የF. B. Meyer የሕይወት ታሪክ

ፍሬድሪክ ብራዘርተን ማየር በኤፕሪል 8 ቀን 1847 በለንደን ክላፋም ተወለደ። አባቱ ፍሬድሪክ ነጋዴ ሲሆን እናቱ አን ትባል ነበር፤ ያደገውም ኑሮው በተደላደለና ፈሪሀ እግዚአብሔር በሞላበት ቤት ውስጥ ነው። የእርሱ ታሪክ ከጎዳና ትቢያ ተነሥቶ በድንገት እንደ ተለወጠ ሰው ያለ አስደናቂ የመለወጥ ታሪክ አልነበረም፤ ያደገው ቤተ ክርስቲያን መሄድ የተከበረ ልማድ በሆነበት አካባቢ ነው። በልጅነቱ ቤተሰቡ በ1850ዎቹ ያመልክበት በነበረው በብሉምዝበሪ ቻፕል በዊልያም ብሮክ ስብከት ሥር ይቀመጥ ነበር፤ የዚህ ሰው የእረኝነት አርአያም በሕይወቱ ላይ የማይጠፋ አሻራ ትቶ አለፈ። በ1864 በብሪክስተን በሚገኘው በኒው ፓርክ ሮድ ቻፕል ተጠመቀ፤ ዕድሜው አሥራ ስድስት ሲደርስም ለአገልግሎት እንደ ተጠራ በልቡ ያውቅ ነበር። በብራይተን ኮሌጅ ከተማረ በኋላ በ1866 ለባፕቲስት አገልግሎት ለመሠልጠን ሪጀንትስ ፓርክ ኮሌጅ ገባ፤ በ1869 ደግሞ ከለንደን ዩኒቨርሲቲ ዲግሪውን ተቀበለ። ይሁን እንጂ በጨዋ ቤት ያደገ የአንድ ወጣት አገልጋይ የተስተካከለ መንገድ ብዙም ሳይቆይ እርሱ ራሱ ሊያቅደው ከሚችለው እጅግ ወደ ሰፋና ወደሚያስገርም ነገር ሊከፈት ነበር። ማየር ስድሳ ዓመት በፈጀው የስብከት ዘመኑ በዘመኑ ከነበሩ እጅግ ተወዳጅ የወንጌላውያን ድምፆች አንዱ፣ የዲ. ኤል. ሙዲ ወዳጅ፣ የኬዝዊክ ጉባኤ ቋሚ ተናጋሪ፣ እንዲሁም ጋዜጦች ግማሽ በቀልድ ግማሽ በቁም ነገር «የነጻ አብያተ ክርስቲያናት ሊቀ ጳጳስ» ብለው የሚጠሩት ሰው ለመሆን በቃ።

