ለሩጫው ሸክምን ማውለቅ

«እንግዲህ እንደዚህ ያሉ እጅግ ብዙ ምስክሮች እንደ ደመና በዙሪያችን ካሉልን፥ እኛ ደግሞ ሸክምን ሁሉ ቶሎ የሚከበንንም ኃጢአት አስወግደን በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ፤ የእምነታችንን ራስና ፈጻሚውን ኢየሱስን ተመልክተን …» (ዕብራውያን 12:1-2)።

ንጉሠ ነገሥቱ ናፖሊዮን በግብፅ ዘመቻው ወታደሮቹን በፒራሚዶች አካባቢ እየመራ ሲያልፍ፣ ወደ እነዚያ የታላቅ ጥንታዊነት ሽበታም ቅሪቶች እያመለከተ «ወታደሮች ሆይ፣ አርባ ምዕተ ዓመታት ከላይ ሆነው ይመለከቱአችኋል!» አለ። እንዲሁም በቀደመው ምዕራፍ የጥንቶቹ ደጋጎችና ታላላቆች — ሰማዕታትና በእምነታቸው የመሰከሩ፣ ነቢያትና ነገሥታት — ወደ አሳባችን ፊት ተጠርተዋል። በመለኮታዊው የመታሰቢያ መቃብር ቤት መተላለፊያዎች ውስጥ ተመርተን፣ እግዚአብሔር ያላፈረባቸውን ሰዎች ስሞችና የመቃብር ጽሑፎች እንድናነብ ተጋብዘናል። ያንን የሚያነሣሣ መዝገብ ስናነብና ስናሰላስል እምነታችን ሲበረታ ተሰምቶናል፤ አሁንም በአንዲት ንክኪ ብቻ እነዚህ ቅዱሳን ነፍሳት ከትግሉ አደባባይ ወደ ተጨናነቁት የተመልካቾች ደረጃዎች እንደ ተሻገሩና ከዚያ ሆነው ዛሬ እኛ የምንሮጥበትን የሩጫ መንገድ እንደሚመለከቱ ተደርገው ተሥለዋል። እነርሱ የእምነትን አስፈላጊነት፣ ባሕርይና ኃይል የመሰከሩ ምስክሮች ነበሩ። የሕይወታችንና የትግላችን፣ የድሎቻችንና የሽንፈቶቻችን፣ ያለፈውና የአሁኑ ዘመናችን ምስክሮችም ናቸው።

ደግሞም ከደመና ጋር ተመስለዋል። በዓለም ካሉት እጅግ ውብ ሥዕሎች አንዱ በድሬስደን የሚገኘው ‹የሳን ሲስቶ ማዶና› የተባለው የማርያም ሥዕል ነው፤ ሕፃኑን አዳኝ በእናቱ እቅፍ ሆኖ በደመናዎች ተከቦ ያሳያል። እነዚያ ደመናዎች እስከ ቅርብ ጊዜ ድረስ የተለየ ትኩረት አልሳቡም ነበር፤ ነገር ግን የዘመናት የተከማቸ አቧራ በተወገደ ጊዜ ስፍር ቍጥር ከሌላቸው የመላእክት ፊቶች የተሠሩ ሆነው ተገኙ። በመንፈስ የተነሣሣው ጸሐፊ «እጅግ ብዙ ምስክሮች እንደ ደመና» ብሎ ሲናገር ያሰበው በእርግጥ ይህንኑ ነው።

