ሰው ምንድር ነው?

«…ኢየሱስን … የክብርና የምስጋናን ዘውድ ተጭኖ እናየዋለን።» (ዕብራውያን 2:5-9)።

በዚህ መልእክት የመጀመሪያው ታላቅ ክፍል ጌታ ኢየሱስ ከመላእክትና ከመላእክት አለቆች፣ ከሰማያዊም ሠራዊት ሁሉ ወደር በሌለው ሁኔታ እንደሚበልጥ አይተናል። አሁን ግን እነዚህ ዕብራውያን ክርስቲያኖች አጥብቀው የተሰማቸውና በተወሰነ መጠን በሁላችንም ላይ የሚጫን አንድ ተቃውሞ ይነሣል፦ የእግዚአብሔር ልጅ ስለ ምን ሰው ሆነ? የናዝሬቱ ሰው ኀዘን፣ መከራና ሞት፣ ከዘላለማዊው ጋር እኩልና ባልንጀራ ከሆነው ከእግዚአብሔር ልጅ እጅግ ከፍ ካለ ክብር ጋር እንዴት ይስማማል?

እነዚህ ጥያቄዎች በቀረው የምዕራፉ ክፍል መልስ ያገኛሉ፤ መልሱም በአንድ ዓረፍተ ነገር ሊጠቃለል ይችላል፦ ከመላእክት ሁሉ በላይ የነበረው እርሱ፣ ሰዎችን ከውርደታቸው አንሥቶ በሰማያዊ አባቱ መንግሥት ውስጥ ከራሱ ክቡር ደረጃ ጋር እኩል ያስቀምጣቸው ዘንድ፣ ለሚያዝኑና ለሚፈተኑ ለሚሞቱም የታመነና የሚምር ሊቀ ካህናት ይሆን ዘንድ፣ ለጥቂት ጊዜ ከመላእክት አነሰ። ይህ ለአምላክ የሚገባ ሥራ ነው! አንሴልም «እግዚአብሔር ስለ ምን ሰው ሆነ?» (ኩር ዴዉስ ሆሞ?) በተባለው መጽሐፉ እጅግ የተብራራ መልስ ላዘጋጀለት ለዚያ ጥንታዊ ጥያቄ ከበቂ በላይ የሆኑ ምክንያቶች እነሆ።

«ሰው ምንድር ነው?» በቁጥር 6 ያሉት እነዚህ ሦስት ቃላት ለክርክሩ ተገቢ መነሻ ናቸው። ወንጌልን በትክክል ለማሰብ ስለ እግዚአብሔር እውነተኛ ፍልስፍና ብቻ ሳይሆን ስለ ሰውም እውነተኛ ፍልስፍና ያስፈልገናል። ጣዖት አምላኪው ሰውን በፊታቸው ከሚሰግድላቸው ከወፎችና ከአራዊት ከሚሳቡትም ፍጥረታት ያነሰ አድርጎ ይቆጥረዋል። ቍስ አካል ብቻ እንዳለ የሚያምነው ሰውን ያስገኙት የተፈጥሮ ኃይሎች በአጋጣሚ ያፈሩት ውጤት አድርጎ ይቆጥረዋል፤ ስለዚህም በእነዚያው ኃይሎች ፊት ሊጠፋ የሚችል ነው። የዘመኑ የሐሰት ሳይንስም ከጦጣና ከጎሪላ ጋር አንድ ደም ያደርገዋል፤ ከአራዊትም ጋር አንድ መገኛ ይሰጠዋል። ስለ ሰው እውነተኛ ባሕርይና ልዕልና ከተሳሳቱ አመለካከቶች ምን ያህል ግዙፍ የስሕተት ሥርዓቶች እንደ ተነሡ ተመልከት!