ወጣቱ አገልጋይና የሕይወቱ መታጠፊያ

የማየር የመጀመሪያ የእረኝነት አገልግሎት በ1870 በሊቨርፑል በሚገኘው በፔምብሩክ ባፕቲስት ቻፕል ነበር፤ በዚያም መጀመሪያ በረዳትነት ቀጥሎም በተባባሪ አገልጋይነት አገለገለ። ከዚያም በ1872 በዮርክ ወደሚገኘው ወደ ፕራየሪ ስትሪት ባፕቲስት ቤተ ክርስቲያን ሄደ። በፌብሩዋሪ 1871 ጄን ኤላይዛ ጆንስን አገባ፤ እርሷም እስከ ዕድሜው ፍጻሜ ድረስ በሕይወቱም በአገልግሎቱም አጋሩ ሆነች፤ አንዲት ሴት ልጅም ወለዱ። ገና ወጣት ሳለ በዮርክ፣ በዚያን ጊዜ በእንግሊዝ ብዙም ያልታወቀውን አሜሪካዊውን ወንጌላዊ ድዋይት ኤል. ሙዲን አገኘው። ማየር በእንግሊዝ ቻፕሎችና አገልጋዮች መካከል ለሙዲ በሮችን ከፈተለት፤ ሁለቱም የዕድሜ ልክ ወዳጆች ሆኑ። ይህ ወዳጅነት በማየር ላይ ጥልቅ ምልክት ተወ፤ ቆየት ብሎም የሙዲ ሞቅታና ቀጥተኛነት የራሱ ጥንቁቅ መንፈሳዊነት ገና ካልጨበጠው የሚበልጥ ክርስትናን እንዳሳየው ተናግሯል። በአገልግሎቱ ላይ ከሁሉ የላቀ ተጽዕኖ ያሳደረበትም የሙዲ ምክር እንደ ሆነ ይመሰክር ነበር፤ ይኸውም ታላቅ ሰባኪ ታላቅ ሠራተኛ፣ ታላቅ ሠራተኛም ታላቅ ሰባኪ መሆን አለበት የሚለው ምክር ነው። የመድረክ አገልግሎትን በጎዳና ላይ ከሚደረግ ተግባራዊ ተሳትፎ ጋር ያዋሐደው ይህ አካሄድ የማየር ሥራ መለያ ምልክት ሆነ።

ነገር ግን የሕይወቱ ወሳኝ ሰዓት የመጣው በታዋቂ ሰው ሳይሆን በአንድ ወጣት የክሪኬት ተጫዋች አማካይነት ነበር። ማየር በ1874 የቪክቶሪያ ሮድ ቤተ ክርስቲያንን ለማገልገል፣ ቀጥሎም በ1878 በሜልበርን ሆል ራሱን የቻለ ሚሲዮን ለመመሥረት በሄደባት በሌስተር ከተማ፣ ቻርልስ ቲ. ስተድንና ወደ ቻይና ኢንላንድ ሚሲዮን የሚሄዱትን ወጣት ሚስዮናውያን አገኘ። ደመና ያልጋረደው ደስታቸው በማየር ዘንድ የጎደለውን ነገር ገልጦ አሳየው። እነርሱ ያላቸውን እንዴት ሊያገኝ እንደሚችል ጠየቀ፤ ስተድም ይህ ነገር ራስን ለክርስቶስ በጥቅሉ ሳይሆን በዝርዝር — አንዳች ሳያስቀሩ — መስጠት እንደ ሆነ ነገረው። ማየርም ተንበረከከ፤ ራሱ በሕያው አነጋገር እንደ ተረከውም፣ የሕይወቱን ቁልፎች ሁሉ የያዘ የብረት ቀለበት ለክርስቶስ ሰጠ፤ የልቡን አንድ ስውር ጓዳ የሚከፍተውን አንዲት ትንሽ ቁልፍ ብቻ በእጁ አጥብቆ ያዘ።

በሁሉ ካልታመንኸኝ፣ ፈጽሞ አልታመንኸኝም።

— ኤፍ. ቢ. ማየር

ያንን የመጨረሻ ቁልፍ ለመስጠት ፈቃደኛ ነኝ ማለት አልቻለም። ማለት የቻለው ግን በወንጌላውያን የአምልኮ ሕይወት ውስጥ እጅግ ከሚጠቀሱ ኑዛዜዎች አንዱ ሆነ፤ ይኸውም ገና ያልተሰማውን ራስን መስጠት እንዳለው ለማስመሰል እጅግ እውነተኛ የሆነ ሰው የቅንነት ጸሎት ነው።

ማየር ስለ ሌላም የራስን መስጠት ሰዓት ይናገር ነበር፤ ይህንንም ሰዓት ሁልጊዜ ከመለወጡ ለይቶ ይመለከተው የነበረ ሲሆን፣ ኃይል የተሞላው አገልግሎቱ በእውነት የጀመረበት ጊዜ አድርጎ ይቆጥረው ነበር። ኃይል እንደሌለውና ፍሬ እንደማያፈራ በተሰማው ወቅት፣ እግዚአብሔርን ብቻውን ለመፈለግ ወጣ።

