ቅጣት

«ጌታ የሚወደውን ይቀጣዋልና፥ የሚቀበለውንም ልጅ ሁሉ ይገርፈዋል።»

ዕብራውያን 12:6።

እነዚህን መስመሮች የሚያነብ ሰው ከመራራው የመከራ ጽዋ ያልጠጣ ይኖራል ብሎ ማሰብ ከቶ አይቻልም ማለት ይቻላል። አንዳንዶች እንዲያውም ብዙ የመከራ ተጋድሎ ታግሠው ይሆናል። ጭፍራ ከጭፍራ ቀጥሎ ተሰልፎ ለጥቃት በተጋለጠችው ነፍስ ላይ ሠራዊቱን ሰብሮአል። መከራ በተለያየ መልክ ወደ እኛ መጥቶአል፤ ነገር ግን በአንድ ወይም በሌላ መልክ ወደ ሁላችንም መጥቶአል። ምናልባት በመንገድ ላይ የሰውነታችን ብርታትና ጤንነታችን ደክሞ ይሆናል፤ ወይም በአእምሮ ወይም በአካል ሊነገር በማይችል ሥቃይ ተሠቃይተን ይሆናል፤ ወይም የምንወዳቸው ሰዎች ከፍቅራችን እቅፍ ቀስ በቀስ ሾልከው ሲሄዱ ለማየት ተገድደን ይሆናል፤ ፍቅራችንም ደንዝዞና አቅም አጥቶ በአጠገባቸው ከመቆም በቀር ምንም ማድረግ አልቻለም። በአንዳንዶቻችን ላይ መከራ የመጣው የዕለት እንጀራችንን በማግኘት ረገድ ነው፤ እንጀራው በችግርና በሕመም ተገኝቶአል፤ ጭንቀትም ከልባችን፣ ማጣትም ከቤታችን ብዙ ጊዜ ርቆ አያውቅም። በሌሎቻችን ደግሞ በጸደይ ወራት ደኖች ጣፋጭ ድምፅ ባላቸው ዘማሪ ወፎች እንደሚሞሉ በደስተኛ ድምፆች ተሞልተው የነበሩ ቤቶች ባዶና ጸጥ ብለዋል። ኦ፣ የኀዘን ዓይነቶች ምንኛ ወሰን የላቸውም! የሥቃይ ቅኝቶችስ ምንኛ የሰፉ ናቸው! ስንቶች ከመዝሙረኛው ጋር፦ «ማዕበልህና ሞገድህ ሁሉ በላዬ አለፈ!» ብለው ሊጮኹ ይችላሉ!

የዚህን ሁሉ መከራ ምክንያት በግልጽ ማየት እንችላለን። የተፈጥሮ ሥርዓት ከመስመሩ ወጥቶአል። የሰው ኃጢአት ራሱን ብቻ ሳይሆን የተፈጥሮን ሥርዓት ሁሉ ከእግዚአብሔር ፈቃድና ሕግ ጋር እንዲጋጭ አድርጎታል፤ ስለዚህም ፍጥረት በመቃተትና በምጥ ይኖራል። ራስ ወዳድነትም ሰውን ከባልንጀሮቹ አራርቆታል፤ በዙሪያው ያሉትን ሰዎች መራራ ሥቃይ ረስቶ ለችግራቸውም ግድ ሳይሰጠው እጁ የሚደርስበትን ሁሉ ለራሱ እንዲያከማች ያነሣሣዋል። ከተፈጥሮ ሥርዓት ሁሉ በስተጀርባ ደግሞ የክፉ መናፍስት የማያቋርጥ እንቅስቃሴ አለ፤ እነርሱም በኢዮብ ላይ እንደ ሆነው በእኛ ላይ ያሤሩ ይሆናል፤ ለአንዳንድ ታላላቅ ምክንያቶች እኛን ለመጉዳት እንዲሠሩት በተፈቀደላቸው በማንኛውም ክፋት ይፈነጥዛሉ።