በጥንት ዘመን ከነበሩት ሰፋፊ የትግል አደባባዮች በአንዳንዶቹ ውስጥ ተመልካቾች በደረጃ ላይ ደረጃ እየተደራረቡ ቍጥራቸው አርባ ወይም ሃምሳ ሺህ ይደርስ ነበር፤ ተጋዳዩም በልዩ ልዩና ባማሩ ቀለማት በተዋቡት በእነዚያ እጅግ ብዙ የሰው ፊቶች ዙሪያውን ሲመለከት፣ እነዚህ የወገኖቹ ታላላቅ ጉባኤዎች እንደ ደመና ሆነው ሳይታዩት አይቀሩም ነበር — ስፍር ቍጥር ከሌላቸው ጥቃቅን ነጠላዎች የተሠሩ፣ ነገር ግን ሁሉም አንድ ታላቅ ጠቅላላ ድምር የሚያደርጉ፣ ፀሐይ ስትወጣ ወይም ስትጠልቅ ዝቅ ብላ በደመናት ላይ በምትረጨው ዓይነት ኅብረ ቀለም የታጠቡ።

እነዚህ ዕብራውያን ክርስቲያኖች ከዚህ ጊዜ በፊት ሲያመነቱና ትጋታቸውን ለመተው ያዘነበሉ ቢሆኑ ኖሮ፣ በኃያላኑ ሙታን መናፍስት የቅርብ ክትትል ሥር እንደሚኖሩ በማሰብ በሚያስደንቅ ሁኔታ በተነቃቁና በታደሱ ነበር። ይህ ምክር ለእኛም ደግሞ ይሠራል።

የክርስትና ሕይወት ፍጥነት። «እንሩጥ።» ጅረቱ እንዲወስደን ቁጭ ብለን መቀመጥ የለብንም። ከበጋ ጊዜ የእግር ሽርሽር እንደሚመለሱ ልጆች እየዘገየንና እየተንቀራፈፍን መሄድ የለብንም። በተመጠነ እርምጃ እንደሚሄዱ ሰዎች እንኳ መራመድ የለብንም። መሮጥ አለብን። ደግሞም እርምጃቸውን አፋጥነው ወደ ቀላል ሶምሶማ እንደሚገቡ ሰዎች ብቻ መሮጥ የለብንም፤ በሩጫ ውድድር እንደሚሮጡ ሰዎች መሮጥ አለብን። የሩጫ ውድድር አሳብ በአብዛኛው ፉክክር ነው፤ እዚህ ግን የዓላማ መሰብሰብ፣ የግብ አንድነትና ብርቱ ትጋት ብቻ ነው።

በትጋት የሚኖር ሕይወት — አሳቡ ይህ ነው። ነገር ግን ከእርሱ ምን ያህል የራቅን እንመስላለን! በሌላው ነገር ሁሉ ባለን ትጋትና ለእግዚአብሔርና ለሰው ባለን መሰጠት መካከልስ እንዴት ያለ ልዩነት አለ! በንግድ ፉክክር ግርግር፣ በሀብት ሩጫ፣ በጦፈው የፖለቲካ ክርክር፣ በማኅበራዊ ሕይወትም ደስታን በማሳደድ ለመሳተፍ በበቂ ፈቃደኞች ነን፤ ነገር ግን፣ ወዮ! ለእግዚአብሔር ምን ያህል ለማድረግ ፈቃደኞች እንደ ሆንን ጥያቄ ሲሆን ምንኛ ቶሎ እንላላለን! በዙሪያችን ያሉ ሰዎች ምንኛ ትጉዎች ናቸው! ኒውተን የእኩለ ሌሊቱ ነፋስ ከብዙ ጊዜ በፊት የጠፋውን የእሳቱን አመድ በገጾቹ ላይ እስኪበትን ድረስ በችግሮቹ ላይ ተመሥጦ ይቀመጣል። ሬይኖልድስ ብሩሹን በእጁ ይዞ በሸራው ፊት ለሠላሳ ስድስት ሰዓታት በተከታታይ ተቀምጦ፣ ወደ ሕይወት ለመምጣት ደስ የሚላቸው የሚመስሉ የውበት ቅርጾችን ይጠራል። ድራይደን ‹ለቅድስት ሴሲሊያ ቀን› የተሰኘውን የቅኔ መዝሙሩን በሁለት ሳምንት ብቻ ይደርሳል። ቡፎን ከሚወደው እንቅልፉ ይበልጥ ወደሚወደው ጥናቱ እየተጎተተ ይወሰዳል። እነዚህን ጠባዮች የሚመዘግበው የሕይወት ታሪክ ጸሐፊም ራሱ በአደራ የተሰጠውን መንጋ ፍላጎት ለማሟላት ለመዘጋጀት ከንጋት ጋር ይነሣል።