አገልግሎቱና ፍሬው

ማየር የሚታወስበት አገልግሎት የፈለቀው ከዚያ ራስን መስጠት ነው። በሌስተር በሜልበርን ሆል (1878–1888) ምእመናኑ በሺዎች የሚቆጠሩ እስኪሆኑ ድረስ በዙ፤ ከ1888 ጀምሮ ደግሞ ወደ ለንደን ተዛወረ፤ ቀጣዮቹን ሦስት አሥርት ዓመታትም በሪጀንትስ ፓርክ ቻፕል (1888–1892፣ ደግሞም 1909–1915) እና በላምቤዝ ክራይስት ቸርች (1892–1909፣ እንዲሁም የመጨረሻው የአገልግሎት ዘመኑ ከ1915 እስከ 1921) መካከል አካፈለ። በመላው ብሪታንያና አሜሪካ፣ በካናዳ፣ በደቡብ አፍሪካ፣ በእስያና በመካከለኛው ምሥራቅ ሰበከ፤ በኬዝዊክ ጉባኤም እጅግ ተፈላጊ ከሆኑት መምህራን አንዱ ሆነ — በጉባኤው ሃያ ስድስት ጊዜ ተናግሯል። በዚያም ራስን ለእግዚአብሔር የመለየትና በመንፈስ ላይ የመደገፍ «ከፍተኛው ሕይወት» ለአሥር ሺዎች በአጽንዖት ይሰበክ ነበር። የኬዝዊክ መልእክቶቹ በቀላልነት፣ በሕያው ምሳሌዎችና በእረኛ ልብ የተቃኙ ነበሩ፤ ፈጽሞ ራስን ወደ መስጠት፣ በመንፈስ ቅዱስ ላይ ወደ መደገፍና ቅድስናን ወደ መከታተል የሚጠሩ ነበሩ።

የማየር ቅድስና የውስጥ ብቻ አልነበረም። በከተማው ማኅበራዊ ክፋቶች — በስካር፣ በቁማርና በዝሙት አዳሪነት ንግድ — ላይ የማይታክት ጦርነት አካሄደ። ከ1890ዎቹ አጋማሽ እስከ 1907 ድረስ ያካሄዳቸው ዘመቻዎች በመቶዎች የሚቆጠሩ የዝሙት ቤቶችንና የመጠጥ ቤቶችን እንዳዘጉ ይነገርለታል፤ በአገልግሎቱም ውስጥ እስረኞችን የሚረዳ ማኅበር፣ ለችግረኞች መጠለያ ቤቶች፣ እንዲሁም በለንደን እጅግ ድሆች በሆኑ ሰፈሮች መካከል የሚሠራ አገልግሎት አቋቋመ። ከአልኮል መጠጥ የመታቀብ ጽኑ ጠበቃ በመሆኑ፣ ባገለገለበት ስፍራ ሁሉ መጠጥ በሚያመጣው ጥፋት ላይ ተናገረ፣ ዘመቻም አካሄደ፤ ለተጋላጮች የነበረው ርኅራኄም እስከ ነፍስ አድን ሚሲዮኖች፣ የሕፃናት ማሳደጊያዎችና የጉዲፈቻ ማኅበራት ድረስ ደረሰ፤ በእነዚህም አማካይነት የተጣሉና ቤት አልባ ሕፃናት ይበልጥ ደኅንነታቸው ወደ ተጠበቀ ቤቶች ገቡ። ተቃዋሚዎቹ «ጣልቃ ገቢው፣ አልቃሻው ማየር» እያሉ ያፌዙበት ነበር፤ እርሱ ግን አላቆመም። ለማየር አመራርና ምሕረት አንድ ዓይነት ነገሮች ነበሩ፤ ነፍስን ወደ ሰላም የሚመራው አምላክ እጅንም ወደ ድሆች መንደር ይመራል።

