የክርስቶስ ሹመት ክብር

«ከመላእክት ይልቅ እጅግ የሚበልጥ ስምን በወረሰ መጠን እንዲሁ ከእነርሱ አብዝቶ ይበልጣል።» (ዕብራውያን 1:4)።

ቅዱሳት መጻሕፍት ባይኖሩ እንኳ፣ ከሰው በቀር ሌሎች አስተዋይና መንፈሳዊ የሆኑ የፍጥረት ደረጃዎች መኖራቸውን ለመገመት በተዘጋጀን ነበር። የፍጥረት ሥርዓት ከዝቅተኛው ሕያው ፍጡር ጀምሮ በብዙ ልዩ ልዩ የሕልውና ደረጃዎች አልፎ እስከ ሰው ድረስ እንደሚወጣ፣ እንዲሁ ይህ ተከታታይ ደረጃ ከሰው አልፎ በመንፈሳዊ ሕልውና ረድፍ በረድፍ እየወጣ እስከ ዘላለማዊው ዙፋን ደረጃዎች ድረስ መቀጠሉ አይቀርም። መለኮታዊው አእምሮ በተፈጥሮአዊ የሕይወት ዓይነቶች እንደ በዛ፣ እንዲሁ በመንፈሳዊ የሕይወት ዓይነቶችም የበዛ መሆን አለበት።

ነገር ግን በግምት ብቻ እንድንቀር አልተተውንም። ከቅዱሳት መጻሕፍት ክፍሎች ሁሉ ስለ መላእክት መኖር ምስክርነት ይመጣል። ዓለም በተፈጠረች ጊዜ ደስ አላቸው፤ ያንንም የምንናፍቀውን አዲስ ፍጥረት በዝማሬ ሲያስገቡ ተገልጸዋል። በጠፋችው ገነት ደጅ ዘብ ሆነው ቆሙ፤ በአዲሲቱ ኢየሩሳሌምም በአሥራ ሁለቱ ደጆች በእያንዳንዳቸው መልአክ ቆሞአል (ራእይ 21:12)። በመምሬ ሜዳ ላይ ተመላለሱ፤ በቤተ ልሔምም መስኮች ላይ ዘመሩ። አንዱ በምድረ በዳው አሸዋ ላይ ለኤልያስ ምግብ አዘጋጀ፤ ሌላው ጴጥሮስን ከወኅኒ አወጣው፤ ሦስተኛውም ሐዋርያው ጳውሎስ ተኝቶበት በነበረው በመርከቡ ላይ በተንጠለጠለው መኝታ አጠገብ ይቆም ዘንድ ማዕበሉን አቋርጦ እንደ መብረቅ ደረሰ (የሐዋርያት ሥራ 27:23-24)።

ነገር ግን እግዚአብሔርን ለሚፈራው ዕብራዊ፣ መላእክት ከሠሩት ሥራ ሁሉ የሚበልጠው ከሕግ መሰጠት ጋር የተያያዘው ነበር። የእስራኤል ልጆች ሕጉን የተቀበሉት «በመላእክት ሥርዓት» ነበር (የሐዋርያት ሥራ 7:53፣ የተሻሻለው ትርጉም)። ስለዚህ ወንጌል ከሕግ እንደሚበልጥ ለማሳየት፣ በመጀመሪያ ወንጌል በእርሱ በኩል የተሰጠው እርሱ ከብሩሃንና ከብፁዓን መናፍስት ደረጃዎች ሁሉ እንደሚበልጥ ማሳየት አስፈላጊ ነበር፤ እነዚህ መናፍስት አሥርቱ ትእዛዛት ከሲና ተራራ ራስ በተሰጡ ጊዜ በሚያበሩ ሰልፎቻቸውና በሃያ ሺህ ሰረገሎቻቸው ይመላለሱ ነበርና (መዝሙር 68:17)።