ከእነዚህ ሁሉ ዘወር ብለን በዚህ ከፍ ያለ ክፍል ውስጥ ወደ ተሰጠው፣ ስለ ሰው መሠረታዊ ልዕልና ወደሚናገረው ክቡር አሳብ እንመለሳለን፤ ይህም የተሳሳቱ አሳቦቻችንን ያርማል፤ ከተሞክሮአችንና ከምናስተውለው ሁሉ ጋር የሚስማማ ማብራሪያ እየሰጠንም ለእግዚአብሔር የሚገቡ የአሳብ አድማሶችን ይከፍትልናል።

እግዚአብሔር እንደ ፈጠረው ሰው። እዚህ ስለ ሰው አመጣጥና ልዕልና የተሰጠው መግለጫ ከመዝሙር 8 የተወሰደ ነው፤ ይህ መዝሙር ዳዊት የአባቱን በጎች ይጠብቅ የነበረበትን ዘመን የሚያስታውስ እንደ ሆነ አያጠራጥርም፤ ከብዙ ዓመታት በኋላ የሰማይ መዘምራን በዚያ «መንጋቸውን በሌሊት ሲጠብቁ በሜዳ ያደሩ» በተደነቁት እረኞች ላይ በድንገት በተገለጡበት በዚያው ስፍራ ላይ ተደርሶ ባይሆን እንኳ።

ወደዚያ መዝሙር ተመለስና፣ እኩለ ሌሊት ያለውን ሰማይ፣ የጣቶቹ ሥራ የሆነውን ጥልፍ፣ እርሱም የሠራቸውን በጨረቃና በከዋክብት የሚያበሩትን ሉሎች ስናስብ በእግዚአብሔር ፍርሃት በተሞሉ ልቦች ውስጥ ወደ እርሱ የሚፈልቁትን ስሜቶች ምን ያህል በሚገባ እንደሚገልጽ ተመልከት። ለአምልኮ ማሰላሰል ራሳቸውን የሰጡ ሰዎች ከታላላቆቹ የተፈጥሮ ውበት መልኮች ከአንዱ ጋር — ከተንጣለለው የውቅያኖስ ስፋት፣ ከተራሮች ቅርጽ፣ ከሚለዋወጠው የሰማይ ግርማ ጋር — ሲገናኙ፣ ከእጅ ሥራው ወደ ታላቁ ባለ ሙያ ዘወር ብለው መዝሙሩ በሚከፈትበትና በሚዘጋበት በዚያ ጥሪ የመሰለ ቃል ሳይናገሩ መቅረት እንዴት የማይቻል ነው፦ «አቤቱ ጌታችን፥ ስምህ በምድር ሁሉ ላይ እንዴት ድንቅ ነው!»

በመጀመሪያ ሲታይ ሰው፣ ፀሐይ ስትከለል ከሚገለጡልን ከእነዚያ ሰፋፊና አስደናቂ ትዕይንቶች ጋር ሊወዳደር ፈጽሞ የማይገባው ነው። ሕይወቱ እንደ እስትንፋስ ብቻ ነው፤ በተራራ ጎን ላይ እንደሚሮጥ ጥላ፣ በፍጥረት ሰፊ ጫካ ውስጥ በአንዲት ቅጠል ላይ እንዳሉ ጥቃቅን ተባዮች ሕይወት ነው። ንጹሑ በረዶአቸው ከቶ ካልረከሰ ከፍታዎች፣ ሰላማቸው ከቶ ካልታወከ የጫካ ትዕይንቶች፣ ፍጹም የስምምነት ቃጭላቸው በአለመስማማት ከቶ ካልተሰበረ ከብር መሳይ ሉሎች ጋር ሲነጻጸር፣ በኃጢአት ስለ ቆሸሸውና ስለ ረከሰው ጠባዩ ምን ሊባል ይችላል? «ታስበው ዘንድ ሰው ምንድር ነው?» የሚለው ጥያቄ በቅዱሳት መጻሕፍት ገጾች ላይ አራት ጊዜ ተጠይቋል (መዝሙር 144:3፤ ኢዮብ 7:17, 20፤ መዝሙር 8:4፤ ዕብራውያን 2:6)።

