እግዚአብሔር የሚያጠፋ እሳት ነው

«አምላካችን በእውነት የሚያጠፋ እሳት ነውና።» (ዕብራውያን 12:29)።

ይህ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት እጅግ አጫጭር ጥቅሶች አንዱ ነው። የእግዚአብሔርን ባሕርይ ከሚገልጹት ከሌሎቹ ሦስት አጫጭር ዓረፍተ ነገሮች ጋር በአንድ ተርታ ይቆማል፤ እነርሱም፦ እግዚአብሔር ብርሃን ነው፤ እግዚአብሔር ፍቅር ነው፤ እግዚአብሔር ሕይወት ነው የሚሉት ናቸው። ነገር ግን ለብዙዎች ይህ ቃል በመጽሐፍ ቅዱስ ሁሉ ውስጥ ካሉት እጅግ አስፈሪ ቃላት አንዱ ነው። በትዝታ ውስጥ እንደ እሾህ ይወጋል፤ ወደ ተረበሸው ሕሊና ደጋግሞ ይመለሳል፤ በሚጨነቀውም ጠያቂ ጆሮ ውስጥ የአደጋ ደወሉን በኃይል ያስደውላል። ሆኖም በመለኮታዊ መነሣሣት በተገኘው ቃል ሁሉ ውስጥ እጅግ ከሚያጽናኑና ውድ ከሆኑት ክፍሎች አንዱ እንዲሆን የሚያደርገው ሌላ ገጽታ ሊታይበት ይችላል።

እሳት በእርግጥ ሽብርን የሚያመለክት ቃል ነው። ከእንቅልፍ በዚያ በአንድ አስፈሪ ጩኸት መቀስቀስ ሥጋን ያንቀጠቅጣል፣ ልብንም ያቆማል። በነበልባል የተጠቀለለ የሕፃን አልጋ፤ ድንገት በሚንበለበል የእሳት እቶን የተከበበ የተወደደ ሰው፤ መጠጊያ በሌለው የውቅያኖስ ሰፊ ስፋት መካከል በእሳት ተያይዛ ቀስ በቀስ እስከ ማዕበሉ ደረጃ ድረስ እየተቃጠለች የምትወርድ መርከብ — ከእነዚህ ምስሎች በማንኛቸውም ውስጥ ወደር የሌለው የሚያህል ሽብር ፍንጭ አለ።

ይህም ሆኖ፣ በምድጃ እሳት ደግ ፍም ውስጥ ምንኛ መጽናናት፣ የቤት ሙቀትና ደስ የሚያሰኝ በረከት አለ! እሳት ከሌለበት ምድጃ የበለጠ የከፋ ድህነት ምልክት የለም። በሩሲያ ወይም በፈረንሳይ ክፍሎቹ ምንም ያህል ሞቃት ቢሆኑ፣ መንገደኛው የትውልድ አገሩን የተከፈተ ምድጃ ነበልባል አጥብቆ ይናፍቃል። ከዚህም በላይ፣ ይህ በብርቱ ትጋት የሚደክምልን ብርቱና ደግ ግዙፍ ባይኖር ምን እናደርግ ነበር? ሰረገሎቻችንን በብረት ሐዲድ ላይ ይጎትታል። የፋብሪካዎቻችንን ማሽኖች ያንቀሳቅሳል። ውድ የሆነውን ማዕድን ከተቀበረበት ዓለት ለይቶ ያወጣል። እጅግ ጠንካራ የሆኑትን ብረቶቻችንን ለጊዜው ያለሰልሳቸዋል፤ በዚህም እንደ ፈቃዳችን ልንቀርጻቸው እንችላለን። ይህ ብርቱ ግዙፍ ሠራተኛ ባይኖር ኖሮ የሠለጠነው ሕይወት ጥበባት ሁሉ የማይቻሉ በሆኑ ነበር።

