ነጻ ጸጋ

«ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር፤ ይህ በእናንተ ዘንድ የታወቀ ይሁን። የእስራኤል ቤት ሆይ፥ ስለ መንገዳችሁ እፈሩ ተዋረዱም።»—ሕዝቅኤል 36:32።

በሰው አጥንት ውስጥ ተወልደው የሚኖሩና ሁልጊዜም በሥጋ ላይ ገንፍለው የሚወጡ ሁለት የሰው ኃጢአቶች አሉ። አንዱ በራስ መታመን ሲሆን ሌላው ራስን ከፍ ማድረግ ነው። ከሰዎች እጅግ የተሻሉት እንኳ ራሳቸውን ከመጀመሪያው ስሕተት መጠበቅ እጅግ ይከብዳቸዋል። ከክርስቲያኖች እጅግ ቅዱሳን የሆኑትና የክርስቶስን ወንጌል ከሁሉ ይልቅ የተረዱት እንኳ፣ ወደ እግዚአብሔር ኃይል፣ ወደ እግዚአብሔር ኃይል ብቻ ከመመልከት ይልቅ ወደ ፍጡር ኃይል የመመልከት የማያቋርጥ ዝንባሌ በራሳቸው ውስጥ ያገኛሉ። መዳን ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው የእግዚአብሔር ሥራ እንደ ሆነ፣ ከሰውም ወይም በሰው እንዳልሆነ—ፈጽሞ ልንረሳው የማይገባንን ይህን ነገር—ቅዱሳት መጻሕፍት ደጋግመው ሊያሳስቡን ግድ ይላቸዋል። ነገር ግን ነገሩ እንዲህ ነው፤ ይህ አሮጌ ስሕተት—ራሳችንን ማዳን እንዳለብን፣ ወይም በመዳን ጉዳይ አንድ ነገር ማድረግ እንዳለብን የሚለው—ሁልጊዜ ይነሣል፤ እኛም በአምላካችን በጌታ ኃይል ላይ ካለን የእምነት ቅንነት ፈቀቅ እንድንል ዘወትር በእርሱ ስንፈተን ራሳችንን እናገኛለን። እነሆ፣ አብርሃም ራሱ እንኳ በገዛ ብርታቱ ከመታመን ታላቅ ስሕተት ነጻ አልነበረም። እግዚአብሔር ወንድ ልጅን—የተስፋውን ልጅ ይስሐቅን—እንደሚሰጠው ቃል ገብቶለት ነበር። አብርሃም አመነ፤ ነገር ግን በመጨረሻ መጠበቅ ሰልችቶት አጋርን ሚስት አድርጎ ለራሱ የመውሰድን ሥጋዊ ዘዴ ተከተለ፤ እስማኤልም ያለ ጥርጥር የእግዚአብሔር የተስፋ ቃል ፍጻሜ እንደሚሆን አሰበ። ነገር ግን እስማኤል የተስፋውን ቃል ለመፈጸም ከመርዳት ይልቅ በአብርሃም ልብ ላይ ኀዘንን አመጣ፤ እግዚአብሔር እስማኤል ከይስሐቅ ጋር እንዲኖር አልፈቀደምና። መጽሐፍ እንዲህ ይላል፦ «የባሪያይቱ ልጅ ከጨዋይቱ ልጅ ጋር አይወርስምና ባሪያይቱን ከልጅዋ ጋር አውጣት።» እኛም በመዳን ጉዳይ እግዚአብሔር የተስፋ ቃሉን በመፈጸም የዘገየ ይመስለናል፤ ስለዚህ እኛው ራሳችን አንድ ነገር ለማድረግ እንነሣለን፤ ታዲያ ምን እናደርጋለን? ራሳችንን በጭቃው ውስጥ ይበልጥ እናሰጥማለን፤ ለወደፊትም የመከራና የፈተና ክምችት ለራሳችን እንከምራለን። እስማኤልን ማሰናበቱ የአብርሃምን ልብ እንዳሳዘነው አናነብምን? አዎን! ብዙ ክርስቲያንም የጸጋን አምላክ ለመርዳት ብሎ በሠራቸው የሥጋ ሥራዎች ተጨንቋል። ወዳጆች ሆይ፣ ሁሉን ቻዩን ለመርዳትና ሁሉን አዋቂውን ለማስተማር የሞኝነትን ሥራ ስንሞክር ራሳችንን ብዙ ጊዜ እናገኛለን። እኛን እንዲቀድሰን ወደ ጸጋ ብቻ ከመመልከት ይልቅ፣ መለኮታዊውን ሥራ ይፈጽማሉ ብለን የምናስባቸውን የፍልስፍና ሕግጋትና መርሆዎች ስንከተል ራሳችንን እናገኛለን። ሥራውን እናበላሸዋለን እንጂ ሌላ አናደርግም፤ በገዛ መንፈሳችንም ላይ ኀዘንን እናመጣለን። ነገር ግን ይህን ትተን በሥራችን ሁሉ ለእርዳታ፣ ለብርታት፣ ለጸጋና ለድጋፍ ወደ መድኃኒታችን አምላክ ብንመለከት፣ ሥራችን ለገዛ ደስታችንና መጽናናታችን፣ ለእግዚአብሔርም ክብር ወደ ፊት ይገፋል። እንግዲህ እላለሁ፣ ያ ስሕተት በአጥንታችን ውስጥ ነው፤ ሁልጊዜም ከእኛ ጋር ይኖራል፤ ስለዚህም ነው የጽሑፋችን ቃላት በዚያ ስሕተት ላይ እንደ መድኃኒት የተሰጡት። መዳን ከእግዚአብሔር እንደ ሆነ በጽሑፋችን ውስጥ በግልጽ ተነግሮአል። «ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም።» እኛ ስላደረግነው ወይም ልናደርገው ስለምንችለው አንዳች አይናገርም። ከእርሱ በፊት ያሉት ቁጥሮችም ከእርሱ በኋላ ያሉትም ሁሉ እግዚአብሔር ስለሚያደርገው ይናገራሉ። «እኔ ከአሕዛብ መካከል እወስዳችኋለሁ።» «እኔ ጥሩ ውኃን እረጫችኋለሁ።» «እኔ አዲስ ልብ እሰጣችኋለሁ።» «እኔ መንፈሴን በውስጣችሁ አኖራለሁ።» ሁሉም ከእግዚአብሔር ነው፤ ስለዚህ ይህን ትምህርት እንደ ገና ወደ አእምሮአችን እናምጣ፤ በገዛ ብርታታችንና ኃይላችን ላይ ያለንን መታመን ሁሉ እንተው።

ሰው እጅግ የሚያዘነብልበት ሌላው ስሕተት በገዛ በጎነቱ መታመን ነው። በማንም ሰው ዘንድ ጽድቅ ባይኖርም በእያንዳንዱ ሰው ውስጥ ግን በሆነ ምናባዊ በጎነት የመታመን ዝንባሌ አለ። እንዲህ መሆኑ ይገርማል፤ ነገር ግን እጅግ የተጣሉ ሰዎች እንኳ እንደሚያስቡት የሚታመኑበት አንዳች መልካምነት አላቸው። እጅግ የተበላሸው ሰካራም ተሳዳቢ ባለ መሆኑ ሲኮራ ታገኙታላችሁ። የሚሳደበውም ሰካራም ቢያንስ ታማኝ በመሆኑ ሲኮራ ታገኙታላችሁ። በዓለም ላይ አንዳች ሌላ መልካምነት የሌላቸው ሰዎች መልካምነት ነው ብለው የሚያስቡትን—ማለትም ምንም መልካምነት አለን ብለው አለማለታቸውን—ከፍ ሲያደርጉ ታገኟቸዋላችሁ፤ ፈጽሞ ርኩሳን መሆናቸውን ለመናዘዝ በቂ ቅንነት፣ ይልቁንም በቂ ድፍረት ስላላቸው ራሳቸውን እጅግ የላቁ አድርገው ይቆጥራሉ። እንደ ምንም የሰው አእምሮ በሰው በጎነት ላይ ተጣብቆ ይኖራል፤ ሁልጊዜ አጥብቆ ይይዘዋል፤ ሊታመንበት ይችላል ብላችሁ የምታስቡትን ሁሉ ብትወስዱበት፣ በቅጽበት ውስጥ ከራሱ ሌላ የመታመኛ መሠረት ይሠራል። የሰው ተፈጥሮ ስለ ገዛ በጎነቱ ሲታይ እንደ ሸረሪት ነው፤ መደገፊያውን በገዛ ሆዱ ውስጥ ይዞ ይዞራል፤ እስከ ዘላለምም ድረስ መፍተሉን የሚቀጥል ይመስላል። አንዱን ድር ልታስወግዱት ትችላላችሁ፤ ነገር ግን ወዲያው ሌላ ይሠራል፤ ክሩን ከአንድ ስፍራ ልታነሡት ትችላላችሁ፤ በጣታችሁም ላይ ተጣብቆ ታገኙታላችሁ፤ በአንዱ እጃችሁ ልታራግፉት ስትሞክሩ በሌላው ላይ ተጣብቆ ታገኙታላችሁ። ማስወገዱ ከባድ ነው፤ ድሩን ለመፍተልና ራሱን በሐሰተኛ የመታመኛ መሠረት ላይ ለማሰር ሁልጊዜ ዝግጁ ነው። ዛሬ ጠዋት የምናገረው በሰው በጎነት ሁሉ ላይ ነው፤ እዚህ ያሉትን ብዙ ሰዎች እንደማስቀይም ይሰማኛል። ለሥጋና ለደም እንደ ሐሞትና እንደ ሆምጣጤ የሆነውን፣ ራሳቸውን ጻድቃን የሚያደርጉ የግብረ ገብ ሰዎችን ጥርሳቸውን የሚያስፋጭ፣ ሌሎችንም ሄደው «ይህ ሰው አንቲኖሚያን ነው፤ ምናልባትም በሕይወት ሊኖር የማይገባው ነው» ብለው እንዲናገሩ የሚያደርግ ትምህርት ልሰብክ ነው። ሆኖም በዚያው ልክ በሌሎች ልቦች ውስጥ ለዚህ ክቡር እውነት መገዛትና ክብርን ሁሉ ለእርሱ እንድንሰጠው ካልተዘጋጀን በቀር ፈጽሞ ለማያድነን ለእግዚአብሔር ኃይልና ጸጋ ራስን መስጠት ቢገኝ፣ ያን ውጤት እጅግ አላዝንበትም።

