ተንሳፍፎ መወሰድ

«ከሰማነው ነገር ምናልባት እንዳንወሰድ፥ ለእርሱ አብልጠን ልንጠነቀቅ ያስፈልገናል።» — ዕብራውያን 2:1

መዳን ታላቅ ቃል ነው፤ ደግሞም ከዚህ መልእክት ቁልፍ ቃላት አንዱ ነው። መዳንን የሚወርሱ (1:14)፤ እንዲህ ያለ ታላቅ መዳን (2:3)፤ የመዳናቸው ራስ (2:10)፤ የዘላለም መዳን (5:9)፤ ለመዳን የሚሆኑ ነገሮች (6:9)፤ ፈጽሞ ማዳን (7:25)፤ ለመዳንም ሁለተኛ ጊዜ ያለ ኃጢአት መታየቱ (9:28)።

አንዳንድ ጊዜ የሚነገረው ከኃጢአት ቅጣት መዳን ነው። በዚያን ጊዜ ኃላፊ ጊዜ ይጠቀማል፤ ይህም በኢየሱስ ደም በማመን ከፍርድና ከቅጣት ፍርሃት ለዘላለም ርቀን የምንቀመጥበትን ያን የመጨረሻና ብፁዕ ድርጊት ያመለክታል፤ በዚህም በቀራንዮ በምትካችንና በወኪላችን ራስ ላይ ኃይሉን ጨርሶ ካለፈው ማዕበል በስተኋላ ሆነናል፤ ስለዚህም ማዕበሉ ከቶ በእኛ ላይ ሊወድቅ አይችልም። «ጸጋው በእምነት አድኖአችኋልና» (ኤፌሶን 2:8፣ የተሻሻለው ትርጉም)።

አንዳንድ ጊዜ ደግሞ ከኃጢአት ኃይል መዳን ነው። በዚያን ጊዜ የአሁን ጊዜ ይጠቀማል፤ ይህም በማንነታችን ውስጥ እጅግ ጠልቆ ከገባው ክፋት ነጻ የምንወጣበትን ረጅምና ቀስ በቀስ የሚሄድ ሂደት ያመለክታል። «የመስቀሉ ቃል … ለእኛ ለምንድን ግን የእግዚአብሔር ኃይል ነውና» (1ኛ ቆሮንቶስ 1:18፣ የተሻሻለው ትርጉም)። አንዳንድ ጊዜ ደግሞ ከሥጋዊና ከሌሎች ክፋቶች ሁሉ መዳን ይታሰባል። በዚያን ጊዜ የወደፊት ጊዜ ለአገልግሎት ይጠራል፤ በፊታችን ተንሰራፍቶ ባለው ጥቅጥቅ ጭጋግ ላይ ድንቅ ሥዕሎቹን ይሥላል፤ በአዳኛችን አምሳል ስለ መነሣታችንና ነውር የሌለን ሆነን በታላቅ ደስታ በቤቱ ስለ መቅረባችንም ይነግረናል። «ቢገለጥ እርሱ እንዳለ እናየዋለንና እርሱን እንድንመስል እናውቃለን» (1ኛ ዮሐንስ 3:2)። «ካመንንበት ጊዜ ይልቅ መዳናችን ዛሬ ወደ እኛ ቀርቦአልና፤ ሌሊቱ አልፎአል፥ ቀኑም ቀርቦአል» (ሮሜ 13:11-12)።

ከላይ ባለው ክፍል ውስጥ «መዳን» የሚለው ቃል ከመጀመሪያው እስከ ፍጻሜው ያለውን ሂደት በሙሉ ያጠቃልላል፤ ምንም እንኳ ምናልባት በተለይ ከላይ በተጠቀሰው በመጀመሪያው ሐሳብ የተቀለመ ቢሆንም። በተሻሻለው ትርጉም የዚህ ምዕራፍ የመጀመሪያ ቁጥር የተተረጎመበት መንገድ የሚጠቁመውን ምሳሌ ብንከተል፣ መዳንን በሚያስወቅስ ቸልተኝነት አልፈነው ተንሳፍፈን የመሄድ አደጋ ካለብን ታላቅ ወደብ ጋር ልናመሳስለው እንችላለን። «ከሰማነው ነገር ምናልባት እንዳንወሰድ፥ ለእርሱ አብልጠን ልንጠነቀቅ ያስፈልገናል።» «እኛስ እንዲህ ያለውን ታላቅ መዳን ቸል ብንለው፥ እንዴት እናመልጣለን?»