መከራ የሚታገሡበት የተለያዩ መንገዶች አሉ። አንዳንዶች ያቃልሉታል (ቁጥር 5)። ለመከራው መምጣት በራሳቸው ውስጥ ምንም ምክንያት እንዳለ ለመቀበል እንቢ ይላሉ። ሊያስተምራቸው የታሰበውን ትምህርት ይጥላሉ። እንደ ኢስጦኢኮች ግድ የለሽ ሆነው ራሳቸውን ያደነድናሉ፤ በእምቢተኝነትና በተስፋ ቢስ ድፍረት ሊሸከሙት ይቈርጣሉ። አንዳንዶች ደግሞ ከሥሩ ይዝላሉ (ቁጥር 5)። ተስፋ ይቈርጣሉ፣ መንፈሳቸውም ይወድቃል፤ ወይም ልባቸውም ተስፋቸውም ይዝላል። እንደ ወላዋይ ቶሎ ይደናገጣሉ፤ ራሳቸውን በጥቂቱ በሚያስከፍል መንገድ ከተስፋ መቁረጥ ረግረግ ይወጣሉ፤ ወይም እንደ ፈሪና ተጠራጣሪ ከአንበሳው ግሣት የተነሣ ወደ ኋላ ይመለሳሉ። እኛ ግን ልንገዛ ይገባናል። ጽዋውን በየዋህነትና በመገዛት ወደ ከንፈራችን እናንሣ፤ ለእያንዳንዱ ማዕበልና ሞገድ በእርጋታና በመታመን «አሜን» እንበል፤ በፈተናው ገጽ ላይ የተጻፈውን ትምህርት በፍቅር ለመማር እንትጋ፤ በወንዝ ዳር ያሉ ሸምበቆዎች ለሚያጥለቀልቀው ዐውሎ ነፋስ እንደሚያጎነብሱ እኛም ለፈተናው ዐውሎ እናጎንብስ። ነገር ግን ይህ ብቸኛው እውነተኛና አስተማማኝ መንገድ ቢሆንም ቀላል መንገድ ከቶ አይደለም።

በመከራ ውስጥ መገዛት የሚቻለው በዚያ ውስጥ የመናፍስትን አባት እጅ ማየት ስንችል ብቻ ነው (ቁጥር 9)። ሁለተኛ ደረጃ የሆኑትን ምክንያቶች — ሰዎችንና ነገሮችን — የኀዘናችን መነሻና ምንጭ አድርገን እስከተመለከትን ድረስ፣ አንድ ጊዜ በሚነድድ ቍጣ፣ ሌላ ጊዜ ደግሞ ተስፋ በሌለው ኀዘን እንሞላለን። ነገር ግን አባታችን ካልፈቀደ በቀር ምንም ነገር ሊደርስብን እንደማይችል፣ ፈተናዎቻችንም ከአንዳች ዝቅተኛ ምንጭ ቢነሡ እንኳ በዙሪያችን ባለው ሀልዎቱ ጥበቃ አልፈው እንዲደርሱብን በተፈቀደላቸው ቅጽበት ለእኛ የእግዚአብሔር ፈቃድ እንደሚሆኑ ስንረዳ፣ ያን ጊዜ በእንባችን መካከል ፈገግ እንላለን፤ ሌላውን እንደ በትሩ የሚጠቀመውን ውድ እጅ እንስማለን፤ የእያንዳንዱ ቅጽበት ሕመም ከአባታችን ልብ እንደሚመነጭ እናስተውላለን፤ እናርፍማለን። ጽዋውን የሚቀምመውና ወደ ከንፈራችን የሚያስጠጋው ይሁዳ ይመስል ይሆናል፤ ቢሆንም አባታችን እንድንጠጣው የሰጠን ጽዋ ነው፤ ታዲያ አንጠጣውምን? የአባታችንን እጅ እንዳስተዋልን ከሕይወት ፈተናዎች ብዙው ጭንቀት ይወገዳል፤ ያን ጊዜ——