ሆኖም እግዚአብሔር ሰውን እንደሚያስበው፣ እንደሚጎበኘውም የማይካድ ሐቅ ነው። «ያስበዋል!» እናት ለአፍታ በአጠገቡ ባለው ክፍል ትታው የሄደችውን ሕፃን ትንሹን ለቅሶውንና ማቃሰቱን ወዲያው እንደምትሰማ፣ እንዲሁ እግዚአብሔር ይህን የሰዎች ዓለም የማያስብበት አንዲት ቅጽበት እንኳ በሕልውናው ውስጥ የለም። «እኔ ችግረኛና ድሀ ነኝ፤ ጌታ ግን ያስብልኛል።» «አቤቱ፥ አሳብህ ለእኔ እንዴት የከበረ ነው!» «ይጎበኘዋል!» እግዚአብሔር የማይጎበኘው እጅግ ዝቅተኛ ጎጆ፣ እጅግ ጠማማ ልብ፣ እጅግ ብቸኛ ሕይወት የለም። እነዚህን መስመሮች የሚያነብ ማንም ቢሆን፣ ብዙ ጊዜ እየመጣ ቆሞ በሚያንኳኳው በእርሱ እግሮች ያልተረገጠ የልብ ደጅ መንገድ ያለው የለም። የእግዚአብሔር ጉብኝቶች ኀዘኖቻችን ብቻ እንደ ሆኑ አድርገን እንናገራለን። እንዲህ ብቻ ቢሆን ወዮልን! እያንዳንዱ የቅዱስ ምኞት ትርታ፣ እያንዳንዱ የዋህ ምሕረት፣ እያንዳንዱ የመግቦቱ ስጦታ የእግዚአብሔር ጉብኝት ነው።

ነገር ግን የዓለማት ፈጣሪ ለሰው ይህን ያህል የሚያስብበት ታላቅና በቂ ምክንያት መኖር አለበት። በግልጽ እንደሚታየው፣ ግዙፍ መሆን ማለት ታላቅ መሆን አይደለም፤ ትንሽ ሕፃን ከረጅሙ ተራራ ይልቅ ዋጋው ይበልጣል፤ ንግሥት የሆነች እናትም ወሰን የሌለው የሚመስለውን የቀረውን ግዛትዋን ብትተውም ልጅዋ በታመመበት በዚያች አንዲት ክፍል ውስጥ ትቆያለች። ምድር የዓለማት ሁሉ የሕፃናት ማሳደጊያ ሆና ብትገኝስ! ይሁን እንጂ ለግምታዊ አሳብ ሁሉ እውነተኛው መፍቻ፣ እግዚአብሔር ሰውን ሲፈጥር የነበረውን የመጀመሪያ ዓላማ መዝሙረኛው በሚያውጅበት ቃል ውስጥ ይገኛል፦ «የክብርና የምስጋና ዘውድ ጫንህለት፥ … በእጆችህም ሥራ ላይ ሾምኸው፤ … ሁሉን ከእግሮቹ በታች አስገዛህለት» (መዝሙር 8:5-6፣ የተሻሻለው ትርጉም)። ደግሞም ይህ ከፍ ያለ አሳብ ለመዝሙረኛው የቅኔ ራእይ በመጀመሪያ የተሰጠ አልነበረም። ቀደም ያለ መነሻ ነበረው። እግዚአብሔር በገነት ለመጀመሪያዎቹ ወላጆቻችን የሰጠው የታላቁ የሰው ልጅ የመብት ሰነድ ቍራጭ ነው።

ወደዚያ ክቡር የጥንት መዝገብ፣ ወደ ዘፍጥረት 1:26-28 ተመለስ፤ ይህ ዘገባ የዘመናዊውን ሳይንስ ምናብ ይበልጣል፤ አብረዋቸው የተካተቱበትን የአረማውያን ሥነ ጽሑፍ የማይታመን የሚያደርጉትን የፍጥረት አፈ ታሪኮችንም እንዲሁ ይበልጣል። ቀላልነቱ፣ ከፍታው፣ ተገቢነቱ መነሻውና ሥልጣኑ መለኮታዊ እንደ ሆነ ይመሰክራሉ። እግዚአብሔር በፍጥረት ያከናወነው ሥራ የተመጣጠነና ሥርዓት ያለው እንደ ነበረ፣ ዕቅዱንም ሁልጊዜ እየተገለጠ በሚሄድ ንድፍ መሠረት እንደ ፈጸመ ለመቀበል ዝግጁዎች ነን። ነገር ግን የመጀመሪያው ሰው የሰው ልጅ እጅግ ክቡር ርስት በሆኑት በአእምሮና በሥነ ምግባር ችሎታዎች ከእኛ ፈጽሞ ያላነሰ እንደ ነበረ የሚናገረውን የቅዱሳት መጻሕፍትን ግልጽ ቃል የሚቃረን ምንም ነገር ሳይንስ እስካሁን አላገኘም።