የእግዚአብሔርን የመዳን ዕቅድ እንደ ታላቅ ወደብ ተመልከተው። — ከአስፈሪ ሌሊት በኋላ ወደ ወደቡ ወርደናል፤ የተቈጡ ማዕበሎች እንደ ነጐድጓድ እያስገመገሙና የውኃ ርጭት ደመና እያስነሡ በክንዶቹ ላይ ሲላተሙ አድረዋል። ከውጭ ባሕሩ ሲናወጥና ሲንተከተክ፣ የተበታተኑ ደመናዎች በሰማይ ላይ በችኰላ ሲነዱ፣ ነፋሳትም እንደ ጥንት ተረት ቍጡ መናፍስት ሲያጓሩ ነበር። በእነዚያ ክቡር ቅጥሮች ውስጥ ግን በሌሊት የገቡት ጀልባዎች በደኅና ቆመው ነበር፤ መርከበኞቹ ያርፉ ነበር፣ ወይም በሸራውና በገመዱ ላይ የተቀደደውን ይጠግኑ ነበር፤ ውኃውም ከውጭ በሚያገሣው ማዕበል አልተናወጠም። እንዲህ ያለው መጠጊያ ወይም ወደብ በማዕበል የተገፉ ነፍሳት መጠለያና ሰላም የሚያገኙበት የመዳን ተገቢ ምሳሌ ነው።

በስፋቱ ታላቅ ነው። የጠፋውን ዓለም ሁሉ ለማቀፍ ይበቃል። ሙሉ የነፍሳት መርከብ ሠራዊት መልሕቅ ጥለው የሚቆሙበት ስፍራ በውስጡ አለ። ከዘመን ዳርቻ ተነሥቶ ለሚጓዝ ለአዳም ዘር መርከብ ሁሉ በቂ ቦታ አለ። «እርሱም የኃጢአታችን ማስተስሪያ ነው … ለዓለሙ ሁሉ ኃጢአት እንጂ።» «የወደደ ሁሉ።» ወደቡ አሁንም እየሞላ ነው። በዚያ በአንድ ወቅት በሰባት አጋንንት ይነዳ የነበረ፣ የወንበዴ መርከብ የነበረ፣ ነገር ግን አማኑኤላችን የማረከው መርከብ አለ፤ በፊቱም ላይ ይህ ስም ተጽፎአል፦ መግደላዊት ማርያም። እዚህም ደግሞ ምሰሶዎቹ የተሰበሩና ሊፈራርስ የቀረበ፣ በመጨረሻው ሰዓት ከአዙሪቱ ቍጣ የዳነ ሌላ መርከብ አለ፤ በፊቱ ላይ እንዲህ የሚሉ ቃላት ተጽፈዋል፦ የሚሞተው ወንበዴ። በዚያም የወደቡን ቅጥሮች ለመናድ ለረጅም ጊዜ ሲጣጣር የኖረ፣ አሁን ግን ከምሰሶው ራስ ላይ ሰንደቅ የሚያውለበልብ ሌላ መርከብ አለ፦ ከኃጢአተኞች ዋና፣ ከቅዱሳንም ሁሉ የሚያንስ። በዙሪያውም ሁሉ እንደ ጫካ ጥቅጥቅ ያሉ ምሰሶዎች አሉ፤ «አንድ እንኳ ሊቆጥራቸው የማይችል ከሕዝብና ከነገድ ከወገንም ከቋንቋም ሁሉ እጅግ ብዙ ሰዎች»።

