ፍጹሙ ሕይወት

«ከሰው ሁሉ ጋር ሰላምን ተከታተሉ ትቀደሱም ዘንድ ፈልጉ፥ ያለ እርሱ ጌታን ሊያይ የሚችል የለምና። የእግዚአብሔር ጸጋ ለማንም እንዳይጎድለው፥ ብዙዎቹም የሚረክሱበት አንድ መራራ ሥር ወደ ላይ በቅሎ እንዳያስጨንቅ…» (ዕብራውያን 12:14-15)።

እነዚህ ቃላት እንደ ሰማይ የራሱ ሙዚቃ ከፍ ብሎ እንደሚያስተጋባ ዜማ ምንኛ ያማሩና ግርማ ያላቸው ናቸው! ከዚህ በሐዘን ከተመታውና በጦርነት ከሚታመሰው ዓለም እንዳልመነጩ ግልጽ ነው፤ በምድር ላይ ያለውን ሕይወታችንን ለመቅረጽና ለማነጽ የታሰቡ ከመንግሥተ ሰማያት ሕጎች አንዱ ናቸው። እነዚህን ለመታዘዝ የሚመርጡ ሰዎች በሰዎች መካከል ስምና ዝና ላያገኙ ይችላሉ፤ ነገር ግን እጅግ እጅግ የሚበልጥ ነገር ያገኛሉ — የብፅዕናን ደስታ፣ የአዳኙን ፈገግታና እግዚአብሔርን ማየትን።

በመካከላችን ዓለም ያልተገባቸው ነፍሳት አሉ፤ ዓለም ግን ባያቸው ጊዜ እጅግ መራራ መርዙን ያዘጋጅባቸዋል። እነርሱ ከባልንጀሮቻቸው ምኞትና ዕቅድ፣ ግርግርና ስሜት ልባቸውን ያነሡ ናቸው፤ ሕይወታቸው በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮ በጸጥታ ይኖራሉ፤ ማንንም ሳያውቁ በማንም ሳይታወቁ መኖር ይበቃቸዋል። የሚጓጉለት እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘትን፣ እርሱን ማወቅን — ይልቁንም በእርሱ መታወቅን — እንዲሁም እርሱን የሁለንተናቸው ማእከል፣ መዘውርና የመጨረሻ ዓላማ አድርገው የባሕርያቸውን ፍጹም ሚዛን በእርሱ መጠበቅን ብቻ ነው። የእነዚህን ጥልቅና የተባረኩ ቃላት ወሰን የሌለው ትርጉምና ውበት ከሁሉ ይበልጥ የሚረዱት ምናልባት እንደነዚህ ያሉት ነፍሳት ናቸው።

እዚህ ላይ ወደ እግዚአብሔር ያለን አቋም ተገልጧል። «ቅድስናን ተከታተሉ።» በተሻሻለው ትርጉም ይህ «መቀደስን» ተብሎ ተተርጉሟል። ይህ የእንግሊዝኛ ቃል ደግሞ በበኩሉ «መለየት» ለሚለው ሐሳብ የቆመ የላቲን አቻ ቃል ብቻ ነው፤ ሲና ከተራሮች መካከል፣ ሰንበት ከሳምንቱ ቀናት መካከል፣ ሌዋውያን ከአይሁድ መካከል፣ አይሁድም ከምድር አሕዛብ መካከል እንደ ተለዩ።

