የክርስቶስ የሚምርና የታመነ እርዳታ

«ለእግዚአብሔር በሆነው ነገር ሁሉ የሚምርና የታመነ ሊቀ ካህናት» (ዕብራውያን 2:17)።

ጌታህ መፈተኑና ማዘኑ ያስደንቅሃልን? በእርግጥም የዘላለም ድንቅ ነው፤ ሆኖም ሊረዳቸው፣ ሊያግዛቸውና ሊያድናቸው የመረጣቸው ፍጥረታት እነማን እንደ ሆኑ፣ ከእነርሱም እያንዳንዳችን አንዱ እንደ ሆንን ስናስብ ያን ያህል የሚያስደንቅ አይደለም።

የወደቁትን መላእክት ከጠፉበት ሁኔታ ለማንሣት አስቦ እነርሱን ሊይዝ መርጦ ቢሆን ኖሮ፣ ያለ ጥርጥር ባሕርያቸውን በራሱ ላይ በወሰደና ወደ ጥልቁ በወረደ ነበር፤ ከመከራቸው ጋር ራሱን አንድ በማድረግ፣ በጠፉበት ሁኔታና በገነት መካከል በተደረገው ታላቅ ገደል ላይ በሥቃዩ መንገድን ባነጠፈ ነበር። ነገር ግን በእውነት የአብርሃምን ዘር ይዞአል እንጂ የያዘው የመላእክትን አይደለም። ስለዚህም በነገር ሁሉ የእነዚያን ሰዎች ባሕርይ ከመምሰል በቀር ሌላ ምርጫ አልነበረውም፤ እነርሱንም ወሰን በሌለው ምሕረትና ጸጋ ወንድም ሆናቸው።

አንባቢ ሆይ፣ የሚያስፈልጉህ ሁለት ነገሮች አሉ፤ የሚያስፈልጉትም ለአንተ ብቻ ሳይሆን ለሰዎች ሁሉ ነው፦ ዕርቅ፣ እንዲሁም በፈተና ሰዓት የሚደርስ እርዳታ። እነዚህ በደመ ነፍስ የሚነሡ የነፍስ ናፍቆቶች ሥጋ ለእንቅልፍ ወይም ለምግብ ያለውን ናፍቆት ያህል ብርቱና የማይገቱ ናቸው፤ በጥንታውያን ደኖች ውስጥ ወይም በጥንቱ ዘመን ታሪካዊ ወንዞች — በአባይ፣ በኢንደስና በኤፍራጥስ — ዳርቻ እንደ ታዩ፣ በእኛም ቅንጦትና ሥልጣኔ መካከል እንዲሁ በግልጽ ይታያሉ።

እነዚህን ሁለት ፍላጎቶች ለማሟላት ሰዎች ከመካከላቸው አንዱን ካህን አድርገው ሾመዋል። ይህ ቃል ከብልግናና ከጭካኔ ጋር ስለ ተያያዘ በጆሮአችን አስጊ ድምፅ አለው። የበኣልም ሆኑ የሞሎክ፣ የአይሁድ ሃይማኖትም ሆኑ የጳጳሱ ሥርዓት፣ ዓለም ከካህናቱ የበለጠ ኅሊና ቢስ ወይም ቀማኛ ጨቋኞችን ከቶ አላየም። በዘመናት ሁሉ ሰዎች በመንፈሳዊው ግዛት ሥልጣን ተቀብለው፣ እርዳታቸውን የፈለጉትን ሰዎች ለመጉዳት ያለ አግባብ ሳይጠቀሙበት መኖር የማይቻል መስሎአል። ግብዝነቱንና ወንጀሉን እጅግ ብርቱ ብርሃን ስላበራበት ክርስቶስን የገደለውን የክህነት ወገን ታሪክ አጥና፤ ዓለምን በወንጀል ያጨለመውንና ምድሯን ከሰዎች እጅግ የከበሩትንና የተቀደሱትን ደም ያጠገበውን የካህናት ተንኰል ሁሉ ታሪክ ታገኛለህ።