በመጀመሪያ በዚህ ጽሑፍ ውስጥ ያለውን ትምህርት በሰፊው ለማብራራት፤ በሁለተኛ ደረጃ ኃይሉንና እውነተኛነቱን ለማሳየት፤ በሦስተኛ ደረጃም የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ከእርሱ የሚገኙትን ጠቃሚና ተግባራዊ ትምህርቶች ይተገብር ዘንድ እለምናለሁ።

I. ይህን ጽሑፍ ለማብራራት እሞክራለሁ። «ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር።» የሰው ዘር የሚድንበት ምክንያት የሚገኘው በሰው ባሕርይ ወይም ሁኔታ ሳይሆን በእግዚአብሔር እቅፍ ውስጥ ነው። በእግዚአብሔር ላይ ያመፁ ሁለት ዘሮች አሉ—አንዱ የመላእክት፣ ሌላው የሰዎች። ከመላእክት ዘር አንዱ ክፍል በልዑሉ ላይ ባመፀ ጊዜ ፍትሕ በፍጥነት ደረሰባቸው፤ በሰማይ ካሉት የከዋክብት መቀመጫዎቻቸው ተጠርገው ተጣሉ፤ ከዚያን ጊዜ ወዲህም እስከ ታላቁ የእግዚአብሔር የቍጣ ቀን ድረስ ከጨለማ በታች ተጠብቀዋል። ምሕረት ፈጽሞ አልቀረበላቸውም፤ መሥዋዕትም ስለ እነርሱ ፈጽሞ አልቀረበም፤ ተስፋና ምሕረት የሌላቸው ሆነው ለዘላለም ወደ ዘላለማዊ ሥቃይ ጕድጓድ ተጣሉ። በማስተዋል ደረጃ እጅግ የሚያንሰው የሰው ዘር እንዲሁ በክፋት ኃጢአት ሠራ፤ በማናቸውም መንገድ፣ የሰማናቸው የሰው ልጆች ኃጢአቶች ተሰብስበው በትክክል ቢመዘኑ፣ የአጋንንት ኃጢአቶች እንኳ ከሰው ልጆች ኃጢአት እጅግ እንዴት ሊጠቍሩ እንደሚችሉ በጭንቅ እረዳለሁ። ሆኖም በወሰን የለሽ ፍትሑ መላእክትን አልፎ በገሃነም እሳት ውስጥ በደላቸውን ለዘላለም እንዲከፍሉ የተዋቸው አምላክ ወደ ሰው ዝቅ ብሎ ሊመለከት ወደደ። እነሆ በታላቅ ደረጃ የሆነ ምርጫ፤ የሰው ልጆች መመረጥና የወደቁት መላእክት መጣል። ምክንያቱ ምን ነበር? ምክንያቱ በእግዚአብሔር አሳብ ውስጥ ነበር—እኛ የማናውቀው፣ ብናውቀውም ምናልባት ልንረዳው የማንችለው የማይመረመር ምክንያት። እኔና እናንተ ከሁለቱ የትኛው ሊድን ይገባዋል የሚለውን እንድንመርጥ ብንደረግ፣ የወደቁት መላእክት እንዲድኑ እንመርጥ ነበር ብዬ በእርግጥ አስባለሁ። እነርሱ እጅግ ብሩሃን አይደሉምን? ታላቅ የአእምሮ ብርታትስ የላቸውምን? ቢዋጁ ኖሮ፣ እኛ እንደምንፈርደው፣ እንደ እኛ ያሉ ትሎች ከመዳናቸው ይልቅ እግዚአብሔርን ይበልጥ አያከብሩትም ነበርን? እነዚያ ብሩሃን ፍጡራን—የንጋት ልጅ ሉሲፈርና እርሱን የተከተሉት ከዋክብት—በሚዋጀው ደሙ ቢታጠቡ ኖሮ፣ በሉዓላዊ ምሕረት ቢድኑ ኖሮ፣ ለልዑሉና ለዘላለማዊው አምላክ እንዴት ያለ መዝሙር ባሰሙ ነበር! ነገር ግን በገዛ ንብረቱ እንደ ፈቃዱ የሚያደርግ፣ ስለ ነገሩም ሁሉ መልስ የማይሰጥ፣ ሸክላ ሠሪ በጭቃው እንደሚያደርግ ከፍጡራኑ ጋር የሚያደርግ እግዚአብሔር፣ የአብርሃምን ዘር ይዞአል እንጂ የያዘው የመላእክትን አይደለም፤ ሰዎችንም የምሕረቱ ዕቃዎች እንዲሆኑ መረጠ። ይህን ነገር እናውቃለን፤ ምክንያቱ ግን የት አለ? በእርግጥ በሰው ውስጥ አይደለም። «ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም። የእስራኤል ቤት ሆይ፥ ስለ መንገዳችሁ እፈሩ ተዋረዱም።»

እዚህ ላይ የሚቃወሙ ሰዎች እጅግ ጥቂቶች ናቸው። ስለ ሰዎች መመረጥና ስለ ወደቁት መላእክት አለመመረጥ ብንናገር ለአፍታ እንኳ የሚያጕረመርም እንደሌለ እናስተውላለን። ሰው ሁሉ በእርሱ ተጐጂ መሆኑ እስኪሰማው ድረስ ካልቪኒዝምን ይቀበላል፤ ነገር ግን የገዛ አጥንቱንና የገዛ ሥጋውን መንካት ሲጀምር ያን ጊዜ ይቃወመዋል። እንግዲህ ኑ፣ ወደ ፊት መሄድ አለብን። አንዱ ሰው የሚድንበት ሌላው የማይድንበት ብቸኛው ምክንያት በማናቸውም መልኩ በዳነው ሰው ውስጥ አይደለም፤ በእግዚአብሔር እቅፍ ውስጥ እንጂ። ዛሬ ወንጌል በሩቅ ላሉት አሕዛብ ሳይሆን ለእናንተ የሚሰበክበት ምክንያት እኛ እንደ ዘር ከአሕዛብ ስለምንበልጥ አይደለም፤ ከእግዚአብሔር እጅ የበለጠ ስለሚገባን አይደለም፤ በውጫዊ መብት ምርጫ ብሪታንያን መምረጡ በብሪታንያ ሕዝብ ብልጫ ምክንያት አይደለም፤ ፈጽሞ በገዛ ምሕረቱና በገዛ ፍቅሩ ምክንያት እንጂ። ወንጌል ከሌላ ከማናቸውም ሕዝብ ይልቅ ለእኛ የሚሰበክበት ምክንያት በእኛ ውስጥ የለም። ዛሬ ከእኛ አንዳንዶቻችን ወንጌልን ተቀብለናል፣ በእርሱም ተለውጠናል፣ የብርሃንና የማይሞት ሕይወት ወራሾች ሆነናል፤ ሌሎች ግን አሁንም የቍጣ ወራሾች ሆነው ቀርተዋል። ነገር ግን እኛ የተወሰድንበት ሌሎች የተተዉበት ምክንያት በእኛ ውስጥ የለም።