ጌታ ከመላእክት እንደሚበልጥ ማስረዳት አስቸጋሪ አይደለም። ብልጫው ሁለት ዓይነት ነው፤ በባሕርይና በሹመት።

በባሕርይ። «ከመላእክት ይልቅ እጅግ የሚበልጥ ስምን በወረሰ መጠን እንዲሁ ከእነርሱ አብዝቶ ይበልጣል።» (ቁጥር 4)። ከመዝሙር 104:4 በተጠቀሰው በቁጥር 7 (የተሻሻለው ትርጉም የኅዳግ ንባብ)፣ መላእክት መልእክተኞችና አገልጋዮች ተብለው በግልጽ በተጠሩበት ስፍራ ከነፋሳትና ከነበልባል ጋር ይነጻጸራሉ፦ ነፋሳት — በፍጥነታቸውና በዓይን ባለመታየታቸው፤ ነበልባል — በፍቅራቸው ግለት። ነገር ግን በፍጥረት ንጥረ ነገሮች ሊመሰል በሚችለው በእነርሱ ባሕርይና እንዲሰግዱለት በታዘዙለት፣ «ልጅ» በሚለውም ግሩም ስም በተጠራው በዚያ ክቡር አካል ባሕርይ መካከል ያለው ገደል እንዴት ታላቅ ነው! (ዕብራውያን 1:6፤ መዝሙር 97:7።)

በሹመት። በቁጥር 14 መላእክት የሚያገለግሉ መናፍስት ተብለው ተጠርተዋል፤ «ሁሉ መዳንን ይወርሱ ዘንድ ስላላቸው ለማገዝ የሚላኩ» ናቸው (የተሻሻለው ትርጉም)። ይህ የአገልግሎት ሥርዓት ቃል በቃል እውነት ነው። ከአቅማችን በላይ ከሆኑ ችግሮች ጋር ስንታገል፣ ጨለማውንና አስፈሪውን የተራራ መተላለፊያ ብቻችንን ስንጓዝ፣ በአደጋ ውስጥ ወይም በአስቸኳይ ችግር ውስጥ ስንሆን — የኢየሱስን መንገድ እንደ ተከተሉት ባሉ በማይታዩ አካላት ተከብበናል፤ እነዚያ በምድረ በዳ አገለገሉት፣ በአትክልቱ ስፍራ አበረቱት፣ በመስቀሉ ዙሪያ አንዣበቡ፣ መቃብሩን ጠበቁ፣ ወደ ቤቱም ሸኙት። በምንጓዝባቸው እጅግ ፈጣን ባቡሮች እንኳ ከእኛ ጋር እኩል ይራመዳሉ። እጅግ በጨለመው አየር ውስጥ ሳይቆሽሹ ያልፋሉ። እጅግ የከበዱትን ችግሮች ያቀልላሉ። እጅግ የጨለሙትን መቃብሮች በብርሃን ዘብ ይጠብቃሉ። እግራችን በድንጋይ እንዳይሰናከል በእጃቸው ያነሡናል። ከቀረበ አደጋ ያመለጥንባቸው ብዙ ጊዜያት፣ ያልጠበቅነው ብዙ እርዳታ፣ ከየትና እንዴት እንደ መጣ ሳናውቅ በጆሮአችን የተንሾካሾከ ብዙ ብሩህና ቅዱስ ሐሳብ — የእነዚያ ብሩሃንና አፍቃሪ መናፍስት ሥራ ነው። ጳጳስ ሆል «ከሌሎቹ በደሎቼ መካከል የቅዱሳን መላእክቱን መኖር ይህን ያህል እንድረሳ ራሴን ስለ ፈቀድሁ ቸሩ ጌታ ይቅር ይበለኝ» ይላል። ነገር ግን አገልግሎታቸው ምንም ያህል ክቡር ቢሆን፣ በዚህ ምዕራፍ ውስጥ ከተዘረዘረልን ከክርስቶስ ሹመት ጋር በአንድ ትንፋሽ እንኳ ሊጠቀስ አይገባውም።