መከራ ቅጣት ይሆናል። በእነዚህ በሁለቱ መካከል ታላቅ ልዩነት አለ። መከራ ከክፉና ከጠላት ምንጭ ሊመጣ ይችላል፤ ቅጣት ግን ለታናናሽ ልጆቹ የሚራራ፣ የማይወደድና ያልተቀደሰ የሆነውን ሁሉ ከጠባያቸው ሊያስወግድ፣ ከባሕርዩና ከፈቃዱም ጋር ፈጽሞ እንዲስማሙ ሊያደርጋቸው የሚሻ የአባት ሥራ ነው። ነገር ግን የእነዚህን ቃላት መጽናናት የራስህ ከማድረግህ በፊት፣ አንባቢዬ ሆይ፣ አንተ ልጅ ነህን? ብዬ አጥብቄ ልጠይቅህ። አሁን በምንናገርበት ትርጉም፣ በመንፈስ ቅዱስ ጸጋ በዳግም ልደት ወደ መለኮታዊው ቤተ ሰብ ከተወለዱት በቀር ማንም ልጅ አይደለም። ለዚህ ልደት እምነት እርግጠኛ ምልክትና ማስረጃ ነው፤ እንዲህ ተብሎ ተጽፎአልና፦ «በስሙ የሚያምኑት … እነርሱም ከእግዚአብሔር ተወለዱ እንጂ ከደም ወይም ከሥጋ ፈቃድ ወይም ከወንድ ፈቃድ አልተወለዱም።» ልጅ ነህን? ከእግዚአብሔር እንደ ተወለድህ መንፈስ ከመንፈስህ ጋር ይመሰክራልን? ቀና ብለህ ፊቱን እያየህ «አባ አባት» ብለህ መጮኽ ትችላለህን? እንዲህ ከሆነ፣ በአባትህ ርኅሩኅና አፍቃሪ ጥበቃ ተከበሃል። በጥበቃው ቅጥር ሳያልፍ ምንም ነገር ወደ አንተ ሊደርስ አይችልም። ስለዚህ መከራ ሻካራ እጁን በክንድህ ላይ ጭኖ ቢይዝህ፣ በመጀመሪያ ወሰን በሌለው ፍቅር ከሚወድህና ልቡን ባኖረበት ታላቅ ጥቅም ምክንያት አንተንም ራሱንም ለሕመም ለማጋለጥ ፈቃደኛ ከሆነው ከእርሱ ፈቃድ ማግኘት ግድ እንደ ነበረበት እርግጠኛ ሁን።

ቅጣት ሁሉ ዓላማ አለው። በማዕበል ምሕረት ላይ ተጥሎ ወደማይታወቅ ዳርቻ እንደሚገፋ ሆኖ ራስን ከመሰማት የበለጠ በኀዘን ውስጥ እጅግ የሚያደቅቅ ነገር የለም። ነገር ግን ሕይወት ትምህርት ቤት እንደ ሆነች፣ በእርሷም አባታችን ራሱ እያስተማረን፣ እንደሚያስፈልጉንም ባየ ጊዜ ትምህርቶቻችንን እየሰጠን እንደ ሆነ ስናስተውል ታላቅ ጸጥታ በላያችን ይሰፍናል። የወታደር አሠልጣኝ በእያንዳንዱ ልምምድ ዓላማ አለው፤ የሙዚቃ መምህር በእያንዳንዱ የድምፅ ቅኝት ግብ አለው፤ ገበሬም በእያንዳንዱ የእርሻ ዘዴ ዓላማ አለው። «ጥቍሩ አዝሙድ በተሳለ መውቂያ አይወቃም፥ የሰረገላም መንኰራኵር በከሙን ላይ አይዞርበትም፤ ነገር ግን ጥቍሩ አዝሙድ በበትር፥ ከሙኑም በዘንግ ይወቃል።» እንዲሁም እግዚአብሔር እንዲሰማን በሚፈቅደው በእያንዳንዱ ሕመም ውስጥ ዓላማ አለው። ከገዛ ወገኖቹ ጋር በሚያደርገው አያያዝ ውስጥ በአጋጣሚ የሚሆን፣ በሙከራ የሚደረግ ወይም በግብታዊነት የሚፈጸም አንዳች ነገር የለም።