ቢሆንም የካህን አሳብ ተፈጥሮአዊና ውብ ነው። ኃጢአት ወደ ቅዱሱ እግዚአብሔር ፊት እንዳይገቡ እንደሚከለክላቸውና ለሰላም መሥዋዕት እንደሚጠይቅ የሚያውቁ ሰዎች ከባልንጀሮቻቸው አንዱን እንዲህ ማለታቸው ተፈጥሮአዊ ነው፦ «እጆቻችን በደም ተበክለዋል፤ በድካምም ጠቍረዋል፤ ልብሶቻችን በርኵሰትና በአቧራ ጐድፈዋል፤ ሕይወታችን እጅግ በሥራ የተጨናነቀ ስለ ሆነ ኃጢአተኛውን በእግዚአብሔር ዓይን ፊት እንዲቆም ብቻቸውን ሊያበቁት ለሚችሉት ሥርዓቶች ጊዜ ልንሰጥ አንችልም፤ እኛ ለራሳችን ልናደርገው የማንችለውን አንተ አድርግልን፤ በቅዱሱ ሁሉ እልፍኝ ፊት ለመቆም እንድትችል በቅዱስ ሥርዓት፣ በትጋትና ከኃጢአት በመጾም ራስህን አዘጋጅ፤ ከእርሱም ጋር የመነጋገር መብት ባገኘህ ጊዜ ስለ እኛ ተናገር፣ ስለ እኛ አስተስርይ፣ ስለ ኃጢአታችንም ዕርቅ አድርግ፤ ከዚያም ወደ ስፍራህ መድረስ ለማይችሉት፣ ነገር ግን እንዲኖሩበት በተፈረደባቸው ብርቱ፣ ሻካራና ክፉ ዓለም ውስጥ በቻሉት መጠን ሁልጊዜ መታገል ላለባቸው እርዳታና በረከት እየሰጠህ ወደ እኛ ውጣ።»

በምድር ሁሉ ቤተ መቅደሶችን የሠራው፣ በየምድሩ መሠዊያዎችን ያቆመው፣ ከሰው ዘሮች እጅግ በተዋረዱትም ሆነ እጅግ በሠለጠኑት መካከል ክህነትን ያቋቋመው የዚያ ግዙፍ ሥርዓት መሠረታዊ አሳብ ይህ ይመስላል።

በእውነተኛ ካህን ሥራና አገልግሎት ውስጥም ታላቅ ውበት አለ። በዚያ ሻካራ ዘመን የኃጢአት ዋጋ የሚሰላበት ብቸኛ መንገድ የነበረውን ለስላሳ ጠጕር ያላቸውን የበጎች መንጋ የመሠዋትን ጨለማ ሥራ ብቻ ሁልጊዜ የሚሠራ አልነበረም፤ እውነተኛው ካህን ሌላ፣ ምናልባትም ከልቡ ጋር ይበልጥ የሚስማማ ሥራ ይኖረው ነበር። በዙሪያው ላሉት ፈሪ ነፍሳት እረኛ ይሆን ነበር፤ በዲዳዎቹ መሥዋዕቶች ራስ ላይ በሹክሹክታ የሚነገሩ ኑዛዜዎችን ያደምጥ ነበር፤ ለሚሳሳቱና መንገድ ለሳቱ ይራራ ነበር፤ በኀዘን ውስጥ የሚያልፉትን፣ በእንባ የጠቈሩ ፊቶቻቸው በቅዱስ ብርሃን ማብራት እስኪጀምሩ ድረስ ያጽናና ነበር፤ አምብሮስ ሕግ በጠፋበት ዘመን እንዳደረገው ድሆችን ከብረት ከለበሰው ምት ለማዳን የትዕቢተኛውን ጨቋኝ እጅ ይይዝ ነበር። የራሱን ጥቅም ፈጽሞ አያስብም ነበር፤ ምቾትን ወይም ደስታን ወይም ትርፍን ፈጽሞ አይሻም ነበር፤ አንድ ምስኪን ተቅበዝባዥ በበረዶ ክምር ውስጥ ወይም በምድረ በዳ ርቆ ሳለ ፈጽሞ አያርፍም ነበር። አዎን፣ ከዚህም በላይ፦ የነፍሳት ቃል አቀባይ ይሆን ነበር፤ ለራሳቸው ስለማይጸልዩት ይጸልይ ነበር፤ ምን ወይም እንዴት መለመን እንዳለባቸው ስለማያውቁት ይጸልይ ነበር፤ ስለ ሰው ዘር ሁሉ ይማልድ ነበር። ኦ፣ እንዲህ ያለው ሰው በልቡ ውስጥ የፈሰሰውን የችግርና የኀዘን የፈተናም ረጅም ልመና በእግዚአብሔር ፊት ያፈስስ ዘንድ፣ በሸክሙ ጫና ተገድዶ ከሥራ ከሚበዛባቸው ሕዝብ ወደ አንድ ብቸኛ ስፍራ ምን ያህል ጊዜ ገለል ማለት ነበረበት! ውብ አርአያ ነው፤ ኦ፣ ግን ምንኛ አልፎ አልፎ ብቻ እውን ሆኖአል!