ስለዚህ እሳት የሽብርና የድንጋጤ ተመሳሳይ ቃል ቢሆንም፣ በበረከትና በበጎ ፈቃድም የተሞላ እንደ ሆነ ግልጽ ነው። የመጀመሪያው የሚሆነው አስፈላጊ ሕጎቹ ሲጣሱ ብቻ ነው። ሁለተኛው የሚሆነው እነዚያ ሕጎች በጥብቅና በአክብሮት ሲጠበቁ ነው። አዎን፣ ጥፋትና ውድመት የእሳት እንግዳና ከተፈጥሮው ውጭ የሆነ ሥራ አይደሉምን? የመረጠው ተልእኮው ግን መባረክ፣ ማስዋብና ማበልጸግ ነው፤ በእነርሱ ላይ ሥልጣን የሌለው ዘላቂ እውነታዎች ይበልጥ ግልጽ ሆነው እንዲገለጡ፣ ዝቃጩን፣ እሾሁንና ጥራጊውን ብቻ ያቃጥላል።

እንግዲህ አምላካችን ከእሳት ጋር ሲመሰል፣ ይህ የሆነው ተላላፊዎች ሊፈሩት በሚገባቸው በባሕርዩ አስፈሪ ገጽታዎች ምክንያት ብቻ ነውን? ለንጽሕናችንና ለመጽናናታችን የሚያስፈልጉትን የእነዚያን በጎ ባሕርያት ፍንጭም፣ ምናልባትም በሰፊው፣ የሚሰጥ አይደለምን? በነቢዩ ኢሳይያስ በተሰጠን ማረጋገጫ ውስጥ እንዲህ ያሉ ባሕርያት ጠንካራ ጣዕም በእርግጥ አለ፦ «የእስራኤልም ብርሃን እሳት ቅዱሱም ነበልባል ይሆናል፤ እሾሁንና ኵርንችቱንም በአንድ ቀን ያቃጥላል ይበላልም» (ኢሳይያስ 10:17)።

በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ እሳት ሁልጊዜ አስፈሪ አይደለም። በጥንት ዘመን እግዚአብሔር በሲና ተራራ ላይ በወረደ ጊዜ፣ የላይኞቹ ጫፎቹ እንደ እቶን ጢስ በሆነ በማይገባ የጢስ መጋረጃ ተከደኑ። በጢሱም መካከል የሚበላ እሳት የሚመስል ታየ። በዚህ ውስጥ የሚያስፈራ ነገር አለ! ሕዝቡን ወደ ኋላ የሚያቆም ድንበር ተበጅቶ ነበር፤ ሆኖም ለማየት ብለው ጥሰው እንዳይገቡ፣ እሳቱም በላያቸው እንዳይወጣ የሚያስጠነቅቅ ልዩ መልእክት መላክ ግድ ሆነ። ነገር ግን ከድንበሩ ውጭ እስከ ቆዩ ድረስ ምንም ጉዳት አልነበረም፤ ሙሴም ወደ እምብርቱ በገባ ጊዜ አንዲት የራሱን ጠጕር እንኳ አልለበለበም፤ አንድ ቅጠል ሳይጠወልግ፣ አንድ ቀንበጥም ሳይለበለብ በእሳት እየነደደ ባልተቃጠለው በዚያ ደካማ የግራር ቍጥቋጦ ዙሪያ ሲጫወት ካደረሰበት የበለጠ ጉዳት አላደረሰበትም። በምድረ በዳው ጉዞ በመለኮታዊው እሳት ውስጥ ብዙ የቅጣት ገጽታ እንደ ነበረ እውነት ነው፤ ለምሳሌ ከጌታ ዘንድ እሳት ወጥቶ በቆሬ ዓመፅ የተባበሩትንና በእግዚአብሔር የተቀቡትን አገልጋዮች በንቀት የተናገሩትን፣ ጥናዎችን የያዙትን ሁለት መቶ ሃምሳ ሰዎች በበላ ጊዜ፤ በሌላ በኩል ግን አንዲትም ሌላ ነፍስ አልጎዳም፤ እነዚያም በእርግጥ በሚያስፈራ ሁኔታ ጠፉ፤ ነገር ግን የሥቃዩን ብርቱ ሕመም ሊሰማቸው እስከማይችሉ ድረስ እጅግ በድንገት ነበር። ያም እሳት መላውን ሕዝብ ቦርቦሮ እንደ ሕዝብ ወደ ጥፋት የሚያደርሳቸውን የክፋት ተጨማሪ መስፋፋት በማቆም በእርግጥ በጎ ሥራ ሠርቷል።