ነገር ግን ከዚህም ሁሉ በላይ የጠለቀ ሐሳብ አለ። ሰዎች፣ ስፍራዎችና ነገሮች ለምን ተለዩ? እግዚአብሔር በዚያ ስለ ነበረ አይደለምን? እርሱ በኃይልና በክብር በሲና ላይ ወረደ፤ ስለዚህ በታችኛው ተዳፋቱ ዙሪያ ወሰን ማበጀት አስፈለጋቸው። እርሱ ከሥራው ሁሉ በሰባተኛው ቀን ሊያርፍ መረጠ፤ ስለዚህ ያ ቀን ተባረከ፣ ተቀደሰም። አይሁድን የገዛ ወገኑ፣ ሌዋውያንንም ካህናቱ እንዲሆኑ መረጠ፤ ስለዚህ ከሌሎች ሁሉ ተለይተው ተቀመጡ። በሸኪና ብርሃን እያበራ በቍጥቋጦው ውስጥ ለሙሴ ተገለጠ፤ ስለዚህ ስፍራው የተቀደሰ መሬት ሆነ፤ እረኛውም ጫማውን ከእግሩ ማውለቅ አስፈለገው። በሌላ አነጋገር፣ የሚቀድሰው የእግዚአብሔር ሀልዎት ነው። በዓለማት ሁሉ ውስጥ በእውነት ቅዱስ የሆነ አንድ አካል ብቻ አለ። ቅድስና የእርሱ ባሕርይ ነው፤ የእርሱ ባሕርይ ብቻ። ከእግዚአብሔር ተለይተን ከቶ ቅዱሳን ልንሆን አንችልም፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ወደ ሰው መንፈስ ሲገባ ቅድስናን ይዞ ይገባል። እንዲያውም በሰው ውስጥ ያለው የእግዚአብሔር ሀልዎት ራሱ ቅድስና ነው።

አንድ ክፍል ወይም አንድ የሕዝብ ሕንፃ ደስ በሚያሰኝ የፀሐይ ብርሃን ሊሞላ ይችላል። ነገር ግን ያ የፀሐይ ብርሃን የክፍሉ ገንዘብ አይደለም፤ የእርሱ ንብረት አይደለም። በያዘው ነገር ልታደንቀው አትችልም፤ የምሽት ጥላ ሲሰበሰብና የፀሐይን ፊት ሲጋርድ ክፍሉ እጅግ ይጨልማልና። ብርሃን የሚሆነው ፀሐይ በውስጡ እስካደረች ድረስ ብቻ ነው። እንዲሁም የሰው መንፈስ ከእግዚአብሔር ተለይቶ ምንም ቅድስና የለውም። ቅድስና ማናችንም የራሳችን ነው ልንለው የምንችል ትርፍ ወይም ንብረት ወይም ባሕርይ አይደለም፤ በውስጣችን የሚያድረው የእግዚአብሔር ብርሃንና ክብር ነው። እግዚአብሔር የሚያድርበት ሰው ቅዱስ ነው። እግዚአብሔር በበለጠ ሙላት የሚያድርበት ሰው የበለጠ ቅዱስ ነው። አእምሮው ምንም ያህል ደካማ፣ የምድር ዕጣውም ምንም ያህል የተናቀ ቢሆን፣ በመንፈስ ቅዱስ አማካይነት በእግዚአብሔር ሀልዎት ከሁሉ ይበልጥ የተያዘና የተሞላ ሰው ከሁሉ የበለጠ ቅዱስ ነው። ሐዋርያው ስለ አማኞች «ሥጋችሁ በእናንተ ውስጥ ያለ የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ ነው» (1ኛ ቆሮንቶስ 3:16፤ 6:19) ለማለት ይችል ስለ ነበረ፣ ቅዱሳን ብሎ መጥራቱ ሊያስደንቀን አይገባም።

እንግዲያስ ቅዱሱ ጸሐፊ ቅድስና በጥረት የሚገኝ ነገር እንደ ሆነ አድርጎ «ቅድስናን ተከታተሉ» ብሎ ስለ ምን ያዘናል? ምክንያቱም ቅድስና የሰው መንፈስ በእግዚአብሔር መንፈስ መሞላት ቢሆንም፣ ያን የተባረከ ስጦታ ለማግኘትና ለመደሰት ብንሻ እኛ ልንጠብቃቸው የሚገቡ እጅግ አስፈላጊ የሆኑ አንዳንድ ቅድመ ሁኔታዎች አሉ።

