ሲናና ጽዮን

«ወደ ጽዮን ተራራና ወደ ሕያው እግዚአብሔር ከተማ ደርሳችኋል፥ … በደስታም ወደ ተሰበሰቡት ወደ አእላፋት መላእክት፥ በሰማያትም ወደ ተጻፉ ወደ በኵራት ማኅበር፥ የሁሉም ዳኛ ወደሚሆን ወደ እግዚአብሔር፥ ፍጹማንም ወደ ሆኑት ወደ ጻድቃን መንፈሶች፥ የአዲስም ኪዳን መካከለኛ ወደሚሆን ወደ ኢየሱስ፥ ከአቤልም ደም ይልቅ የሚሻለውን ወደሚናገር ወደ መርጨት ደም ደርሳችኋል።» (ዕብራውያን 12:22-24)።

እነዚህ ዕብራውያን ክርስቲያኖች ምንኛ ታላቅ ግርማን ለምደው ነበር — የእብነ በረድ አደባባዮች፣ ነጭ የለበሱ የሌዋውያን ብዙ ሕዝብ፣ ያማሩ ልብሰ ተክህኖዎች፣ የምልክትና የሥርዓት የመዝሙር ዝማሬም ክብርና ድምቀት! ወደ ምንኛ ያለ ተቃራኒ ሁኔታስ ዝቅ አሉ — የተናቀና የተጠላ ወገን ከሆኑት ድሆች፣ የተጨነቁና የተሰደዱ አባላት ጋር በአንድ አዳራሽ ወይም ትምህርት ቤት የሚደረግ ስብሰባ! በእርግጥ ታላቅ ለውጥ ነበረ፤ በመንፈስ ቅዱስ የተቃኘው ጸሐፊም ይህን በሚገባ ያውቅ ነበር፤ በእነዚህም ግሩም ቃላት — የክርክሩ ሁሉ ልዕልና ያለው ፍጻሜና ዘውድ በሆኑት ቃላት — ለተዉት ለእያንዳንዱ ነገር መንፈሳዊ አቻ፣ እውነተኛ ነገር፣ ዘላለማዊ ባለ አካል ነገር እንደ ተሰጣቸው፣ ይህም ሺህ ጊዜ ተቈጥሮ የሚበልጥ ካሳ እንደ ሆነ ሊያሳይ ተነሣ።

«ደርሳችኋል።» ጸሐፊው ይህ ነገር ለወደፊት የሚሆን፣ የሰማይ አደባባዮች በተዋጁና በከበሩ መናፍስት ሕዝብ ለሚሞሉበት ለአንድ ታላቅ ቀን የተጠበቀ ተሞክሮ ነው የሚለውን ሐሳብ ለመቀበል እንቢ ይላል። በዚያ በተባረከ ሁኔታ የተቀደሱ የበዓል ታላላቅ ቀኖች እንደሚኖሩ ከተወደደው ሐዋርያ ራእይ ግልጽ ነው። ነገር ግን እነዚህ ቃላት የሚያመለክቱት ከእነዚያ አንዱንም አይደለም። አሁን የሆነውን የሚያመለክተውን ያን ግሥ ልብ በል፦ «ደርሳችኋል።» እነዚህ ዕብራውያን ክርስቲያኖች ተሰድደው፣ ደክመውና ተዋርደው ሳሉ፣ ወደ ጽዮን ተራራ፣ ወደ ሕያው እግዚአብሔር ከተማና በበዓል ወደ ተሰበሰቡት ወደ ተዋጁት ብዙ ሕዝብ አስቀድመው ደርሰው ነበር። እነዚህን በዓይን አለማየታቸውና በሥጋ እጅ ሊዳስሷቸው አለመቻላቸው ወደ እነዚህ ክቡራን እውነታዎች መድረሳቸውን ለመጠራጠር ምክንያት አልነበረም። ለእነርሱ እውነት የነበረውም በሕያው እምነት ከጌታ ኢየሱስ ጋር አንድ ለሆነ ለእያንዳንዱ የእነዚህ መስመሮች አንባቢ እውነት ነው።