በኤልያስ ዘመን የእግዚአብሔር እሳት ሁለት የአምሳ አለቆችንና አምሳ አምሳ ሰዎቻቸውን በላ፤ ነገር ግን አለቆቹና ወታደሮቻቸው በዓመፀኛ ትዕቢት የተሞሉ ነበሩ። በተራራው ግርጌ ተንበርክኮ የእግዚአብሔርን ሰው በአክብሮትና በትሕትና በለመነው ላይ ግን ምንም ጉዳት አልደረሰም። ብዙም ሳይቆይ ታላቁ ነቢይ ወደ ቤቱ በሚሄድበት ጊዜ፣ ወደ ቤቱ ሊያደርሰው የተቀመጠበት፣ ተስማሚና ወዳጃዊ በሆነ አካባቢ ውስጥ እንዳለ ያህል፣ የእሳት ሰረገላ ነበር።

በበዓለ ኀምሳ ቀን፣ እንደሚነጥቅ ዓውሎ ነፋስ ከሰማይ ድምፅ በመጣ ጊዜ እያንዳንዱ ራስ ዝቅ ብሎ ሲያጎነብስ፣ ከአፍታ በኋላ እያንዳንዱ በእሳት ተከበበ። ሐዋርያት፣ ደቀ መዛሙርትና ሴቶች ሁሉ በአንድነት ይህን የተቀደሰ መጎናጸፍ ተቀበሉ፤ ነገር ግን አልጎዳቸውም። ፍጹማን ሰዎች ከመሆን እጅግ የራቁ ነበሩ፤ ቢሆንም በዚያ የእሳት ጥምቀት መውረድ ውስጥ የሚያስፈራ ምንም ነገር እንዳልነበረ ግልጽ ነው። በመንፈስ ቅዱስ ተጠመቁ፤ ነገር ግን አልተቃጠሉም።

እነዚህ ምሳሌዎች በጥቅሳችን ላይ ብርሃን አይፈነጥቁምን?

አምላካችን የሚያጠፋ እሳት ነው፤ በምልክቱም ውስጥ ሽብር አለ። ሽብሩ ግን የተጠበቀው ሕጎቹን ሳያቋርጡና በግትርነት ለሚጥሱ፣ ፍቅሩንም ለሚንቁ ነው። የእውነትን እውቀት ከተቀበሉ በኋላ ወደው የኃጢአትን መንገድ ለሚከተሉ ያለ ጥርጥር የሚያስፈራ የፍርድ መጠበቅ ተቃዋሚዎችንም ሊበላ ያለው የእሳት ብርታት አለ። በግልጽ ቀርቦላቸው ሳለ ለጌታችንም ለኢየሱስ ክርስቶስ ወንጌል የማይታዘዙትን በሚነድድ እሳት በቀል ይደርስባቸዋል። የእነርሱን ዕጣ ሽብር፣ ጭንቀትና አስፈሪነት የሚያጋንን ቃል የለም። ኃጢአት ቀላል ጉዳይ አይደለም። በዚህ ዓለም እንኳ በሚያስፈራ ሁኔታ ይበቀላል። በሆስፒታሎቻችን ውስጥ በአንዳንድ ክፍሎች ተዘዋውረህ እይ፤ የተፈጥሮን ሕጎች በግልጽ በጣሱት ላይ እየወረደ ካለው ቅጣት ሽብርና ሥቃይ የሚበልጥ ነገር ሊኖር ይችል እንደ ሆነ ንገረኝ። እኛ እስከምናየው ድረስም፣ ክፉ ሥራን የሚከተሉ የሥጋ ቅጣቶች ወደ ሕይወትና ወደ መታደስ ሳይሆን ወደ ሞትና ወደ ጥፋት የሚያደርሱ ናቸው። እነዚህ ሥቃዮች ከሰው ዓይን ተሰውረው መቆየታቸው አስፈላጊ ነው፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ኃጢአትን የሚይዝበትን መንገድ ስንገምት በእርግጥ ልናስባቸው ይገባል። የሥጋን ሕግ የሚጥሱትን እንደ እሳት የሚያቃጥል እንዲህ ያለ ሥቃይ የሚበላቸው ከሆነ፣ የእግዚአብሔርን የፍቅሩን፣ የጸጋውንና የሚለምነውን ምሕረቱን ሕጎች ለሚጥሱ ከዚህ እጅግ የሚያስፈራ ፍርድ እንዳለ በእርግጥ ልንቀበል ይገባናል።

