የነፍስ መልሕቅ ማረፊያ

«በእምነትና በትዕግሥት የተስፋውን ቃል የሚወርሱትን ምሰሉ።»

(ዕብራውያን 6:12)።

የእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች! በዚህ ክፍል ዋናው ቃል ይህ ነው። የተስፋውን ቃል የሚወርሱ (ቁጥር 12)፤ እግዚአብሔር ተስፋ በሰጠ ጊዜ (ቁጥር 13)፤ ተስፋውን አገኘ (ቁጥር 15)፤ የተስፋውን ቃል ወራሾች (ቁጥር 17)። ነገር ግን ምናልባት የዚህ ቃል መደጋገም የሚያነቡትን ሰዎች ልብ አያነቃም ወይም አያነሣሣም። ቃሉን እጅግ ለምደነዋል፤ ከሁሉም በላይ ደግሞ መለኮታዊ የተስፋ ቃሎችን በተለየ ሁኔታ ውድ በሚያደርግ ሁኔታ ውስጥ አይደለንም። የኀዘን ሌሊት ሰማያችንን ካላጨለመ በቀር፣ በቅዱሳት መጻሕፍት ጠፈር ላይ እንደ ዕንቁ የሚያንጸባርቁትን የተስፋ ከዋክብት ልናያቸው ወይም ዋጋቸውን ልንረዳ ፈጽሞ አንችልም። ሀብታሞች የሆኑ፣ ባለ ጠጎችም የሆኑ፣ አንድም ስንኳ የማያስፈልጋቸው ሰዎች የእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች በእውነት ምን ማለት እንደ ሆኑ ሊገነዘቡ አይችሉም።

ፍላጎቱን ሁሉ የሚያሟላለት በቂ ገቢ ላለው ሰው፣ እግዚአብሔር አስቀድመው መንግሥቱን ለሚፈልጉ የሚያስፈልጋቸውን ሁሉ ሊሰጥ ቃል መግባቱ ብዙም ትርጉም አይሰጠውም። በማዕረግና በሥልጣን ጽኑ ምሽግ ውስጥ እንደ ተመሸጉ ተከታታይ የመከላከያ መስመሮች በታማኝ ወዳጆች ሠራዊት ለተከበበ ሰው፣ እግዚአብሔር ለቅዱሳኑ ጋሻና መከታ፣ የአለት ምሽግ፣ ከዐውሎ ነፋስም መጠጊያ እንደሚሆን የሚሰጠው ማረጋገጫ ብዙም አይስበውም። ነገር ግን ሀብት ሲመናመን፣ ወዳጆች ሲከዱ፣ ጤና ሲደክም፣ ችግርና ስደት ፈተናም ሲያስፈራሩ፣ ያን ጊዜ ነፍስ ወደ እግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች ትሸሻለች፤ ደጋግማ ታሰላስላቸዋለች፤ ሰዓታትን በሙሉ ታጠናቸዋለች፤ በመጨረሻም ከሥሩ የከሰል ድንጋይ ክምችት እንዳለበት ጠፍ መሬት ባዶ ይመስሉ በነበሩ ገጾች ሥር የሀብት ማዕድናትን አግኝታ ትነቃለች። እግዚአብሔር እጅግ የምንታመንባቸውን ነገሮች ሁሉ ቢገፍፈን ለአንዳንዶቻችን መልካም በሆነ ነበር፤ ይኸውም አሁን በስጦታዎቹ ውስጥ ልንፈልገው የለመድነውን ሁሉ፣ ምናልባት በሕይወታችን ለመጀመሪያ ጊዜ፣ በእርሱ በራሱ እንድንፈልግ እንገደድ ዘንድ ነው። እውነተኛ ሀብታችንን የሚያስተምረን የተባረከ ማጣት! የማያልቅ ሀብታችንን የሚገልጥልን አስደሳች መነፈግ! ጨዋማውን የዝናብ ውኃ የሚይዙትን ጕድጓዶች የሚሰብርና ከእግዚአብሔርና ከበጉ ዙፋን የሚወጣውን የእግዚአብሔርን ወንዝ እንድንፈልግ የሚያስገድደን የፍቅር ተግሣጽ!