«ክብር የሚያሰጠን ነገር በእኛ አልነበረም፤

ፈጣሪን ደስ የሚያሰኝም አልተገኘም።

ሁሌም የምንዘምረው ‹አዎን፥ አባት ሆይ› ነው፤

ፈቃድህ በፊትህ እንዲህ ሆኖአልና።»

እንግዲህ አሁን ይህን ትምህርት በዝርዝር እንመርምር። ይህ ዓለም ከመፈጠሩ እጅግ አስቀድሞ እግዚአብሔር ሊሠራቸው ያሰባቸውን ፍጡራን ሁሉ አስቀድሞ እንዳወቃቸውና አስቀድሞ እንዳያቸው ቅዱሳት መጻሕፍት ያስተምሩናል፤ በዚያን ጊዜም የሰው ዘር ወደ ኃጢአት እንደሚወድቅና ቍጣውም እንደሚገባው አስቀድሞ አይቶ፣ ከሰው ዘር እጅግ ብዙ ክፍል ልጆቹ እንዲሆኑና ወደ ሰማይ እንዲገቡ በገዛ ሉዓላዊ አሳቡ ወሰነ። የቀሩትን ግን ለሚገባቸው ፍዳ ተዋቸው፤ ነፋስን ዘርተው ዐውሎ ነፋስን እንዲያጭዱ፣ ወንጀልን በትነው ቅጣትን እንዲወርሱ። እንግዲህ በታላቁ የምርጫ ውሳኔ እግዚአብሔር የምሕረትን ዕቃዎች የመረጠበት ብቸኛ ምክንያት ሊያደርገው ስለ ወደደ ብቻ መሆን አለበት። እግዚአብሔር እንዲመርጣቸው ያደረገ አንዳች ነገር በአንዳቸውም ውስጥ አልነበረም። ሁላችንም አንድ ዓይነት ነበርን፤ ሁላችንም የጠፋን፣ ሁላችንም በውድቀቱ የፈረስን፤ ሁላችንም በምሕረቱ ላይ ትንሽ እንኳ መብት የሌለን፤ እንዲያውም ሁላችንም እጅግ ጽኑ በቀሉ የሚገባን ነበርን። ማንኛውንም ሰው መምረጡም ሆነ ሕዝቡን ሁሉ መምረጡ በእነርሱ ውስጥ ካለው ነገር አንጻር ሲታይ ምክንያት የለሽ ነው። የሉዓላዊ ፈቃዱ ውጤት ነበር እንጂ እነርሱ ያደረጉት፣ ሊያደርጉ የሚችሉት፣ ወይም ሊያደርጉ የሚፈልጉት ነገር ውጤት አልነበረም፤ ጽሑፉ እንዲህ ይላልና፦ «የእስራኤል ቤት ሆይ፥ ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም!»

የምርጫችንን ፍሬ በተመለከተ፣ በጊዜው ክርስቶስ ወደዚህ ዓለም መጣ፤ አብ የመረጣቸውን ሁሉ በደሙ ገዛቸው። እንግዲህ ወደ ክርስቶስ መስቀል ኑ፤ ይህንም ትምህርት ከእናንተ ጋር አምጡ፤ ክርስቶስ ስለ በጎቹ ቤዛ እንዲሆን ሕይወቱን የሰጠበት ብቸኛ ምክንያት ሕዝቡን ስለ ወደደ እንደ ሆነ አስታውሱ፤ ስለ እነርሱ እንዲሞት ያደረገው አንዳች ነገር በሕዝቡ ውስጥ አልነበረም። ዛሬ ጠዋት ወደዚህ ስመጣ እያሰብሁ ነበር፤ አንድ ሰው እግዚአብሔር ለእኛ ያለው ፍቅር በእኛ ውስጥ ባለ አንዳች ነገር የተነሣ እንደ ሆነ ቢያስብ፣ የውቅያኖስን ምንጮች ለማግኘት ወደ ጕድጓድ ውኃ እንደሚመለከት፣ ወይም የአልፕስን ተራራ ለማግኘት የጕንዳን ኩይሳ እንደሚቈፍር ሰው ይሆናል። የእግዚአብሔር ፍቅር እጅግ ታላቅ፣ እጅግ ወሰን የለሽና ማለቂያ የሌለው ከመሆኑ የተነሣ በእኛ ውስጥ ባለ አንዳች ነገር ምክንያት ሊሆን እንደሚችል ለአፍታ እንኳ ልታስቡ አትችሉም። በእኛ ውስጥ ያለው ጥቂት መልካምነት—ይልቁንም በእኛ ውስጥ የሌለው መልካምነት፣ በፍጹም የለምና—እግዚአብሔር ለሕዝቡ የሚገልጠውን ወሰን የሌለውን፣ ታች የሌለውን፣ ዳርቻ የሌለውን፣ ጫፍ የሌለውን ፍቅር ሊያስገኝ አይችልም ነበር። እናንተ በጎነትን የምትነግዱ፣ በገዛ ሥራችሁ ደስ የምትሰኙ ሆይ፣ በመስቀሉ ግርጌ ቁሙና ይህን ጥያቄ መልሱ፦ የሕይወትና የክብር ጌታ በእናንተ በጎነት ምክንያት ከሰማይ ሊወርድ፣ እንደ ሰው ሊሠራና ወደ ሞት ሊመራ ይችል ነበር ብላችሁ ታስባላችሁን? እነዚህ ቅዱሳት የደም ሥሮች ከገዛ ወሰን የለሽ ፍቅሩ ባነሰ በምንም ስለት ይከፈታሉን? ምስኪን በጎነታችሁ፣ እንዳለ ሆኖ፣ ቤዛውን በእንጨት ላይ ለመቸንከርና የዓለምን በደል ታላቅ ሸክም ከትከሻው በታች እንዲሸከም ለማጕበጥ የሚያስችል ኃይል አለው ብላችሁ ታስባላችሁን? ልታስቡት አትችሉም። ውጤቱ እናንተ ምክንያቱ ነው ብላችሁ ከምታስቡት ጋር ሲነጻጸር እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ አመክንዮአችሁ በቅጽበት ይወድቃል። የባሕር ኮራል ትንሽ ፍጡር በብዛቱና በብዙ ዓመታት ሥራው ዓለትን እንደሚገነባ ልታስቡ ትችላላችሁ፤ ነገር ግን የሰው ልጆች የተከማቸ በጎነት ሁሉ—እንዲህ ያለ ነገር ቢኖር እንኳ—ዘላለማዊውን ከግርማው ዙፋን አውርዶ ለመስቀል ሞት ሊያስገዛው ይችል ነበር ብላችሁ ልታስቡ አትችሉም፤ ይህ ለማንኛውም አስተዋይ አእምሮ የማይቻል ነገር ሊሆን በሚችለው መጠን ግልጽ የሆነ የማይቻል ነገር ነው። አይደለም፤ ከመስቀሉ ጩኸት ይመጣል፦ «የእስራኤል ቤት ሆይ፥ ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም።»

ከክርስቶስ ሞት በኋላ በሚቀጥለው ደረጃ የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ይመጣል። አብ የመረጣቸውን ወልድም የዋጃቸውን መንፈስ ቅዱስ በጊዜው «ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ» ይጠራቸዋል። እንግዲህ የመንፈስ ቅዱስ መጥራት በእኛ ውስጥ ያለውን ማናቸውንም በጎነት ምንም ሳይመለከት ነው። ዛሬ መንፈስ ቅዱስ ከዚህ ጉባኤ መቶ ሰዎችን ቢጠራና ከኃጢአት ሁኔታቸው ወደ ጽድቅ ሁኔታ ቢያወጣቸው፣ እነዚህን መቶ ሰዎች ታመጧቸዋላችሁ፣ በፊታችሁም እንዲሰለፉ ታደርጓቸዋላችሁ፤ ልባቸውንም ማንበብ ብትችሉ እንዲህ ለማለት ትገደዳላችሁ፦ «የእግዚአብሔር መንፈስ በእነዚህ ላይ የሠራበትን ምክንያት አላይም። እንዲህ ያለውን ጸጋ ሊያስገኝ የሚችል አንዳች ነገር አላይም—የመንፈስን አሠራርና እንቅስቃሴ በእነዚህ ሰዎች ውስጥ እንዲሠራ ሊያደርግ የሚችል አንዳች ነገር የለም።» እነሆ፣ ተመልከቱ። ሰዎች በተፈጥሮአቸው በኃጢአት ሙታን እንደ ሆኑ ተነግሮአል። መንፈስ ቅዱስ ሕያው ቢያደርግ፣ በሙታኑ ውስጥ ባለ ኃይል ወይም በጎነት ምክንያት ሊሆን አይችልም፤ እነርሱ ሙታን፣ የተበላሹና በኃጢአታቸው መቃብር ውስጥ የበሰበሱ ናቸውና። እንግዲህ መንፈስ ቅዱስ «ውጡና በሕይወት ኑሩ» ቢል፣ በደረቁ አጥንቶች ውስጥ ባለ አንዳች ነገር ምክንያት አይደለም፤ በእኛ ውስጥ ሳይሆን በገዛ አሳቡ ውስጥ ባለ አንዳች ምክንያት መሆን አለበት። ስለዚህ እናንተ ሰዎች ወንድሞች ሆይ፣ ሁላችንም በአንድ ደረጃ ላይ እንደ ቆምን እወቁ። ከእኛ ማንም ለእግዚአብሔር ሊያቀርበው የሚችል አንዳች ነገር የለውም፤ መንፈስም በልባችን ውስጥ ለመዳን ሊሠራ ቢመርጥ፣ ይህን ለማድረግ የሚነሣሣው በገዛ ልዕለ ፍቅሩ መሆን አለበት፤ በተፈጥሮ በእኛ ውስጥ በሚኖር በማናቸውም በጎ ፈቃድ፣ በጎ ምኞት ወይም በጎ ሥራ ሊነሣሣ አይችልምና።

