በጊዜው የሚደርስና የሚያስፈልግ እርዳታ

«እንግዲህ ምሕረትን እንድንቀበል በሚያስፈልገንም ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት እንቅረብ።» (ዕብራውያን 4:16)።

ማስፈለግ! የሚያስፈልገን ጊዜ! የምንኖርበት ሰዓት ሁሉ የሚያስፈልገን ጊዜ ነው፤ ደግሞም ማስፈለጋችንን እጅግ በጥልቅ ስናስተውል ከሁሉ ይበልጥ የተጠበቅንና ደስተኞች ነን። ሀብታም ነኝ፣ ባለጠጋ ሆኜአለሁ አንድም ስንኳ አያስፈልገኝም የምትል ከሆንህ፣ እጅግ የከፋ ድህነት ውስጥ ነህ፤ ነገር ግን ጐስቋላና ምስኪንም ድሀም ዕውርም የተራቆትህም መሆንህን ስታውቅ፣ ያን ጊዜ ተዘዋዋሪው ነጋዴ በደጅህ ቆሞ እያንኳኳ ነው (ራእይ 3:17-20)። የቃና ንጉሥ ጋኖቹን በወይን ጠጅ እስከ አፋቸው የሚሞላው አቅርቦቱ ባለቀ ጊዜ ነው።

የሚያስፈልግህ ነገር እንዳለ ተረድተሃልን? ካልተረዳህ፣ እግዚአብሔር ለዚያ ፍላጎት ያዘጋጀውን የበለጸገ አቅርቦት በጨረፍታ እንኳ ሳታይ ኖረህ ልትሞት ትችላለህ። አስቀድመው ለጠገቡ ሰዎች ስለ በለጸገ አቅርቦትና ስለ ተትረፈረፈ ማዕድ መናገር ምን ይጠቅማል? ነገር ግን ነፍስ በችግርዋ ጭንቀት ተስፋ ወደ መቍረጥ ጠርዝ በደረሰች ጊዜ፣ ከጥንቶቹ ለምጻሞች ጋር «ወደ ከተማ እንግባ ብንል ራብ በከተማ ነው፥ በዚያም እንሞታለን፤ በዚህም ብንቀመጥ ደግሞ እንሞታለን» ብለን ስንጮኽ፣ ያን ጊዜ የሚጠብቀንን የበለጸገ አቅርቦት ለማግኘት ተቃርበናል (2ኛ ነገሥት 7:8)፦ በሰማያዊ ስፍራ በመንፈሳዊ በረከት ሁሉ (ኤፌሶን 1:3)፤ ለሕይወትና እግዚአብሔርን ለመምሰል የሚያስፈልገውም ሁሉ (2ኛ ጴጥሮስ 1:3)። እንግዲህ ብዙ ክርስቲያኖች እንዲህ ያለ የደኸየ ሕይወት የሚኖሩበት ሁለት ምክንያቶች አሉ፤ ወሰን የሌለውን የገዛ ራሳቸውን ፍላጎት ከቶ አላስተዋሉም፤ በመከር ወራት በአትክልት ቦታ ጐንበስ ካሉ ቅርንጫፎች እንደ ተንጠለጠለ ፍሬ በእጃቸው ሊደረስ የሚችለውን ወሰን የሌለውን ሀብት ከቶ አልተጠቀሙበትም።