ይህ ሁሉ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው፤ ከዚህም በላይ ነው። እርሱ በራሱ ያለውን ሁሉ፣ ወይም ለሚታመኑበት ሊሆንላቸው የሚችለውን ሁሉ ለመናገር በእውነት ቃላት ያጥራሉ። ለሚያስፈልጋቸውም ሁሉ እንዲህ ያለ የተባረከ እርዳታ ሊሰጥ የሚችለው ስለዚህ ነው። እንግዲህ ያንን እርዳታ እንመልከት።

ሉዓላዊና ያልተጠበቀ እርዳታ ነው። — መላእክት ወደቁ። በአንድ ወቅት የሰማይ መኳንንት ነበሩ። መዝሙሮቹን ዘመሩ፣ የማይጠወልጉ አበቦቹን ቀጠፉ፣ የረጋ ብፅዕናውንም ጠጡ። ንጉሡን ወደዱ፤ እንደ ፀሐይ ጨረርም ባልረከሰ ብሩህነትና ባልተዛባ አቅጣጫ አገለገሉት። ነገር ግን ወዮ! ከሰማይ ወደ ሲኦል ወደቁ። እኛ እስከምናውቀው ድረስ ለእነርሱ እርዳታ የለም። «የያዘው የመላእክትን አይደለም።»

ነገር ግን እርሱ ልቡን በእኛ ላይ አደረገ — በምስኪኖቹ የአፈር ልጆች፣ በጊዜ አላፊ ቅጽበቶች ፍጥረታት፣ በዚያው በራስ ፈቃድ ኃጢአት በወደቅነው ላይ። እነሆ፣ የምናሰላስልበት ርዕስ! ምሥጢሩን ልንዘልቀው ወይም ሙሉ ትርጉሙን ልንረዳው አንችልም። ነገር ግን በሚደነቅ እምነትና በደስታ፣ ባልተገባንና ባልጠበቅነው፣ ባልደከምንበትም ጸጋ ተሞልቶ የተትረፈረፈውን ጽዋ ተቀብለን የብፅዕናውን ጥጋብ ልንጠጣ እንችላለን።