ለራስ ምንም ምሕረት አታድርግ። ራስ ሁልጊዜ ከብዙ ተለዋዋጭ መልኮቹ በአንዱ ወይም በሌላው ራሱን ይገልጣል። ከእርሱ ፈጽሞ እንደምትገላገል አትጠብቅ። ድል አድርጌዋለሁ ብትል እንኳ፣ ያን ጊዜ በራስህ የመርካት ፈገግታ ሥር ተደብቆ ያደባል። በሃይማኖታዊ ትዕቢት፣ በበጎነት ከሌሎች የመብለጥ ምኞት፣ ሰዎች ስለ ትሕትናችን ሲያወሩ በምንሰማበት እርካታ ሊገለጥ ይችላል። ራስ ባለበት እግዚአብሔር ሊመጣ ስለማይችል ያለ ማቋረጥ መትጋትን ይጠይቃል። እርሱ ክብሩን ለሌላ አያካፍልም። ለእንቅልፍ ስንዘጋጅ «ጠላትህ መጣብህ» የሚለውን ጩኸት ልንጠብቅ እንችላለን፤ ራስ ወደ እልፍኞቻችንና እጅግ ወደ ጠለቀው የብቸኝነት ስፍራዎቻችን እንኳ ሰርጎ ይገባልና።

የሐዋርያው የጴጥሮስን መልእክቶች የሚያነብ ሰው የክርስትና ሕይወት ግርማ ያለውና የሚያስፈራ ባሕርይ፣ ዘወትር የመትጋት አስፈላጊነት፣ የትጋት፣ ራስን የመግዛትና ራስን የመካድ አጣዳፊነት ሳይሰማው አይቀርም። ይህ ቅዱስ ስሜታዊነት ምነው በኖረን! ራሳችንን ዘወትር እየጠበቅን፣ ለራሳችን ከቶ ሳንራራ፣ ለራሳችን ምሕረት የለሾች ስለ ሆንን ለሌሎች መሐሪዎች ሆነን፣ በእግዚአብሔርና በሰው ፊት ነውር የሌለባት ሕሊና እንድትኖረን ዘወትር እየተጋን።

ራስህን ለእግዚአብሔር ስጥ። እርሱ በባሕርያችን ውስጥ ተቃውሞ ከሁሉ የሚያንስበትን ስፍራ ዘወትር ይፈልጋል። እንዲያገኘው እርዳው፤ ሲያገኘውም የተባረከ መንገዱን እንዲሄድ ፈጽሞ ፍቀድለት። «የሚላችሁን ሁሉ አድርጉ።» እግዚአብሔር በውስጥህ የሚሠራውን አንተ ወደ ውጭ ፈጽመው። የእግዚአብሔርን ሐሳቦች ወደ ዕለት ተዕለት የመታዘዝ ቋንቋ ተርጕማቸው። በልቡ ያለውን ዓላማ ሁሉ ትፈጽም ዘንድ፣ በሸክላ ሠሪ እጅ እንዳለ ጭቃ ለንክኪው ተገዥ ሁን። እንደ ፈረስና እንደ በቅሎ አትሁን፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ስለ አንተ ላለው ዓላማ እንቅስቃሴ ሁሉ አፍህ ለስላሳ ይሁን። ይህን አቋም መጠበቅ አስቸጋሪ ሆኖ ቢያገኝህ፣ ችግርህን ለመንፈስ ቅዱስ መንገርህን አትርሳ፤ ልብህንም የሚደላደልና የማይነቃነቅ፣ የጸናና የሚታዘዝ አድርጎ እንዲጠብቀው ታመነው።

ለዚህ ጊዜ ስጥ። «ተከታተሉ» ይላል። ይህ ልማድ በአንድ ዝላይ ወይም በአንድ ጊዜ ተወርውሮ የሚገኝ አይደለም። ወደ ፍጹምነቱ ሊደርስ የሚችለው ለብዙ ዓመታት ራስን ከመግራትና በጥንቃቄ ራስን ከማነጽ በኋላ ብቻ ነው። ዘወትር በክርስቶስ መኖር፣ ራስን ለእግዚአብሔር መስጠት፣ የባሕርያችንን መስኮቶች ሁሉ ለጸጋው ሙላት ክፍት አድርጎ መጠበቅ፣ በአደጋና በፈተና መካከል፣ በሐዘንና በመከራ ጊዜ ሁሉ በቀላሉ ወደ እርሱ — ደግሞም አስቀድሞ ወደ እርሱ — መመለስ፣ ይህ በተፈጥሮ የሚመጣ አይደለም፤ ነገር ግን በልማዳዊ ትጋት ሁለተኛ ተፈጥሮ ሊሆን ይችላል።