የሚያስፈልገን ነገር ሁለት ዓይነት ነው። ምሕረት ያስፈልገናል። ይህ መሠረታዊ ፍላጎታችን ነው። እጅግ በከፋንበት ጊዜ ምሕረት — አዎን፣ እጅግ በተሻልንበትም ጊዜ፤ የመግረዣው ቢላዋ ጠልቆ ሲቈርጥ ምሕረት — አዎን፣ በቅጠል፣ በአበባ ወይም በፍሬ ተሸፍነን ሳለንም፤ ተሰብረንና እጅግ ተጨንቀን ሳለን ምሕረት — አዎን፣ ከእግዚአብሔር ጋር ለመነጋገር በተራራው ጫፍ ላይ በተነጠፈው የሰንፔር ወለል ላይ ቆመን ሳለንም። በበጋ ቀትር የሚኖሩ ለአንድ ቀን የሚቈዩ ነፍሳት ያለ ፀሐይ መኖር እንደማይችሉ፣ ከእኛ መካከል ታላቁ ቅዱስ እንኳ ያለ እግዚአብሔር ምሕረት ሊኖር አይችልም።

የሚረዳንን ጸጋ ያስፈልገናል። በሸለቆዎች ውስጥ ለመሄድ፣ የበረሀ ፍየል እንኳ ለመቆም በሚቸገርባቸው ከፍታዎች ላይም ለመራመድ እርዳታ። መከራን ለመቀበል፣ ጸጥ ለማለት፣ ለመጠበቅ፣ ለማሸነፍ፣ በእግዚአብሔር ታላቅ እርሻ ውስጥ አንዲትን ትንሽ የአትክልት ቦታ ለማለምለም እርዳታ። ለመኖርና ለመሞት እርዳታ።

እነዚህ ሁለቱም በዙፋኑ ዘንድ ይሟላሉ። ኑ፣ ወደ እርሱ እንሂድ። ይህ ታላቁ ነጭ የፍርድ ዙፋን አይደለም፤ ቀስተ ደመና የከበበው የጸጋ ዙፋን ነው። «አይሆንም» ትላለህ፤ «ከቶ አይሆንም! እኔ ከንፈሩና ልቡ የረከሰ ሰው ነኝ፤ መላእክት ፊታቸውን በሚሸፍኑለት በእርሱ ፊት ለመቆም አልደፍርም፤ የአስፈሪው ንጽሕናው እሳት ዘልሎ በእኔ ላይ ወጥቶ ያጨማድደኛል፣ ይበላኛልም። እጅግ እፈራለሁ እንቀጠቀጥማለሁ፤ ወይም አንድ ጊዜ ለመሄድ በቂ ድፍረት ብሰበስብ እንኳ፣ የሚያስፈልገኝን ያህል ደጋግሜ ለመሄድ ወይም ለዕለት ኑሮ የሚያስፈልጉትን የተለመዱና ጥቃቅን ስጦታዎች ለመለመን ከቶ አልችልም።» ዝም በዪ፣ ነፍስ ሆይ! የፈለግሽውን ያህል ደጋግመሽና በድፍረት ልትቀርቢ ትችያለሽ፤ በሰማያት ያለፈ ትልቅ ሊቀ ካህናት አለንና፤ እርሱም በድካማችን ሊራራልን የማይችል አይደለም።

ካህን። — በሰዎች ልብ ጥልቅ ውስጥ አስታራቂና መካከለኛ እንዲሆን፣ አንድ እጁን በሰው ላይ ሌላውንም በእግዚአብሔር ላይ እንዲያኖር፣ በሁለቱም መካከል እንዲቆም ብርቱና በተፈጥሮ የሚመነጭ የካህን ፍላጎት አለ። ቀልድና ፌዝ በዚህ ጥንታዊ ናፍቆት ላይ ቅጽሎቻቸውን ሊወረውሩ ይችላሉ፤ ነገር ግን የሰውነትን የምግብ፣ የአእምሮን የእውነት፣ የልብን የፍቅር ናፍቆት በዚያው ዘዴ ለማጥፋት ቢሞክሩም ያው ነው። በጥንት ጊዜ በሌዋውያን ሕግ ሥርዓት ሥር ካህኑ በዙፋኑ ቃል በቃል አምሳያ በሆነው በስርየት መክደኛው ፊት እንደ ቆመ፣ በጸጋው ዙፋን ፊት የሚቆም ካህን የሚለው ዝግጅት በልቡ ውስጥ የማያበራ ሃይማኖት ሁሉ የሰውን ዘር ጥልቅ ናፍቆት ሊያረካ አልተወሰነም።