እርሱ የፍጥረት ወኪል ነው። «ዓለማትን በፈጠረበት በልጁ…»። ከምንም የሚታየውን ማስገኘት — ይህ ፍጥረት ይባላል፤ ይህም መለኮታዊ ሥራ ነው፤ ፍጥረትም ለክርስቶስ ተሰጥቶአል። «በሰማይና በምድር ያሉት ሁሉ በእርሱ ተፈጥረዋል።» «ሁሉ በእርሱ ሆነ፥ ከሆነውም አንዳች ስንኳ ያለ እርሱ አልሆነም።» (ቆላስይስ 1:16፤ ዮሐንስ 1:3)። ነገር ግን እዚህና በ11:3 ላይ ዓለማት ተብሎ የተተረጎመው ቃል ትርጉሙ ዘመናት ነው። ቁሳዊው ፍጥረተ ዓለም በእርሱ መሠራቱ ብቻ ሳይሆን፣ በዓለም ታሪክ ውስጥ ያሉት ታላላቅ ዘመናትም እያንዳንዳቸው በኢየሱስ ክርስቶስ የተመሠረቱ ናቸው።

ሊቅ የማይሞት ዝናን ሲሻ የሠዓሊውን ስም በድንጋይ ወይም በሸራ ላይ ቀርጾ ይተዋል፤ እንዲሁ መለኮታዊ መነሣሣት «ብዕሩን በማይደመሰስ እውነት ውስጥ ነክሮ የኢየሱስን ስም በምናየው ሁሉ ላይ ይጽፋል — በፀሐይና በከዋክብት፣ በአበባና በዛፍ፣ በዓለትና በተራራ፣ በማይረጋው ውኃና በጽኑው የብስ ላይ፤ ደግሞም በማናየውና ሞት መጋረጃውን እስኪያነሣ ድረስ በማናየው ነገር ላይ — በመላእክትና በመናፍስት፣ በዘላለማዊው ዓለም ከተማና ሰማያት ላይ።»

ይህ ሐሳብ በቁጥር 10 ከመዝሙር 102 በተወሰደው ግሩም ጥቅስ ውስጥ በግልጽ ይታያል። ያ በመንፈስ የተነገረ ቅኔ ለይሖዋ — ማለትም ለእግዚአብሔር — የተቀኘ መሆኑ ግልጽ ነው፦ «እግዚአብሔር ሆይ፥ አንተ ከጥንት ምድርን መሠረትህ፥ ሰማዮችም የእጆችህ ሥራ ናቸው።» እዚህ ግን ጸሐፊው አንዳችም ይቅርታ ሳይጠይቅ፣ ቃላቱን ለዝቅተኛ ዓላማ እያመቻቸ መሆኑን የሚጠቁም ፍንጭ እንኳ ሳይሰጥ፣ ጥቅሱን በቀጥታ ለክርስቶስ ያውለዋል። ይህ በመንፈስ የተነዳ ሰው ኢየሱስ ይሖዋ መሆኑን ምን ያህል እርግጠኛ እንደ ሆነ ተመልከት! በጌታው አምላክነት ምን ያህል የጸና ነው! ስለ አለመለወጡስ ይህ እንዴት ያለ ድንቅ ምስጋና ነው!

መልእክቱ ስለ ኢየሱስ አለመለወጥ እንዴት እንደሚያስተጋባ ተመልከት፦ በሰውነቱ ፍቅር (13:8)፣ በክህነቱ (7:24)፣ እዚህም በመለኮታዊ ባሕርዩ (ቁጥር 10-12)። የምንኖረው በሚለዋወጥ ዓለም ውስጥ ነው። ምድር ዛሬ ከዘመናት በፊት እንደ ነበረችው ወይም ከዘመናት በኋላ እንደምትሆነው አይደለችም። ፀሐይ ሙቀቷን እያፈሰሰች ነው። ጨረቃ እንደ ጥንቱ አትነድድም፣ አታበራምም፤ ከገጽዋ የፀሐይን ብርሃን የምታንጸባርቅ ብርሃን የማያሳልፍ ግዙፍ የከሰል አመድ ብቻ ናት። ከዋክብት ነድደው አልቀዋል፤ ወደ ፊትም ያልቃሉ። ዘወትር በመለበስ እንደሚሳሳ ልብስ ፍጥረተ ዓለም እያረጀ ነው። ነገር ግን የልብሱ ማለቅ የለባሹ ብርታት እየደከመ ወይም ጉልበቱ እየላላ ለመሆኑ ማስረጃ አይደለም። እንዲያውም ልብስ ይበልጥ ፈጥኖ የሚያልቀው ብዙውን ጊዜ የወጣትነት ወይም የጕልማሳነት ብርታት በበዛበት ዘመን ነው። ልብስህ አገልግሎቱን ሲፈጽም ጠቅልለህ ታስቀምጠዋለህ፤ ነገር ግን በአዲሱ ልብስ ውስጥ በአሮጌው ውስጥ እንደ ነበርኸው ያው አንተ ነህ። ፍጥረት የክርስቶስ መጎናጸፊያ ነው። በሰፊ እጥፋቶቹ ራሱን ይጠቀልላል። መበስበሱ አይነካውም። ሁሉንም አውልቆ በአዲስ ሰማይና በአዲስ ምድር በተካው ጊዜም ለዘላለም ያው ይሆናል።