ቅጣት የሚያገለግላቸው ዓላማዎች እጅግ ብዙና ልዩ ልዩ ናቸው። የኃጢአታችን ፍዳ በታላቁ ምትካችን ራስ ላይ እንደ ተጫነ፣ ስለዚህም ከፍዳው ውጤት ለዘላለም ነጻ እንደ ወጣን በእርግጥ እናውቃለን። ነገር ግን ይህ እንዲህ ቢሆንም፣ ቅጣት ብዙ ጊዜ ጥፋታችንን ይከተላል፤ ይህም በመሠቃየታችን ጥፋቱን የምናስተሰርይ ሆነን አይደለም፣ ነገር ግን ጥፋቱን በእውነተኛ ብርሃኑ እንድንመለከተው እንድንገደድ ነው። በምንቀበለው ሕመም መካከል ያለፈውን ሕይወታችንን መለስ ብለን እንድንመረምር እንገደዳለን። በውስጣችን ሲሠሩ የነበሩት ቸልተኝነት፣ ያለመትጋትና ያለመጸለይ ቀስ በቀስ በአእምሯችን ፊት ያልፋሉ። ለረጅም ወራት ወይም ዓመታት የት ላይ ስንስት እንደ ነበርን እናያለን። የእግዚአብሔርን መንፈስ ቅዱስ ምን ያህል በጥልቅና ያለማቋረጥ ስናሳዝን እንደ ነበርን እንረዳለን። በእግዚአብሔርና በነፍሳችን መካከል ያለውን ክፍተት አንድ መራራቅ እያሰፋው እንደ ነበር እናገኛለን፤ ይህም ከዚያ በላይ ቢገፋ ኖሮ የግድ የግብረ ገብ ጥፋት ያስከትል ነበር። ምናልባት ብርሃኑ ከመልክአ ምድሩ እስኪጠፋ፣ ደመናዎችም ሰማዩን እስኪሸፍኑ፣ ነፋሱም በሕይወታችን ቤት ዙሪያ እያቃሰተ እስኪነሣ ድረስ እውነተኛ ጠባያችንን ከቶ አናይ ይሆናል።

የመከራ ጊዜያት ወደ ልብ መመርመር ይመራሉ፤ ከዚያ በፊት ፈጽሞ ያላሰብናቸውን ኃጢአቶችም ከዕለት ወደ ዕለት ይበልጥ እናስተውላለን። በደሉ ተናዝዞና ተወግዶ እንኳ ቢሆን፣ መከራው እስካለ ድረስ ለሃይማኖታዊ እድገት እጅግ የሚመች የተገራ የልብና የአእምሮ ጠባይ ይኖራል። ሁሉን የሚችል አምላክ ምት በነፍሳችን ላይ እስካለ ድረስ ኃጢአታችንን ልንረሳ አንችልም፤ ተመልሶ እንዳይመጣም የተቀደሰ የመንቃት ልማድ እንድንጠብቅ እንገደዳለን።