ሰዎች ካህንን እንዲህ እንደሚናፍቁ የሚያሳይ አስገራሚ ማስረጃ በመሳፍንት መጽሐፍ ውስጥ ተሰጥቶአል። በኤፍሬም ኮረብቶች ሸንተረር ላይ የአንድ ባለ ጠጋ ቤተሰብ የአባቶች ቤት ቆሞ ነበር፤ በቅጥሩም ውስጥ የግል መቅደስ ነበረ፤ በዚያም ተራፊም፣ ኤፉድና የክህነት ልብሶች ቢኖሩም ካህን ግን አልነበረም። ያን አደገኛ ጕድለት ግን ምንም ሊተካው አልቻለም። ሚካም በዚያ በአጋጣሚ ያልፍ የነበረውን አንድ ሌዋዊ፦ «ከእኔ ጋር ተቀመጥ፥ አባትና ካህንም ሁንልኝ» አለው። እርሱም ደስ ብሎት በተስማማ ጊዜ፣ ሚካ፦ «ሌዋዊ ካህን ሆኖልኛልና እግዚአብሔር መልካም እንዲያደርግልኝ አሁን አወቅሁ» ብሎ ራሱን አጽናና። ነገር ግን እርሱን ያነሣሡት ያው ስሜቶች ርቆ የሚገኝን የአገሪቱን ክፍል ለመያዝ በጕዞ ላይ በነበሩ የዳን ነገድ ክፍልም ዘንድ ነበሩ። እነርሱም ካህን ሊኖራቸው ግድ ነበር፤ ስለዚህ ስድስት መቶ የታጠቁ ጦረኞች በበሩ ዙሪያ ቆመው ሳሉ አምስት ሰዎች በአደባባዩ ሾልከው ገቡ፣ ትንሿን የጸሎት ቤት ሰብረው ገቡ፣ ምስሎቿንና ሌሎችን የአምልኮ ዕቃዎች ወሰዱ፣ ካህኑንም የተሻለ ደመወዝ በመስጠት ጉቦ ሰጥተው አብሮአቸው እንዲሄድ አደረጉ፤ ስርቆቱ ከመታወቁ እጅግ አስቀድሞም ቡድኑ ሁሉ ጕዞውን ቀጥሎ ብዙ መንገድ ርቆ ሄዶ ነበር።

የሰው ዘር ቤተሰቦች ሁሉ ተመሳሳይ አጠቃላይ መርሐ ግብር ተከትለዋል። ለራሳቸው ቤቶችን በሠሩበት ሁሉ የጎጆ መቅደስን፣ የቡድሃ ቤተ መቅደስን፣ ፓርተኖንን፣ በሐውልቶች የሚጠበቀውን መቅደስ፣ በጫካ ውስጥ ባለ መጥረጊያ አምሳል የተሠራውንና ቅጠላማ የጥንቆላ ስፍራ ወደ ድንጋይ የተለወጠ የሚመስለውን የጎቲክ ካቴድራል አቁመዋል፤ ከራሳቸውም መካከል አንዱን መርጠው ከተራ ሥራ ለይተው በልዩ ሥርዓቶች ቀድሰው እንዲያገለግል አድርገዋል፤ እርሱም ወለሎቹን እየረገጠ፣ በመሠዊያዎቹ ላይ እየለመነ፣ በራብ፣ በቸነፈርና በመቅሠፍት ጊዜ ስለ እነርሱ እየማለደ፣ ለጦርነት ሲወጡ የጦር መሣሪያቸውን እየባረከ፣ የድል ምርኮአቸውንም እየተቀበለ፣ ለኃጢአት ማስተስረያ እያደረገና የኃጢአት ይቅርታን እያረጋገጠላቸው ኖሮአል።