እግዚአብሔር ሰማያትንና ምድርን እንዴት እንደ ፈጠረ ወደሚናገረው ጥንታዊ መዝገብ አሁን በምን ያለ አዲስ ጉጉት ልንመለስ እንችላለን! «ብርሃን ይሁን!» የሚሉት እነዚያ ግሩም ቃላት የተነገሩት በመስቀል ላይ በሞት ጣር በተንቀጠቀጠው ድምፅ ነበር። የሚፈሱ ወንዞች፣ የሚያብጡ ባሕሮች፣ የሚወዛወዙ ጫካዎች፣ የሚፈነዱ አበቦች፣ የሚዘምሩ ወፎች፣ ቍጥር የሌላቸው አራዊት፣ በሌሊት ድንኳን ላይ እንደ አልማዝ የሚያብረቀርቁ ከዋክብት — ሁሉም አዲስ የተሠሩ፣ ሁሉም በእግዚአብሔር በራሱ ሕይወት የሚመቱ፣ ሁሉም እጅግ መልካም የሆኑ፤ ነገር ግን ከሁሉ በላይና በክብር፣ ሁሉም በመስቀል ላይ ያለ ረዳት በምስማር የተቸነከሩት የእነዚያ እጆች ሥራ ናቸው፤ መስቀሉም ራሱ፣ የወጋውም ብረት፣ የፈጣሪ ፈቃዱ ውጤት ነበሩ።

እርሱ የመግቦት አምላክ ነው። «ሁሉን በስልጣኑ ቃል እየደገፈ» (ቁጥር 3)። ፍጥረትን ከበታቹ ደግፎ የያዘ ምሰሶ እርሱ ነው። ዕድል ሳይሆን ክርስቶስ። ተፈጥሮ ሳይሆን ክርስቶስ። ረቂቅና አካል የሌለው ሕግ ሳይሆን ክርስቶስ። ሕግ የእርሱ የማይለዋወጥ የአሠራር ዘዴ ብቻ ነው። «ሁሉ በእርሱ ሕያዋን ናቸው፤ ይንቀሳቀሳሉ፤ ይኖራሉም።» «ሁሉም በእርሱ ተጋጥሞአል።» በምድራዊ ሕይወቱ ያደረጋቸውን ሥራዎች በታላቁ የፍጥረት መድረክ ላይ ዘወትር እየደገመ ይሠራል። እርሱ ባያደርጋቸው ኖሮ ለዘላለም ሳይደረጉ በቀሩ ነበር። በቃሉ የዝናብ ውኃና ጠል የወይን ጭማቂ ይሆናሉ፤ ጥቂት እፍኝ እህል የመከር ጎተራዎችን ይሞላል፤ ማዕበሎች ጸጥ ብለው ይረጋሉ፤ ዓሦች በባሕር መንገዶች ይመራሉ፤ ምንጮች በተራሮች መካከል ይላካሉ፤ ከዋክብትም «አንድ ስንኳ አይጐድልም» እስኪባል ድረስ በየመንገዳቸው ይጸናሉ።