በመሠረቶቹ ታላቅ ነው። የባሕር ግንብ በመሥራት ረገድ ዋናው አስፈላጊ ነገር እጅግ በበረቱ ማዕበሎች መካከል ሳይነቃነቅ ሊቆም የሚችል መሠረት ማግኘት ነው። ተንቀሳቃሹ አሸዋ እስከ ጠንካራው ዓለት ድረስ መቈፈር አለበት። ይህ ወደብ ግን ለመጠጊያ ወደ እርሱ ለሸሹት ብርቱ መጽናናትን ለመስጠት የሚበቁ ኃያላን መሠረቶች አሉት፤ እነርሱም የእግዚአብሔር የተስፋ ቃልና — ይህ የማይበቃ ይመስል — መሐላው ናቸው (ዕብራውያን 6:17-18)። እዚያ በባሕሩ ላይ የፍርድ ማዕበል እንዴት እንደሚነሣ ስማ! «መሠረቶች ቢፈርሱ ጻድቅ ምን ያደርጋል?» አትፍራ! ለድንጋጤ ምንም ስፍራ የለም። ማዕበሎቹ አንዳንድ የዛጎል ቅርፊቶችን ሊያጥቡ፣ ወይም በቅጥሮቹ ጌጦች ላይ የተጣበቀውን አረንጓዴ የባሕር ሽበት ሊገፍፉ ይችላሉ፤ ነገር ግን ከእነዚያ መሠረቶች አንዲቱን ድንጋይ ከማነቃነቅ የዘላለምን ኮረብቶች ከሥራቸው መንቀል ይቀላል።

በዋጋውም ታላቅ ነበር። በሜናይ ወሽመጥ ላይ ባለው የቱቦ ቅርጽ ድልድይ አጠገብ፣ ያንን ታላቅ የምሕንድስና ጥበብ ድል ሲሠራ የሞቱትን ሰዎች ስም የሚዘክር ዓምድ ቆሞአል። ስለ ወጣው ገንዘብ ምንም አልተጻፈበትም፤ የተጻፈው ስለ ተሠዉት ሕይወቶች ብቻ ነው። እንዲሁ በመዳናችን ወደብ አጠገብ፣ ወደ አጥሩ የሚገባ መርከብ ሁሉ እንዲያነበው በአፉ አቅራቢያ፣ ሌላ ዓምድ ቆሞአል፤ በላዩም ይህ ተጽፎአል፦ «ሕይወቱን ስለ ዓለም ኃጢአት መሥዋዕት አድርጎ ለሰጠው ለእግዚአብሔር ልጅ መታሰቢያ የተቀደሰ።» መዳን ቀላል ነገር ይመስላል፦ «ወደ እኔ ተመልከቱ፥ ትድኑማላችሁ።» ነገር ግን ይህ ቀላል ከመሆኑ በፊት ምን ያህል ነገር እንደ ተፈጸመ ሁልጊዜ አናስታውስም — ጣሩና እንደ ደም የሆነው ላቡ፣ መስቀሉና ሕማሙ፣ ክቡር ሞቱና መቀበሩ።

በአዋጁም ታላቅ ሆኖአል። አይሁድ ሕጋቸውን እጅግ ያከብሩት ነበር፤ ምክንያቱም የታወጀበት ሁኔታ ግርማ ያለው ነበርና። የተነገረው ሊደረስባቸው ከማይቻሉት የሲና ገደሎች፣ ከተንጠለጠሉ ዓለቶቹና በእሳት ከተጠመቁት ቀይ የአሸዋ ድንጋይ ጫፎቹ ነበር፤ ነጐድጓድና መብረቅ፣ ድቅድቅ ደመናና የመለከት ድምፅ የትዕይንቱ ግሩም ተጓዳኞች ነበሩ። ደግሞም ሕጉ በመላእክት በኩል እንደ ተሰጠ የታወቀ እምነት ነበር (ዘዳግም 33:2፤ የሐዋርያት ሥራ 7:53፤ ገላትያ 3:19፤ ዕብራውያን 2:2)። እነዚህ ብርቱዎችና ኃጢአት የሌለባቸው ፍጥረታት የሁሉን ቻዩ አምላክ ፈቃድ መተላለፊያ መሆናቸውም፣ እግዚአብሔርን በሚፈሩ ዕብራውያን ሁሉ ዓይን የሕጉን ቅድስናና ክብር ያገዝፈው ነበር።

ከዚህ ጋር ሲነጻጸር የኢየሱስ ቃላት የታጀቡበት ሁኔታ እንዴት ቀላል ነበር! በለስላሳና በየዋህ ድምፅ የተነገሩ፣ በለምለም ሣር ላይ እንደሚወርድ ካፊያ የሚወድቁ፣ እንደ ጠልም በጸጥታ የሚንጠባጠቡ ነበሩ፤ እጅግ ኃጢአተኛውን አያስፈሩም፣ ትናንሽ ሕፃናትንም አያስደነግጡም ነበር፤ በበጋ ነፋስ ተሸክሞ እንደሚመጣ የብር ደወሎች ዜማ ቀስ ብለው ወደ ሰዎች ጆሮ ገቡ። ጀልባው ወይም የኮረብታው ተዳፋት መድረኩ፣ ድሆች አድማጮቹ፣ የተፈጥሮና የሕይወት የተለመዱ ክስተቶች ደግሞ የስብከቱ መነሻ ነበሩ።

