤ ምስኪን ሕዝቡ በዚህ ሳሉ እጅግ ደካሞች ስለ ሆኑ ፊት ለፊት ሊያዩት አይችሉምና። በዚህ ተጐሳቍሎና ተተፍቶበት ሳለ ያማረ ከሆነ፥ ሲሰገድለትና ሲመለክ ምንኛ ያማረ ይሆን! በመስቀሉ ላይ ክቡር ከሆነ፥ በዙፋኑ ላይ ሲቀመጥ እንዴት እጅግ ይበልጥ ክቡር ይሆን! የተናቀው የናዝሬት ሰው ሆኖ ሳየው በፊቱ ማልቀስ፥ ልወደውና ለእርሱ ልኖር ከቻልሁ፥ ፊቱን ሳይና የክብሩን አክሊል ስመለከት፥ ምስጋናውን በበገና የሚያቀርቡትን የማያቋርጡ በገና ደርዳሪዎች ስሰማ፥ ኦ፥ መንፈሴ ከእርሱ ጋር እንዴት ይተሳሰር! ልቤስ ለእርሱ ባለው ፍቅር እንዴት ይዋጥ! ክርስቲያን ሆይ፥ ጥቂት ታገሥ። አሁን ለአማኙ ክቡር ከሆነ፥ እምነት ወደ ማየት ሲለወጥ ይበልጥ ክቡር ይሆናል። ከዚህ አዳራሽ ወጥታችሁ እንዲህ ብላችሁ ጩኹ፦ «ኦ ጌታ ኢየሱስ ሆይ፥ ልወድህ ይገባኛል፤ ይበልጥ ላገለግልህ ይገባኛል፤ ለአንተ ልኖር ይገባኛል፤ ስለ አንተ ለመሞት ዝግጁ ልሆን ይገባኛል—ምክንያቱም፦

‹ለነፍሴ ክቡር ነህ፥

ደስታዬና መታመኛዬ።›»