ሥልጣን ሁሉ በሰማይና በምድር ሥልጣን ሁሉ ለእርሱ ተሰጥቶታል። እንግዲያስ ስለ ምን እንዲህ ታዝናለህ? ከወዳጆች ሁሉ የሚበልጠው ወዳጅህ የመግቦት ጌታ ነው። ወንድምህ የፍጥረተ ዓለም ጠቅላይ ሚኒስትር ነው፤ የመለኮታዊውን ጎተራ መክፈቻዎችም ይዞአል። የችግርህን ባዶ ከረጢቶች ይዘህ ወደ እርሱ ሂድ፤ እርሱ ይሞላቸዋል፤ መሙላት ብቻም ሳይሆን በፈርዖኖች ዘመን በነበረው በጥንቱ ታሪክ ዮሴፍ እንዳደረገው ያለ ገንዘብና ያለ ዋጋ በነጻ ይሞላቸዋል።

እርሱ የኃጢአተኞች አዳኝ ነው። «ኃጢአታችንን በራሱ አነጻ።» በዚህ ክቡር እውነት ላይ ለማሰላሰል ብዙ አጋጣሚዎች ይኖሩናል። ኢየሱስ አዳኝ፣ ቤዛና ሊቀ ካህናት ነው። ከማዕረጎቹ ሁሉ እጅግ የከበረው ይህ ነው፤ በዚህ ሥራ ማንም መልአክ ወይም የተፈጠረ መንፈስ ሊፎካከረው አይችልም። በመዳን ሥራ ውስጥ እርሱ ብቻውን ነው። ማንም መልአክ ለኃጢአት ማስተስረያ ሊያደርግ፣ ወይም ጉዳያችንን ሊሟገትልን፣ ወይም ከክፋት ባርነት ነጻ ሊያወጣን አይችልም።

ነገር ግን የዚህን ሥራ ፍጻሜነት ልብ በል፦ «ኃጢአትን የማንጻቱን ሥራ ፈጸመ» (የግሪኩን ጽሑፍ ተመልከት)። ተፈጸመ፤ ለዘላለም ተጠናቀቀ፤ ተመልሶ በማይሻርና በፍጻሜ ሁኔታ ተደረገ። በሕያው እምነት ከእርሱ ጋር አንድ ብቻ ብንሆን፣ ብዙ የነበሩት ኃጢአቶቻችን ታጥበው ጠፍተዋል፤ ጽሕፈት ከሰሌዳ ላይ እንደሚደመሰስ፣ እድፍ ከልብስ ላይ እንደሚለቅ፣ ደመናም ከሰማዩ ሰማያዊ ገጽ ላይ እንደሚገፈፍ። ሄዱ — ታች ወደሌለው ጥልቅ እንደ ተጣለ ድንጋይ! ሄዱ — እዚህም ሆነ በወዲያኛው ዓለም ዳግመኛ ፊት ለፊት ሊገጥሙን አይችሉም! «የሚኰንንስ ማን ነው? የሞተው፥ ይልቁንም ከሙታን የተነሣው፥ በእግዚአብሔር ቀኝ ያለው፥ ደግሞ ስለ እኛ የሚማልደው ክርስቶስ ኢየሱስ ነው።» (ሮሜ 8:34)።

እርሱ ደግሞ ንጉሥ ነው። መንግሥቱስ በምን ላይ ያርፋል? የጥንቲቱ ቤተ ክርስቲያን በተናገረቻቸው ክቡር ቃላት ዘወትር የምንዘምርለት የንግሥናው መሠረት ምንድር ነው? «ክርስቶስ ሆይ፥ አንተ የክብር ንጉሥ ነህ።» መሠረቱ ሁለት ነው።