ትንሽ ወደ ፊት እንሂድ፤ እስከዚህ ድረስ እውነት የሆነው ይህ እውነት እስከ መጨረሻው እውነት ነው። የእግዚአብሔር ሕዝብ በጸጋ ከተጠሩ በኋላ በክርስቶስ ኢየሱስ ተጠብቀው ይኖራሉ፤ «ለመዳን በእምነት በእግዚአብሔር ኃይል ይጠበቃሉ»፤ ዘላለማዊ ርስታቸውን በኃጢአት እንዲያጡ አይተዉም፤ ፈተናዎች ሲነሡ እነርሱን የሚጋፈጡበት ብርታት ይሰጣቸዋል፤ ኃጢአትም ሲያጠቍራቸው እንደ ገና ይታጠባሉ፣ ደግመውም ይነጻሉ። ነገር ግን አስተውሉ፤ እግዚአብሔር ሕዝቡን የሚጠብቅበት ምክንያት ሕዝቡ እንዲሆኑ ካደረጋቸው ምክንያት ጋር አንድ ነው—የገዛ ነጻና ሉዓላዊ ጸጋው። ወንድሜ ሆይ፣ በፈተና ሰዓት ከዳንህ፣ ቆም ብለህ የዳንከው ስለ ራስህ እንዳልሆነ አስታውስ። መዳን የሚገባው አንዳች ነገር በአንተ ውስጥ አልነበረም። በችግርህ ሰዓት ተመግበህና ተሟልቶልህ ከሆነ፣ ታማኝ የእግዚአብሔር አገልጋይ ስለ ሆንህ ወይም የጸሎት ሰው ክርስቲያን ስለ ሆንህ አይደለም፤ በቀላሉና በብቸኝነት በእግዚአብሔር ምሕረት ምክንያት ብቻ ነው። ለአንተ ለሚያደርገው ለማናቸውም ነገር አንተ ለእርሱ በምታደርገው ነገር አይነሣሣም፤ አንተን የሚባርክበት ምክንያቱ ፈጽሞና በሙሉ በገዛ እቅፉ ጥልቀት ውስጥ ነው። እግዚአብሔር ይባረክ፤ ሕዝቡ ተጠብቀው ይኖራሉ።

«ሞትም ሆነ ሲኦል ከቶ አይችሉም

የወደዳቸውን ከእቅፉ ሊነጥቁ፤

በውዱ የፍቅሩ እቅፍ ውስጥ

ለዘላለም ያርፋሉ፤ ተጠብቀው ይኖራሉ።»

ነገር ግን ለምን? ቅዱሳን ስለ ሆኑ ነውን? ስለ ተቀደሱ ነውን? እግዚአብሔርን በበጎ ሥራ ስለሚያገለግሉ ነውን? አይደለም፤ ነገር ግን እርሱ በሉዓላዊ ጸጋው ስለ ወደዳቸው፣ አሁንም ስለሚወዳቸው፣ እስከ መጨረሻም ስለሚወዳቸው ነው።

የዚህን ጽሑፍ ማብራሪያዬን ልደምድም። ይህ በሰማይ እንኳ እውነት ሆኖ ይኖራል። በደም የተገዛና በደም የታጠበ እያንዳንዱ የእግዚአብሔር ልጅ ነጭ ልብስ ለብሶ በወርቅ አደባባዮች ላይ የሚመላለስበት ቀን ይመጣል። እጆቻችን በቅርቡ የዘንባባ ዝንጣፊ ይይዛሉ፤ ጆሮቻችን በሰማያዊ ዜማዎች ደስ ይሰኛሉ፤ ዓይኖቻችንም በሚያስደንቁ የእግዚአብሔር ክብር ራእዮች ይሞላሉ። ነገር ግን አስተውሉ፤ እግዚአብሔር ወደ ሰማይ የሚያመጣን ብቸኛ ምክንያት የገዛ ፍቅሩ ይሆናል እንጂ ስለሚገባን አይደለም። ገድሉን መጋደል አለብን፤ ነገር ግን ስለ ተጋደልን ድሉን አናገኝም፤ መድከም አለብን፤ ነገር ግን በቀኑ መጨረሻ የሚሰጠው ደመወዝ የጸጋ ደመወዝ ይሆናል እንጂ ዕዳ አይሆንም። ብድራቱን ተስፋ እያደረግን እዚህ እግዚአብሔርን ማክበር አለብን፤ ነገር ግን ያ ብድራት የሚሰጠው በሕግ መሠረት ስለ ተገባን አይደለም፤ ፈጽሞ እግዚአብሔር ስለ ወደደን ነው እንጂ፣ በእኛ ውስጥ ለነበረ ለማንኛውም ምክንያት አይደለም። እኔና እናንተ፣ እያንዳንዳችንም ወደ ሰማይ በምንገባበት ጊዜ መዝሙራችን «ለእኛ አይደለም፥ ለእኛ አይደለም፥ ክብሩ ሁሉ ለስምህ ይሁን» የሚል ይሆናል፤ ያም እውነት ይሆናል እንጂ የአመስጋኝነት ማጋነን ብቻ አይሆንም። እውነት ይሆናል፤ ሌላ አንዳች መዘመር ስለማንችል ልንዘምረው እንገደዳለን። እኛ አንዳች እንዳላደረግን፣ እኛም አንዳች እንዳልነበርን፣ ነገር ግን እግዚአብሔር ሁሉን እንዳደረገው ይሰማናል—ለሥራው ምክንያት የሚሆን አንዳች ነገር በእኛ ውስጥ እንዳልነበረ፣ ምክንያቱ በራሱ ውስጥ እንደ ነበረ እንጂ፤ ስለዚህ እያንዳንዷ የክብር ቅንጣት ከዘላለም እስከ ዘላለም ለእርሱ ትሆናለች።

እንግዲህ የጽሑፉ ትርጕም ይህ ነው ብዬ እወስዳለሁ፤ በዚህ ዘመን ለብዙዎቹ፣ ክርስቲያን ነን ለሚሉትም እንኳ፣ የማይጥም ነው። ብዙ ጨው የሚያስፈልገው ትምህርት ነው፤ ያለዚያ ጥቂት ሰዎች ብቻ ይቀበሉታል። ለእነርሱ እጅግ የማይጣፍጥ ነው። ሆኖም እነሆ ቆሞአል። «ሰው ሁሉ ውሸተኛ ከሆነ እግዚአብሔር እውነተኛ ይሁን።» እውነቱን መስበክ አለብን፤ ይህንም ማወጅ አለብን። መዳን «ከሰዎች ወይም በሰው አይደለም፤ ከደም ወይም ከሥጋ ፈቃድ» አይደለም፤ ከትውልድም አይደለም፤ ከእግዚአብሔር፣ ከእግዚአብሔር ብቻ ሉዓላዊ ፈቃድ እንጂ።