በመለኮታዊ የተስፋ ቃሎች እንደ ዕንቁ ያጌጡ ገጾችን በግዴለሽነትና በችኮላ የምናነብበት ምክንያት በአብዛኛው ዋጋቸውን እንድንረዳ በሚያደርግ የኀዘንና የማጣት ጭንቅ ውስጥ ፈጽሞ ገብተን ስለማናውቅ ነው። አንድ የሚያደቅቅ መከራ፣ አሁን በንጉሥ ቤተ መንግሥት ውስጥ እንዳሉ የተዘጉ የመተላለፊያ በሮች የሆኑትን የተስፋ ቃል ሰፋፊ ምድሮች በከፈተ ነበር። እንደ ክርስቲያኑ ጀግና ጎርደን ያለ ሰው የአባቱን የተስፋ ቃሎች እየቈጠረ፣ በፀሐይ ብርሃን ላይ እንደ ዕንቁ ከፍ አድርጎ እየያዛቸው፣ ብዙ ምርኮ እንዳገኘ ሰው በእነርሱ ደስ እያለው በእግዚአብሔር ቃል ላይ ሰዓታትን የሚያሳልፍበት አንዱ ምክንያት ይህ ነው፤ እንደ እርሱ ያሉ ሰዎች ሌላ ብዙ ነገር አልነበራቸውም፤ የሚደገፉበት ሌላ ምንጭ አልነበራቸውም፤ በሕይወት ለመኖር ብቻ የተስፋ ቃሎቹን አጥብቀው እንዲይዙ ተገደዱ። በዚህም የሐዋርያውን እንቆቅልሽ፦ «አንዳች የሌለን ስንሆን ሁሉ የእኛ ነው» የሚለውን ፈጸሙ። ድህነታቸውን የሚያውቁ እነርሱ በእምነት ባለ ጠጎችና የመንግሥቱ ወራሾች የሚሆኑ ናቸው።

እዚህ የተጻፈላቸው ዕብራውያን የተገኙት በትክክል በእንደዚህ ያለ ሁኔታ ውስጥ ነበር። ገንዘባቸው ተነጥቆ ነበር፤ ብዙ የመከራ ተጋድሎ ታግሠው ነበር፤ በስድብና በመከራ መዘባበቻ ሆነው ነበር፤ ሰዎች ሊደገፉበት የለመዱት ሁሉ ከእነርሱ ተጠርጎ ተወስዶ ነበር፤ ስለዚህም መንፈስ ቅዱስ በእነዚህ ገጾች አሳባቸውን እጅግ ታላቅና የከበረ ወደ ሆነው የተስፋ ቃል ይመራዋል፤ በዚህም እግዚአብሔር የሚያስፈልጋቸውን ሁሉ ሊሞላላቸው፣ ያጡትንም ሁሉ፣ ከዚያም የሚበልጠውን ከራሱ ግምጃ ቤት ሊሰጣቸው ቃል ገባ፤ ይህንም በሚታይ ርስት አድርጎ ሳይሆን በሚያስፈልጋቸው ጊዜና እንደ እምነታቸው መጠን እየሰጣቸው ነው። ሁሉን አጥቶ ሁሉን በእግዚአብሔር መልሶ ማግኘት በእርግጥ መልካም ልውውጥ ነበር!

የእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች የሚታመኑ ናቸው። የመልካም ሰው ቃል እንደ ውል ነው። እንደዚህ ያለ ሰው ተስፋ በሰጠን ጊዜ ጭንቀታችን ይረግባል፣ ፍርሃታችን ጸጥ ይላል፤ ብርቱ መጽናናትም ይኖረናል። ነገር ግን ወዳጃችን ከተስፋው በተጨማሪ ሰማይንና ምድርን ምስክር አድርጎ፣ እግዚአብሔርም እንዲያጸናው ጠርቶ በመሐላ ራሱን በጽኑ ካሰረ፣ ማረጋገጫው እጅግ ታላቅ፣ ጥሪውም እጅግ የሚያስፈራ፣ በአእምሮ ላይ የሚያሳድረውም ስሜት እጅግ ጥልቅ ስለሚሆን፣ ምንም ቢሆን ነፍስ ውሳኔው በማይለወጥ መሆኑ ውስጥ ትጠለላለች። እርሱ እንዲለወጥ ወይም እንዲያታልል በእጥፍ የማይቻል ይሆናል። እግዚአብሔር ራሱን ያሰረበትም ማሰሪያ ይህ ነው።