ሰዎች የኃጢአትን የቅጣት ውጤት መፍራታቸውን የሚያቀልል አንዲት ቃል እንኳ ከመናገር እግዚአብሔር ይጠብቀን። ስለ እግዚአብሔር ፍቅር ያለን ግንዛቤ እያደገ በሄደ መጠን፣ እርሱ ልጆቻችንን በምንይዝበት ሁኔታ እኛ ልንሆን እንደምናዘነብለው ገር፣ ቸልተኛና ሁሉን የሚፈቅድ — ፈጽሞ እንደ እኛ ያለ — ነው ብለን ወደ ማሰብ እንዳንደርስ ታላቅ አደጋ አለ። እግዚአብሔር ፍቅር ነው፤ ቢሆንም ታናሽ ሕፃን በግድየለሽነት በነበልባል ቢጫወት እንዲቃጠል ይፈቅዳል። እግዚአብሔር ፍቅር ነው፤ ነገር ግን ሰዎች ሕጉን በግትርነት ቢያቃልሉ፣ የመዳን ተስፋ በሌለው አስጸያፊ በሽታ ሰውነታቸው እንዲበሰብስ ይፈቅዳል። እግዚአብሔር ፍቅር ነው፤ ነገር ግን ለመተላለፍና ለኃጢአት አንድ ጊዜ እጅ በመስጠት የሕይወት ሙሉ ጉዞ እንዲበላሽ ይፈቅዳል። ስለዚህ እግዚአብሔር ፍቅር ቢሆንም፣ ኃጢአቶች እንደሚያኝክ ትል በመረረ፣ እንደማይጠፋም እሳት በሚያቃጥል ሥቃይ ሊቀጡ ይቻላል።

እነዚህን ነገሮች አንድ ጊዜ ብንረዳ (የእግዚአብሔር ቃል በእንደዚህ ያሉ ጉዳዮች ላይ የሚሰጠውን ግልጽ ቃል በጸጥታ ብናስብ እንረዳቸው ነበር)፣ የኃጢአትን አስከፊ ባሕርይ እጅግ በተሻለ ሁኔታ ወደ መረዳት በመጣን ነበር፤ የገዛ ልባቸው የሚያቀርብላቸውን ክፉ መንገድ በመከተል ወይም ፈቃዱን ያደርጉ ዘንድ በዲያብሎስ ተማርከው የእግዚአብሔርን ጸጋ በግትርነት በሚቃወሙ ሰዎች ላይም ልባችን በጥልቅ ርኅራኄ በተቃጠለላቸው ነበር።

የማትታዘዢ ነፍስ ሆይ፣ እነዚህን ቃላት እስከዚህ ድረስ ያነበብሽ፣ ቆም በዪና አደጋሽን አስቢ! በጌታ በራሱ በኩል በማይጠፋ እሳት እንደሚቃጠል ገለባ ወይም እሾህ እንዳትሆኚ ተጠንቀቂ። ፈጥነሽ ወደ እርሱ ተመለሽና በሕይወት ኑሪ። ሆኖም ሊጠገን የማይችል ጥፋት ቢደርስብሽ፣ የምትወቅሺው ራስሽን ብቻ እንደ ሆነ አስታውሺ፤ የተፈጥሮሽን መሠረታዊ ሕጎች ጥሰሻልና፤ የሚወድሽንና ሊቤዥሽ የሚሻውን፣ አንቺ ግን እንቢ ያልሽውንና የተገዳደርሽውን አምላክ ተቃውመሽ ቆመሻልና። የደነደነውን አንገትሽን ብቻ ብታጎነብሺና በኢየሱስ ማንነትና ሥራ ውስጥ ለመጠለል ብትገዢ፣ የእግዚአብሔር ፍጹም ቅድስና ጉዳትን ሳይሆን በረከትንና እርዳታን ባመጣልሽ ነበር።