II. አሁንም በሁለተኛ ደረጃ ይህን ጽሑፍ በምሳሌ ማስረዳትና ማጽናት አለብኝ።

ለአፍታ የሰውን ባሕርይ አስቡ። ትሕትናን ይሰጠናል፤ ይህንም እውነት በአእምሮአችን ውስጥ እንድናጸና ይረዳናል። አንድ ምሳሌ ልውሰድ። ሰውን እንደ ወንጀለኛ አድርጌ እመለከተዋለሁ። በእግዚአብሔር ፊት በእርግጥ እንዲህ ነው፤ ስሙንም አላጠፋም። እንግዲህ አንድ ታላቅ ወንጀለኛ በመጨረሻ በኃጢአቱ ተይዞ በኒውጌት ወህኒ ቤት ተዘግቶበታል እንበል። የአገር ክሕደት፣ ነፍስ ግድያ፣ ዓመፅና የሚቻለውን በደል ሁሉ ፈጽሞአል። የመንግሥቱን ሕግጋት ሁሉ—እያንዳንዳቸውን—ጥሶአል። የሕዝቡ ጩኸት በየስፍራው እንዲህ ነው፦ «ይህ ሰው መሞት አለበት፤ እርሱ የሕጎቹ ጥብቀት ምሳሌ ካልተደረገ ሕጎቹ ሊጸኑ አይችሉም። በከንቱ ሰይፍ የማይታጠቀው በዚህ ጊዜ ሰይፉ ደምን እንዲቀምስ ማድረግ አለበት። ሰውዬው መሞት አለበት፤ በእርግጥ ይገባዋል።» ባሕርዩን ትመረምራላችሁ፤ የሚያድነው አንድም መልካም ጠባይ ልታዩ አትችሉም። እርሱ የቆየ በደለኛ ነው፤ በክፋቱ እጅግ ለረጅም ጊዜ ስለ ጸና እንዲህ ለማለት ትገደዳላችሁ፦ «የዚህ ሰው ጉዳይ ተስፋ የለውም፤ ወንጀሎቹ እጅግ የከበዱ ስለ ሆኑ ብንሞክርም እንኳ ልናመካኝለት አንችልም። የጀስዊቶች ተንኰል ራሱ እንኳ ለዚህ ለተጣለ ምስኪን አንዳች የማመካኛ ሰበብ ወይም የልመና ተስፋ ሊፈጥር አይችልም፤ ይሙት!» እንግዲህ ግርማዊት ንግሥቲቱ የሕይወትንና የሞትን ሉዓላዊ ሥልጣን በእጅዋ ይዛ ይህ ሰው እንዳይሞት፣ ነገር ግን እንዲተርፍ ብትመርጥ፣ ያን ሰው እንድታተርፍ የሚያነሣሣት ብቸኛ ምክንያት የገዛ ፍቅርዋ፣ የገዛ ርኅራኄዋ መሆን እንዳለበት እንደ ቀን ብርሃን ግልጽ ሆኖ አታዩምን? ምክንያቱም በዚያ ሰው ባሕርይ ውስጥ ለምሕረት ልመና ሊሆን የሚችል አንዳች ነገር እንደሌለ፣ ይልቁንም ባሕርዩ ሁሉ በኃጢአቱ ላይ በቀልን በታላቅ ድምፅ እንደሚጮኽ አስቀድሜ አስቤአለሁ። ብንወደውም ባንወደውም ይህ ስለ ራሳችን እውነቱ ነው። በእግዚአብሔር ፊት ያለን ባሕርይና ሁኔታ ይኸው ነው። አዎን! አድማጬ ሆይ፣ ተጸይፈህና ተቀይመህ ፊትህን ልታዞር ትችላለህ፤ ነገር ግን በገዛ ልምዳቸው ይህ እጅግ እውነት እንደ ሆነ የሚሰማቸው አንዳንዶች እዚህ አሉ፤ እነርሱም ትምህርቱን ይጠጡታል፤ ሊድኑ የሚችሉበት ብቸኛ መንገድ ነውና። አድማጬ ሆይ፣ ምናልባት ሕሊናህ ዛሬ ጠዋት በባሕርይህ ውስጥ አንዲት የተስፋ ጭላንጭል እንኳ የምትገባበት ቀዳዳ እስከማይኖር ድረስ እጅግ ክፉ ኃጢአት እንደ ሠራህ እየነገረህ ይሆናል። በኃጢአቶችህ ላይ ይህን ታላቅ ኃጢአት ጨምረሃል፤ ይኸውም በልዑሉ ላይ በግድየለሽነትና በክፋት ማመፅህ ነው። በወንጀል መዝገብ ውስጥ ያሉትን ኃጢአቶች ሁሉ ካልፈጸምህ፣ ይህ የሆነው አምላካዊ አጠባበቅ እጅህን ስለ ያዘው ነው፤ ልብህ ለሁሉም የሚበቃ ጥቍር ነበር። የአሳብህና የምኞትህ ርኵሰት የሰውን በደል ጣራ እንደ ደረሰ፣ ከዚያም በላይ ልትሄድ እንዳልቻልህ ይሰማሃል። ኃጢአቶችህ አሸንፈውሃል፤ ከራስህም በላይ አልፈዋል። እንግዲህ አንተ ሰው፣ እግዚአብሔር ሊያድንህ የሚችልበት ብቸኛ መሠረት የገዛ ፍቅሩ ነው። ስለሚገባህ ሊያድንህ አይችልም፤ አይገባህምና፤ ለኃጢአትህ የሚቀርብ ማመካኛ የለምና። አይደለም፤ ምንም ማመካኛ የለህም፤ ይህም ይሰማሃል። ኦ! በአንተ ውስጥ ያለ አንዳች ነገር ሳይኖር በገዛ ሉዓላዊ ፍቅሩና ወሰን በሌለው ጸጋው መሠረት ሊያድንህ የሚችልበትን ይህን መንገድ ስላዘጋጀ ውድ ስሙ ይባረክ። ወደዚህ ወንጀለኛ ወደ ኒውጌት እንደ ገና እንድትመለሱ እፈልጋለሁ። እንግዲህ ግርማዊት ንግሥቲቱ ራስዋ ይህን ወንጀለኛ ጐበኘችው እንበል። ወደ እርሱ ሄዳ እንዲህ ትለዋለች፦ «አንተ ዓመፀኛ፣ ከሃዲ፣ ነፍሰ ገዳይ፣ በልቤ ውስጥ ለአንተ ርኅራኄ አለኝ፤ አይገባህም፤ ነገር ግን ንስሐ ብትገባ ከእጄ ምሕረትን እንደምታገኝ ልነግርህ ዛሬ ወደ አንተ መጥቻለሁ።» ይህ ሰው ዘሎ ተነሥቶ ቢረግማት—ይህችን የምሕረት መልአክ በፊትዋ ቢረግማት፣ ቢተፋባት፣ ስድብንም ቢናገር፣ በራስዋም ላይ እርግማንን ቢጠራ እንበል። ትወጣለች፤ ትሄዳለች፤ ነገር ግን ርኅራኄዋ እጅግ ታላቅ ስለ ሆነ በሚቀጥለው ቀን መልእክተኛ ትልካለች፤ ቀናትን፣ ሳምንታትን፣ ወራትንና ዓመታትን ያለ ማቋረጥ መልእክተኞችን ትልካለች፤ እነርሱም ወደ እርሱ ሄደው እንዲህ ይሉታል፦ «ከበደሎችህ ንስሐ ብትገባ ምሕረትን ታገኛለህ፤ ስለሚገባህ አይደለም፤ ነገር ግን ግርማዊቷ ርኅሩኅ ስለ ሆነችና ከቸር ነፍስዋ መዳንህን ስለምትሻ ነው። ንስሐ ትገባለህን?» ይህ ሰው መልእክተኛውን ቢረግም፣ ጆሮውን ከመልእክቱ ቢደፍን፣ ቢተፋበት፣ ፈጽሞ ግድ እንደማይሰጠው ቢነግረው እንበል። ወይም የተሻለ ሁኔታ እናስብ—በመቀመጫው ላይ ዞሮ «ብሰቀልም ባልሰቀልም ግድ የለኝም፤ ከሌሎች ሰዎች ጋር ዕድሌን እሞክራለሁ፤ ለአንተ ምንም ትኵረት አልሰጥም» ቢል እንበል። ከዚያም በላይ ከመቀመጫው ተነሥቶ ቀድሞ የተፈረደበትን ወንጀሎች ሁሉ እንደ ገና ቢፈጽም፣ አንገቱን ከመስቀያው ገመድ በታች ያስገቡትን ኃጢአቶች እንደ ገና በራሱ ቢዘፈቅ እንበል። እንግዲህ ግርማዊቷ እንዲህ ያለውን ሰው ብታተርፍ በምን መሠረት ልታደርገው ትችላለች? እናንተ እንዲህ ትላላችሁ፦ «እንዴ፣ ከፍቅር ካልሆነ በቀር አትችልም፤ በእርሱ ውስጥ ባለ በጎነት ምክንያት ልታደርገው አትችልም፤ እንዲህ ያለ አውሬ መሞት ይገባዋልና።» እንግዲህ እኔና እናንተ በተፈጥሮአችን ከዚህ የተለየን ምንድር ነን? ያልተለወጥህ አድማጬ ሆይ፣ ይህ ያንተ ሥዕል ካልሆነ ምንድር ነው? እግዚአብሔር ራሱ ሕሊናህን አልጐበኘምን? «ኃጢአተኛ ሆይ! ኑና እንዋቀስ፤ ኃጢአታችሁ እንደ አለላ ቢሆን እንደ ባዘቶ ይሆናል» ብሎ አልነገረህምን? አንተስ ምን አደረግህ? ጆሮህን ከሕሊና ድምፅ ደፈንህ—እግዚአብሔርን ረገምህ፣ ማልህበትም፣ ቅዱስ ስሙን ሰደብህ፣ ቃሉን ናቅህ፣ አገልጋዮቹንም ተሳደብህ። ዛሬም እንደ ገና የእግዚአብሔር አገልጋይ በዓይኖቹ እንባ ይዞ ወደ አንተ መጥቶአል፤ መልእክቱም እንዲህ ነው፦ «በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን፤ ትድናለህም፤ እኔ ሕያው ነኝ፥ ይላል ጌታ፤ በሚሞተው ሰው ሞት ደስ አይለኝም፤ ይልቁንም ወደ እኔ ተመልሶ በሕይወት እንዲኖር እወዳለሁ።» አንተስ ምን ታደርጋለህ? እንዴ፣ ለራሳችሁ ብትተዉ በመልእክቱ ትስቃላችሁ—ትንቁታላችሁ። ጥሩር ከታጠቀ ሰው ላይ እንደሚፈናጠር ፍላጻ ከእናንተ ላይ ተንሸራቶ ይወድቃል፤ እናንተም እንደ ቀድሞው እግዚአብሔርን እንደ ገና ልትንቁ ትሄዳላችሁ። እንግዲህ እግዚአብሔር ከቶ ቢያድናችሁ፣ ስለ እናንተ ሊሆን እንደማይችል አታዩምን? ከገዛ ወሰን የለሽ ፍቅሩ መሆን አለበት እንጂ፤ ክርስቶስን ስላልተቀበላችሁ፣ ወንጌሉን ስለ ናቃችሁ፣ የኢየሱስን ደም ስለ ረገጣችሁና ለመዳን እምቢ ስላላችሁ ከሌላ ከማንኛውም ምክንያት ሊሆን አይችልም። ቢያድናችሁ ነጻ ጸጋ፣ ነጻ ጸጋ ብቻ መሆን አለበት።