ሰብአዊ እርዳታ ነው። — «ወንድሞቹን ሊመስል ተገባው።» የዚህ አገላለጥ ልዩነት ስለ ክርስቶስ ቅድመ ህልውናና ክብር ይመሰክራል፤ ሰውን ይመስል ዘንድ በእርሱ በኩል እንዴት ያለ ታላቅ ዝቅ ማለት እንደ ጠየቀም ያመለክታል። ሰውን ሊመስል መደረግ ነበረበት፤ ይኸውም፣ በመጀመሪያው የማንነቱ ባሕርይ ሰውን የሚመስል አልነበረም። የቅዱሱን ሥጋ መልበስ ምሥጢር ልንፈታው አንችልም። ቢሆንም አሳቡ ለሰው ልብ ፈጽሞ እንግዳ ሆኖ አያውቅም። ብዙ የግሪክና የሂንዱ አፈ ታሪኮች እግዚአብሔር በሰው ሥጋ እንዲገኝ ባለ በደመ ነፍስ ናፍቆት ላይ የተመሠረቱ ነበሩ፤ ይህም ናፍቆት እንዲህ ያለ ነገር ሆኖ ነበር፣ ዳግመኛም ሊሆን ይችላል የሚለውን እምነት ወለደ። በገላትያ ደጋማ አገሮች እንኳ ለጳውሎስ ተአምራት በፍጥነት የተሰጠው ማብራሪያ «አማልክት ሰዎችን መስለው ወደ እኛ ወርደዋል» የሚል ነበር።

ነገር ግን በዚህ ጉዳይ ላይ እንዲህ ያለ ጥልቅ ምሥጢር ቢኖርም፣ ሁሉን የሚችለው አምላክ ከሰው ሕይወት ጋር አንድ መሆኑ፣ እንደ ነፍስ ያለው መንፈሳዊና ቍስ ያልሆነ ነገር እንደ ሰው አካል ካለው ቍሳዊ ሰውነት ጋር አንድ ከመሆኑ የበለጠ የማይመረመር አይደለም። የገዛ ተፈጥሮአችን ምሥጢሮች በተፈቱ ጊዜ፣ ሁሉን የሚችለው አምላክ ባሕርያችንን ሲወስድ ምሥጢርን ሁሉ ከራሱ እንዲገፍፍ የምንጠይቅበት ጊዜ ገና ይደርሳል። የእግዚአብሔር እርዳታ በሰው ልጅ በኩል ወደ እኛ መምጣቱ፣ ረዳታችንም እውነተኛ የሰው እንባ ማፍሰሱና እውነተኛ የሰው ርኅራኄ መሰማቱ እንዴት ያለ ድንቅ ዝግጅት ነው! አይሁዳዊ ቢሆንም፣ ከሕዝቦች ሁሉ እጅግ ራሱን ያገለለና የማይታገሥ ሕዝብ ልጅ ቢሆንም፣ ከአይሁድነት የሚበልጠው ሰብአዊነቱ ወንድማችን ከመሆኑ በቀር ሌላውን ሁሉ ያስረሳናል።

ሊቀ ካህናታዊ እርዳታ ነው። — የዚህ አገላለጥ ሙሉ ትርጉም እየቀጠልን ስንሄድ ይገለጣል። እዚህ ግን ሰዎች በሰብአዊ ክህነቶች እውን ለማድረግ በከንቱ የፈለጉት ሁሉ በእርሱ ከመጠን በሚያልፍ ውበት እውን ሆኖአል ማለት ይበቃል። ሰዎችን ከሚያታልሉት ሰብአዊ ክህነቶች ለማላቀቅ፣ እጅግ የከበረውንና ነውር የሌለበትን የክርስቶስን ክህነት በፊታቸው ከማቅረብ በቀር ሌላ መንገድ የለም።

በሺህ በሚቈጠሩ ስውር መንገዶች ወደ ፕሮቴስታንቷ እንግሊዝ እየተመለሱ ያሉትን ካህናት፣ ወይም ወደ እነርሱ የሚሄዱትን ሰዎች ማውገዝ ብቻ ብዙም አይጠቅምም። በልባቸው ውስጥ የሚገፋፋቸው ናፍቆት አለ። ከተፈጥሮ ጋር መዋጋት ምንም አይጠቅምም። ይልቁንም አርካው፤ እውነተኛ ምግቡን ስጠው፤ ፍላጎቱን በእውነተኛው ነገር አሟላለት፤ ያን ጊዜ ሐሰተኛውን ለእውነተኛው፣ የመስተዋት አልማዝን ለጎልኮንዳ ዕንቍዎች፣ ሰብአዊውን ለመለኮታዊው በመተው ይረካል። ሰዎች ካህን ሊኖራቸው ግድ ነው፤ ወደ ሮም ከንቱ ሥርዓቶች የሚመለሱትም በስብከት መድረኮቻችን ላይ የኢየሱስ ክህነት እጅግ በጥቂቱ ስለ ቀረበ ነው።