ነገር ግን የጥረት ስሜት አብቅቶ ነፍስ በቀላሉና ሳታስበው «በንቃት በምታስብበት ሰዓት ሁሉ» ወደ እግዚአብሔር እስክትመለስ ድረስ ይህ የግድ የጊዜ ሥራ መሆን አለበት። ይህን የተባረከና ዘላቂ የነፍስ አቋም ገንዘብ ልናደርግ ብንሻ፣ በእውነት የከበረውን ማንኛውንም ነገር ለማግኘት እንደምናደርገው ሁሉ ይህንንም ለማግኘት ጊዜ መስጠት አለብን። የጎን ጨዋታ መሆን የለበትም፤ የዕረፍት ወይም የትርፍ ሰዓት ሥራ፣ ወይም ጊዜ ማሳለፊያ መሆን የለበትም፤ ነገር ግን የሕይወት ቁም ነገር፣ የሕይወትን ሰንሰለት ልዩ ልዩ ዶቃዎች ሁሉ በአንድ ክር የሚያገናኝና ለሁሉም ውብ አንድነት የሚሰጥ ዓላማ ሊሆን ይገባል።

እንደዚህ ላለው ባሕርይ እግዚአብሔርን ማየት ይሰጠዋል። «ልበ ንጹሖች ብፁዓን ናቸው፥ እግዚአብሔርን ያዩታልና።» ሙሴ በደመናው ልብ ውስጥ በቆየባቸው አርባ ቀናት እግዚአብሔርን ፊት ለፊት ባየ ጊዜ አንተ በአጠገቡ ብትሆን ኖሮ፣ ቅዱስ ባትሆን እርሱን ባላየኸው ነበር። ሰማዕቱ እስጢፋኖስ የእግዚአብሔርን ክብርና የሰው ልጅን በአጠገቡ ቆሞ ባየ ጊዜ አንተ አጠገቡ ብትቆም ኖሮ፣ ቅዱስ ባትሆን ዓይኖችህ ምንም ባልለዩ ነበር። እንዲያውም ያለ ቅድስና በዕንቍ ደጅ ውስጥ ማለፍ ቢቻልህ እንኳ የሰንፔር የሚመስለውን ብልጭታ ባላየህ ነበር፤ የራስህን የጨለማ ክበብ ይዘህ ትሄድ ነበር፤ ያ የሚያበራ ራእይም ስትቀርብ ይጠፋ ነበር። «ያለ ቅድስና ጌታን ሊያይ የሚችል የለም።»

አእምሮ ዓይኖች እንዳሉት ልብም ዓይኖች አሉት፤ ቅድስና ሲጎድል እነዚህ ዓይኖች በብርቱ ይደክማሉ፤ ስለዚህ በራሳቸው አስተያየት ጥበበኞች የሆኑት አያዩም፤ የዋሆች፣ ትሑታንና ልበ ንጹሖች የሆኑት ግን የተሰወሩትንና የተዘጋጁትን የእግዚአብሔር ነገሮች ያያሉ። እግዚአብሔርን በቃሉ፣ በፍጥረት፣ በዕለት ተዕለት ሕይወትና በእልፍኝ ኅብረት ውስጥ ለማየት ያለው አንድ ቅድመ ሁኔታ እርሱ ራሱ በውስጡ በማደሩ በዚያ የተሠራ የልብ ቅድስና ነው። ሰዎች ተድላን እንደሚከታተሉ፣ ሯጭ ለሽልማት እንደሚሮጥ፣ የፋሽን ተከታይ የሕዝቡን ፈለግ እንደሚከተል ቅድስናን ተከታተል።