በእንዲህ ያለ ዓለም ውስጥ፣ እንደ እኛ ያለ መልእክት ይዘን፣ ዝልፍልፍና ሰነፎች ልንሆን አይገባንም፤ ይልቁንም ራሳችንን የሰጠን፣ የጓጓን፣ ለእግዚአብሔር በቅዱስ ፍቅር የምንቃጠልና ለሰዎች ነፍሳት የጋለ ፍላጎት ያለን ልንሆን ይገባናል። ያን ጊዜ በእግዚአብሔር ቃል እውቀት እናድግ ነበር፤ ከኖሩት ታላላቅ መንፈሳዊ ታጋዮች የአንዱንም ቃላት ተረድተን ወደ እነርሱ እንገባ ነበር፦ «አንድ ነገር አደርጋለሁ … በክርስቶስ ኢየሱስ ከፍ ከፍ ያለውን የእግዚአብሔርን መጥራት ዋጋ እንዳገኝ ምልክትን እፈጥናለሁ።»

ከሸክሞች ነጻ ሆነን መሮጥ አለብን። ይህ ፍጥነት ሊጠበቅ የሚችለው ያለ ሸክምና ነጻ ሆነን ስንሮጥ ብቻ ነው። ኃጢአቶችን ከራሳችን የማስወገድን አስፈላጊነት ሁላችንም እንደምንቀበል የታወቀ ነው፤ ነገር ግን በሁላችንም ሕይወት ውስጥ ኃጢአት ያልሆኑ ሸክሞች አሉ። ኃጢአት በባሕርዩ፣ ሁልጊዜም፣ በማንም ቢፈጸም የእግዚአብሔርን ሕግ መተላለፍና የእግዚአብሔርን ፈቃድ መጣስ የሆነ ነገር ነው። ሸክም ግን በራሱ ወይም ለሌላ ሰው ጉዳት የሌለው፣ እንዲያውም የተፈቀደ ሊሆን የሚችል፣ በእኛ ሁኔታ ግን እንቅፋትና ማሰናከያ የሆነ ነገር ነው።

እያንዳንዱ አማኝ የራሱ የተለየ ሸክም ምን እንደ ሆነ ራሱ እንዲወስን ሊተው ይገባል። እርስ በርሳችን ልንፈራረድ አይገባንም። ለአንዱ ሸክም የሆነው ለሁሉ ሸክም አይደለም። ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ ቢጠየቅና በመለኮታዊ ነገሮች የነፍስን ትጋትና የእድገቷን ፍጥነት የሚያደናቅፈውን ነገር እንዲገልጥ ቢለመን፣ ፈጥኖና ያለ ስሕተት ከማመልከት አይቀርም። የመንፈስ ቅዱስ ትምህርት ብልጫም ይህ ነው፤ ሁልጊዜ ግልጽና የተወሰነ ነው። አጠቃላይና ምንነቱ ያልለየ የተስፋ መቍረጥ ስሜት ቢኖርብህ፣ ምናልባት የታላቁ የነፍሳት ጠላት ሥራ ነው፤ ነገር ግን ፍጥነትህን የሚገታ አንድ የተወሰነ እንቅፋትና ጫና እንዳለ ብታውቅ፣ በመንፈሳዊ ሕይወት የምታደርገውን እድገት የሚያዘገይን ነገር እንድትተው የሚመራህ የመለኮታዊው መንፈስ ሥራ መሆኑ ከሞላ ጎደል የተረጋገጠ ነው።