በእውነቱ ግን ታላቅ ልዩነት ነበረ። የሕጉ አዋጅ የተነገረው በመላእክት ነበር። የወንጌል አዋጅ የተነገረው ግን በልጁ ነበር። አንዱ ግርማ ያለው ከሆነ፣ ሌላውማ ምን ያህል ይሆን! አንዱ እጅግ በሚያስፈሩ ማስጠንቀቂያዎች የጸና ከሆነ፣ ስለ ሌላውማ ምን ሊባል ይገባዋል! በጌታ የታወጀ፣ በሐዋርያትና በዓይን ምስክሮች የጸና፣ ሁሉን የሚችለው አምላክ ራሱም በምልክትና በድንቅ፣ በመንፈስ ቅዱስም ስጦታዎች የመሰከረለት ሆኖ ሳለ — እንዴት በንቀት ወይም በቸልታ ልንመለከተው እንደፍራለን? ይህንንስ ብናደርግ ቅጣታችን እንደ በደላችን ታላቅነት መጠን አይሆንምን? «በመላእክት የተነገረው ቃል ጽኑ ከሆነ፥ መተላለፍና አለመታዘዝም ሁሉ የጽድቅን ብድራት ከተቀበለ፥ እኛስ እንዲህ ያለውን ታላቅ መዳን ቸል ብንለው፥ እንዴት እናመልጣለን?» «ስለዚህ ከሰማነው ነገር ምናልባት እንዳንወሰድ፥ ለእርሱ አብልጠን ልንጠነቀቅ ያስፈልገናል።»

በቅጣቱም ታላቅ ይሆናል። የዘመናችን ዝንባሌ እግዚአብሔር በኃጢአት ላይ የሚያደርገውን የጽድቅ ፍርድ ማቃለል ነው። የእኛ ዘመነ ሥርዓት የፍቅርና የምሕረት በመሆኑ የኃጢአትን ውጤት የምንፈራበት ምክንያት ያነሰ እንደ ሆነ በብዙዎች ዘንድ የሚታሰብ ይመስላል። በመንፈስ የተነዳው ጸሐፊ ግን እዚህ ፍጹም በተቃራኒው ይከራከራል። ይህ ዘመን እጅግ ርኅሩኅ የምሕረት ዘመን በመሆኑ ምክንያት፣ በንጉሡ ላይ የሚደረጉ ኃጢአቶች ይበልጥ የሚገድሉ፣ ቅጣቶቹም ይበልጥ የከበዱ ናቸው። በቀድሞው ዘመን ምንም መተላለፍ — በማድረግ የሚፈጸም፣ ምንም አለመታዘዝም — ባለማድረግ የሚፈጸም፣ ተገቢውን ብድራት ሳይቀበል አላመለጠም፤ በዚህ ዘመን ደግሞ የማምለጣቸው ዕድል ይበልጥ ያነሰ ነው። በልጁ የተነገረው ቃል ከመላእክት ቃል ይልቅ እንኳ ይበልጥ ጽኑ ነው (ማለትም፣ ያወጀውን ቅጣት በእርግጥ እንዲፈጸም የማድረግ ኃይል ያለው ነው)። አንባቢዎቼ ሆይ፥ ተጠንቀቁ! «የሙሴን ሕግ የናቀ ሰው ሁለት ወይም ሦስት ቢመሰክሩበት ያለ ርኅራኄ ይሞታል፤ የእግዚአብሔርን ልጅ የረገጠ … እንዴት ይልቅ የሚብስ ቅጣት የሚገባው ይመስላችኋል?» (10:28-29)።