እዚህ ላይ ደግሞ ወደ ሰዎች ያለን አቋም ተገልጧል። «ሰላምን ተከታተሉ።» የጽድቅ ውጤት ሁልጊዜ ሰላም ነው። ቅዱስ ብትሆን በሰላም ትኖራለህ። ሰላም በኃጢአት ይፈርሳል፤ ቅድስቲቱ ነፍስ ግን ኃጢአትን ወዲያው ወደ ደሙ ታመጣዋለች። ሰላም በፈተና ይፈርሳል፤ ቅድስቲቱ ነፍስ ግን በራስዋና በፈታኙ የመጀመሪያ እስትንፋስ መካከል ክርስቶስን ማኖር ተምራለች። ሰላም በጭንቀት፣ በቅሬታና በዕረፍት ማጣት ይፈርሳል፤ ነገር ግን ተራሮች በኢየሩሳሌም ዙሪያ እንዳሉ ጌታ በቅድስቲቱ ነፍስ ዙሪያ ይቆማል፤ እነዚያ ተራሮች ጨካኙን ነፋስ ይከላከላሉ፤ በሸለቆዎች የሚኖሩትም ደስ እንዲላቸውና እንዲዘምሩ በሰፋፊ ጎኖቻቸው የሚወርደውን ዝናብ ይሰበስባሉ። ሌሎች የሚቅበጠበጡና የሚንገበገቡ፣ የድንገተኛ ድንጋጤ ሰለባዎች ሊሆኑ ይችላሉ፤ እግዚአብሔር ላላትና በእርሱ ለረካች ነፍስ ግን ፍጹም ሰላም አለ።

አንድ ሰው በእግዚአብሔር ሰላም ሲሞላ በተፈጥሮው የሰላም ልጅ ይሆናል። በንጹሕም ልብ ጌታን ከሚጠሩ ጋር ሰላምን ይከተላል (2ኛ ጢሞቴዎስ 2:22)። በሰላም ማሰሪያ የመንፈስን አንድነት ለመጠበቅ ይጥራል (ኤፌሶን 4:3)። ሰላምን እያደረገ የሰላምን መከር ይዘራል (ያዕቆብ 3:18)። እንደ ታላቁ ሐዋርያ መልእክቶች፣ መልእክቶቹ ሁሉ የሰላምን ቡራኬ ይተነፍሳሉ፤ ወደ አንድ ቤት መግባቱም ሰላም ለዚህ ቤት ይሁን የሚለው የጥንቱ የቡራኬ ቃል ሕያው መገለጫ ይመስላል። ከእርሱ ጋር አንድ ልብ ካላቸው ሰዎች ምላሽን የመቀስቀስ አስደናቂ ኃይል ይኖረዋል፤ ይህ ባይሆን ግን ነጭ የለበሰውና የርግብ ክንፍ ያለው ሰላሙ ወደ እርሱ ይመለሳል።

ነገር ግን ሰላምን ቁርጥ ባለ ሁኔታ መከታተል ያስፈልጋል። የአንዳንዶች ጠባይ እጅግ ያስቸግራል። ነገሮችን በተሳሳተ መንገድ ለማየት፣ ጉዳት የሌለባቸውን ድርጊቶች ለማጣመምና በጥቃቅን ነገሮች ላይ ለመሟገት እጅግ ይቀናቸዋል። ስለዚህ እንደ አስታራቂዎች ጤናማ ተጽዕኖ እንድናሳድር ጥረትና ትዕግሥትና ትጋት ያስፈልገናል።

የጠብ ተካፋይ ከመሆን ተጠበቅ። ጠብ የሚሆነው በሁለት ሰዎች ነው፤ አንተ ከቶ ከሁለቱ አንዱ አትሁን። የለዘበ መልስ ብዙ ጊዜ ቍጣን ይመልሳል፤ ባይመልስም ለበዳዩ ፈቀቅ በልለት፣ ለቍጣ ፈንታ ስጥ፣ ተቃውሞህ ሳይከለክለው ራሱን ይጨርስ፤ ብዙም ሳይቆይ ይበርዳል፤ በምትኩም ኀፍረት፣ ንስሐና ጸጸት ይመጣሉ።