ነገር ግን እንግዲህ ስለዚህ በኒውጌት ስላለው ወንጀለኛ ትንሽ ተጨማሪ ሥዕል እንሳል። ይህ ምስኪን በኃጢአት ላይ ኃጢአት በመጨመሩና ለራሱ ምሕረትን በመቃወሙ ሳይረካ፣ ሌሎች ወደ ታሰሩባቸው ክፍሎች ሁሉ እየዞረ የእነርሱንም ልብ በንግሥቲቱ ምሕረት ላይ በማደንደን በትጋት ይሠራል። አንድ ሰው ባየ ቁጥር በገዛ ልቡ ስድብ ሊበክለው ይጀምራል፤ በሚያተርፈው ግርማ ላይ ጎጂ ነገሮችን ይናገራል፤ ሌሎችንም እንደ ራሱ ርኩሳን ለማድረግ ይጥራል። እንግዲህ ፍትሕ ምን ይላል? ይህ ሰው ስለ ራሱ ሊሞት ባይገባው እንኳ ስለ ሌሎች ሲል ሊሞት ይገባዋል፤ ቢተርፍም፣ በእርሱ ውስጥ ባለ አንዳች ምክንያት ሊተርፍ እንደማይችል እንደ በትር ግልጽ አይደለምን? ከሉዓላዊቱ የማይሸነፍ ርኅራኄ የተነሣ መሆን አለበት። እንግዲህ እዚህ ተመልከቱ፤ ይህ እዚህ ያላችሁት የአንዳንዶቻችሁ ሁኔታ አይደለምን? ራሳችሁ ኃጢአት መሥራታችሁ ብቻ ሳይሆን ሌሎችንም ወደ ኃጢአት አትመሩምን? እግዚአብሔር በመጀመሪያ ወደ ራሱ ባመጣኝ ጊዜ ሌሎችን ወደ ፈተና መምራቴ አንዱ መቅሠፍቴና ሥቃዬ እንደ ነበረ አውቃለሁ። ሌሎችን መማል ያስተማሩ ሰዎች እዚህ የሉምን? የገዛ ልጆቻቸውን ነፍስ ለማጥፋት የረዱ አባቶች እዚህ የሉምን? እንደ ገዳዩ የኡፓስ ዛፍ የሆናችሁ አንዳንዶች የላችሁምን? ቅርንጫፎቻችሁን ትዘረጋላችሁ፤ ከእያንዳንዱ ቅጠልም ወደ ገዳይ ክልሉ በታች በሚመጡት ላይ መርዝ ይንጠባጠባል። ንጹሖችን ያሳቱ፣ በመልክ ቅዱሳን የመሰሉትን ያሳሳቱ፣ ምናልባትም በዚህ እስከ መመካት ድረስ የደነደኑ አንዳንዶች እዚህ የሉምን? ራሳችሁ በመኰነናችሁ ሳትረኩ ሌሎችንም ወደ ጕድጓዱ ልትመሩ ትሻላችሁ። ራሳችሁ ከእግዚአብሔር ጋር በጠላትነት መኖራችሁ ሳይበቃችሁ፣ ሌሎችን ከእናንተ ጋር በመጐተት ሰይጣንን ልትመስሉ ትፈልጋላችሁ። አድማጬ ሆይ፣ ይህ ያንተ ሁኔታ አይደለምን? ልብህ ይህን አይናዘዝምን? እንባስ በጕንጭህ ላይ አይፈስስምን? እንግዲህ አስታውስ፤ ይህ እውነት መሆን አለበት፤ እግዚአብሔር ቢያድንህ ሊያደርገው ስለ ወደደ መሆን አለበት። በአንተ ውስጥ አንዳች መልካም ነገር ስላለ ሊሆን አይችልም፤ አሁን ልትሞት ይገባሃልና፤ ቢያተርፍህም ሉዓላዊ ፍቅርና ሉዓላዊ ጸጋ መሆን አለበት።

አንድ ሌላ ምሳሌ ብቻ እጠቀማለሁ፤ ከዚያም ጽሑፉን በበቂ ሁኔታ ያብራራሁ ይመስለኛል። በጥቍርና በይበልጥ በጠቈረ ጥቍር መካከል ያለው ልዩነት በንጹሕ ነጭና በጥቍር መካከል እንዳለው ልዩነት ያህል አይደለም። ይህን ሁሉም ሰው ሊያየው ይችላል። እንግዲህ በሰውና በዲያብሎስ መካከል ያለው ልዩነት በእግዚአብሔርና በሰው መካከል እንዳለው ልዩነት ያህል አይደለም። እግዚአብሔር ፍጹምነት ነው፤ እኛ በኃጢአት ጥቍሮች ነን። ዲያብሎስ ይበልጥ የጠቈረ ጥቍር ብቻ ነው፤ በኃጢአታችንና በሰይጣን ኃጢአት መካከል ያለው ልዩነት የቱንም ያህል ታላቅ ቢሆን፣ በእግዚአብሔር ፍጹምነትና በሰው አለፍጽምና መካከል እንዳለው ልዩነት ያህል ታላቅ አይደለም። እንግዲህ ለአፍታ አስቡ፤ በአፍሪካ ውስጥ በሆነ ስፍራ የአጋንንት ነገድ ይኖራል፤ እኔና እናንተም እነዚህን አጋንንት ሊደርስባቸው ካለ ከሚያስፈራራቸው ቍጣ የማዳን ሥልጣን በእጃችን አለ እንበል። እኔ ወይም እናንተ ወደዚያ ሄደን እነዚያን አጋንንት ለማዳን ብንሞት፣ ምክንያታችን ምን ሊሆን ይችላል? ስለ ዲያብሎስ ባሕርይ ከምናውቀው አንጻር፣ ይህን እንድናደርግ ሊያነሣሣን የሚችለው ብቸኛ ምክንያት ፍቅር መሆን አለበት። ሌላ ሊኖር አይችልም። አጋንንትን እንኳ በውስጡ ሊያቅፍ የሚችል እጅግ ሰፊ ልብ ስላለን ብቻ መሆን አለበት። እንግዲህ በሰውና በዲያብሎስ መካከል ያለው ልዩነት በእግዚአብሔርና በሰው መካከል እንዳለው ያህል አይደለም። ሰዎች ዲያብሎስን እንዲያድኑ ሊያደርጋቸው የሚችለው ብቸኛ ምክንያት የሰው ፍቅር ከሆነ፣ እግዚአብሔርን ሰዎችን እንዲያድን ሊመራው የሚችለው ብቸኛ ምክንያት የእግዚአብሔር የገዛ ፍቅር መሆን እንዳለበት በማይቋቋም ኃይል አይከተልምን? በማናቸውም መንገድ፣ ያ ምክንያት አሳማኝ ባይሆን እንኳ ነገሩ የማይካድ ነው—«የእስራኤል ቤት ሆይ፥ ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም።» እግዚአብሔር የተጣልን፣ ክፉዎች፣ ኃጢአተኞችና ቍጣው የሚገባን ሆነን ያየናል፤ ቢያድነን ይህን እንዲያደርግ የሚመራው ወሰን የለሽ፣ ጥልቀቱ የማይለካ ፍቅሩ ነው—በእኛ ውስጥ ያለ አንዳች ነገር አይደለም።

III. እንግዲህ ይህን ትምህርት ከሰበክሁና ካጸናሁ በኋላ እጅግ ወደሚያስፈራ ተግባራዊ ትግበራ እመጣለሁ። እዚህም እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ከልባችሁ ጋር እንድታገል ይርዳኝ!