ይህ ወደ መደምደሚያው ያደርሰኛል—እዚህም እያንዳንዳችሁ ለራሳችሁ ይህን ጥያቄ ስትመልሱ ጥብቅና ልባዊ ትኩረታችሁን እሻለሁ—አድማጬ ሆይ፥ ክርስቶስ ለአንተ ክቡር ነውን? አንተ በዕድሜ እኩያዬ የሆንህ ወጣት ወንድሜ ሆይ፥ ኢየሱስ በወጣትነትህ ለአንተ ክቡር ነውን? ጐልማሳ መንገዱን በምን ያነጻል? እንደ ክርስቶስ ቃል በመጠንቀቅና በፍለጋውም በመሄድ ብቻ ነው። እናንተ በመካከለኛ ዕድሜ ያላችሁ ወንዶችና ሴቶች ሆይ፥ ክርስቶስ ለእናንተ ክቡር ነውን? ይህ ዓለም ሕልም ብቻ እንደ ሆነ አስቡ፤ ከዚህ የበለጠ የሚያጠግብ ነገር ከሌላችሁ፥ ከከፍተኛ ምኞታችሁ በላይ ቢሳካላችሁ እንኳ ተስፋችሁ ይከሽፋል። እናንተም እየተንገዳገዳችሁ ወደ መቃብራችሁ የምትሄዱ፥ ሕይወታችሁ ሊጠፋ እንደ ተቃረበ የሻማ ክር፥ ዘይቱ እንዳለቀ መብራት የሆነ ሽማግሌዎች ሆይ። ክርስቶስ ለእናንተ ክቡር ነውን? እናንተ ራሰ በራዎችና ሽበታሞች ሆይ፥ ኢየሱስ ለነፍሳችሁ ክቡር ነውን? ሁኔታችሁ በዚህ ጥያቄ መልስ ላይ እንደ ተመሠረተ አስቡ። እናንተ ታምናላችሁ፥ ክቡር ከሆነላችሁ፤ ክቡር ካልሆነላችሁ ግን አማኞች አይደላችሁም፤ በእግዚአብሔርም ልጅ ስላላመናችሁ አሁን ተፈርዶባችኋል። እንግዲህ የትኛው ነው? ኦ፥ ከእናንተ አንዳንዶቹ ከመቀመጫችሁ ዘልላችሁ ተነሥታችሁ፦ «አዎን፥ ለእኔ ክቡር ነው፤ ልክደው አልችልም» ልትሉ እንደምትችሉ የሚሰማችሁ ይመስለኛል። በአንድ ወቅት ክፍሉን በጥያቄና መልስ ያስተምር የነበረ አንድ ደግ አገልጋይ ነበረ፤ ለወጣቶቹም፦ «የምጠይቀው ጥያቄ ከልባቸው መመለስ ከሚችሉት በቀር ማንም እንዳይመልሰው የምፈልገው ዓይነት ነው» አላቸው። ጉባኤው በአንድነት ተሰብስቦ ነበር፤ ስለ ክርስቶስም ይህን ጥያቄ አቀረበላቸው—«ክርስቶስ እዚህ ቢሆንና፦ ‹ትወደኛለህን?› ቢል፥ መልሳችሁ ምን ይሆን ነበር?» ዙሪያውን ተመለከተ፤ ወጣት ወንዶቹንና ወጣት ሴቶቹን ሁሉ ቃኘና፦ «ኢየሱስ ለመጀመሪያ ጊዜ ይናገራችኋል፤ ‹ትወደኛለህን?› ይላል። ሁለተኛ ጊዜ ይናገራል፤ ‹ትወደኛለህን?› ይላል» አለ። የተከበረ ጸጥታ ሆነ፤ ማንም አልመለሰም፤ ጉባኤውም ወደ ክፍሉ ተመለከተ፤ በመጨረሻም አገልጋዩ አንድ ጊዜ እንደ ገና፦ «ኢየሱስ በእኔ በኩል ሦስተኛ ጊዜ ይናገራል፤ ‹ትወደኛለህን?› ይላል» አለ። ከዚያ በኋላ በመቀመጫዋ መቆየት ያልቻለች አንዲት ወጣት ሴት ተነሥታ እንባዋ እየፈሰሰ፦ «አዎን፥ ጌታ ሆይ፥ አንተ ሁሉን ታውቃለህ፤ እንድወድህ አንተ ታውቃለህ» አለች። እንግዲህ ይህን ሊሉ የሚችሉ በዚህ ስንቶች ናቸው? አሁን፥ ጊዜው ቢሆን—በዚህ ብዙ ሕዝብ መካከል ብታፍሩ እንኳ—ክርስቶስ ይህን ጥያቄ ቢጠይቃችሁ፥ በጠላቶች መካከል እንኳ ቢሆን በድፍረት፦ «አዎን፥ ጌታ ሆይ፥ አንተ ሁሉን ታውቃለህ፤ እንድወድህ አንተ ታውቃለህ» ማለት አትችሉምን? ደህና፥ እንዲህ ያለ መልስ መስጠት ከቻላችሁ፥ ወደ ቤታችሁ ሂዱና ሌሎች እርሱን ወደ መውደድ እንዲመጡ ጸልዩ፤ እናንተ ራሳችሁ ድናችኋልና፤ ነገር ግን በእንዲህ ያለ ጥያቄ ፊት ዝም ለማለት ግድ ቢሆንባችሁ፥ ኦ፥ እግዚአብሔር ክርስቶስን እንድትፈልጉ ይምራችሁ፤ እናንተም ደግሞ ወደ መስቀሉ ተገፍታችሁ ኑ፤ በዚያም ውድ የሚደሙ ቍስሎቹን እዩ፤ የተከፈተውን ጎኑን ተመልከቱ፤ በእግሩም ላይ ወድቃችሁ፦ «በአንተ እታመናለሁ፤ በአንተ እደገፋለሁ፤ ሁሉን በአንተ ላይ እጥላለሁ» በሉ፤ እርሱም፦ «አድኜሃለሁ» ይላል፤ ያን ጊዜም ዘልላችሁ ቆማችሁ፦ «ጌታ ሆይ፥ አንተ አስቀድመህ ስለ ወደድኸኝ እወድሃለሁ» ትላላችሁ። የዚህ ስብከት ፍጻሜ እንዲህ ይሁን፤ ክብርም ሁሉ ለእግዚአብሔር ይሁን።