የሰዎች ክፋት ቢነሣባችሁ ራሳችሁ አትበቀሉ። ጉዳያችን ከራሳችን ይልቅ የእግዚአብሔር ነው። ለእኛ መፍረድ የእርሱ ነው፤ ደግሞም ይፈርድልናል። ለአንድ ጥበበኛ ዓላማ ጊዜያዊ ደመና በላያችን እንዲያርፍ ሊፈቅድ ይችላል፤ በመጨረሻ ግን ጽድቃችንን እንደ ብርሃን፣ ፍርዳችንንም እንደ ቀትር ያወጣዋል። ክፉን አለመቃወም የክርስቶስ ውድ ትምህርት ነው (ማቴዎስ 5:39፤ ሮሜ 12:19፤ 1ኛ ጴጥሮስ 2:21)። በማንኛውም ዋጋ ለእውነተኛው፣ ለቅዱሱና ለመልካሙ ቁም፤ ለራስህ መብት ስለ መቆም ግን እጅግ ጥቂት አስብ። መብትህ ምንድር ነው? ሁሉን ካጣ ምስኪን ኃጢአተኛ የምትሻል ነገር ነህን? በከፋው ጊዜ ከተደረገብህ እንኳ እጅግ የባሰ ሊደረግብህ ይገባ ነበር። እግዚአብሔር እንዲፈርድልህ ተወው።

የመሰናከያ ምክንያት አትስጥ። ሌሎች በቀላሉ የሚቈስሉበትና የሚበሳጩበት ስሱ ስፍራ እንዳላቸው ብታውቅ፣ ለእግዚአብሔር ቅዱስ እውነት ከሃዲ ሳትሆን ይህን ማድረግ ከቻልህ፣ ያንን ስፍራ ከመንካት ተቈጠብ። ወንድምህም በአንተ ላይ እውነተኛ ክስ ቢኖረው፣ ቀንም ሌሊትም አትረፍ፤ በመለኮታዊው ምሕረት የእግር መረገጫ ፊት እንኳ አትዘግይ፤ ነገር ግን በምትናገረው እምነትህ ወይም በጌታህ ላይ የሚነቅፍበት ምክንያት እንዳይኖረው ወዲያው ወደ እርሱ ሂድ፣ ይቅርታውንም ለምን፣ ሙሉ ካሳም ክፈል (ማቴዎስ 5:23)።

የእርሱ ሰላም ምነው በበዛልን! — ከቶ በትዕግሥት ማጣት ባልተሸፈነ ፊት፣ ከቶ ከለዘበ ቃና ከፍ ባላለ ድምፅ፣ ከቶ ባልተቅበጠበጠ ወይም ባልተኮሳተረ ጠባይ፣ ጸጥና ዕረፍት ባለው እንቅስቃሴ፤ ይህ ሰላም በመርከቡ ግንብ ዙሪያ አረፋ እየደፈቁ በሚናወጡት የባሕር ማዕበሎች ላይ እንደ ፈሰሰና ድንገት እንደሚያረጋጋቸው ዘይት ይሠራል።

እዚህ ላይ ደግሞ ወደ ክርስቲያን ወንድሞቻችን ያለን አቋም ተገልጧል። «የእግዚአብሔር ጸጋ ለማንም እንዳይጎድለው» ተግታችሁ ተጠንቀቁ። ለአንድ ጌታ ያለን ፍቅር ወደ ደቀ መዛሙርቱ ኅብረት መሳቡ ውብ ዝግጅት ነው፤ ማንኛውም የግለሰብ ሕይወት በብቸኝነት በእውነት እንደማያድግ፣ እንዲሁ ራሱን ከቅዱሳን ኅብረት የሚለይ ክርስቲያን ትክክለኛ ወይም ጤናማ አይደለም። ነገር ግን ወደዚያ የምንሄደው ለራሳችን ደስታ ብቻ ሳይሆን፣ ነገሩን ለሠራዊቱ አለቆች ሳንተው እያንዳንዳችን የራሳችንን ድርሻ እየተወጣን እርስ በርሳችን እንድንጠባበቅ ነው።