እግዚአብሔር ከአብርሃም ጋር ሲሠራ ደጋግሞ ተስፋ ሰጠው፤ በመጀመሪያ ስለ ምድሪቱ፣ ከዚያም ስለ ዘሩ፣ ደግሞም በእርሱ በኩል ለሰው ትውልዶች ሁሉ ስለሚደርሰው በረከት። በአንድ ወቅት በዙሪያው ባሉ ሕዝቦች ዘንድ የተለመደውን የኪዳን አገባብ ሥርዓት ፈጸመ (ዘፍጥረት 15:17)። ነገር ግን በሞሪያ ተራራ ላይ ታማኙ የአባቶች አባት እስከ ሞት ድረስ የሆነውን አንድ ታላቅ የእምነትና የመታዘዝ ማስረጃ ባቀረበ ጊዜ፣ እግዚአብሔር ማለ፤ «የሚበልጠው ሌላ ስለሌለው በራሱ ማለ»። «በራሴ ማልሁ፥ ይላል እግዚአብሔር» (ዘፍጥረት 22:16)።

ከእኛም ጋር እንዲሁ ነው። በእምነት የአብርሃም መንፈሳዊ ዘር የሆንን እኛ ከእርሱ ጋር ተባርከናል። «የተስፋው ቃል ለዘሩ ሁሉ የጸና ነው፤ ከሕግ ለሆነው ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን የሁላችን አባት ከሆነው ከአብርሃም እምነት ለሆነው ደግሞ ነው» (ሮሜ 4:16)። የእግዚአብሔር የተስፋ ቃል ሁሉ አዎንና አሜን ነው። ይዋሽ ዘንድ እግዚአብሔር ሰው አይደለም፤ ይጸጸትም ዘንድ የሰው ልጅ አይደለም። ራሱን በቃሉ ከማሰሩ በፊት ሀብቱን በሚገባ አስልቶአል፤ አንድ ጊዜ ቃል ከገባ በኋላ ሊወድቅ ፈጽሞ አይቻልም። በመለኮታዊ የተስፋ ቃሎች ላይ ራስህን ፈጽመህ ጣል፤ መርከቡ የተሰበረበት መርከበኛ በውኃ ላይ የሚንሳፈፍ ምሰሶ አጥብቆ እንደሚይዝ አጥብቀህ ያዛቸው፤ ሁሉን በእነርሱ ላይ አሳልፈህ ስጥ፤ መፈጸማቸው በኪዳንና በመሐላ፣ በደምና በጭንቅ በሞትም፣ በትንሣኤው ማለዳ ብርሃንና በዕርገቱ ተራራ ክብር፣ እነርሱ ሲወድቁ ፈጽመው ባላዩ በእልፍ አእላፋት ልምምድ የተረጋገጠ ነው። በሕይወት ያለ ማንም ሰው አንዲት የተስፋ ቃል የማትታመን ሆና ያገኘ ቢኖር ለዓለም ያውጅ፤ ሰማያትም ማቅ ይለብሳሉ፣ ፀሐይና ጨረቃ ከዋክብትም ከስፍራቸው ይንገዳገዳሉ፣ ፍጥረተ ዓለሙም ይናወጣል፣ እግዚአብሔር ተለዋዋጭ እንደ ሆነ፣ እግዚአብሔር ሊዋሽ እንደሚችል የሚያወራ ባዶ ነፋስም በፍጥረት ሁሉ ውስጥ እያቃሰተ ያልፋል። ያም ድምፅ የሁሉ ነገር መፍረስ አዋጅ ነጋሪ ይሆናል። ነገር ግን ይህ ፈጽሞ፣ ፈጽሞ ሊሆን አይችልም። እናንተ የተስፋው ቃል ወራሾች ሆይ! የእግዚአብሔር ኃይል ዘላለማዊ ነው፤ ምክሩም የማይለወጥ ነው። ሰማይና ምድር ያልፋሉ፥ ቃሉ ግን ከቶ አያልፍም። ስለዚህ ብርቱ መጽናናት ሊኖራችሁ ይችላል፤ ሌላውን ሁሉ ብታጡ እንኳ በእግዚአብሔር ቃልና መሐላ ያላችሁ ርስት ለዘላለም ዓለም ሳይጎድል ይኖራል።

እንዲህ የተረጋገጡት የእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች ለነፍስ የመልሕቅ ማረፊያ ይሆናሉ። ለመርከበኛ፣ አፈሩ ለመርከቡ ክብደትና ለማዕበሉ ግፊት የማይለቅበትን መልካም የመልሕቅ መጣያ ስፍራ ከማግኘት የበለጠ አስፈላጊ ነገር ጥቂት ነው። ቀደም ብለን ከተመለከትናቸው ተንሳፍፎ የመወሰድ ዝንባሌዎች ሁሉ ጋር፣ በተስፋችን መልሕቅ አጥብቀን የምንይዘውን ዘላቂ፣ የማይለወጥና የሚያረካ ነገር ማግኘት እጅግ ያስፈልገናል።