አንድ ትሑት ባፕቲስት አገልጋይ ሆኖ በክፍለ ሀገር ለጀመረ ሰው፣ ተጽዕኖው የደረሰበት ስፋት እጅግ የሚያስገርም ነበር። በሌስተር የመሠረተው ሚሲዮን፣ ሜልበርን ሆል፣ ከታላላቆቹ ዘመናዊ ጉባኤዎች ቀደምት ከሆኑት አንዱ ለመሆን አደገ፤ ግልጽና ፍቅር በተሞላው ስብከቱ የተሳቡ አባላቱም በሺዎች የሚቆጠሩ ሆኑ። መጀመሪያ ከሙዲ ጋር፣ በኋላም ብቻውን ያደረጋቸው የአሜሪካ ጉዞዎቹ ድምፁን ደጋግሞ ከአትላንቲክ ማዶ አሻገሩት — በአጠቃላይ አሥራ ሁለት ጉዞዎች ሲሆኑ፣ የመጨረሻውን የጀመረው በሰማንያ ዓመቱ ነበር። በ1908 ከሚስቱ ጋር በደቡብ አፍሪካ ሲጓዝ ሞሃንዳስ ጋንዲን አግኝቶ ከእርሱ ጋር ለበርካታ ቀናት ተወያየ፤ ለጋንዲ የሰላማዊ ተቃውሞ ፍልስፍናም በጥንቃቄ የተመጠነ ድጋፍ አሳየ — ይህም የማወቅ ጉጉቱና ርኅራኄው በራሱ ወግ ብቻ ታጥሮ ለመቅረት እንቢ ያለውን ሰው የሚያሳይ ትንሽ ነገር ግን ብዙ የሚናገር ፍንጭ ነው።

ከሁሉ በላይ ግን ተራ ክርስቲያኖች ከእግዚአብሔር ጋር እንዲራመዱ ያስተማረ ጸሐፊ ነበር። በሕይወት ዘመኑ ከሰበካቸው አሥራ ስድስት ሺህ ገደማ ስብከቶች ጎን ለጎን ከሰባ በላይ መጻሕፍትን አዘጋጀ፤ ከእነዚህም መካከል ስለ አብርሃም፣ ሙሴ፣ ኤልያስ፣ መጥምቁ ዮሐንስ፣ ጴጥሮስና ጳውሎስ የጻፋቸው ልብ የሚነኩ የመጽሐፍ ቅዱስ ሰዎች የሕይወት ታሪኮች፣ እንዲሁም እስከ ዛሬ የሚነበቡት እንደ የዕለት ተዕለት ስብከታችን ያሉ የአምልኮ መጻሕፍት ይገኙበታል። እነዚህ የባሕርይ ጥናቶች ስለ ታሪካዊው ዳራ ከመናገር ይልቅ፣ የእግዚአብሔር ጸጋና ዓላማ በሕይወታቸው ውስጥ የሚገለጥላቸውን ፍጹማን ያልሆኑ ሰዎች ውስጣዊ መንፈሳዊ ሕይወት የሚመለከቱ ነበሩ — እርሱ እንዳያቸው፣ የዛሬ ክርስቲያኖች የራሳቸውን ጉዞ የሚያዩባቸው መስተዋቶች ናቸው። መጻሕፍቱ የቤተ እምነት ድንበሮችን ተሻግረው በባፕቲስቶች፣ በሜቶዲስቶች፣ በአንግሊካኖችና ከእንግሊዝ ቤተ ክርስቲያን ውጭ ባሉ ሌሎች ምእመናን ዘንድ በአንድነት ተነበቡ፤ በሚሊዮኖችም ተሸጡ፤ መልእክቱንም የለንደን መድረኮቹ ሊያደርሱት ከሚችሉት እጅግ አርቀው ወሰዱት። Ochorus ከሚያቀርባቸው መጻሕፍቱ አንዱ በሆነው በየመመራት ምሥጢር ውስጥ የእረኛ ልቡ በሙሉ ድምፁ ይሰማል።