የሚምርና የታመነ እርዳታ ነው። — በችግር ላይ ስንሆን የምንፈልገው እርዳታ ብቻ ሳይሆን ከእርሱ ጋር የተጣመረ ምሕረትን ነው። በሕክምና ቤት ያለ ሕመምተኛ እንደ ተሰበረ ሰዓት መታየትን አይወድም። ኦ፣ ሁልጊዜ እጅግ ብልሃተኛ፣ ገርና ለስላሳ በሚመስሉት በእናቱ ለስላሳ እጆች እንዲያስታምሙት ምነው ወደ ቤቱ በተመለሰ! የማይነቅፍ፣ ለማዳመጥ እጅግ የማይቸኩል፣ የሚያቃልሉትንም ሁኔታዎች ሁሉ በደስታ ከግምት የሚያስገባ ምሕረት ያለበት እርዳታ ያስፈልገናል። እንዲህ ያለው ምሕረት በኢየሱስ ልብ ውስጥ አለ። እርዳታውም ደግሞ ሁልጊዜ የታመነ ነው። ይህ ቃል በትርጉማችን ሊጠፋ የተቃረበ ረቂቅ የትርጉም ቀለም አለው፤ የጭንቅ ጩኸት በመጀመሪያ እንደ ተሰማ ሮጦ የሚደርስን ሰው አሳብ ይሰጣል። እርሱ አይተኛም፣ አያንቀላፋምም። ለአፍታ እንኳ ከእኛ በማይመለስ ዕይታ ይጠብቀናል። በማዕበሉ ውስጥ ያየናል። በቀለጠው ብረት አጠገብ ይቀመጣል። በማለዳ ይረዳናል — ማለትም ቀኑ ሲነጋ። ተከታታይ አሳብ የማሰብ ኃይልን ሁሉ ልታጣ፣ አንዲት የምትረዳ ዓረፍተ ነገር እንኳ መናገር ሊያቅትህ፣ በሥቃይና በጸጸት ልትታወክ ትችላለህ፤ ነገር ግን ማቃሰት ብቻ ብትችል ወዲያውኑ ይመልስልሃል። «በጩኸትህ ድምፅ እጅግ ይራራልሃል።»

በኃጢአት ማስተስረያ ላይ የተመሠረተ እርዳታ ነው። — ኃጢአት በታሪካችን ካሉት እጅግ ታላላቅ እውነታዎች አንዱ ነው። ችላ ማለት አይቻልም። እርሱን ከግምት ካላስገባህ ሰውን ልታብራራው አትችልም። ስለዚህ ዓለም በመሥዋዕት ዕቃዎች ተሸፍኖአል፤ «ሰው በእግዚአብሔር ፊት እንዴት ይጸድቃል?» የሚለውም ጩኸት በአንድ ዓይነት የተስፋ መቍረጥ ድምፅ ተሰምቶአል።

ነገር ግን ኢየሱስ በቀራንዮ እንደ ሊቀ ካህናት ራሱን መሥዋዕት አድርጎ ባቀረበና ስለ ዓለም ኃጢአት በቂ፣ የሚያረካና ፍጹም መሥዋዕት ባደረገ ጊዜ፣ የተጣሰውን ሕግ ጥያቄ የሚያስተጋባውን የኅሊናን ጥያቄ አሟላ።