ሦስት አደጋዎች አሉ። ወደ ኋላ የሚቀሩት። «እንዳይጎድለው» የሚለው ቃል ትርጉም ይህ ነው። ሐሳቡ የተወሰደው ከመንገደኞች ጭፍራ ነው፤ ከእነርሱም አንዳንዶቹ ከሞስኮ በተደረገው ማፈግፈግ እንደ ሆነው ወደ ኋላ ቀርተው ለኮሳኮች፣ ለተኩላዎች ወይም ለአስፈሪው እንቅልፍ ሲሳይ ይሆናሉ። እኛ በፊተኛው ረድፍ ያለን፣ ብርቱዎችና ጤነኞች የሆንን፣ ለጥፋታቸው ወደ ኋላ የሚዘገዩትን ደካሞች ለመጠበቅ ወደ ኋላ እንመለስ።

መራራው ሥር። አሁን ተሰውሮ ያለ፣ ነገር ግን ለብዙዎች አስከፊ የመከራ መከር የሚያፈራ ክፉ ሥር በአንድ ልብ ውስጥ ተደብቆ ሊኖር ይችላል። በአንድ ወቅት በእስራኤል እንዲህ ሆኖ ነበር፤ አካን የስግብግብነትን ሐሳብ በፀነሰ ጊዜ በራሱ ላይ ክፉ ነገርን፣ ለሽንፈቱ ምክንያት በሆነበት ሠራዊት ላይም ልቅሶን አመጣ። እንደዚህ ያሉ መራራ ሥሮች መኖራቸውን ብናውቅ፣ የገዛ ነፍሳችንን አብዝተን እየመረመርን፣ በትሕትናና በጸሎት፣ በቅለው ችግር ከማስነሣታቸው በፊት እንንቀላቸው።

ለዚህ ዓለም የሚመቹትና ምድራውያን። ለእነዚህ ዔሳው አምሳያ ነው፤ ስለ እርሱ «ስለ አንድ መብል በኵርነቱን እንደ ሸጠ» ተጽፎአል። ወዮ! እንደዚህ ያሉ ብዙዎች የሉምን? ለአንድ ቅጽበታዊ የሥጋ ደስታ ሲሉ ምናልባት መዳናቸውን አያጡ ይሆናል (ዔሳው እንኳ መዳኑን እንዳጣ አልተነገረንም)፤ ነገር ግን የመምራትን፣ የማስተማርን፣ በረከትን የመቀበልንና ለቤተ ክርስቲያን የማስተላለፍን ኃይላቸውን ያጣሉ።

እንደዚህ ያሉ ሰዎች እነዚህን ቃላት እያነበቡ ይሆንን? ይጠንቀቁ! እንደዚህ ያሉ ምርጫዎች አንዳንድ ጊዜ የማይቀለበሱ ናቸው። በዔሳውም እንዲሁ ሆነ። እንደ ተያዘ አውሬ አለቀሰ፣ ጮኸም፤ ነገር ግን ለራሱ ያዘጋጀውን ዕጣ ፈንታ ሊለውጥ አልቻለም። «ለንስሐ ስፍራ» የሚሉት ቃላት የሚያመለክቱት የግል መዳኑን ሳይሆን በወጣትነቱ የወሰነውንና አባቱም ያጸናውን ውሳኔ መለወጥን ነው። የሆነውን መመለስ አልቻለም። የጻፈውን ጽፎ ነበር። እንዲሁም ባልንጀሮችህን የመባረክና የመርዳትን የቀድሞ ኃይል መልሰህ ለማግኘት ያለህን ሁሉ የምትሰጥበት ጊዜ ሊመጣ ይችላል፤ ነገር ግን ለአንድ ቅጽበት የሥጋ ደስታ ሲባል ያ የተባረከ መብት ከእጅህ አምልጦ እንደ ሄደ ታገኛለህ — ከቶ፣ ከቶ፣ ከቶ ላይመለስ። ስለዚህ ራሳችንንም በእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ያሉትን አብረውን የሚያምኑትንም በጉጉትና በትጋት እንጠብቅ።