በመጀመሪያ፣ ይህ ትምህርት እውነት ስለ ሆነ ክርስቲያን ሰው ምንኛ ትሑት ሊሆን ይገባዋል። ድነህ ከሆነ በዚህ ውስጥ አንዳች ድርሻ አልነበረህም፤ እግዚአብሔር አደረገው። ድነህ ከሆነ አልተገባህም። የተቀበልኸው ያልተገባ ምሕረት ነው። የተጣሉ ሰዎች ለረዷቸው ሁሉ ያላቸውን ምስጋና ሳይ አንዳንድ ጊዜ ደስ ብሎኛል። አንድ የመጠጊያ ቤትን እንደ ጐበኘሁ አስታውሳለሁ። በዚያ ለረጅም ጊዜ በኃጢአት የወደቀች አንዲት ምስኪን ልጃገረድ ነበረች፤ በደግነት እንደ ተነገራትና ማኅበረሰቡ እንደ ተቀበላት ስታውቅ፣ አንድ ክርስቲያን አገልጋይም የነፍስዋን መልካም እንደሚናፍቅ ስታይ ልብዋ ተሰበረ። የእግዚአብሔር ሰው ስለ እርስዋ ለምን ግድ ይለዋል? እርስዋ እጅግ ርኩስ ነበረችና። አንድ ክርስቲያን እርስዋን ሊያናግር እንዴት ይቻላል? አዎን! ነገር ግን ያ ስሜት በልባችን ውስጥ ምንኛ ይበልጥ ሊነሣ ይገባዋል? አምላኬ ሆይ! በአንተ ላይ ዓመፅሁ፤ ነገር ግን ወደድኸኝ፤ የማይገባኝን እኔን! እንዴት ይሆናል? ራሴን በትዕቢት ከፍ ማድረግ አልችልም፤ ቃላት በሌለው ምስጋና በፊትህ መስገድ አለብኝ። ውድ ወንድሞቼ ሆይ፣ እኔና እናንተ የተቀበልነው ምሕረት ያልተገባ ብቻ ሳይሆን ያልተለመነም እንደ ነበረ አስታውሱ። ጸልያችሁ እንደ ሆነ እውነት ነው፤ ነገር ግን ነጻ ጸጋ እንድትጸልዩ እስኪያደርጋችሁ ድረስ አልጸለያችሁም። ነጻ ጸጋ ባያድናችሁ ኖሮ እስከ ዛሬ ድረስ ልባችሁ የደነደነ፣ ያለ እግዚአብሔርና ያለ ክርስቶስ ትሆኑ ነበር። እንግዲህ ልትኮሩ ትችላላችሁን?—እንዲህ ማለት ከተፈቀደልኝ በግድ በተሰጣችሁ ምሕረት ልትኮሩ?—ፈቃዳችሁ በሉዓላዊ ጸጋ እስኪለወጥ ድረስ ከፈቃዳችሁ ውጭ በተሰጣችሁ ጸጋ ልትኮሩ? ደግሞም አስቡ። ያላችሁን ምሕረት ሁሉ አንድ ጊዜ እምቢ ብላችሁታል። ክርስቶስ ከእናንተ ጋር እራት ይበላል፤ በኅብረቱ አትኩሩ። እርሱ ያንኳኳበትና እናንተ እምቢ ያላችሁበት ቀን እንደ ነበረ አስታውሱ—ወደ ደጁ መጥቶ «ራሴ በጠል፥ ቈንዳላዬም በሌሊት ነጠብጣብ ርሶአልና፤ ወዳጄ ሆይ፥ ክፈቺልኝ» ባለ ጊዜ፣ እናንተ በፊቱ ደጁን ዘጋችሁበት፤ እንዲገባም አልፈቀዳችሁለትም። እንግዲህ አንድ ጊዜ እርሱን እንደ ናቅኸው ስታስታውስ ባለህ ነገር አትኩራ። እግዚአብሔር በፍቅሩ ክንዶች ያቅፍሃልን? በአንድ ወቅት የዓመፅ እጅህን በእርሱ ላይ እንዳነሣህ አስታውስ። ስምህ በመጽሐፉ ተጽፎአልን? አዎን! በሥልጣንህ ቢሆን ኖሮ የገዛ መዳንህን የያዙትን ቅዱሳት መስመሮች የምትደመስስበት ጊዜ ነበረ። እነዚህ ሁሉ ነገሮች ራሳችንን በጥልቅ ትሕትና እንድናቀረቅር ሊያደርጉን ሲገባቸው፣ ክፉውን ራሳችንን በትዕቢት ቀና ልናደርግ እንችላለንን? እንደፍራለንን? ይህ አንዱ ትምህርት ነው፤ ሌላውንም እንማር።

ይህ ትምህርት እውነት ነው፤ ስለዚህ የታላቅ ምስጋና ምክንያት ሊሆን ይገባዋል። ትናንት በዚህ ጽሑፍ ላይ ሳሰላስል በእኔ ላይ ያሳደረው ውጤት መመሰጥና ደስታ ነበር። ኦ! በሌላ በምን ሁኔታ ልድን እችል ነበር? ብዬ አሰብሁ። ወደ ቀድሞ ሁኔታዬ ወደ ኋላ ተመለከትሁ፤ በእግዚአብሔር ፍርሃት ተኰትኵቼና ተምሬ፣ ነገር ግን በዚያ ሁሉ ላይ ሳምፅ ራሴን አየሁ። የእናቴ እንባ በከንቱ በላዬ ሲፈስስ፣ የአባቴም ምክር በእኔ ላይ ሲባክን አየሁ፤ ሆኖም በጸጋ ድኜ ራሴን አገኘሁ፤ እንዲህም ከማለት በቀር ሌላ ማለት አልቻልሁም፦ «ጌታ ሆይ፣ በጸጋ ስለ ሆነ እባርክሃለሁ፤ በበጎነት ቢሆን ኖሮ ፈጽሞ አልድንም ነበርና። በእኔ ውስጥ አንዳች መልካም ነገር እስኪገኝ ድረስ ብትጠብቅ ኖሮ፣ ተስፋ ወደ ሌለው የሲኦል ጥፋት እስክሰጥም ድረስ በጠበቅህ ነበር፤ አንተ አስቀድመህ ካላኖርኸው በቀር በሰው ውስጥ መልካም ነገር ከቶ ባልተገኘ ነበርና።» ወዲያውም «ኦ! ይህን ለምስኪኑ ኃጢአተኛ ሄጄ ምንኛ ልሰብክለት በቻልሁ!» ብዬ አሰብሁ። አዎን! ባልችል እንደ ሆነ ልሞክር። ኃጢአተኛ ሆይ! የሚያስመሰግንህ አንዳች ስለሌለህ ወደ ክርስቶስ ለመምጣት አልደፍርም ትላለህ። የሚያስመሰግንህ አንዳች አይፈልግም፤ የሚያስመሰግንህ አንዳች ነገር ቢኖርህ አያድንህም፤ እርሱ «ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም» ይላልና። በጆሮህ ጕትቻ፣ በላይህም ጌጣጌጥ አድርገህ ወደ ክርስቶስ ሂድ፤ ፊትህን ታጠብ፤ በወርቅና በብር ተሸለም፤ በፊቱም ሄደህ «ጌታ ሆይ፣ አድነኝ፤ ራሴን ታጥቤአለሁ፣ ለብሻለሁም፤ አድነኝ!» በል። «ሂዱ ከዚህ! ይህን የማደርገው ስለ እናንተ አይደለም።» እንደ ገና ወደ እርሱ ሄደህ «ጌታ ሆይ፣ በአንገቴ ገመድ፣ በወገቤም ማቅ አድርጌአለሁ፤ ምንኛ ንስሐ እንደ ገባሁ እይ፣ ምንኛ ችግሬ እንደሚሰማኝ እይ፤ አሁን አድነኝ!» በል። እርሱም «አይሆንም፤ ስለሚያንጸባርቀው ልብሳችሁ አላድናችሁም ነበር፤ አሁንም ስለ ጨርቃችሁ አላድናችሁም፤ በእናንተ ላይ ስላለ ስለ ማንኛውም ነገር አላድናችሁም፤ ባድናችሁ ከሚሰማችሁ ከማንኛውም ነገር ሳይሆን በልቤ ውስጥ ካለ ነገር ይሆናል። ሂዱ ከዚህ!» ይላል። ነገር ግን ዛሬ ወደ ክርስቶስ ሄዳችሁ እንዲህ ብትሉ፦ «ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ ልድን የሚገባኝ ምክንያት በዓለም ላይ የለም—በሰማይ ግን አንድ ምክንያት አለ፤ ጌታ ሆይ፣ አንዳች ልመና ላቀርብ አልችልም፤ ልጠፋ ይገባኛል፤ ለኃጢአቶቼ ሁሉ የማቀርበው ማመካኛ፣ የማቀርበውም ይቅርታ የለኝም፤ ጌታ ሆይ፣ ይገባኛል፤ ልድን የሚገባኝ አንዳች ነገር በእኔ ውስጥ የለም፤ ብታድነኝ እንኳ ከሁሉ በኋላ ደካማ ክርስቲያን እሆናለሁና፤ የወደፊት ሥራዎቼ ለአንተ ክብር እንደማይሆኑ እፈራለሁ—ክብር ቢሆኑልህ እመኛለሁ፤ ነገር ግን ጸጋህ መልካም ሊያደርጋቸው ይገባል፤ ያለዚያ ክፉዎች ሆነው ይቀራሉ። ነገር ግን ጌታ ሆይ፣ የማመጣው አንዳች ባይኖረኝና ስለ ራሴ የምለው አንዳች ባይኖረኝም ይህን እላለሁ፦ ‹ኃጢአተኞችን ሊያድን ክርስቶስ ኢየሱስ ወደ ዓለም መጣ› ሲባል ሰምቻለሁ—ጌታ ሆይ፣ አድነኝ!