እኛ የጽዮን ተራራ ወገኖች ነን። «ሊዳሰስ ወደሚችል ወደሚቃጠልም እሳት … አልደረሳችሁምና፤ … ነገር ግን ወደ ጽዮን ተራራ … ደርሳችኋል።» በእነዚህ ሁለት ቃላት ጥሪ ሁለት ተራሮች በፊታችን ይነሣሉ። በመጀመሪያ ሲና፣ የተራቆተና የሚያስፈራ፣ በዐውሎ ነፋስ የተሰነጠቀ፣ በምድር መናወጥ የተከፈለ ተራራ ነው፤ የተጓዡን ሕዝብ ደረጃ በደረጃ እየመሩ በእግሩ ሥር እስኪሰፍር ድረስ ያደረሱት የሰፋፊዎቹ የአሸዋ ድንጋይ መተላለፊያዎች ማእከልና መድረሻ ነው።

ነገር ግን ሲና በተፈጥሮው ታላቅ ቢሆንም፣ የሽብር ነገሮች ሁሉ በአንድ ላይ የተሰበሰቡ በሚመስሉበት በዚያ የማይረሳ ቀን እጅግ የበለጠ ታላቅ ሆኖ መሆን አለበት። ከሚያንዣብቡት ደመናዎች ጥቍረት ውስጥ የተሰነጠቀ የመብረቅ ብልጭታ ነበረ። የእኩለ ሌሊት ጨለማ ነበረ፤ ማስተጋባቱ በእነዚያ በሚያስተጋቡ መተላለፊያዎች እንደ ጎርፍ የሚጓዝ የነጐድጓድ ጩኸት፣ የዐውሎ ነፋስ ሁከት፣ ዳግመኛ እንዳይሰሙት የለመኑበትም የቃሎች ድምፅ ነበረ። ይህ ሁሉ የተደረገው ለሕዝቡ የእግዚአብሔርን ግርማ፣ መንፈሳዊነትና ቅድስና ለማስተማር ነበር። ውጤቱም ፍርሃት ነበር፤ በእግዚአብሔር ታላቅነትና ቅድስና እና ትዝ ባላቸው በገዛ ማጕረምረማቸውና ጕድለቶቻቸው መካከል ያለውን ልዩነት አይተው በሚንቀጠቀጡ ኃጢአተኞች ልብ ውስጥ የገባ ፍርሃት። ሙሴ እንኳ፦ «እጅግ እፈራለሁ እንቀጠቀጥማለሁ» አለ።

ከዚህ በተቃራኒ ደግሞ የጽዮን ተራራ፣ የዳዊት ቤተ መንግሥትና የእግዚአብሔር መቅደስ የቆሙበት ያ ያረጀ ግራጫ ዓለት ይቆማል — በአይሁድ አስተሳሰብ በቅዱሳን ትዝታዎችና በመለኮታዊ ግንኙነቶች የተቀደሱ ስፍራዎች። «እግዚአብሔር ጽዮንን መርጦአታልና፥ ማደሪያውም ትሆን ዘንድ ወድዶአታልና። ይህች ለዘላለም ማረፊያዬ ናት፤ ወድጃታለሁና በዚህ አድራለሁ።» ለአምላኪው አይሁዳዊ የጽዮን ተራራ የምድር ሁሉ ደስታ፣ የቅድስና ተራራ፣ የታላቁ ንጉሥ ከተማ ነበረች። በዕድሜ ብዛት የሸበቱት አዳራሾቿ የእግዚአብሔር መኖሪያና ማደሪያ እንደ ሆኑ ይታወቅ ነበር። የሸበቱት ኮረብቶቿ ገጽታ ብቻ በጠላቶቿ ልብ ውስጥ ድንጋጤን ማሳደሩ አይቀርም ነበር። ልጆቿም ግንቦቿን እየቈጠሩ፣ ምሽጎቿን እያስተዋሉ፣ አዳራሾቿን እያሰቡ በቅጥሮቿ ዙሪያ በኩራት ይመላለሱ ነበር፤ አባቶችም በልጅነታቸው እነርሱ ራሳቸው የተቀበሉትን የክብሯን ታሪኮች ለልጆቻቸው ይነግሩ ነበር (መዝሙር 48)።