አምላካችን የሚያጠፋ እሳት ነው፤ በዚህም አሳብ ውስጥ መጽናናትና በረከት አለ። ለእግዚአብሔር ፍቅር እጅ ስንሰጥና ልባችንን ስንከፍትለት፣ ወደ ውስጣችን ይገባል፤ በውስጣችንም የሚያጠፋ እሳት ይሆናል፤ ለእኛ ለራሳችን ሳይሆን በውስጣችን ላለው ክፋት። ስለዚህ እጅግ ጥልቅና ብፁዕ በሆነ ትርጉም ከሚበላ እሳት ጋር እንኖራለን፣ በዘላለም ቃጠሎ መካከልም እንመላለሳለን ሊባል ይቻላል።

እሳት ሙቀት ነው። ስለ ብርቱ ምኞት፣ ስለ ሞቃት ስሜት፣ ስለ ቅንዓት ግለትና እሳት እንናገራለን፤ እግዚአብሔር በውስጣችን እንደ እሳት ይሆናል ስንልም፣ ለእርሱ ብርቱና የማያቋርጥ ፍቅርን በውስጣችን ያስገኛል ማለታችን ነው። ተጨማሪ ፍቅርን ትናፍቃለህን? በእርግጥ የሚያስፈልግህ ተጨማሪ እግዚአብሔር ነው፤ እግዚአብሔር ፍቅር ነውና፤ እርሱም በልብ ውስጥ ሲኖር ፍቅር በዚያ በኃይል ይኖራል። እግዚአብሔር ሲገባ በግርማዊ ሰልፍ አብሮ በገባው ፍቅር እርሱን ወይም ሰዎችን መውደድ ምንም ችግር የለበትም። በእግዚአብሔር ኑር፤ እግዚአብሔር በአንተ እንዲኖር ስፍራ ስጠው፤ ያን ጊዜም የቅዱሱን የፍቅር መዝሙር ትእዛዛት እያንዳንዳቸውን በዕለት ተዕለት ተግባር የሚገልጠው ፍቅር አይጐድልብህም (1ኛ ቆሮንቶስ 13)።

እሳት ብርሃን ነው። በተፈጥሮ ሁኔታችን በበቂ ሁኔታ ጨለማዎች ነን፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ወደ ማንነታችን ድንኳን ሲገባ፣ የሸኪና ብርሃን በቅድስተ ቅዱሳኑ ውስጥ ማብራት ይጀምራል፤ የክብሩንም ማዕበል በመላው ማንነት ውስጥ ያፈስሳል፤ ስለዚህ ፊት በቅዱስ ብርሃን ይሞላል፤ የትኛውም የዓለም ደስታ ሊያስገኘው ወይም ሊኮርጀው እንኳ የማይችል ግልጽ የመንፈስ ቅልጥፍናና ፍንደቃ ይታያል። በሙሴ ፊት ላይ ያበራው ብርሃን በኢየሱስ ፊት ላይ ካበራው የተለየ ነበር። ያኛው ከውጭ በላዩ ላይ የተወረወረ ነበር፤ ይህኛው ግን ከውስጥ የፈለቀ ነበር። ነገር ግን የሚኖርበት የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ በሆነው ባሕርይ ላይ ለሚገኘው ብፁዕ ውጤት እውነተኛው አምሳያ ከፊተኛው ይልቅ ኋለኛው ነው።