ኃይላችንና ሰላማችን የተመካው እግዚአብሔር የት እንድንሆን እንደሚፈልግ በማወቅና በዚያ በመገኘት ላይ ነው።

— ኤፍ. ቢ. ማየር

የጻፈው በራሳቸው ለሚተማመኑ ሳይሆን ለሚጨነቁና ልባቸው ለዘገየ ሰዎች ነበር፤ እግዚአብሔር በእውነት ሊታዘዝ ወደሚፈልግ እጅግ ዘገምተኛ ልጅ እንኳ ዝቅ ብሎ እንደሚደርስ አጥብቆ ያስተምር ነበር። ስለ ጸሎት የሰጠው ምክር ዘዴ ሳይሆን የመታመን መንፈስ ነበር — እውነታዎች ቀድመው ይመጣሉ፣ እምነት በእነርሱ ላይ ያርፋል፣ ስሜትም በእግዚአብሔር ጊዜ ይከተላል።

የእግዚአብሔር እውነታዎች፣ እንደ አልማዝ ጽኑ መሠረት ሆነው የተጣሉ። እምነታችን፣ እነርሱን የሚጨብጥና በእነርሱ ላይ የሚያርፍ። የደስታ ስሜት፣ እግዚአብሔር እንደ ፈቀደ በአንድ ጊዜ ወይም ከቀናትና ከወራት በኋላ የሚመጣ።

— ኤፍ. ቢ. ማየር

በእምነት የተወጡ ፈተናዎች

የማየር የአደባባይ ሕይወት ረጅምና ፍሬያማ ነበር፤ ነገር ግን ምንም የሚያስጨንቀው ነገር እንደሌለ አላስመሰለም። አንድ አገልጋይ ከሰው ዓይን ተሰውሮ ስለሚዋጋቸው ውስጣዊ ውጊያዎች በትምህርቱም በደብዳቤዎቹም ግልጽ ነበር። ከሁሉ በላይ በግልጽ የተናዘዘው ትግል ቅናት ነበር። ሕዝባቸውና ዝናቸው ከእርሱ ከሚበልጥ ሰባኪዎች ጋር በአንድ ከተማ ያገለግል ነበር፤ ልቡም በእነርሱ ላይ በቅናት ሊያዝ እንደሚችል አምኗል። መፍትሔውም ለሌሎች የሰበከው ያው ነበር፦ ኃጢአቱን ይዞ ተንበረከከ፤ ለተፎካካሪዎቹ ስኬት ሆን ብሎ ጸለየ፤ ቅናቱ ተርቦ እስኪሞትና ፍቅሩ እስኪመለስ ድረስ እነርሱን ለመስማት ብዙ ሰዎች ይበልጥ እንዲጎርፉ እግዚአብሔርን ለመነ። ይህ ትንሽና የግል ድል ነበር፤ ነገር ግን ከተሰጡት ቁልፎች ጋር አንድ የሆነውን መርሕ ገለጠ — ከታሰረ ልብ የመውጫው መንገድ ቂምን እንኳ ሳይቀር ለክርስቶስ አሳልፎ መስጠት እንደ ሆነ።