ደግሞም በእውነተኛ ክርስቲያኖች ዘንድ እጅግ ውብ የሆኑትን ያን የክርስቶስን መከራ ኅብረትና ለሌሎች ያለውን ያን ርኅራኄ የምንማረው በመከራ ውስጥ ነው። እንደ ቻይናውያን ሥዕሎች ከበስተጀርባው ምንም ጥላ የሌለው ጠባይ እጅግ ከፍ ያለው የጠባይ ዓይነት አይደለም። ክርስቶስ እንኳ ከተቀበለው መከራ መታዘዝን ሊማር፣ ወይም በፈተና ተፈትኖ ፍጹም ሊቀ ካህናት ሊሆን የቻለው በዚህ ብቻ ነበር። በጥላ የተሸፈኑትን መንገዶች ካልረገጥን፣ ወይም በጌቴሴማኒ ገለልተኛ ስፍራዎች በግንባራችን ካልተደፋን፣ ወደ ነፍሱ ውስጣዊ ጥልቀት ምን ያህል ጥቂት ልንገባ እንችላለን! የሰው ልጆችን ኀዘን ልናቀልል የምንሞክር እኛ ራሳችን ደዌን የምናውቅ፣ የሕማም ሰዎችም ልንሆን ይገባናል።

እንግዲያስ ሊቀርልህ ይችል የነበረ የአንድ ቅጽበት ሕመም እንኳ እንድትሸከም እንዳልተሰጠህ እርግጠኛ ሁን። እያንዳንዱ ሕመም እንዲመጣ ከመፈቀዱ በፊት በመለኮታዊ ምክር ታስቦበታል፤ እያንዳንዱም የሚያስፈልገውን ተልእኮ እንደ ፈጸመ ወዲያውኑ ይወገዳል።

ልዩ ተግሣጽ የልዩ ፍቅር ማስረጃ ነው (ቁጥር 6)። ለምንወዳቸው ሰዎች ሕመም ከማድረስ ይልቅ ከትርፋችን ለእነርሱ መወርወር እጅግ ያነሰ ዋጋ ያስከፍለናል። ማቀማጠል የብርቱ ፍቅር ሳይሆን የቀጭን ፍቅር ምልክት ነው። በእውነትና በጥበብ የሚወድ ልብ ሕመምን የማድረስን ሕመም ይሸከማል፤ በተሳሳተ መንገድ የመገመትን አደጋ ይቀበላል፤ ከስም ማጥፋትና ከነቀፋም ወደ ኋላ አይልም፤ ያነሰ ፍቅር ግን ከእነዚህ ሁሉ በጥንቃቄ ይሸሻል። አባታችን የሚቀጣን ስለሚወደን ነው። በልቡ ዘንድ የተወደድን ባንሆን ኖሮ ስለ እኛ ይህን ያህል አይደክምም ነበር። ሊገርፈን የሚነሣው ልጆች ስለ ሆንን ነው። ነገር ግን ኦ፣ ያን የገመድ ጅራፍ ሲጠቀም እርሱ ራሱ ምን ያህል ይሠቃያል! ቢሆንም እያንዳንዱን ምት በደስታ ተቀበል፤ እያንዳንዱ መውጋትና ሕመም ወደ ውስጠኛው የፍቅር ክበብ እየተቀበልህ እንደ ሆንህ ይጮኽልሃልና።

ፈውስን የሚለምኑ ሰዎች ወደ ጌታችን በመጡ ጊዜ፣ ብዙውን ጊዜ ወደ እነርሱ ይቸኩል ነበር። ነገር ግን በአንድ ወቅት በነበረበት ስፍራ ሁለት ቀን ዋለ። ቸልተኛ ነው የሚለውን ጥርጣሬና የሐዘንተኛ ፍቅርን የፍቅር ክስ ለመጋፈጥ ደፈረ፤ ምክንያቱም ማርታንና እኅትዋን አልዓዛርንም ይወድ ነበር። ለእነርሱ ትንንሽ ነገሮችን በማድረግ ወይም ከታላቅ ክብሩ ቍርስራሾችን ብቻ በመግለጥ ሊረካ የማይችልበት ያህል አብልጦ ወደዳቸው። የከበረውን የትንሣኤ ሕይወት መገለጥ ሰጥቶ ሊያበለጽጋቸው ናፈቀ። ነገር ግን ዓላማው ሊደረስ የሚችለው እስከ ሞት በሚደርስ ሊነገር በማይችል ኀዘን ዋጋ ብቻ ነበር። እጅግ ታላቁ ተአምሩ ከመሠራቱ በፊት አልዓዛር መሞትና በመቃብር ሁለት ቀን መተኛት ነበረበት። ስለዚህም በኅብረ ቀለማት ክብር ወደ ቀስተ ደመና የሚፈካውን ብርሃን በላዩ ያበራ ዘንድ፣ በወደደው ቤት ላይ የነጐድጓድ ደመናው እንዲፈነዳ ፈቀደ።