«እግዚአብሔርም ሰውን በመልኩ ፈጠረ» (ዘፍጥረት 1:27)። — በዚህ መለኮታዊውን መምሰል እናገኛለን። የአእምሮአችንና የሥነ ምግባራችን ባሕርይ የተሠራው በእግዚአብሔር ንድፍ ነው፤ በትንሽ መጠን የተሠራ መለኮታዊ ምሳሌ ነው። እውነት፣ ፍቅርና ንጽሕና እንደ ሒሳብ መርሆች በእኛም በእርሱም ዘንድ አንድ ናቸው። እንዲህ ባይሆን ኖሮ እርሱን ልናውቀውም ሆነ ልናስተውለው ባልቻልን ነበር። እንዲህ ስለ ሆነ ግን እርሱ ባሕርያችንን ሊወስድ ተቻለው — እኛም አንድ ቀን ወደ ውበቱ ፍጹም መልክ እንድንለወጥ ተቻለ።

«እግዚአብሔርም … ግዙ አላቸው» (ዘፍጥረት 1:28)። — በዚህ ንጉሣዊ የበላይነትን ታገኛለህ። ሰው የእግዚአብሔር እንደ ራሴና ወኪል እንዲሆን ታስቦ ነበር። ደስ የሚያሰኘው ሁሉ በተከማቸበት ቤተ መንግሥት ውስጥ ያለ ንጉሥ፣ ከእርሱ በታች ባሉ የፍጥረት ወገኖች ሁሉ ላይ ገዥና ሉዓላዊ ነበር። ፀሐይ እንደ እውነተኛ ሄርኩለስ ትደክምለት፣ ጨረቃ ሌሊቱን ታበራለት ወይም ውኆችን በማዕበል በምድር ዙሪያ እየመራች ዳርቻዎቹን ታጸዳለት፣ የተፈጥሮ ኃይላት ባሪያዎቹና መልእክተኞቹ፣ አበቦች መንገዱን የሚያውዱ፣ ፍሬዎች ጣዕሙን የሚያስደስቱ፣ ወፎች የሚዘምሩለት፣ ዓሦች የሚመግቡት፣ አራዊትም የሚደክሙለትና የሚሸከሙት ሊሆኑ ነበር። የሚያሸረግድ ባሪያ ሳይሆን የአገዛዝ ክብርና የሁሉ በላይ የመሆን ምስጋና የተቀዳጀ ንጉሥ ነበር። ከመላእክት ያነሰው በጥቂት ብቻ ነበር፤ ይህም እነርሱ እንደ እርሱ በሥጋና በደም ስላልተጫኑ ነው። እግዚአብሔር ሰውን እንዲሆን የፈጠረው እንዲህ ነው።

ኃጢአት እንዳደረገው ሰው። «አሁን ግን ሁሉ እንደ ተገዛለት ገና አናይም» (ዕብራውያን 2:8፣ የተሻሻለው ትርጉም)። ዘውዱ በትቢያ ውስጥ ተንከባሎአል፤ ክብሩ ደብዝዞአል፣ ቆሽሾአልም። ከእርሱ በታች ያሉ የፍጥረት ወገኖች ሉዓላዊነቱን አጥብቀው ይቃወማሉ። ዛፎች ቢመግቡት ከብርቱ እንክብካቤ በኋላ ነው፤ ብዙ ጊዜም ተስፋ ያስቆርጡታል። ምድር ምግብ ብትሰጠው አድካሚ ለሆነ ድካም በዝግታ የምትሰጠው ምላሽ ነው። አራዊት ቢያገለግሉት በብዙ ድካም ስለ ተገሩና ስለ ሠለጠኑ ነው፤ እጅግ ብዙዎቹ ግን እየተገዳደሩት በጫካ መስኮች ይንከራተታሉ። የባሕርን ዓሣ ወይም የሰማይን ወፍ ቢይዝ በብልሃት ተሸሽጎ ረጅም ጊዜ መጠበቅ አለበት።

የጥንቱ ገዥነት አንዳንድ ምልክቶች፣ የሰው ድምፅና የዓይኑ እይታ በታችኛዎቹ ፍጥረታት ላይ አሁንም በሚያሳድሩት ፍርሃት፣ እንደ አንበሳ ገሪ ወይም እንደ እባብ አስማተኛ ብቃት፣ አሁንም ይታያሉ። ነገር ግን በአብዛኛው ሥርዓት አልበኝነትና ዓመፅ የሰውን ውብ ግዛት አፍርሰውታል።

