አንድ ጊዜ

«በዓለም ፍጻሜ ራሱን በመሠዋት ኃጢአትን ሊሽር አንድ ጊዜ ተገልጦአል» (ዕብራውያን 9:26)። (9:27-28፤ 10:2፣ 10ን ደግሞ ተመልከት።)

እዚህ ከግርማዊው የድምፅ ሁካታ በታች እንደሚያስተጋባ የኦርጋን ድምፅ ደጋግሞ የሚመጣ አንድ ቃል አለ። ቢያንስ አምስት ጊዜ ነጐድጓዱን እያሰማ ይጮኻል፤ በዘመናት ሁሉ እየተሰማ፣ በዓለማት ሁሉ እያስተጋባ፣ የተፈጸመውን ቤዛነት ፍጻሜነት ለእግዚአብሔር ፍጥረተ ዓለም ሁሉ ያውጃል፦ «አንድ ጊዜ!»

ከእርሱም ጋር ልናጣምረው የሚገባ ሌላ አባባል አለ፤ እየሞተ ያለው አዳኝ በደረቁ ከንፈሮቹ፣ ነገር ግን እንደ ድል አድራጊ ጩኸት በታላቅ ድምፅ የተናገረው ነው፦ «ኢየሱስም ሆምጣጤውን ከተቀበለ በኋላ፦ ‹ተፈጸመ› አለ፥ ራሱንም አዘንብሎ ነፍሱን አሳልፎ ሰጠ።» ሰው የተፈጸመ የሕይወት ሥራውን መለስ ብሎ ማየት የሚችለው እጅግ አልፎ አልፎ ነው። ሐውልቱ ሳይጠናቀቅ መሮው ከሰለለው እጅ ይወድቃል፤ መጽሐፉ ሊያልቅ ቢቃረብም የቀዘቀዙት ጣቶች ብዕሩን ሌላ መስመር እንዲጽፍ ለመምራት እምቢ ይላሉ፤ የአገር መሪ ዕቅዶቹንና አርቀው የሚያልሙ ውጥኖቹን ሌላ ሰው — ምናልባትም ተቀናቃኙ — እንዲፈጽማቸው ትቶ መሄድ ግድ ይሆንበታል። ነገር ግን ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ከመስቀሉ ላይ ሆኖ የወሰደውን የቤዛነት ሥራ — ስለ እርሱም የአባቱ ፊት እስኪሰወርበት ድረስ መከራ የተቀበለበትን ሥራ — ሲመለከት፣ አንድም የጐደለ ስፌት ወይም ድንጋይ ወይም ቅንጣት ሊያገኝ አልቻለም። ለማይቆጠሩ እልፍ አእላፋት — ለአንተና ለእኔ ለሁሉም — ዳግመኛ ሊደረግ ፈጽሞ የማያስፈልገው፣ ይልቁንም ለዘላለም የተፈጸመ እውነት ሆኖ የቆመ ሥራ ተሠራ።

የተፈጸመ ሥራ «አንድ ጊዜ» (9:26)። በእነዚህ ቃላት ውስጥ የእፎይታ ትንፋሽ አለ። ወሰን የሌለው ዘግናኝ ነገርን የሚጠቁም አንድ ሐሳብ ለአፍታ በፀሐይ በበራው የቅዱሳት መጻሕፍት ገጽ ላይ ብልጭ ብሎ ነበር። በታላቁ የማስተስረያ ቀን በሚፈጸሙት ድርጊቶችና ኢየሱስ በሞተበት በታላቁ ቀን መካከል ያሉትን አምሳያዎች ስንከተል፣ ያ የተከበረ ትዕይንት በዓመት አንድ ጊዜ ይታይ እንደ ነበረ ድንገት አስታወስን፦ «ሊቀ ካህናትም በየዓመቱ የሌላውን ደም ይዞ ወደ ቅድስት እንደሚገባ» (ቁጥር 25)። በየዓመቱ ያው ሥርዓት ይፈጸማል፤ ያው ደም ይፈስሳል፤ ያው ማስተስረያ ይደረጋል። በዚሁ አምሳያ መሠረት ኢየሱስ በየዓመቱ መከራ ይቀበል ቢሆን ኖሮስ! በየዓመቱ በጨለማ የተሸፈነው የአትክልት ስፍራ ጭንቅ! በየዓመቱ የመስቀሉ መራራ ሥቃይ! በየዓመቱ በአትክልቱ ስፍራ መቃብር መቀበር! ያን ጊዜ ምድር በእኩለ ሌሊት ጨለማ በተሸፈነች፣ ሕይወትም ሥቃይ በሆነች ነበር! እርሱ ብዙ ጊዜ መከራ ሲቀበል ማየትን ማን ሊችል ይችላል!