በሸክሞች ተከብቦ ከፍተኛ ፍጥነትን ለመጠበቅ የሚያስብ ሰው የለም። ለሽልማት የሚሮጡ ጐበዛዝት በጕጕት ችኮላቸው አውልቀው በሚጥሏቸው ልብሶች የሩጫውን መንገድ ይሞሉታል። ዙሪያችንን ተጣብቀው እርምጃችንን የሚያደናቅፉትን ልማዶችና ራስን የማስደሰት ነገሮች በታማኝነት ብንይዝ ኖሮ ብርቱና የጋለ መንፈስ መጠበቅ እምብዛም ባላስቸገረ ነበር። በሺህ የሚቈጠሩ ክርስቲያኖች ውኃ እንደ ጠገቡ መርከቦች ናቸው። ሊሰምጡ አይችሉም፤ ነገር ግን በአለመጣጣምና በዓለማዊነት፣ በተፈቀደም ክፋት እጅግ ስለ ጠገቡ ወደ ሰማያዊው ወደብ ሊደርሱ የሚችሉት በችግር እየተጎተቱ ብቻ ነው።

ጉልበትህን ከቅዱሳን ነገሮች የሚበትን፣ ለጸሎትና ለመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ልምምድ ፍላጎት የሚያሳጣህ፣ በመልካሞቹ ጊዜያትህ በፊትህ የሚነሣና በአንተ ውስጥ አጠቃላይ የሆነ የአለመረጋጋትና የመረበሽ ስሜት የሚፈጥር ነገር በሕይወትህ ውስጥ አለን? ሌሎች ጉዳት እንደሌለው የሚቈጥሩትና የሚፈቅዱት፣ አንተም በአንድ ወቅት የሚያሳስብ ምክንያት ያላየህበት፣ አሁን ግን ራስህን እየኰነንህ የምትመለከተው ነገር አለን? ሸክም ሳይሆን አይቀርም።

ከራስህ ጋር መከራከር ያለብህ፣ ወይም ልትመረምረው የማትፈልገው፣ ኪሳራ የደረሰበት ነጋዴ ሊገባባቸው የማይፈልጋቸውን የሒሳብ መዝገቦቹን እንደሚይዝ፣ ወይም ለተድላ ያደረ ሰው ከራሱ ሊሰውራቸው የሚሞክራቸውን የሕይወት ኃይሉን መድከም የመጀመሪያ ምልክቶች እንደሚይዝ አድርገህ የምትይዘው ነገር በኅሊናህ ክልል ውስጥ አለን? በሌሎች ላይ ለመኰነን የመጀመሪያዎቹ የምንሆንባቸውን ነገሮች በራሳችን ብዙ ጊዜ እንፈቅዳለን። በሌሎች ላይ ስሕተት የሚሆን አንድ አካሄድ በእኛ ላይ ለምን ትክክል እንደ ሆነ ብልሃተኛ ምክንያቶችን ስንፈልግ ብዙ ጊዜ ራሳችንን እናገኛለን። እንዲህ ያሉት ነገሮች ሁሉ እንደ ሸክም ሊቈጠሩ ይችላሉ። እጅግ ልብን የሚይዝ ጓደኝነት ሊሆን ይችላል፤ ዋና ሥር የዛፍን የማፍራት ኃይል እንደሚመጥ ጉልበታችንን የሚመጥ ልማድ ሊሆን ይችላል፤ እጅግ የሚማርክና እጅግ የሚውጥ፣ ስለዚህም ለነፍስ ጐጂ የሆነ ሥራ፣ መዝናኛ፣ ጊዜ ማሳለፊያ፣ የንባብ ዓይነት ወይም ጊዜን የማሳለፊያ መንገድ ሊሆን ይችላል — መሮጥ ሲገባት ለመራመድ፣ መፍጠን ሲገባት ለመዘግየት ለምትፈተነው ነፍስ ጐጂ የሆነ።