እጅግ ከመዋረዱ የተነሣ ሊያዝዛቸው በነበሩት ነገሮች ፊት ተደፍቶአል፤ ንጉሣዊ ሰውነቱንም ለወፎች፣ አራት እግር ላላቸው አራዊትና ለሚሳቡ ፍጥረታት በተሠሩ መቅደሶች ውስጥ አስግዶአል። በዘመናችን የአረማውያንን ፍልስፍና ማወደስ ልማድ ሆኖአል፤ ነገር ግን ፒራሚዶቹ አምላክ በተደረጉ እንስሳት በድኖች፣ መቅደሶቹም በተቀደሰው በሬ የተሞሉ ሲሆኑ፣ ለአፍታ እንኳ ከመጽሐፍ ቅዱስ ሃይማኖት ጋር እንዴት ልናወዳድረው እንችላለን!

የሰው የበላይነት የት አለ? በጫካ አራዊት ፊት በሚንቀጠቀጠው አረመኔ ዘንድ አይደለም፤ የምኞትና የፍትወት የአሳማ መሰል ልቅነትም ባሪያዎች በሆኑት በሠለጠኑት ሕዝቦች ዘንድ አይደለም፤ የእግዚአብሔርን ሥልጣን ለመቀበል እምቢ በማለታቸው ራሳቸው ምንም ሥልጣን መያዝ በማይችሉትም ዘንድ አይደለም። ሐዋርያው በእውነት እንደሚለው «ኃጢአት … ነገሠ» (ሮሜ 5:21)። አንገታቸውን ከቀንበሩ በታች የሚያጎነብሱ ሁሉ እግዚአብሔር ከፈጠራቸውና እንዲሆኑ ካሰባቸው ጋር ሲነጻጸሩ ባሪያዎች፣ አሽከሮችና የሚንቀጠቀጡ ተገዢዎች ናቸው።

በዓለም ላይ እጅግ ክርስቲያናዊ የሆነው ሕዝብ ዋና ከተማ ውስጥ በመጠጥ ቤቶች ደጃፍ ዙሪያ የተሰበሰቡትን ጎስቋሎች አትጠቁም፤ ሁኔታቸውንም በእግዚአብሔር ፍቅር ወይም ኃይል ላይ እንደ ተጣለ እድፍ አትቍጠረው። ይህ የእርሱ ሥራ አይደለም። እነዚህ የኃጢአት ውጤቶች ናቸው። ጠላት ይህን አደረገ። ሰውን እግዚአብሔር እንዲሆን እንዳሰበው ማየት ብትወድ፣ ወደ ኋላ ወደ ኤደን ወይም ወደ ፊት ወደ አዲሲቱ ኢየሩሳሌም መሄድ አለብህ። ኃጢአት የሚነካውን ሁሉ ያረክሳል፣ ያዋርዳል፣ ያበላሻል፣ ያጠፋልም። በዙሪያችን ባሉ እልፍ አእላፋት ላይ ያደረሰውን የጥፋት ውጤት ስናይ፣ መርዙ በገዛ ሰውነታችን ውስጥ እየሠራ እንዳለ ስናስብ እንንቀጠቀጥ ይሆናል።

ክርስቶስ ሊያደርገው እንደሚችል ሰው። «…ኢየሱስን … የክብርና የምስጋናን ዘውድ ተጭኖ እናየዋለን» (ቁጥር 9)። አንድ ተቃዋሚ «ይህ ምን ይረዳል?» ብሎ ይጮኻል፤ «የእግዚአብሔር ልጅ ስለ ሆነ የክብርና የምስጋና ዘውድ መጫኑ የታወቀ ነው።» ነገር ግን ልብ በል፤ እዚህ የተጠቀሰው ክብርና ምስጋና በዕብራውያን 1:3 ካለው ክብር ፈጽሞ የተለየ ነው። ያ ለማንም የማይሰጠው የመለኮቱ ክብር ነበር። ይህ ግን በሰውነቱ ያገኘው ክብር ነው።