‹ከኃጢአተኞችም ዋና እኔ ነኝ።›

ይህ እንደሚገባ አይሰማኝም፤ እንደሚገባም አላዝንበትም፤ የሚያስመሰግነኝ ንስሐ የለኝም፤ ጌታ ሆይ፣ የሚያስመሰግነኝ እምነትም የለኝም፤ የተስፋ ቃልህን እንደሚገባ አላምንምና፤ ነገር ግን ኦ! በዚህ ጽሑፍ ላይ ተጣብቄአለሁ። ጌታ ሆይ፣ ስለ እኔ እንደማታደርገው ተናግረሃል። ይህን ስለ ተናገርህ አመሰግንሃለሁ። ስለ እኔ ልታደርገው አትችልም ነበር፤ ልታደርገው የሚገባህ አንዳች ምክንያት የለኝምና። ጌታ ሆይ፣ ቸር የተስፋ ቃልህን እጠይቃለሁ። ‹እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ።›» አዎን! እናንተ መልካም ሰዎች፣ ይህ ትምህርት ለአንዳንዶቻችሁ አይስማማችሁም፤ እጅግ ያዋርዳል፣ አይደለምን? ቤተ ክርስቲያናችሁን በመደበኛነት የጠበቃችሁ፣ ወደ ጉባኤዎችም በትጋት የሄዳችሁ፣ ሰንበትን ከቶ ያልሻራችሁ፣ ከቶ ያልማላችሁ፣ ወይም አንዳች ክፉ ነገር ያላደረጋችሁ እናንተ፣ ይህ አይስማማችሁም። ለአመንዝሮች፣ ለሰካራሞችና ለተሳዳቢዎች ለመስበክ በሚገባ ይሆናል፤ ነገር ግን እንደ እኛ ላሉ መልካም ሰዎች አይስማማም ትላላችሁ። አዎን! መልካም፣ ጽሑፋችሁ ይህ ነው—«ኃጢአተኞችን ወደ ንስሐ እንጂ ጻድቃንን ልጠራ አልመጣሁም።» እናንተ «ባለ ጤናዎች» ናችሁ—አዎን ናችሁ፤ «ሕመምተኞች እንጂ ባለ ጤናዎች ባለ መድኃኒት አያስፈልጋቸውም።» መንገዳችሁን ሂዱ። ክርስቶስ እንደ እናንተ ያሉትን ሊያድን መጣ። ራሳችሁን ማዳን እንደምትችሉ ታስባላችሁ። አድርጉት፤ በማድረጋችሁም ውስጥ ጥፉ። ነገር ግን ለአመንዝራ የሚስማማው ያው ወንጌል ለእኔም እንደሚስማማ፣ የጠርሴሱን ሳውልን ያዳነው ያ ነጻ ጸጋ እኔንም ሊያድነኝ እንደሚገባ፣ ያለዚያ ፈጽሞ እንደማልድን ይሰማኛል። ኑ፣ ሁላችንም አብረን እንሂድ። ሁላችንም በደለኞች ነን—አንዳንዶቹ ይበልጥ፣ አንዳንዶቹ ያነሰ፣ ነገር ግን ሁላችንም ተስፋ በሌለው ሁኔታ በደለኞች ነን። ወደ ምሕረቱ የእግር መረገጫ አብረን እንሂድ፤ ቀና ብለን ለማየት ባንደፍርም በዚያ በአፈር ውስጥ እንተኛ፤ እንደ ገናም «ጌታ ሆይ፣ ኢየሱስ ስለ ሞተልን ስለ እኛ ማረን» ብለን እንቃትት።

«እንዳለሁ፣ ምንም ልመና ሳይኖረኝ፣

ደምህ ስለ እኔ እንደ ፈሰሰ ብቻ፣

ወደ አንተም እንድመጣ ስለ ጠራኸኝ፣

የእግዚአብሔር በግ ሆይ፣ እመጣለሁ፣ እመጣለሁ።»

ኃጢአተኛ ሆይ፣ አሁን ና፤ አሁን ና፣ እለምንሃለሁ፤ እማጸንሃለሁ፣ አሁን ና። የሕያው እግዚአብሔር መንፈስ ሆይ፣ አሁን ሳባቸው! እነዚህ ደካማና አቅመ ቢስ ቃላት ነፍሳትን ወደ ክርስቶስ የሚስቡበት መሣሪያ ይሁኑ። ጌታዬን እንደ ገና ትቃወሙታላችሁን? ከዚህ ቤት እንደ ገና ደንድናችሁ ትወጣላችሁን? በነፍሳችሁ ውስጥ እንደ ተነሡት ያሉ ስሜቶች ዳግመኛ ከቶ ላይኖሯችሁ ይችላሉ። ኑ፣ አሁን ምሕረቱን ተቀበሉ፤ አሁን ፈቃደኛ አንገታችሁን ለቀንበሩ አጕብጡ፤ ከዚያም የታመነውን ፍቅሩን ለመቅመስ፣ በመጨረሻም በሰማይ የተዋጁትን መዝሙር ለመዘመር እንደምትሄዱ አውቃለሁ—«ለወደደን ከኃጢአታችንም በደሙ ላጠበን፥ ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን። አሜን።»

«አንተ ታላቅ ዘላለማዊ ኢየሱስ ሆይ፣

ከፍ ያልህ ኃያል የሰላም ልዑል፤

ተአምራትህ እንዴት ያበራሉ

በጸጋህ ድንቅ ሥራዎች ውስጥ!

ባለጠጋው ወንጌልህ ቅድመ ሁኔታን ይንቃል፣

እንደ አየር ነጻ የሆነ መዳንን ይተነፍሳል፤

ድል የነሣ ምሕረትን ብቻ ይተነፍሳል፣

በደልንና ተስፋ መቍረጥን ሁሉ ያከሽፋል።»

«የወንጌል ግርማ ምንኛ ታላቅ ነው!

የሚያነጻውን ደም እንዴት ያውጃል፤

የመድኃኒትን አንጀት ያሳያል፣

የእግዚአብሔርን ርኅሩኅ ልብ ያሳያል።

የዘላለም ፍቅርን ብቻ ይናገራል፣

ሁሉን የሚያጥለቀልቅ ጸጋን ያሰፋል፤

ከሕይወትና ከይቅርታ በቀር አያውቅም፣

ሙሉ ቤዛነትን፣ የማያልቅ ሰላምን።»