ነገር ግን፦ እነዚህንና እነዚህን የመሰሉ ነገሮችን ሁልጊዜ መተው የድካም ምልክት አይደለምን? ወደ ድካምስ አያደርስምን? ብለህ ትጠይቃለህ። በዚህ መንገድ የከበሩ ነገሮቹን ሲገፈፍ ሕይወት በእርግጥ ደሃና መካን ይሆናል ብለህ ትጮኻለህ። እንዲህ አይደለም። በውስጣዊው ሕይወት ትእዛዝ አንድን ነገር መተው ለብርታቱ እጅግ ሳይጨምር ሊሆን አይችልም፤ ራስን በመስጠት ያድጋልና፣ በመሥዋዕትም ይበረታልና። ለተተወውም ለእያንዳንዱ የማይገባ ነገር ወዲያውኑ የመንፈስ መበልጸግ ይከተላል፤ ይህም በቂና የማይለወጥ ካሳ ነው። ተጋዳዩ አሳቡ በሽልማቱ ላይ ስላረፈ ሌሎች ሰዎች የሚያከብሩትንና ለራሱም ደስ የሚያሰኘውን ብዙ ነገር በደስታ ይተዋል፤ ሽልማቱን ይዞ እንዲሄድ ቢፈቀድለት — ከቶ የማይታጠቀው ቀበቶ ወይም ከቶ የማይጠቀምበት ዋንጫ ቢሆንም — ለልምምዱ ችግሮች ሁሉ በበቂ እንደሚካስ ያስባል። እንግዲያስ እኛ የተጋዳዩን አስተማማኝ ያልሆነ ከንቱ ጌጥ ሳይሆን፣ እርግጠኛውን ዋጋ፣ የማይጠፋውን አክሊል፣ የጌታችንን ፈገግታና «መልካም» ማለቱን እንዳናገኝ የሚያደናቅፈንን ሁሉ ለመተው ምንኛ አብልጠን በደስታ ልንዘጋጅ ይገባናል!

አንድ ትንሽ ልጅ የሚወደውን አሻንጉሊት ከእጆቹ ሲጥል የሚያሳይ አንድ የጥንት የሆላንድ ሥዕል አለ፤ መጀመሪያ ሲያዩት ድርጊቱ የማይገባ ይመስላል፤ በሥዕሉ ጥግ ላይ ግን ወደ ባዶዎቹና ወደ ተዘረጉት እጆቹ እየበረረ የሚመጣ ነጭ ርግብ ዓይንን ይስባል። እንዲሁም የሚጠሩንን መንፈሳዊ ሀብቶች አንድ ጊዜ ካየን ብዙ ነገር ለመተው እንዘጋጃለን። ራስን ለመቀደስና ራስን ለመስጠት የሚያደርሰው እውነተኛ መንገድም ይህ ነው። ከቶ የመተውን ገጽታ አታሰላስል፤ ይልቁንም የመቀበሉን ገጽታ አሰላስል። ራስን ስለ መቀደስ የሚናገረው የጥንቱ የዕብራይስጥ ቃል ትርጉም እጅን መሙላት እንደ ሆነ አስታውስ። ሰዎች ከሌሎች ፊት ወይም ሕይወት የሚያንጸባርቁትን ወይም ከቅዱሳት መጻሕፍት ገጽ የሚጠሯቸውን ሀብቶች እጃቸውን የመሙላት ዕድል እንዳለ ካዩ፣ እጃቸውን ከእንጨት፣ ከሣርና ከአገዳ ባዶ እንዲያደርጉ ማድረግ ብዙ ችግር አይኖረውም። ዓለም የምንተወውን ብቻ ስለሚያይ ያዝንልናል፤ ነገር ግን ምን ያህል እንደምንቀበል፣ «የተጨቈነና የተነቀነቀ የተትረፈረፈም መልካም መስፈሪያ በእቅፋችን» እንደሚሰጠን ማየት ቢችል ኖሮ ርኅራኄውን በያዘ ነበር።