እሳት ንጽሕና ነው። «ማዕድኑ እጅግ ተጣብቆ ከተቀበረበት ዓለት ውስጥ መዶሻና መሮ የያዘ ሠራተኛ ሊያወጣው ምን ያህል ጊዜ የሚወስድበት ይመስልሃል? ነገር ግን ወደ ታላቁ የብረት ማቅለጫ ምድጃ ውስጥ ቢጣሉ፣ እሳቱም እስከሚያቃጥል ግለት ቢራገብ፣ ነፋሱም በሚነደው ክምር ውስጥ እያገሣ ቢያልፍ፣ ምሽት ሲገባ ዝቃጩና ጥራጊው ሁሉ የተለየለት የንጹሕና ፈሳሽ ብረት ፍም ጅረት ወደሚጠብቀው ቅርጽ ማውጫ ይፈስሳል።» ይህ እግዚአብሔር ለእኛ የሚያደርግልን ነገር ምሳሌ ነው። እንዲያውም ከዚህ ይበልጣል፤ እንጨቱን፣ ሣሩንና አገዳውን፣ አሸዋውንና ዝቃጩን፣ የባሕርያችንን ራስ ወዳድነትና ክፋት ያቃጥላል፤ ስለዚህ በመጨረሻ ወርቁ፣ ብሩና የከበረው ድንጋይ ብቻ ይቀራሉ። የሚያስሩን እስራቶች ይቃጠላሉ፤ ከራሳችን ግን አንዲት ጠጕር እንኳ ወደ ምድር አትወድቅም።

«ጌታ ብርን እንደሚያጠራ አንጥረኛ ይቀመጣል።» አንጥረኛውም እርሱ ነው፤ እሳቱም እርሱ ነው። ከእግዚአብሔር ጋር መገናኘት፣ በቅዱስ መንፈሱ መታጠብ፣ ባሕርያችንን ዘወትር ለእርሱ መስጠት በእኛ ላይ አስደናቂ ለውጥ ያመጣል። መጀመሪያ ላይ የሚቀልጠው ብረት ገጽ ጨለማና ደብዛዛ — ጥቁር ብርቱካናማ ቀይ — ሊሆን ይችላል፤ በላዩም ብልጭ ድርግም የሚል ነበልባል ያልፋል፤ ሂደቱ ሲቀጥል ግን ቀለሙ እየቀለለ ይሄዳል፣ ጥቁሩ ጢስ ይወገዳል፣ ብረቱም የተመልካቹን ፊት የሚያንጸባርቅ፣ እጅግ የተወለወለ መስተዋት መልክ ይይዛል። ሂደቱ ረጅም ሊሆን ይችላል፤ ውጤቱ ግን እርግጥ ነው።

እሳት በወሰን በሌለው ፍቅር ቢሰጥም የሚያሠቃይና የሚያስፈራ አይደለምን? ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን ከምንችለው በላይ አይጭንብንም፤ እንድንታገሥም ያስችለናል። አሮጌዎቹ ክፋቶች አንዱ በሌላው ኃይላቸውን ሲያጡ ስናይም ከካሳ የሚበልጥ ይሆንልናል። በዚህ ሕይወት የሰው ባሕርያችን ክፍል ከሚመስለው የኃጢአት ዝንባሌ ፈጽሞ ነጻ አንሆንም። በዚህ በሰማይ ወዲህም ከቶ ፍጹማን አንሆንም፤ ነገር ግን ወደ እግዚአብሔር ልጅ መልክ እየጨመረ እየተለወጥን እንደምንሄድ ልንጠብቅ እንችላለን።

እንደ እሳት የሆንህ አምላክ ሆይ፣ በባሕርያችን ውስጥ ሥር ለሰደዱት ኃጢአቶቻችን የሚያጠፋ እሳት ሁንባቸው፤ የሚያሳዝንህ ሁሉ ለቅዱሱ የጸጋህ ግለት እጅ ለመስጠት እስኪገደድ ድረስ፣ ከኃጢአትም አርነት የወጣው መላው ማንነታችን በቅድስናና በጽድቅ ሊያገለግልህ እስኪጀምር ድረስ፣ በውስጠኛው ልባችን ውስጥ በጥልቅ አቃጥል፤ ይህንንም የምንለምነው የተቀደሰውን እሳትህን በምድር ላይ ሊያነድ በመጣው በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ነው!