በዮሐንስ 17 ጌታችን ራሱ ሁለቱን ይለያቸዋል። በቁጥር 5 ዓለም ሳይፈጠር በመብቱ በአብ ዘንድ የነበረውን ክብር ይጠቅሳል። በቁጥር 24 ደግሞ ለመከራው ዋጋ የተሰጠውን ክብር ይጠቅሳል፤ ይህንም ክብር «የባሪያን መልክ ይዞ በሰውም ምሳሌ ሆኖ» ራሱን አዋርዶ «ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ» ባይሆን ኖሮ ሊያገኘው ባልቻለ ነበር፤ እንደ ተጻፈው፦ «ነገር ግን በእግዚአብሔር ጸጋ ስለ ሰው ሁሉ ሞትን ይቀምስ ዘንድ፥ ከመላእክት ይልቅ በጥቂት አንሶ የነበረውን ኢየሱስን ከሞት መከራ የተነሣ የክብርና የምስጋናን ዘውድ ተጭኖ እናየዋለን።» (ፊልጵስዩስ 2:7, 8፤ ዕብራውያን 2:9)።

ይህ አብ በልቡ ደስታ ቀን የቀዳጀው አክሊል ነው፤ ይኸውም እንደ ሰው ከሲኦል አለቃ ጋር ከነበረው የመጨረሻ ትግል ድል አድርጎ በወጣ ጊዜ ነው። በምድራዊ ሕይወቱ ሁሉ የሰውን የጥንት ዓላማ ፈጸመ። እርሱ የእግዚአብሔር መልክ ነበር፤ ያዩትም አብን አዩ። እርሱ በትእዛዙ ሉዓላዊ ነበር። ነፋሳትና ማዕበሎች ፈቃዱን አደረጉ። ዛፎች በመንካቱ ደረቁ። የዓሣ መንጋዎች ለፈቃዱ ታዘዙ። የከብት መንጋዎች ከትንሽ ገመድ በተሠራው ጅራፉ ፊት ሸሹ። በሽታና ሞት አጋንንትም ለሥልጣኑ ተገዙ። ነገር ግን ይህ ሁሉ ይበልጥ በሙላት የተፈጸመው ወደ አባቱ ሊመለስ በቀረበ ጊዜ ነው፤ ያን ጊዜ የበላይነቱን አውቆ በታላቅ ድምፅ እንዲህ አለ፦ «ሥልጣን ሁሉ በሰማይና በምድር ተሰጠኝ።»

«እርሱን እናየዋለን።» ክርስቲያን አንባቢ ሆይ፥ እርሱን ተመልከት! የግዛት ጉንጉኖች በራሱ ላይ አሉ። የሞትና የሲኦል መክፈቻዎች በወገቡ ላይ ይንጠለጠላሉ። የተዋጀውን ፍጥረት የሚወክሉት ምሥጢራዊዎቹ ሕያዋን ፍጥረታት እርሱ የሚገባው እንደ ሆነ ይመሰክራሉ። በሰማይና በምድርም ከምድርም በታች በባሕርም ላይ ያለ ሁሉ ይሰግድለታል፤ ስለ እኛ ብሎ ለጥቂት ጊዜ ከእነርሱ በታች ዝቅ ያለላቸው የመላእክት ሠራዊትም እንዲሁ ይሰግዱለታል።

እርሱ እንዳለ እኛም ደግሞ እንሆናለን። እርሱ በዚያ የተዋጁ ሰዎች አምሳያ፣ ናሙናና ወኪል ሆኖ አለ። በማይፈታ አንድነት ከእርሱ ጋር ተቆራኝተናል። በእርሱ በኩል ያጣነውን ግዛት መልሰን እናገኛለን። እኛም ደግሞ የክብርና የምስጋና ዘውድ እንቀዳጃለን። በጎኑ የምንቀመጥበት ቀን ሩቅ አይደለም — በግዛቱ አብረን ወራሾች፣ በመከራው ባልንጀሮቹ እንደ ነበርን በክብሩም ባልንጀሮቹ እንሆናለን፤ ከእግራችን በታች የሚታዩትና የማይታዩት ነገሮች ሁሉ፣ ዙፋናትና አለቅነቶች ሥልጣናትም ይሆናሉ፤ በላያችን ደግሞ ደመና የማይጋርደው የአባታችን ፍቅር ከፍተኛ ሰማይ ለዘላለም እስከ ዘላለም ይዘረጋል። ወይ፣ ሁሉን የሚያልፍ ብፅዕና ያለበት ዕድል ፈንታ! ወይ፣ የቅዱሳን ልቦች ሐሤት! ወይ፣ የመለኮታዊ ሁሉን ቻይነት ተአምር!