በመለኮታዊ ባሕርዩ መብት ንጉሥ ነው። «አምላክ ሆይ፥ ዙፋንህ እስከ ዘላለም ድረስ ይኖራል።» መዝሙር 45 «የሱሳን አበቦች መዝሙር» ተብሎ ቢጠራ ተገቢ ነው፤ ይህም ንጹሕ፣ ምርጥና አቻ የሌለው ውበቱን የሚያመለክት ይመስላል። መዝሙሩ የሰሎሞንን ሰርግ ያከብር ነበር፤ ነገር ግን እንደ እነዚያ በመንፈስ እንደ ተነዱ ዘማሪዎች ልማድ፣ ደራሲዎቹ ብዙም ሳይቆዩ ከምድራዊው ወደ ሰማያዊው፣ ከምድራዊው መንግሥት ኃላፊ አምሳያ ወደ ክርስቶስ መለኮታዊ ንግሥና ዘላለማዊና የማይጠፉ እውነተኛ ነገሮች ተሻገሩ።

ደግሞም እስከ ሞት ድረስ ለመታዘዙ ዋጋ ሆኖ ንጉሥ ነው። «ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ ሆነ፤ በዚህ ምክንያት ደግሞ እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አደረገው» (ፊልጵስዩስ 2:8-9)። ሰይጣን አንድ ጊዜ ብቻ እንዲሰግድለት በምትኩ ገዥነትን አቀረበለት፤ ክርስቶስ ግን እንቢ አለ፤ ከተራራውም ወደ ድህነት፣ ወደ ውርደትና ወደ ሞት ወረደ። ነገር ግን በእነዚህ ነገሮች በኩል ገና በሕፃንነቱ ያለውን፣ ሆኖም የዚህ ዓለም መንግሥታት ሁሉ ፈራርሰው ትቢያ በሆኑ ጊዜ ጸንቶ እንዲቆም የተወሰነውን መንግሥት ለራሱ አገኘ።

ክርስቶስ ኃጢአታችንን ካነጻበት ከመስቀልና ከመቃብር በወጣ ጊዜ፣ ዳዊት ከዘመናት በፊት የሰማቸው ቃላት ለእርሱ የተነገሩ ይመስል ነበር፦ «ጌታ ጌታዬን። ጠላቶችህን የእግርህ መረገጫ እስካደርግልህ ድረስ በቀኜ ተቀመጥ አለው» (ቁጥር 13፤ መዝሙር 110:1)። ሐዋርያው ጴጥሮስ በበዓለ ኀምሳው መነሣሣት ግለት ለእነዚህ ቃላት የሰጣቸው ትርጓሜ ይህ ነው (የሐዋርያት ሥራ 2:34)። በዚሁ መሠረት «ወደ ሰማይ ዐረገ በእግዚአብሔርም ቀኝ ተቀመጠ» ተብሎ ተነግሮናል (ማርቆስ 16:19)። «በሰማያት በግርማው ቀኝ ተቀመጠ» (ቁጥር 3)።

«ተቀመጠ።» ፍቅር ይነግሣል። በጉ በዙፋኑ መካከል ነው። ግርማውን ተመልከት፤ ከመላእክትና ከመላእክት አለቆች፣ ከተዋጁትም ሰዎች ሠራዊት ሁሉ ጋር ስገድለት። ያለህን ሁሉና ማንነትህን ሁሉ ለእርሱ እየቀደስህ በእግሩ ሥር ተደፋ። ደግሞም የቤዛነቱና ኃጢአትን የማንጻቱ ሥራ ምንም የሚቀር ነገር እስከማይኖር ድረስ ፈጽሞ ባይጠናቀቅ ኖሮ ከድካሙ ለማረፍ እንደማይቀመጥ በማሰብ ተጽናና። ሁሉም ተፈጽሞአል፤ ሁሉም እጅግ መልካም ነው። ሥራዎቹ ስለ ተጠናቀቁ ከሥራዎቹ አረፈ፤ ስለዚህም ወደ ዕረፍቱ ገብቶአል። ያም «እስካደርግልህ ድረስ» የሚለው ቃል በተስፋ የተሞላ ነው። እግዚአብሔር ይናገረዋል፤ አለቅነትንና ሥልጣንን ኃይልንም ሁሉ የሚሽርበትን፣ የኋለኛው ጠላት ሞት ራሱ የሚሻርበትንም ጊዜ እንድንጠባበቅ ያበረታታናል (1ኛ ቆሮንቶስ 15:24-26)።