እጅግ የተጋለጥንበት አደጋ። — «ምናልባት እንዳንወሰድ» (2:1፣ የተሻሻለው ትርጉም፦ «ተንሳፍፈን እንዳንወሰድ»)። ለክርስቶስ በግልጽ ጀርባውን ለሚሰጥ ለእያንዳንዱ ሰው፣ ከእርሱ ተንሳፍፈው የሚርቁ መቶዎች አሉ። የሕይወት ውቅያኖስ በባሕር ፍሰቶች የተሞላ ነው፤ ከእነርሱም ማንኛውም ወደ ወደቡ አፍ እጅግ የቀረብን በሚመስለን ጊዜ እንኳ አልፎ ሊወስደን፣ ወደ ሩቅ ባሕርም ሊያወጣን ይችላል።

ሰዎችን የሚያጠፋቸው ተንሳፍፎ መወሰድ ነው። የሃይማኖታዊው ዓለም ፍሰት። የአሮጌ ልማዶችና ግንኙነቶች ፍሰት፤ ይህም በእነዚህ ዕብራውያን ክርስቲያኖች ረገድ ወደ አይሁድ ሃይማኖት እጅግ በብርቱ ይጐትታቸው ነበር፣ ከወጡበትም ሃይማኖታዊ ሥርዓት ወደ ኋላ ይመልሳቸው ነበር። ከእግዚአብሔር ወደ ምድራዊና ወደ ሥጋዊ ስሜት ነገሮች ሊወስደን ሁልጊዜ የሚቅበጠበጠው የራሳችን ክፉ ባሕርይ ፍሰት። የፈተና ግፊት ፍሰት።

ወጣቱ እግዚአብሔርን ከሚፈራ ቤት ወጥቶ በግልጽና ሆን ብሎ «የአባቴን አምላክ እክዳለሁ» አይልም። ነገር ግን ለሃይማኖት ግድ በሌላቸው የሥራ ባልደረቦች መካከል ራሱን ያገኛል፤ ለአጭር ጊዜም ከታገለ በኋላ ጥረቱን ያላላል፣ ተንሳፍፎም መሄድ ይጀምራል፤ በመጨረሻም የሰማይ ዳርቻ እጅግ ርቆ በደበዘዘ ርቀት ውስጥ ስለሚጠፋ በእውነት አይቶት እንደ ሆነ እንኳ ይጠራጠራል።

ነጋዴው ዛሬ ያለ ኀፍረት እጅግ ዝቅተኛ የሆኑትን የንግዱን ደንቦች የሚከተል ቢሆንም፣ በአንድ ወቅት ቅንና ከፍ ያለ አሳብ ያለው ነበር። እንዲህ ያሉ ነገሮች በእርሱ ሊደረጉ ይችላሉ ብሎ ማሰብ እንኳ ያሳፍረው ነበር። ነገር ግን ለብርቱው የውድድር ግፊት በጣም ጥቃቅን በሆኑ ነጥቦች እጅ በመስጠት ጀመረ፤ አንድ ጊዜ ማዕበሉ እንዲይዘው ከፈቀደ በኋላ ግን ከመጀመሪያው አሳቡ እጅግ አርቆ ወሰደው።

ክርስቲያን ነኝ የሚለው ሰው ዛሬ መጽሐፍ ቅዱስን ለመክፈትም ሆነ ለመጸለይ ለይስሙላ እንኳ የማይሞክር ቢሆንም፣ እንዲህ ወዳለ አስከፊ ሁኔታ የደረሰው በአንድ ዝላይ ሳይሆን፣ ለአሮጌው ባሕርይ የማያቋርጥ አመጸኝነት ግፊት እጅ በመስጠት ነው፤ በዚህም ተንሳፍፎ ወደ በረዶማ የዋልታ ቀጣና ገባ፤ ካልዳነና በሞቃቱ የእግዚአብሔር ፍቅር የባሕር ፍሰት ላይ ዳግመኛ ካልተለቀቀ በቀር እዚያ ደንዝዞና ቀዝቅዞ ሊጠፋ ይችላል።

ተንሳፍፎ መሄድ እንዴት ቀላልና እንዴት ደስ የሚያሰኝ ነው! ዝም ብሎ ወደ ኋላ ተደግፎ መተኛት፣ ጥረትን መተው፣ ውኃው በሚወዛወዘው ጀልባ ጎን ላይ በዜማ እየተላተመ ወደሚወስድህ ስፍራ ራስህን መልቀቅ። ነገር ግን ወይ፥ ጸጸቱ እንዴት ሊነገር የማይችል፣ ውጤቱስ እንዴት አስከፊ ነው!