ከቸልተኝነት ወይም ከንዝላልነት መቀጠል ጋር ልታገናኘው የማትችለው መከራ በተለየ ሁኔታ ቢጎበኝህ፣ ከሰማይ ተወዳጆች አንዱ እንደ ሆንህ ቍጠረው። በእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ የተወደደው ሰዎች እንደሚያስቡት በብዙ ስጦታዎች ያለ ስስት የተሞላው የዕድልና የምድራዊ ሞገስ ልጅ አይደለም፤ ይልቁንም አብዛኛውን ጊዜ የድህነት፣ የሕመም፣ የመከራና የልብ ስብራት ልጅ ነው። «ነገር ግን ሁሉ የቅጣት ተካፋይ ሆኖአልና ያለ ቅጣት ብትኖሩ ዲቃላዎች እንጂ ልጆች አይደላችሁም።» ኦ፣ ከበትሩ የምታመልጡ እናንተ፣ በእርግጥ ዳግመኛ ተወልዳችሁ እንደ ሆነ በቍም ነገር መጠየቅ ጀምሩ!

ሕመም የከበሩ ፍሬዎችን የተሸከመ ነው (ቁጥር 10, 11)። «የሚያሳዝን እንጂ ደስ የሚያሰኝ አይመስልም፥ ዳሩ ግን በኋላ።» ያ «በኋላ» የሚለው ቃል ምንኛ ትርጉም የተሞላበት ነው! ከእያንዳንዱ የሕመም ቅጽበት የሚገኘውን መቶ እጥፍ በረከት ማን ሊገምት ይችላል? መዝሙራት የረጉ እንባዎች ናቸው። መልእክቶች በብዙ ሁኔታዎች የተጻፉት በወኅኒ ውስጥ ነበር። የሰው ልጆች ታላላቅ መምህራን እጅግ አጋዥ ትምህርቶቻቸውን የተማሩት በኀዘን ትምህርት ቤት ነው። እጅግ የከበሩ ጠባዮች የተቀጠቀጡት በእቶን ውስጥ ነው። ለዘላለም የሚኖሩ ሥራዎች፣ የሥዕል፣ የሙዚቃና የሥነ ጽሑፍ ድንቅ ሥራዎች የመነጩት በዐውሎ ነፋስና በማዕበል፣ ልብን በሚሰነጥቅ ሥቃይ ዘመናት ውስጥ ነው። ምድራዊ ተግሣጻችንም እንዲሁ ነው። እጅግ የበሰሉ ፍሬዎች ከኀዘን የተወለዱ ናቸው። «የኀዘን መንገድ፣ ያም መንገድ ብቻ፣ ኀዘን ወደማይታወቅበት ምድር ይመራል።»

ቅድስና በእግዚአብሔር ጸጋ ሲቀደስ የኀዘን ፍሬ ነው። ኀዘን የግድ ቅዱሳን ያደርገናል ማለት አይደለም፤ ያ የመለኮታዊው መንፈስ ልዩ መብት ነውና፤ በእውነቱም ብዙ መከራ ተቀባዮች ደንዳኖች፣ አጕረምራሚዎችና የማይወደዱ ናቸው። ነገር ግን ኀዘን ከምድር መዘናጊያዎች ዘወር እንድንል፣ ነፍስ ተረጋግታና ጸጥ ብላ፣ መከራ ሰውነትን ወይም አእምሮን እየደበደበ በተጋረደና በጨለመ ክፍል ውስጥ ተቀምጣ ሳለች እጅግ የሚሠሩትን የእግዚአብሔር ጸጋ ተጽዕኖዎች እንድንቀበል ያዘጋጀናል። ይህ የከበረ ፍሬ፣ ማለትም «ከቅድስናው እንድንካፈል» የሚለው ብቻ ቢገኝ፣ ከእኛ መከራ ለመቀበል ፈቃደኛ የማይሆን ማን ነው?