የዚህች ከተማ አቻ አሁንም የእኛ ናት፤ ለዘላለምም የእኛ ናት። የክብሩ ብርሃን ከእነዚያ የጥንት ድንጋዮች ላይ ደብዝዞ፣ መሠረቶቿ ጽድቅ፣ ቅጥሮቿ ሰላም፣ ደጆቿም ምስጋና በሆኑት በእውነተኛዪቱ የእግዚአብሔር ከተማ ላይ ሊያርፍ ተሸጋግሯል፤ እርሷም ከጊዜ ጭጋግና ደመና ባሻገር፣ ከፀሐይ ወይም ከጨረቃ ሳይሆን ከእግዚአብሔር ፊት በሚበራ ብርሃን ውስጥ ከፍ ብላ ትታያለች። በሌላ አነጋገር፣ በዚህ ዓለማት ውስጥ በአንድ ስፍራ ንጹሐንና ውቦች የሆኑ፣ የሰው ዘር ቤተ ሰብ ምርጦች የሆኑ ነፍሳት ቅዱስ ማኅበር አለ፤ እነርሱም የሰው እጅ ከቶ ባልገነባው፣ የሰው ኃጢአትም ከቶ ባላረከሰው ቤት ተሰብስበዋል። ቅጥሮቿ ኢያሰጲድ፣ ደጆቿ ዕንቍ ናቸው። ጸያፍ ነገር ሁሉ ርኵሰትና ውሸትም የሚያደርግ ወደ እርስዋ ከቶ አይገባም።

አባቶች በእንግድነት ጉዞአቸው ያችን ከተማ ከሩቅ አዩአት፤ በዓይናቸው ፊት እያበራች ዘወትር ወደ ፊት ትጠራቸው ነበር፤ ከወጡበትም አገር እንዳይመለሱ ትከለክላቸው ነበር። የፍጥሞው ባለ ራእይም በመለኮታዊ ክብር ተጥለቅልቃ ከሰማይ ከእግዚአብሔር ዘንድ ስትወርድ አያት።

ወደዚያች ከተማ ደርሰናል። እርሷ ወደ ልባችን ወርዳለች፤ ዕለት ዕለት በመንገዶቿ እንመላለሳለን፤ በብርሃኗ እንኖራለን፣ አየሯን እንተነፍሳለን፣ መብቶቿንም እናጣጥማለን። በተሞክሮአችን ነጐድጓድና ሽብር ያለበት የሲና ተራራ አቻ የለንም፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ይመስገን፣ የተባረኩና የተቀደሱ መብቶች ያሉበት የጽዮን ተራራ እውነታ አለን። ሲና ጊዜያዊና በመካከል የገባ ሕግ ነው፤ ጽዮን ዘላለማዊና ጸንቶ የሚኖር ወንጌል ነው። ሲና ሊፈርሱ በተሠሩ የሰው ውሳኔዎችና ስእለቶች የተሞላ ነው፤ ጽዮን የጸጋ ምርጫ ነው። ሲና በሕግ ነጐድጓድ የሚያስፈራ ነው፤ ጽዮን በእግዚአብሔር ልብ ፍቅር ልመና የሚራራ ነው።

እኛ የታላቅ የበዓል ብዙ ሕዝብ አካል ነን። ወደ ክርስቶስ የተመለሰው አይሁዳዊ የጌታ ነገዶች በሚወጡበት በዓመታዊ በዓላት ይሰበሰቡ የነበሩትን ታላላቅ ሕዝብ ይናፍቅ ይሆናል፤ ያን ጊዜ ዘመዶችና ወዳጆች በአንድነት ወደ እግዚአብሔር ቤት ሲሄዱ በጣፋጭ ምክር ይመካከሩ ነበር። ነገር ግን ለተከፈተው የእምነት ዓይን፣ በስግደት የሚንበረከኩባቸው ክፍሎች፣ የጥንቱ ተራራ በእሳት ፈረሶችና ሰረገሎች እንደ ተሞላ፣ በሚያበሩና በበዓል በተሰበሰቡ ብዙ ሕዝብ የተሞሉ ነበሩ። እነዚህም ለእኛ ደግሞ ናቸው።