ቶሎ የሚከበንን ኃጢአት ማስወገድ አለብን። «አጥብቆ የሚከበንን ኃጢአት እናስወግድ» (የተሻሻለው ትርጉም)። እነዚህን ቃላት ብዙ ጊዜ እንጠቅሳቸዋለን፤ ከመጽሐፍ ቅዱስ ዓረፍተ ነገሮች በከንፈራችን ላይ ከዚህ የበለጠ ብዙ ጊዜ የሚገኝ የለም፤ ነገር ግን ከዐውዳቸው በመለየት በስሕተት አንጠቅሳቸውምን? በቀደመው ምዕራፍ ውስጥ የሚዘልቀው የታላቁ ሙግት ክፍል፣ የእርሱም ፍጻሜና የሚያበራ ጫፍ አድርገን ልናነባቸው ይገባናል። ያ ሙግት የእምነትን ርዕስ ለማብራራት የተሰጠ ነው። የዕብራውያን ታሪክ ጀግኖች ገድሎች አንዱ ከሌላው ቀጥሎ ቀርበዋል፤ በእያንዳንዱም እምነት ስውሩ ገፋፊ ምክንያትና በቂው ኃይል እንደ ነበረ ታይቷል። በዚያ የሚያበራ የምስጋና ቃልና በሚቀጥለው ምዕራፍ የመክፈቻ ቃላት መካከል ያለው የቅርብ ትስስር «እንግዲህ» በሚለው ቃል ይታያል፤ ይህም ቃል በእንግሊዝኛ ትርጉማችን ላይ በግድ የተጫነብንን የምዕራፍ ክፍፍል ያለ አግባብ ጣልቃ መግባት እንኳ ይቋቋማል። ስለዚህ አጥብቆ የሚከበን ኃጢአት እጅግ ከተመሰገነው እምነት ተቃራኒ ዋልታ የሆነው የአለማመን ኃጢአት እንጂ ሌላ እንዳልሆነ መያዝ በእርግጥ ከሁሉ ይልቅ ተፈጥሮአዊ ነው።

ይህ ትክክለኛ ትርጓሜ ከሆነ፣ በአለማመን ላይ አዲስ ብርሃን ይፈነጥቃል። ከእንግዲህ ድካም አይደለም፤ ኃጢአት ነው። ለማኞች የቸሮችን ርኅራኄ ለማነሣሣት የአካል ጉዳተኛ ወይም የታመመ ልጅ ተሸክመው እንደሚዞሩ፣ ሰዎችም አንዳንድ ጊዜ ጥርጣሬዎቻቸውን ተሸክመው ይዞራሉ። ነገር ግን በእርግጥ ርኅራኄ ሳይሆን ተግሣጽ ሊገጥመው የሚገባ የአለማመን ዓይነት አለ። እንደ ኃጢአት ንስሐ ሊገባበት፣ እንደ ኃጢአት ሊቃወሙት፣ እንደ ኃጢአትም የክርስቶስን መንጻት ሊቀበል የሚገባው ኃጢአት ነው።

አለማመን እንደ ቶማስ ሁኔታ ከአእምሮና ከተፈጥሮ ጠባይ ችግሮች ሊመነጭ ይችላል። ነገር ግን እነዚህ ነፍስን በማስተዋል ከሌሎች እበልጣለሁ ብላ ወደ መመካት፣ ወይም ይበልጥ ደስተኛ ጠባይ ያላቸውን ሰዎች ኅብረት ወደ መተው፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ የስውር ጸሎትን ልማድ ወደ መተው አይመሯትም። ይልቁንም በዘመናችን ባሉ የማያምኑ ሰዎች ዘንድ እጅግ ከተስፋፋው ራሱን ከሚተማመንና ትዕቢተኛ ከሆነው መንፈስ ፍጹም ተቃራኒ የሆነ የአእምሮ ዝንባሌን ያስገኛል።