ፍሬ ሌላው ውጤት ነው (ቁጥር 11)። የነፍሳት ገበሬ እጅግ የሚወደውን ፍሬ አብዝቶ የሚያየው፣ የጥልቅ መታመንን ድምፆችም የሚሰማው የት ይመስልሃል? ስጦታዎቹ እጅግ በበዙበት ሳይሆን እጅግ ባነሱበት ነው። በተሳካ የሥልጣን ጥማት ወይም በጠገበ ቅንጦት አዳራሾች ውስጥ ሳይሆን፣ በድህነት ጎጆዎችና ለማያቋርጥ ሕመም በተሰጡ ክፍሎች ውስጥ ነው። የኀዘን አፈር ተአምር እስኪመስል ድረስ ለም ነው። የሕመም መግረዣ ቢላዋ ከቍጥር በላይ አስፈላጊ ነው።

እስቲ ከፈለግህ የከበሩትን የፍሬ ዓይነቶች ቍጠር። እነሆ፦ ትዕግሥት፣ የአባትን ፈቃድ የሚታገሥ፤ መታመን፣ ከሻካራው መሸፈኛ በስተጀርባ የአባትን እጅ የሚያይ፤ ሰላም፣ በአባት ዕቅድ ረክቶ ጸጥ የሚል፤ ጽድቅ፣ ራሱን ከአባት ትእዛዛት ጋር የሚያስማማ፤ ፍቅር፣ ከምንጊዜውም ይበልጥ ከአባት ልብ ጋር አጥብቆ የሚጣበቅ፤ የዋህነትም፣ ስለ ራሳችን በተማርነው ምክንያት ሌሎችን በርኅራኄ የሚይዝ።

ደግሞም ለረጅም ጊዜ አይደለም። መስቀሉንና ነውሩን ምራቅንም የታገሠው ኢየሱስ አሁን በእግዚአብሔር ዙፋን ቀኝ ተቀምጦአል። ብዙ ሳይቆይ እኛም በአጠገቡ ልንቀመጥ ከታላቁ መከራ እንወጣለን። እንባ ሁሉ በመሳም ይታበሳል፤ የሥቃይ ትርታ ሁሉ ይቆማል፤ የሕመም ትዝታ ሁሉ በእግዚአብሔር የብፅዕና ማስታገሻ ይበርዳል። ፍሬዎቹ ለዘላለም የእኛ ይሆናሉ። እስከ ሰማያዊቱ ከተማ ደጆች ድረስ የዕለት ጓደኞቻችን የነበሩት ኀዘንና ትካዜ ግን ደጃፏን ስንሻገር በዚያ በሚያንጸባርቅ ክብር ውስጥ መኖር ስለማይችሉ ይሸሻሉ። «እንባዎችንም ሁሉ ከዓይኖቻቸው ያብሳል፥ ሞትም ከእንግዲህ ወዲህ አይሆንም፥ ኀዘንም ቢሆን ወይም ጩኸት ወይም ሥቃይ ከእንግዲህ ወዲህ አይሆንም።» «ለእኛም ይገለጥ ዘንድ ካለው ክብር ጋር ቢመዛዘን የአሁኑ ዘመን ሥቃይ ምንም እንዳይደለ አስባለሁ።» «የቀለለው የጊዜው መከራችን የክብርን የዘላለም ብዛት ከመጠን ይልቅ ያደርግልናልና።» «ስለዚህ የላሉትን እጆች የሰለሉትንም ጉልበቶች አቅኑ።»