ተንሳፍፈህ እየሄድክ ነውን? በቀላሉ ልታውቀው ትችላለህ። በዙሪያህና በውስጥህ ያለውን ፍሰት ለመቋቋም ዕለት ዕለት፣ ሰዓት በሰዓት የምታደርገው ጥረት ይሰማሃልን? የእግዚአብሔርና የሰማይ ነገሮች በዓይንህ ፊት ይበልጥ ግልጽ ሆነው ይታዩሃልን? ውኃውን እየሰነጠቅህ ስታልፍ ማዕበሉ በጀልባህ ፊት በቍጣ አረፋ ይደፍቃልን? እንዲህ ከሆነ ደስ ይበልህ! ነገር ግን ትግሉን ለመቀጠልና የጀልባውን ፊት ከፍሰቱ ተቃራኒ አድርጎ ለመያዝ መለኮታዊ ብርታት ብቻ እንደሚበቃ አስታውስ። እንዲህ ካልሆነ ግን ተንሳፍፈህ እየሄድክ ነው። ብርቱውን የእግዚአብሔር ልጅ ጥራ! ወደ ጀልባው እንዲወጣ፣ እንዲያጸናህና ወደ ወደቡ እንዲያደርስህ ለምነው።

መልስ የሌለው ጥያቄ። — «… ቸል ብንለው፥ እንዴት እናመልጣለን?» ነፍስ አድን ጀልባውንና ወደቡን እንቢ የሚል መርከበኛ አያመልጥም። ከቁስሎቹ ላይ ማሰሪያውን የሚቀድድ ራሱን የሚገድል ሰው አያመልጥም። ከወረርሽኝ ለመጠበቅ በሚደረጉ የተለመዱ ጥንቃቄዎች የሚያፌዝ ሐኪም አያመልጥም። «እንግዲህ እንዴት እናመልጣለን?»

የቤቱን መቃኖች በደም ለመርጨት እንቢ ያለው እስራኤላዊ አመለጠን? በሰንበት ቀን እንጨት የለቀመው ሰው፣ የመጀመሪያ በደሉ ነው ብሎ ሊማጸን ይችል የነበረ ቢሆንም፣ አመለጠን? ሞዓባዊቷን ያገባው አለቃ፣ ከፍተኛ ማዕረግ የነበረው ቢሆንም፣ አመለጠን? ሙሴና አሮን የሕዝቡ መሪዎች ቢሆኑም አመለጡን? አይደለም! ከእነዚህ አንዱም አላመለጠም። «መተላለፍና አለመታዘዝም ሁሉ የጽድቅን ብድራት ተቀበለ።» «እንግዲህ እንዴት እናመልጣለን?»

እናመልጣለን ብሎ ማሰብ ይቻላልን? ከሰማይ በታች ለሰዎች የተሰጠውንና እንድንበት የሚገባንን ብቸኛውን ስም ቸል ብለናል። እግዚአብሔርን ለመስጠት ይህን ያህል ዋጋ ያስከፈለውን እንቢ በማለት በቸልተኝነት ላይ ንቀትን ጨምረናል። ጌታችን የሆነውን አንድ ልጁን አቃለናል፤ ለእርሱም ያሳየነው አክብሮት ማጣት ወሰን በሌለው አብ ዓይን ትንሽ ወንጀል ሊሆን አይችልም። «እንዴት እናመልጣለን?»

አይደለም፤ ቸል ብትል (ቸል ማለትም አለመቀበል መሆኑን ልብ በል) ማምለጫ የለም። ከኀዘን ማዕበል፣ ከፈተና ማዕበል፣ ወይም ከእግዚአብሔር የጽድቅ ፍርድ ማዕበል አታመልጥም። ለኃጢአቶችህ የሚገባውንና የማይቀረውን ቅጣት አታመልጥም። ከማይሞተው ትልና ከማይጠፋው እሳት አታመልጥም። እዚያ በባሕሩ ቍጣ መካከል መጠለያ አጥተህ፣ ወይም በዚያ በዓለቶች ላይ ተገፍተህ ተሰባብረህ — መርከብህ ይሰበራል፤ በመርከቡ ላይ ካሉት ሁሉ ጋር ትሰጥማለህ፤ በሰማያዊ ጠባቂዎችም ከቶ አትታይም፤ ወደ ቅዱሳን የዘላለም ዕረፍት ወደብም አትገባም።