ነገር ግን ከአንድ ጊዜ በላይ መከራ ሊቀበል አላስፈለገውም፤ መደጋገም ጕድለትን ያመለክታልና፣ በሥራው ውስጥ ደግሞ የጕድለት ምልክት ወይም ዱካ ከቶ የለም። የአይሁድ ሕግ መሥዋዕቶች መደጋገም ኃጢአትን ሊያስወግዱ ወይም ወደ እነርሱ የሚቀርቡትን ፍጹማን ሊያደርጉ እንደማይችሉ ያመለክት ነበር። በነፍሳቸው ላይ በጥልቅና በጨለማ ካንዣበበው የኃጢአት ሕሊና መዳንን ለመሻት እየተገፉ፣ በእግዚአብሔር የሚፈሩ አይሁድ ሕዝብ ደጋግመው ይሰበሰቡ ነበር። ምናልባት ሰፊውን ሥርዓት ሲመለከቱና በሊቀ ካህናቱ ኑዛዜና ቡራኬ ውስጥ እንደ ተካተቱ ሲሰማቸው ለጊዜው ዕረፍት ያገኙ ይሆናል። ከዚያም ወደ ቤታቸው ይመለሱ ነበር፤ ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ የእርካታ ማጣት አድካሚ ስሜት እንደ ገና ይይዛቸው ነበር፤ በታረዱ እንስሳት ሕይወት መሥዋዕት ብቻ የቆመውን ማስተስረያ በቂ አለመሆን ያሰላስሉ ነበር። ኃጢአት ይታሰብ ነበር እንጂ አይወገድም ነበር፤ የኮርማዎችና የፍየሎች ደም ይህን ሊያደርግ አይቻለውም ነበርና (10:4)። ስለዚህ ይበልጥ አሳቢ በሆኑት ዘንድ ልብ ሳይዝል አልቀረም፤ ሕሊናም ሳይረካ የደከመ እንጕርጕሮውን ያሰማ ነበር። ስለዚህ መሥዋዕቶቹ ዘወትር መቅረብ ነበረባቸው።

በሌላ በኩል ግን የክርስቶስ ሥራ መደጋገም አያስፈልገውም። ፍጹም ስለ ሆነ የመጨረሻ ነው። ፍጹምነቱም ከቶ ስላልተደገመ ይመሰከራል። «መሞትን አንድ ጊዜ ፈጽሞ ለኃጢአት ሞቶአል።» አዳኛችን እኛን ለማዳን እጁን ዘረጋ፤ ሳይፈጽመው የመተው ሐሳብ አልነበረውም፤ በዚህ ግልጽ ዓላማ ወደ ዓለማችን መጣ፤ ይህን ለማድረግ ሞተ፤ ካደረገውም በኋላ ወደ እግዚአብሔር ወደ ቤቱ ሄደ። ነገር ግን ከዙፋኑ ከፍታ ሆኖ ሥራውን ሲመረምር ማንኛውንም ጕድለት ወይም እንከን ቢያይ ኖሮ ሊያሟላው በተመለሰ ነበር፤ ይህን ስላላደረገም የመስቀሉ ሞት ፍጹም አጥጋቢ እንደ ሆነ እርግጠኞች ልንሆን እንችላለን። «አሁን ግን በዓለም ፍጻሜ ራሱን በመሠዋት ኃጢአትን ሊሽር አንድ ጊዜ ተገልጦአል።» እነዚህን ድንቅ ቃላት አሰላስል! አንድ ጊዜ። ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ሕያው ነው፤ ዳግመኛም ለቅጽበት እንኳ በሞት ጨለማ ጥላ ሥር ከቶ አያልፍም።