ነገር ግን ብዙ አለማመን ከሥነ ምግባራዊ ምክንያቶች ይመነጫል። ነፍስ ከእግዚአብሔር ጋር ያላት ግንኙነት ይበላሻል፤ ከዚያም እግዚአብሔር መኖሩን እርግጠኛ አይደለሁም ትላለች። መስኮቶቹ በቈሻሻ እንዲሸፈኑ ይተዋሉ፤ ከዚያም ፀሐይ ታበራ እንደ ሆነ ትጠራጠራለች። የውስጣዊው ሕይወት ችሎታዎች በቸልታ ይደፈናሉ፤ መንፈሳዊውንና የማይታየውን የመግለጥ የተመደበላቸውን ሥራ ለመሥራትም እምቢ ይላሉ። የዘመናችንን ብዙውን አለማመን የአእምሮ ሳይሆን የመንፈሳዊ ሕይወት በሽታ አድርገን ብንይዘው ይበልጥ ጥበበኞች በሆንን ነበር። ምንጩ በአብዛኛው ሥነ ምግባራዊ ነው። አግኖስቲኮችን (እግዚአብሔር መኖሩ ሊታወቅ አይችልም የሚሉትን) የእምነት ማስረጃዎችን እንዲያጠኑ አታድርጋቸው፤ ይልቁንም የጨለማቸውና የአለማመናቸው እውነተኛ ምክንያት የልባቸው ዝንባሌ መሆኑን አሳያቸው። እግዚአብሔር ለእያንዳንዳችን እውነቱን የማስተዋል ችሎታዎችን ሰጥቶናል፤ እነዚህም በእርግጥ ያስተውሉታል ይወዱታልም፤ ተቃራኒው በሚሆንበት ስፍራ ግን ብዙ ጊዜ ምክንያቱ መንፈሳዊ ማስተዋልን ሁሉ የሚያጠፋ አንድ የሥነ ምግባር ጠማማነት፣ በዓይን ውስጥ ያለ አንድ ምሰሶ፣ አንድ ስውር ራስን ማስደሰት ነው። የምታውቀውን ኃጢአት አስወግድ። በመንፈስ መጻፉን ብትጠራጠር እንኳ መጽሐፍ ቅዱስን አንብብ። ጠብቅ። ጸልይ። ባለህ ብርሃን ሁሉ ልክ ኑር። አለማመንም በጸደይ ወራት ሁልጊዜ ከሚለመልሙ ዛፎች አሮጌዎቹ ቅጠሎች እንደሚረግፉ ይረግፋል።

በእርግጥ በሁላችንም ሕይወት ወደ ሰማይ የምናደርገውን ጕዞ የሚያደናቅፉ ችግሮች ይኖራሉ፤ ከጠላቶቻችን ተቃውሞ የሚመጡ ችግሮች፣ ከገዛ ልባችንም ውስጥ የሚመጡ ችግሮች። የተመደበልንን መንገድ ስንሄድ ትዕግሥትና ብዙ መታገሥ ያስፈልገናል። ነገር ግን ለእኛ የተከፈቱ ሁለት የመጽናናት ምንጮች አሉ።

ሩጫው በፊታችን የተዘረጋልን በሰማያዊ አባታችን መሆኑን እናስብ፤ ስለዚህም ሸካራነቱንና ጥበቱን ሁሉ ያውቃል፣ ለችግራችንም የሚበቃ ጸጋን ሁሉ ያበዛልናል። ፈቃዱን ማድረግ ዕረፍትና ሰማይ ነው።