በኃጢአት ሸክም ሥር የምትቃትት ሸክም የከበደህ ሆይ፣ እርሱ ራሱ በሥጋው ኃጢአትህን በእንጨት ላይ እንደ ተሸከመ አስታውስ። ይህን እውነት እያሳሰብኸው ወደ ቅዱሱ እግዚአብሔር ቅረብ፤ በእርሱም ምክንያት ሳታፍር ተቀባይነት አግኝተህ በፊቱ ለመቆም ድፈር።

ለሚፈተኑት የሚራራ እርዳታ ነው። — «የሚፈተኑትን።» ሁላችንም በዚያ ክበብ ውስጥ እንቆማለን። እያንዳንዱ በግዙፍ ባይሆን በረቂቅ መልክ፣ በተለመደ ባይሆን ባልተለመደ መንገድ ይፈተናል። መልካም ለመሆን፣ ኦ፣ እጅግ ብዙ ሞክረሃል፤ ነገር ግን ድንገተኛ ዐውሎ ነፋስ አግኝቶህ ተሸንፈሃል። ተስፋ ለመቍረጥ ተፈተንህ! ለጲጥፋራ ሚስት እጅ ለመስጠት ተፈተንህ! እንደ እንስሳ ለመሆን ተፈተንህ! የአዳኝ ወጥመድ የሌለበት መስክ የለም! ኀዘን የሌለበት ቀን የለም! የሚያጠፋ ቸነፈር የሌለበት ሌሊት የለም! እሾህ የሌለበት ጽጌረዳ የለም!

እርዳታ አያስፈልገንምን? በእርግጥ ያስፈልገናል፤ እርሱም ፈተና ሊያደርገው የሚችለውን እጅግ የከፋውን ነገር ስለ ተቀበለ የሚፈተኑትን ሊረዳቸው ይችላል። ይህ ማለት አንድም የመሸነፍ ምልክት ወይም አሳብ በእርሱ ዘንድ ነበረ ማለት አይደለም፤ ሆኖም በፈተናው ሥር እስከ ጽኑ ጭንቅ ድረስ መከራን ተቀበለ።

እናንተ መከራ የምትቀበሉ፣ የምትፈተኑ፣ የተጨነቃችሁና ያልተጽናናችሁ ሆይ፣ እግሮቹ የእሾሃማውን መንገዳችሁን እያንዳንዱን ስንዝር በረገጡት፣ የክፋትን ኃይል የተለማመደበት ልምዱም ጸንታችሁ እንድትቆሙ ሊያበረታችሁ፣ ከወደቃችሁ ሊያነሣችሁ፣ አዲስ የተከፈተውን ቍስል ሕመም የሚፈውሱ ቃላትንም ሊናገራችሁ በሚገባ ባበቃው፣ አምላክም ሰውም በሆነው በእርሱ ደረት ላይ ራሳችሁን አስደግፉ። ስሜት የሌለው ቢሆን ኖሮ፣ በአትክልቱ ጥላ ውስጥ ከቶ ባያለቅስና ባይጋደል፣ ወይም በመስቀል ላይ ተተውሁ ብሎ ባይጮኽ ኖሮ፣ በመራራ ኀዘን ሰዓቶች ሁሉ አሁን እንደሚሰማን ያህል ቅርባችን እንደ ሆነ ባልተሰማን ነበር።

አባታችን እግዚአብሔር ረድኤታችንን በአንተ ላይ ያኖረብህ አቻ የሌለህ አዳኝ ሆይ፣ ያለ ሰው ርኅራኄ፣ ያለ ካህን እርዳታ፣ ያለ ብዙ ቅዱስ አገልግሎት መጽናናትና ድጋፍም ልንኖር እንችላለን፤ አንተ ግን በሕይወትህና በሞትህ፣ በትንሣኤህና በወንድምነትህ፣ በእግዚአብሔርም ዙፋን ፊት በምትራራ ምልጃህ ለእኛ የግድ አስፈላጊ ነህ!