ተገልጦአል (ወይም ታይቶአል)። ታዲያስ ምን ማለት ነው? ከዚያ በፊት ኖሮ መሆን አለበት። ሥጋ መልበስ ዓለማት ሁሉ ከመፈጠራቸው በፊት የነበረው አንዱ በሚታይ መልክ መገለጡ ብቻ ነበር፤ የመስቀሉም ሞት በእግዚአብሔር ባሕርይ ውስጥ ያሉ ዘላለማዊ እውነቶች በአንድ ድርጊት መገለጣቸው ነበር። ታላቁ የፀሐይ ክብ በትንሽ የተራራ ኩሬ ውስጥ ሊንጸባረቅ እንደሚችል፣ እንዲሁ በአንዲቱ የስቅለት ቀን የእግዚአብሔር ማንነት ዋና ክፍል የሆኑት ፍቅር፣ መሥዋዕትና የሚቤዥ ምሕረት ለሰዎች፣ ለመላእክትና ለአጋንንት ተገለጡ። እንደዚህ ያሉ ድንቆች የተገለጡበት የመጋረጃው መቀደድ በእርግጥ ድንቅ ነው።

በዓለም ፍጻሜ (ወይም በዘመናት ፍጻሜ)። እግዚአብሔር የዘመናት ንጉሥ ተብሎ ይጠራል። ጊዜ ምናልባት እንደ ስፍራ ወይም እንደ ርቀት ወይም እንደ ቍስ አካል ሁሉ ፍጥረት ነው። ለውሱን አእምሮ የተደረገ ማመቻቸት ነው፤ በዘላለማዊነት ውስጥ የገባ ቅንፍ ነው፤ በመለኮት ታላቅ ዘመን ላይ የተዘረጋ ቀስተ ደመና ነው። እኛ ጊዜን በሰዓታት እንከፋፍለዋለን፤ እግዚአብሔር በዘመናት ይከፋፍለዋል። ከኋላችን ዘመናት አሉ፤ ከፊታችንም ዘመናት አሉ። በሁለት ባሕሮች መካከል ባለ ጠባብ የመሬት ልሳን ላይ ቆመናል። ስለ እርሱ አንዳች የምናውቀው የመጀመሪያው ዘመን የፍጥረት ዘመን ነው። ሁለተኛው የገነት ዘመን። ሦስተኛው ከጥፋት ውኃ በፊት የነበረው ዓለም ዘመን። አራተኛው የአባቶች ዘመን። አምስተኛው በኢየሩሳሌም መውደቅና በመሲሑ ሞት የተደመደመው የሙሴ ዘመን። ስድስተኛው እኛ የምንኖርበት የአሕዛብ ዘመን። በፊታችንም የሺህ ዓመቱን ዘመን፣ የዳግም ልደትንና የመታደስን ዘመን፣ የፍርድን ዘመን፣ መንግሥቱም ለአብ የሚሰጥበትን ዘመን መልክ በብዥታ ልናይ እንችላለን። ስለዚህ በግዙፉ ዓለም አፈጣጠርና በአዲሱ ሰማይና በአዲሲቱ ምድር አፈጣጠር መካከል ፍጹም ተመሳሳይነት አለ።