የሌሎችን መከራ የሚሰማው ሰው የሚሸከመውን የተለመደ ሸክምም ተሸክሟል። በአንደኛው የዓለም ጦርነት ጊዜ የወታደሮች ቄስ ሆኖ አገልግሎ፣ የጦር ግንባሩን መራር እውነታ ለሚጋፈጡ ወታደሮች መንፈሳዊ መጽናናትን አመጣ፤ ከኩዌከሩ ሁበርት ፒት ጋርም ወደ ፈረንሳይ ተሻግሮ፣ ሕሊናቸው ስለማይፈቅድላቸው ለመዋጋት እምቢ ብለው የታሰሩ ሰዎች እንዴት እንደሚያዙ በዓይኑ ለማየት ሄደ፤ ዝም ማለት ይቀልለት በነበረበት ጊዜ ላልተወደዱትና ለተገለሉት ድምፁን ሰጠ። አለመረዳት ምን እንደ ሆነ ያውቅ ነበር፤ አለመረዳትንም በምሬት ሳይሆን ይበልጥ በመሥራት መለሰ።

ሞቱና ያስቀረው ቅርስ

ማየር እስከ መጨረሻው ድረስ ማለት ይቻላል ሰበከ፣ ተጓዘም። በማርች 1929፣ ሰማንያ ሁለተኛ የልደት ቀኑ ጥቂት ቀናት ሲቀሩት፣ ሞቱ እንደ ቀረበ ተረዳ። ለአንድ ወዳጁ የላከው ማስታወሻ ከብዙዎቹ ስብከቶቹ በላይ ዘመን ተሻግሯል፤ ፈቃዱን ለእግዚአብሔር አሳልፎ ሰጥቶ ዕድሜውን ሁሉ የኖረ ሰው ይጽፈዋል ተብሎ በሚጠበቀው ልክም ይነበባል።

በሕይወት የምቆየው ጥቂት ቀናት ብቻ እንደ ሆነ አሁን ሰማሁ፤ እጅግም ተገረምሁ። ምናልባት ይህ ሳይደርስህ ወደ ቤተ መንግሥቱ ገብቼ ይሆናል። ለመጻፍ አትድከም። በማለዳ እንገናኛለን።

— ኤፍ. ቢ. ማየር

በማርች 28 ቀን 1929 አረፈ። ዘ ዴይሊ ቴሌግራፍ ጋዜጣ «የነጻ አብያተ ክርስቲያናት ሊቀ ጳጳስ» ብሎ ጠራው፤ በመላው እንግሊዝኛ ተናጋሪ ዓለምም ወንጌላዊውንና ማኅበራዊውን፣ እጅግ ግላዊ የሆነውንና በሰፊው አደባባይ የሚታየውን በአንድ ያልተቻኮለ ሕይወት አስተባብሮ የያዘ ድልድይ ሠሪ ሆኖ ተለቀሰለት። መጻሕፍቱ መታተማቸውን ቀጠሉ፤ ራስን ለእግዚአብሔር የመቀደስ መዝሙሩ መዘመሩን ቀጠለ፤ ሲሰብክ ፈጽሞ ያልሰሙት የብዙ ትውልዶች ጸጥተኛ አማኞችም በተዋቸው ገጾች ውስጥ ፍርሃታቸውን የሚረዳና በለዘበ መንገድ ወደ እግዚአብሔር አመራር የሚያመለክታቸውን ወዳጅ አገኙ።

ማየር ለቤተ ክርስቲያን ያስቀረው ሥርዓተ ትምህርት ሳይሆን አቋም ነው — ምንም ቁልፍ የማያስቀር የተከፈተ እጅ፣ ዝግጁ እንደ ሆነ ከመሰማቱ በፊት እግዚአብሔርን የሚታመን ኑዛዜ፣ እንዲሁም መንገደኛውን የሚመራው እርሱ በመንገድም ይመግበዋል የሚል የረጋ መተማመን። «የሰማዩ አባታችን እንድንሆን በሚፈልግበት ስፍራ ብንሆን፣» ብሎ ጻፈ፤ «እርሱ እንደሚያቀርብልን እርግጠኞች ነን።» ሕይወቱን በዚህ ላይ አስይዞ ኖረ፤ ሁሉም እንደሚመሰክሩትም ተስፋው አላሳፈረውም።