በደስታ የተሰበሰቡ አእላፋት መላእክት አሉ። አእላፋት። ሺህ ጊዜ ሺህ ጌታችንን ያገለግሉታል፤ እልፍ ጊዜ እልፍም በፊቱ ይቆማሉ። ስለዚህ ቅዱሱ ሰው በመንፈሱ ወደ እውነተኛ አምልኮ መሠዊያ ደረጃዎች ሲወጣ፣ ሁሉም ለአንድ ጌታ የተሰጡና በአንድ የአምልኮ ሥራ የሚተባበሩ የሚራሩ መናፍስትን ታላቅ ሠራዊት አልፎ ይሄዳል። አድምጥ! ስትቀርብ በዙፋኑ ዙሪያ የብዙ መላእክትን ድምፅ አትሰማምን?

ደግሞም የበኵራት ማኅበርና ቤተ ክርስቲያን አለ። እግዚአብሔርን በቅንነት ባመለክን ቍጥር የተዋጁትን ቤተ ክርስቲያን እንገናኛለን። በብዙዎቹ አብረውን በሚያምኑት ዘንድ ያልታወቀና ያልተለየ የሚታየው ቤተ ክርስቲያን የአንድ ትንሽ ክፍል አባላት ልንሆን እንችላለን። ከቅዱሳን ጋር ካለ ውጫዊ ኅብረትና ግንኙነት ሁሉ ተለይተን፣ በሕመም ክፍል ውስጥ ታስረን ወይም ስለ ወንጌል ብለን ራሳችንን ወደ አንድ ብቸኛ ስፍራ አግልለን ልንሆን እንችላለን፤ ነገር ግን የየትኛውም ኅብረት፣ ወገን፣ ቤተ እምነትና ስም ካሉ ቅዱሳን ነፍሳት ጋር ካለን ሕያው ኅብረት ምንም ሊያገልለን አይችልም።

ስምህ በምንም የቍርባን ተቀባዮች መዝገብ ወይም የቤተ ክርስቲያን መዝገብ ላይ ያልተጻፈ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን በሰማይ በበጉ የሕይወት መጽሐፍ ተጽፎአልን? እንዲህ ከሆነ ደስ ይበልህ! ይህ መናፍስት ስለ ተገዙላችሁ ከምትደሰተው ይልቅ እጅግ አስፈላጊ ነው። ደግሞም አስታውስ፣ እግዚአብሔርን ባመለክህ ቍጥር በዚህም ሆነ በዚያኛው የሥጋ ስሜት መጋረጃ ማዶ ካሉ ብዙ የነፍሳት ሠራዊት ጋር ወደ እውነተኛው መቅደስ ደረጃዎች ትወጣለህ። ከክርስቶስ ጋር አንድ በመሆናቸው ለዘላለም እርስ በርሳቸው አንድ የሆኑትን ሕይወትም ሞትም፣ ሥርዓትም የቤተ ክርስቲያን አደረጃጀትም ሊለያቸው አይችልም።

ደግሞም ፍጹማን የሆኑት የጻድቃን መንፈሶች አሉ። ቀዳሚው ሐረግ ይልቁን ስለ አዲስ ኪዳን አማኞች የሚናገር ከሆነ፣ ይህኛው የብሉይ ኪዳንን ቅዱሳን የሚገልጥ ተደርጎ ሊወሰድ ይችላል። ወይም አንደኛው አሁንም በምድር ላይ እግዚአብሔርን የሚያገለግሉትን የሚያመለክት ከሆነ፣ ሌላኛው ምናልባት ወደ እግዚአብሔር ፊት ያለፉትንና ፍጻሜያቸውንና ብፅዕናቸውን ያገኙትን ያመለክታል።