የመሬት ተመራማሪዎች ዓለምን የመገንባቱ ሂደት የተካሄደባቸውን የምድርን አፈጣጠር ንብርብሮች መቍጠር ይወዳሉ፤ እኛም እግዚአብሔር አዲሱን ፍጥረት በተከታታይ የታሪክና የዕድገት ዘመናት ሲገነባ እንደ ነበረ አንድ ቀን ምናልባት እናውቅ ይሆናል። የክርስቶስ ሞት እዚህ በዘመናት ፍጻሜ እንደ ሆነ ተነግሯል፤ ጊዜ ሩጫውን ከመጨረሱ በፊት የሚፈጸሙ ብዙ ታላላቅ ዘመናት ቢቀሩ እንኳ፣ ከዚህ በፊት ስንት ዘመናት እንዳለፉ ብቻ ብናውቅ የዚህን ኃይል ወዲያው እናየው ነበር። ከዚህ በፊት ከነበሩት ብዛት ጋር ሲነጻጸር ይህ ፍጻሜው፣ ጫፉ፣ የአድካሚው አቀበት ሸንተረር ነው፤ ከዚያ ወዲያ ያለው በዘላለማዊነት ውቅያኖስ ፊት ድንገት ቍልቍል እስከሚወርዱት ገደሎች ድረስ የሚዘልቅ ሜዳማ ስፍራ ነው።

ኃጢአትን ሽሮአል። እንዴት ያለ ድንቅ ቃል ነው! ፈጽሞ ማጥፋት፣ ከቶ እንዳልነበረ ማድረግ ተብሎ ሊተረጎም ይችላል። የደመና ጕንጕን ሊጠፋ ይችላል፤ የተለያዩት ጠብታዎች ግን አሁንም በሕዋ ይንሳፈፋሉ። ጫፉ በአረፋ በተሸፈነ ማዕበል ላይ አረፋ ሊፈነዳ ይችላል፤ የውኃው ስስ ሽፋን ግን ሄዶ ጥቂቱን ጭማሪውን በውቅያኖሱ ጥልቀት ላይ ይጨምራል። ኢየሱስ ግን ኃጢአትን ሽሮታል — ዕዳ ሲከፈል፣ ግዴታ ሲሰረዝ፣ ወይም በሙሴ ጥንታዊ ዘመን ኃጢአት የተጫነበት እንስሳ ሲታረድ፣ ሲቃጠልና ሲቀበር እንደሚሆነው። ኃጢአት ሁሉ፣ የዓለም ኃጢአት፣ የሰው ልጆች የተከማቸ ኃጢአት በኢየሱስ ላይ እንዲገናኝ ተደረገ። እርሱ ኃጢአት ተደረገ። አየሩን የቀደደውን ወይም ምድርን ያረከሰውን ወይም የሌሊት ከዋክብትን ያሳፈረውን የሰውን ኃጢአት ሁሉ ወደ ራሱ የሳበ ያህል በፍጥረተ ዓለሙ ሁሉ ፊት ቆመ፤ የተተወ ብቸኝነትን ጩኸት ከእርሱ ባስወጡት በእነዚያ አስፈሪ ሰዓታት ኀፍረቱን፣ ዘግናኝነቱንና ቅጣቱን ተሸክሞ ኃጢአትን ሻረው፣ ለዘላለምም ደመሰሰው፤ ይህንንም በማድረጉ የአዳምን ውድቀት የቅጣት ውጤቶች አስወግዶአል።