«ወደ ኢየሱስ እንመልከት።» ካለፈው ውድቀትና ስኬት ራቅ ብለን፤ ከሰው ጭብጨባና ነቀፋ ራቅ ብለን፤ በመንገዱ ላይ ከተበተኑት የወርቅ ሳንቲሞችና ግራና ቀኝ ከተሰለፉት አበቦች ራቅ ብለን። አልፎ አልፎ ብቻ አትመልከት፤ ይልቁንም ከእያንዳንዱ የዕለት ሥራ፣ ምንም ያህል ትንሽ ቢሆን ከእያንዳንዱ ክፍል፣ ምንም ያህል የተጨናነቀ ቢሆን ከእያንዳንዱ መንገድ ቀና ብሎ ወደ ውዱ፣ ረጋ ወዳለውና ጣፋጭ ወደ ሆነው ፊቱ መመልከት ተፈጥሮአዊ እስኪሆንልህ ድረስ ሁልጊዜ የመመልከትን ልማድ ገንዘብ አድርግ፤ ልክ በጄኔቫ ሐይቅ ሰሜናዊ ዳርቻ የሚኖር እንግዳ ትኩረቱ ከተያዘበት ከማንኛውም መጽሐፍ ወይም ሥራ ቀና ብሎ በማዶው ዳርቻ ያሉትን በበረዶ የተሸፈኑ የከበሩ የተራራ ሰንሰለቶች ግርማና ክብር ለማየት ዘወትር እንደሚያዘነብል። ይህን የዘወትር ዝንባሌ ገንዘብ ማድረግ ከባድ መስሎ ከታየህ፣ በነፍስህ ውስጥ እንዲሠራው መንፈስ ቅዱስን ታመነው።

ከሁሉም በላይ፣ አንተ በምትሄድበት ስፍራ ጌታህ በአንድ ወቅት እንደ ሄደ፣ ከኃጢአት በቀር ችግሮችህንና ኀዘኖችህን እየታገለ እንደ ሄደ አስታውስ፤ ብዙም ሳይቆይ እርሱ አሁን ባለበት ትሆናለህ። እንግዲያስ ሊቀበልህና ሊከፍልህ ቆሞ ባለው በእርሱ ላይ ዓይንህን አጽንተህ አኑር፤ በፈገግታው እየተበረታታህና ወደ ጎኑ እየተሳብህ በሁሉ መካከል ታገል፤ ሸክሞችና አለማመንም ሳይታወቅህ ከሞላ ጎደል በራሳቸው ሲረግፉ ታገኛለህ።

ነፍሳት ሊሳመኑ የሚችሉበት ብቸኛው መንገድ ይህ ነው። ተከራከራቸው፤ አጥብቀህ ለምናቸው፤ በግድ ልታስገድዳቸው ሞክር — እርምጃቸውን የሚያደናቅፉትን ሸክሞች ይበልጥ አጥብቀው ይይዛሉ። ነገር ግን ኢየሱስን በማንነቱና በሥራው ውበትና ማራኪነት አቅርብላቸው፤ ማሰናከያዎቹም በተፈጥሮ ይላቀቃሉ፤ ቅጠሎቹን ወደ ምድር አጉብጦአቸው የነበረው በረዶ ፀሐይ ማብራት በጀመረች ጊዜ እንደሚረግፍ። እግዚአብሔርም የሚሻል ነገር ሳይሰጠን አንዳች ከእኛ ከቶ አይወስድም። እውነተኛውን ነገር ሊሰጠን ምልክቱን ያስወግዳል፤ ፍሬ ነገሩን ሊሰጠን አምሳያውን ይሰብራል፤ መለኮታዊውን ሊሰጠን ከተፈጥሮአዊውና ከሰብአዊው ነጻ ያወጣናል። ነፍስ ሆይ፣ እንግዲህ ታመኚው፤ ትይዢም ዘንድ ለመልቀቅ፣ ትለብሺም ዘንድ ለመገፈፍ ድፈሪ!