በክርስቲያን ውስጥ ያለው የተስፋ ችሎታ በዓለማዊ ሰው ውስጥ ካለው የተለየ አይደለም። በሁለቱም ውስጥ ያው ችሎታ ወይም ባሕርይ ነው። ነገር ግን መልሕቁ በተተከለበት መሬት ላይ ታላቅ ልዩነት አለ። በዓለማዊው ሰው ዘንድ መሬቱ ምናልባት በሚባሉ ነገሮችና በግምቶች የተሞላ፣ የላላ፣ ቀላልና የማይታመን አፈር ነው። በክርስቲያኑ ዘንድ ግን የዘላለማዊው አምላክ የማይነቃነቅና የማይለወጥ የተስፋ ቃልና መሐላ ነው። ስለዚህ የፊተኛው ብዙ ጊዜ በጥርጣሬና በፍርሃት ይጨልማል፤ የኋለኛው ግን ያለ አንዳች የጥርጣሬ ጥላ፦ «ያመንሁትን አውቃለሁና፥ … ተረድቼአለሁ» ብሎ ይጮኻል።

ተስፋ ከእምነት የበለጠ ነገር ነው። እምነት ምስክርነትን ይቀበላል፣ ያምነዋልም፤ ተስፋ ደግሞ አስቀድሞ ይጠባበቃል። እምነት ፍሬው መልካም ነው ይላል፤ ተስፋ ቀጥፎ ይበላል። እምነት እምቡጥ ነው፤ ተስፋ አበባ ነው። እምነት የገንዘብ ማዘዣውን ያቀርባል፤ ተስፋ የተቀበለውን ገንዘብ ይጠቀምበታል። እንዲህ ያለውም ተስፋ የነፍስ መልሕቅ ነው። በተስፋና በመልሕቅ መካከል ያለው ንጽጽር ለአረማውያን ጸሐፊዎች እንኳ የታወቀ ነው፤ ምን ያህል የሚስማማ እንደ ሆነም ማየት ቀላል ነው። ነፍስን ያረጋጋል። ከተለመደው ሕይወት አንድ ምሳሌ እንውሰድ። አንድ ወጣት ድሀ ለሆነች ነገር ግን ክብርት ለሆነች ልጃገረድ ቃል ኪዳኑን ይሰጣል። ለውጭ አገር አገልግሎት ተመልምሎ ለረጅም ዓመታት ይሰናበታል። እስከዚያው ድረስ እርሷ በተቻላት መጠን ራሷን ልትረዳ ትቀራለች። ሥራ እምብዛም አይገኝም፣ ደመወዝ ዝቅተኛ ነው፤ አንዳንድ ጊዜ ብርቱ ፈተናና መከራ ይደርስባታል። ነገር ግን በዚህ ሁሉ መካከል ደስተኛና አንድ ወደ ሚሆኑበት የወደፊት ኑሮ በሚያገናኛት በትንሿ የተስፋ ገመድ በሩቅ ላለው እጮኛዋና ለከበረው ማንነቷ ታማኝ ሆና ትኖራለች። እንዲሁም በመከራ ወይም በፈተና ወይም በተስፋ መቍረጥ ውስጥ ሳለን፣ ተስፋችን በቅዱሳት መጻሕፍት ገጽ ላይ በደማቅ ቀለማት ወደ ተሣለውና ሊዋሽ በማይችለው በእርሱ ቃል ተስፋ ወደ ተሰጠበት ወደ ተባረከው የወደፊት ዘመን ይሄዳል፤ ያንንም አስቀድሞ መጠባበቅ በዘላለም እርግጠኛ ብፅዕና ፊት የጊዜውን መከራ ለመታገሥ ነፍስን በድፍረትና በትዕግሥት ይሞላል።