ወደ ክፋት የሚያዘነብለው የተወረሰ ዝንባሌ በሰው ዘር ሁሉ ውስጥ ይኖራል፤ ነገር ግን አዳም ወኪላችንና ራሳችን ሆኖ ለራሱና ለሁላችን ያመጣው መንፈሳዊ ቅጣት፣ በክቡሩ ወኪላችንና ራሳችን፣ በሁለተኛው አዳም፣ ከሰማይ በሆነው ጌታ መከራና ሞት ተሰርዟል። ሰዎች በፈቃዳቸው ለሚሠሩትና በደሙ በኩል ይቅርታንና መንጻትን ለማይፈልጉበት ኃጢአት ቅጣቱን አሁንም መቀበል ይኖርባቸዋል፤ ነገር ግን ከመጀመሪያ ወላጆቻቸውና ከአባታቸው ጋር የወደቀ የሰው ዘር አባላት በመሆናቸው ሊደርስባቸው ይገባ የነበረውን ቅጣት አይቀበሉም፤ ኢየሱስ በሞተ ጊዜ ያን አስወግዶአልና። ስለዚህም ከአዳም ዘር የሆኑ ነገር ግን በግል ለመተላለፍ ዕድል ያላገኙ ብዙ ጣፋጭ ሕፃናት፣ የአእምሮ ጕድለት ያለባቸውና ሌሎችም ያለ ምንም ክልከላና መሰናክል ወደዚያች ምድር ሊገቡ ይችላሉ፤ ስለ እርስዋ ጸያፍ ነገር ሁሉ ርኵሰትና ውሸትም የሚያደርግ ወደ እርስዋ ከቶ አይገባም ተብሎአልና።

ራሱን በመሠዋት። በምሳሌነቱ አይደለም፣ ምንም እንኳ ውብና የሚያስደስት ቢሆን። በትምህርቱ አይደለም፣ ምንም እንኳ የዓለም ምግብ ቢሆን። በሥራዎቹ አይደለም፣ ምንም እንኳ የዘመናዊው በጎ አድራጎት ምንጭና መነሻ ቢሆኑ። ነገር ግን በሞቱ፣ ደግሞም እንደ መሥዋዕት በሆነው ሞቱ ነው። አንድን ጸሐፊ ለመረዳት ብትፈልግ ልዩ መለያ ቃላቱን በምን ትርጉም እንደሚጠቀምባቸው ማወቅ፣ ለእነርሱም የሚሰጣቸውን ፍቺዎች በጥንቃቄ ማጥናት አለብህ። እንዲሁም የክርስቶስን ሞት ትርጉም ልትረዳ ብትወድ፣ ያ ሞት ከጊዜ በኋላ የተገለጸባቸው መሥዋዕት፣ ስርየት፣ እና ማስተስረያ የሚሉት ቃላት በዘሌዋውያን በዝርዝር ወደ ተሰጡት ፍቺዎች መመለስ አለብህ፤ ልትተረጉም የምትደፍረውም ያን ያህል ብቻ ነው። በዘሌዋውያን መሥዋዕት ምንም ማለት ቢሆን፣ ለመስቀሉ ሞት ሲነገርም ያንኑ ማለት ነው። በጥንት ዘመን በደለኛው ምትክ ንጹሑ መተካቱን፣ ሊደርስ ይገባው የነበረው ቅጣት ሌላው ስለ ተሸከመው መሰረዙን፣ ደምም በመፍሰሱ ኃጢአት መደምሰሱን ያመለክት እንደ ነበረ በእርግጥ ምንም ክርክር ሊኖር አይችልም። ለክርስቶስ ሞት ሲነገርም ይህን ሁሉ ማለት ግድ ነው፤ ልዩነቱ ይህ ብቻ ነው፦ በጥንት ዘመን መከራው የሚቀበለውና ሞቱ የሚታገሠው ያለ ፈቃድ ነበር፤ በብፁዕ ቤዛችን ጉዳይ ግን እግዚአብሔር በእርሱ ሆኖ የዓለምን ኃጢአት የተከማቸ ውጤት በፈቃዱና በነጻ ወደ ራሱ ወሰደ፣ ተቀበለውም፣ ከቶ እንዳልነበረም አደረገው። «ራሱን በመሠዋት ኃጢአትን ሊሽር አንድ ጊዜ ተገልጦአል።»