መንፈስ በምድርና በሰማይ ያለውን ያን ደስ የሚለውን ማኅበር — ፕላኔቶች በማእከላዊው ፀሐይ ዙሪያ እንደሚዞሩ በአዳኙ ዙሪያ እየዞረ የፍቅርንና የአምልኮን ማዕበልና ጎርፍ የሚልከውን ማኅበር — አንድ ጊዜ እውን አድርጎ መረዳት ሲችል፣ ብቸኛና ተስፋ ቢስ ሊሆን የሚችል፣ ያለፈውን ሊያዝን የሚችል፣ የአሁኑን ሊያቃልል የሚችል ማን ነው? በእርግጥም ጆሮ በሰማይና በምድር ከምድርም በታች ያለውን የፍጥረትን ሁሉ ታላቅ ስምምነት ሲለይ፣ እነርሱም «በረከትና ክብር ምስጋናም ኃይልም ከዘላለም እስከ ዘላለም በዙፋኑ ላይ ለተቀመጠው፥ ለበጉም ይሁን» ሲሉ፣ ከመዘመር ራሱን ሊገታ የሚችል ማን ነው?

ወደ ኢየሱስ ደም ደርሰናል። በእግዚአብሔርና በሰውም መካከል ያለው መካከለኛው፣ ጻድቅ የሆነ ኢየሱስ ክርስቶስ ባይኖር ኖሮ፣ ወደ ግርማዊው የሁሉ ዳኛ ለመቅረብ ባልደፈርን ነበር። እርሱም አዲሱን ኪዳን ያጸናውን፣ ኃጢአታችንን ያነጻውንና አሁንም ከክፉ ሕሊና እንድንረጭ ዘወትር የሚጠቅመውን እጅግ የከበረ ደሙን ባያፈስስ ኖሮ ለተመረጠበት ሥራ ባልበቃ ነበር፤ ይህ ደም ነፍስ በንስሐ እንባና በእምነት ቃላት ኃጢአቷን ስትናዘዝና ይቅርታን ስትፈልግ ወዲያውኑ የበደልን እድፍ ሁሉ ያስወግዳል።

ከአቤል ደም ይልቅ የሚሻለውን ይናገራል። ያ የሰማዕትነት ደም ነበረ፤ ይህ የመሥዋዕት ደም ነው። ያ ከምድር ሲጮኽ እርግማንን አመጣ፤ ይህ ስለ ምሕረት ብቻ ይማልዳል። ያ ቍጣን አወጀ፤ ይህ የሚያስታርቅ ፍቅርን ያውጃል። ያ ነፍሰ ገዳዩን ወዳተመው ቅጣት መራ፤ ይህ በመዳን ይፈጸማል። ያ ለሞት ነበረ፤ ይህ ለሕይወት ነው።

ደም ሁሉ ጩኸት አለው። የኢየሱስን ደም ጩኸት አድምጥ። ለሰው ስለ እግዚአብሔር ይናገራል። ለእግዚአብሔር ስለ ሰው ይናገራል። ዐውሎ ነፋሱ በቀራንዮ ላይ ስለ ወረደና ኃይሉን ስለ ጨረሰ ኵነኔ፣ ቍጣ፣ ፍርድ እንደሌለ ይነግረናል። ወደ አባታችንም ስንሄድ እንደ ታረደ በግ ከሆነው ከበጉ ቍስሎች ስለ እኛ ይማልዳል።

የከበረ ደም ሆይ! ከአቤል ደም የምትሻል ከሆንህ፣ ከቶ ከታረዱት እንስሶች ደም ሁሉ፣ ከቶ ከቀረቡት መሥዋዕቶች ሁሉ፣ በሰው በጎነት ኃይል ከቶ ከቀረቡት እንባዎችና ጸሎቶች ሁሉ ምንኛ ትበልጣለህ! አንተን እምቢ ልንልህ፣ ወይም ከሚማልደው ጩኸትህ ፊታችንን ልናዞር፣ ወይም በአንድ ወቅት ከመስቀል ላይ የተናገረውንና አሁን ከሰማይ የሚናገረውን ልንቀበል እንቢ ልንል አንችልም፤ አንፈልግምም!