በተስፋ ቃሎቹ ላይ ያለው የመልሕቅ ማረፊያ ሦስት እጥፍ ዋጋ አለው። እርሱ እርግጥ ነው፤ ይወድቃል ተብሎ የሚፈራ አይደለም፤ የዳዊት የታመነ ቅዱስ ተስፋ እርግጥ እንደ ሆነ እርግጥ ነው፤ «በነገር ሁሉ የተዘጋጀና የጸና የዘላለም ቃል ኪዳን» እርግጥ እንደ ሆነ እርግጥ ነው፤ እግዚአብሔር ሊያደርገው በሚችለው መጠን እርግጥ ነው። እርሱ ጽኑ ነው፤ በነፍስ ላይ ያለው ተጽዕኖ ነፍስን ማጽናት ነው፦ «የምትደላደሉ፥ የማትነቃነቁም፥ የጌታም ሥራ ሁልጊዜ የሚበዛላችሁ ሁኑ»። እርሱ ወደ መጋረጃውም ውስጥ የገባ ነው። በጥንቱ ዓለም መርከብን ወደ ወደቡ የሚያንሳፍፍ በቂ ውኃ ባልነበረ ጊዜ፣ አንድ ሰው መልሕቁን ተሸክሞ ጥልቀት የሌለውን ውኃ አቋርጦ በውስጠኛው ወደብ ጸጥ ያለ ውኃ ውስጥ ይተክለው ነበር። በዚህ በመሰለ መንገድ ጌታችን ኢየሱስ በአይሁድ ማደሪያ ድንኳን እንደ ነበረው ሊቀ ካህናት፣ የሰማይን ዓለም ከእኛ ዓለም የሚሰውረውን ሰማያዊ ቀለም ያለውን መጋረጃ አልፎ በገባ ጊዜ ተስፋችንን ከእርሱ ጋር ወሰደ፤ በዚያም ይዞታል። ጌታ ኢየሱስ ተስፋችን ነው (1ኛ ጢሞቴዎስ 1:1፤ 1ኛ ዮሐንስ 3:3)። እርሱ ቀዳሚያችን ነው። ላንቀላፉት በኩራት ሆኖ ቀድሞን ወደ አባቱ ፊት ገብቶአል። ወደዚያ የገባው እንደ ወኪላችንና እንደ ካህናችን ነው። በግርማ ከደቀ መዛሙርቱ እይታ በተለየና በናፍቆት ከተከተሉት ዓይኖች በተሰወረ ጊዜ፣ ወደ መጋረጃው ውስጥ ገባ። በዚያም ዘወትር በሕይወት ይኖራል፤ ስለዚህም ተስፋዎቻችን ይከተሉታል፣ በእርሱ ላይ ያተኩራሉ፣ እርሱ የሚያበራ ማዕከሉ ከሆነበት ከዚያ ብሩህ ቤት ጋርም ከአሁኑ ያገናኙናል።

ልንለማመዳቸው የሚገቡ አንዳንድ ባሕርያት አሉ። የተስፋውን ቃል ሊወርሱ የሚችሉት እምነትና ትዕግሥት ብቻ ናቸው (ቁጥር 12)። አብርሃም ተስፋውን ከማግኘቱ በፊት በትዕግሥት መጽናት ነበረበት (ቁጥር 15)። መጠበቅ ወይም ትዕግሥት ሥራዋን እንድትፈጽም መፍቀድ ቀላል አይደለም፤ የሚቻለውም ለእምነት ብቻ ነው። እምነቱ ካበረታውና የተስፋው ቃል በቃል ከተፈጸመለት ከአብርሃም ታሪክ የበለጠ ከፍ ያለ የረጅም ጊዜ መጠባበቅ ምሳሌ የለም። እንደ ገናም እንዲሁ ይሆናል። እናንተ የደከማችሁና የምትጓጉ ልቦች ሆይ፥ ታገሡ። ዋናውን ገንዘባችሁን የምትይዙበት ጊዜ ይመጣል፤ እስከዚያው ግን በወለዱ ደስ ብሏችሁ ኑሩ። የተመለሰችውን ገነት ብፅዕና ሁሉ የምታውቁበትና የምትቀምሱበት መልካሙ ቅጽበት እየፈጠነ ይመጣል፤ እስከዚያው ግን በኤሽኮል ወይን፣ በሮማኑና በምድሪቱ ሌላ ፍሬ ተመገቡ። በረጅሙ መዘግየት ውስጥ ሊያጸናው ያስፈልገው የነበረው የሐዋርያት የመጨረሻው በጣፋጭ ቃል የሚናገርለትን የክርስቶስን ትዕግሥት የራሳችሁ አድርጉ (ራእይ 1:9)። «ታገሡ፥ ልባችሁንም አጽኑ፤ የጌታ መምጣት ቀርቦአል።» «በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ፥ ወደ ኢየሱስ እየተመለከትን።» እንዲህም «የቅዱሳን ትዕግሥት»ን እንገልጣለን፤ እንዲህም እንደ ቀደሙን ሰዎች በመጨረሻ የተስፋውን ቃል እንወርሳለን።