የክርስቶስ ሞት ምን ነበር? «ሰማዕትነት» ይላል ዘመናዊው አስተሳሰብ። «ባልበራ ዘመን የደረሰ መጥፎ አጋጣሚ» ሲል ሐያሲው ይመልሳል። «ክፋትን ለመዋጋት የሚደረጉ እንደዚህ ያሉ ጥረቶች ሁሉ ውጤት» ይላል የሰፊይቱ ቤተ ክርስቲያን አስተሳሰብ መምህር።

«መሥዋዕት!» ይላል ይህ መጽሐፍ በነጐድጓድ ድምፅ። በፈቃዱ የቀረበ መሥዋዕት! ኃጢአት የተሸከመበትና የተሻረበት በፈቃዱ የቀረበ መሥዋዕት! በዚህ እናርፋለን፤ በምሥጢር ዓለም ውስጥ፣ ምሥጢራዊ ቢሆንም የተወቀሰውን ሕሊና ጩኸት በሚመልሰውና የሰማይን ሰላም በልባችን በሚያፈስሰው በአንድ ተጨማሪ ምሥጢር እግር ሥር ለመኖር ረክተን።

የሟችነት «አንድ ጊዜ» (9:27)። ሙታንን የማስነሣት ተአምራት በተተረኩባቸው በቅዱሳት መጻሕፍት ገጾች ላይ ከተጠቀሱት ጥቂቶች በቀር፣ ሰዎች የሚሞቱት አንድ ጊዜ ብቻ ነው። ለእነዚያ ጥቂቶች አንድ የሕፃን አልጋ፣ ሁለት የሬሳ ሣጥን፤ አንድ ልደት፣ ሁለት ቀብር ነበረ። ለአብዛኞቹ ግን የመለየት ጭንቅና ሥቃይ አንድ ጊዜ ብቻ እንዲደርስባቸው በምሕረት ተዘጋጅቷል። ይህ የሰው ልጆች የተለመደ ዕጣ ኢየሱስ ክርስቶስንም ደረሰበት። እርሱ በእውነት ሰው ስለ ነበረ ብዙ ጊዜ ሊሞት አልቻለም፤ በእርሱ ጉዳይ ሁሉን አቀፉን ሕግ መጣስ ተገቢ አይሆንም ነበር። ሰው መሆን ነበረበት፤ የሞትን ዳርቻ ሊደርስ የሚችለው በልደት በር በኩል ብቻ ነበርና፤ ከተወለደና ባሕርያችንን ከወሰደ በኋላ ግን የዚያን ባሕርይ ሕግጋት ሊታዘዝና አንድ ጊዜ ብቻ ሊሞት ግድ ነበረ።

የመለኮት «አንድ ጊዜ» (9:28)። በአንዱ ሞቱ የብዙዎችን ኃጢአት ሊሸከም በቻለው በእርሱ ውስጥ ከሟችነት የሚበልጥ አንድ ነገር መኖር ነበረበት። የሕዝባቸውን፣ የቤተሰባቸውንና የወዳጆቻቸውን ኃጢአት ለመሰረዝ ወይም ለማስተስረይ ማንኛውንም ነገር ያደርጉ የነበሩ መልካምና ታላላቅ ሰዎች ሞተዋል፤ ነገር ግን በከንቱ ነበር። እንግዲያስ መከራውና ሞቱ የዓለምን ኃጢአት የሚያካክስለት የእርሱ ዋጋ እንዴት ድንቅ መሆን አለበት!

አዳኛችን በሥጋ የተገለጠ አምላክ መሆን እንደ ነበረበት፣ ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ የሆነው እርሱ ደግሞ በእግዚአብሔር መልክ ሲኖር ሳለ ከእግዚአብሔር ጋር መተካከልን መቀማት እንደሚገባ ነገር ያልቈጠረው መሆን እንደ ነበረበት ያለውን የግድ አስፈላጊነት ማየት እንችላለን። የእርሱ «አንድ ጊዜ» መሞት ኃጢአትን ሽሮ ከሆነ፣ እንግዲያስ የአምልኮ መዝሙሮቻችሁን፣ የግዛት አክሊሎቻችሁን፣ እጅግ ዝቅ ያለ የስግደት ምስጋናችሁን ወደዚህ አምጡ፤ እርሱ አምላክ መሆን አለበትና። ከእርሱ ያነሰ ባሕርይ ያለው ማንም ፍጡር እርሱ በዚያ አጭርና አስፈሪ ጨለማ ውስጥ አንድ ጊዜ ፈጽሞና ለዘላለም ያደረገውን ለሰው ሊያደርግ አይችልም።

የነጻ ሕሊና «አንድ ጊዜ» (10:2)። እኛ መሥዋዕቶቻቸውን ዓመት በዓመት በሚያሳዝን ድግግሞሽ ማቅረብ እንደሚያስፈልጋቸው እንደ አይሁድ አይደለንም፤ መሥዋዕታችን አንድ ጊዜ ፈጽሞ ቀርቦአል። ስለዚህ እንደ እነርሱ ዘወትር የኃጢአት ሕሊና የለብንም። ልባችን አንድ ጊዜና ለዘላለም ከክፉ ሕሊና ለመንጻት ተረጭቶአል (ቁጥር 22)።

አንድ ጊዜ ለተናዘዝናቸውና ይቅር ለተባልንባቸው ኃጢአቶች ደጋግመን ይቅርታ መጠየቅ አያስፈልገንም። እግዚአብሔር በእነርሱ አይከሰንም፤ እኛም ራሳችንን መክሰስ አያስፈልገንም። እግዚአብሔር አያስባቸውም፤ እኛም ለምስጋናና ለትሕትና ማነሣሻ ከመሆን በቀር ብንረሳቸው መልካም ነው። የቅርብ ጊዜውን ኃጢአት ዕለት ዕለት አዲስ ሆኖ መናዘዝ ያስፈልጋል፤ ነገር ግን ነፍስ ክርስቶስ ስለ እርስዋ የፈጸመውን ሥራ ሙሉነት አንድ ጊዜ በተረዳች ጊዜ በታላቅ ደስታ እንዲህ ብላ ትጮኻለች፦ «ምሥራቅ ከምዕራብ እንደሚርቅ፥ እንዲሁ ኃጢአታችንን ከእኛ አራቀ።»

የተፈጸመ ዓላማ «አንድ ጊዜ» (10:10)። ስፍራ ይበልጥ እንድንቆይ አይፈቅድልንም። በሚቀጥለው ምዕራፋችን የእግዚአብሔር ዓላማ በኢየሱስ ምን ያህል ፈጽሞ እንደ ተፈጸመ፣ ስለዚህም የመሥዋዕትነት ሥራውን መደገም እንደማያስፈልግ እናሳይ ይሆናል። እግዚአብሔር ለሰው ቤዛነት ያለው ፈቃድ ወይም ዓላማ በአዳኛችን ሕይወትና ሞት ከተሰጠው በላይ ምንም አይጠይቅም። ለእግዚአብሔር ክብር፣ ለመለኮታዊው ምክር መፈጸም፣ ወይም ለሚያምኑት ፍጹም መዳንና መቀደስ ከዚህ በላይ ምንም አያስፈልግም።

«አንድ ጊዜ ፈጽሞ፣ ኃጢአተኛ ሆይ፣ ተቀበለው!

አንድ ጊዜ ፈጽሞ፣ ወንድሜ ሆይ፣ እመነው!

መስቀሉን አጥብቀህ ያዝ፣ ሸክሙ ይወድቃል፤

ክርስቶስ አንድ ጊዜ ፈጽሞ ዋጅቶናል።»