ይህ ናፍቆት እነዚህ ዕብራውያን ክርስቲያኖች ባደጉበት በዚያ የተከበረ ሃይማኖት ውስጥ በከፍተኛ ጥንቃቄ ተሟልቶ ነበር። የአሮን ልጆች የእስራኤል ካህናት ነበሩ። ልዩ ልብስ ይለብሱ፣ ልዩ ምግብ ይበሉ፣ በልዩ ከተሞችም ይኖሩ ነበር፤ የሕዝቡን መንፈሳዊ ጉዳዮች ለማከናወን መለየታቸውን ለማጕላትም በሁሉ ነገር ጥንቃቄ ይደረግ ነበር። ይህ ሥርዓት ጥልቅና ቅዱስ የሆኑ ስሜቶችን በዙሪያው እየሰበሰበ፣ እንደ ሐረግም በብሔራዊው ሕይወት ዋርካ ላይ እየተጠመጠመ ለአሥራ ስድስት መቶ ዓመታት ጸንቶ ኖሮ ነበር። እንዳየነውም፣ እነዚህ አዲስ አማኞች ራሳቸውን ከእንዲህ ያለ ሥርዓት ነቅለው የሚታይ መቅደስ፣ ሥርዓተ አምልኮ ወይም ካህን የሌለበትን ሃይማኖት መቀበላቸው ቀላል መጕደል አልነበረም።

ነገር ግን በሰውና በዕብራውያን ታሪክ ዘመናት ሁሉ በጭፍን ወደ እርሱ ለጠቈሙት ለእነዚህ በተፈጥሮ ለሚመነጩ ናፍቆቶች ኢየሱስ ክርስቶስ ፍጹም መልስ እንደ ሆነ እዚህ እንማራለን። የእነዚህ የመክፈቻ ምዕራፎች ዓላማ ይህ ነው፤ በሁለት የማስረጃ መስመሮችም ወደ አንድ መደምደሚያ ተመርተናል። በፊታችን ሁለት ግዙፍ ዓምዶች ቆመዋል፤ አንዱ በዚህ መልእክት ምዕራፍ 1 እና 2 ውስጥ ነው፤ ሌላው በ3 እና 4 ውስጥ ነው። የሚነሡበት የጋራ መሠረት አላቸው፤ ይኸውም የክርስቶስ ልጅነት ነው። የመጀመሪያው ዓምድ ‹ክርስቶስ ከመላእክት ይበልጣል› ይባላል፤ በራስጌው ዙሪያ ያለው ጥቅልል ጽሑፍም ኢየሱስ የሰው ወኪል ሆኖ በስምንተኛው መዝሙር ወደ ተሰጠው ተስፋ ክብር እንደ ገባ የሚናገር ነው። ሁለተኛው ዓምድ ‹ክርስቶስ ከሙሴ ይበልጣል› ይባላል፤ በራስጌው ዙሪያ ያለው ጥቅልል ጽሑፍም ኢየሱስ ወኪላችን ሆኖ ወደ እግዚአብሔር ዕረፍት እንደ ገባ የሚናገር ነው። ሁለቱም የጋራ ጉልላትን፣ ማለትም የክርስቶስን ክህነት፣ ለመደገፍ ይረዳሉ። የመጀመሪያዎቹ ሁለት ምዕራፎች የሕዝብን ኃጢአት ለማስተስረይ ስለ ሆነው የሚምርና የታመነ ሊቀ ካህናት በሚናገር ገለጻ ይደመደማሉ (2:17-18)። ቀጣዮቹ ሁለት ምዕራፎች ደግሞ አሁን በምናሰላስላቸው ስለ ትልቁ ሊቀ ካህናት በሚናገሩት ቃላት ይዘጋሉ (4:14)። ነገር ሁሉ በሁለት ምስክሮች አፍ ይጸናል። ሰው የሆኑ ካህናት አያስፈልጉንም። ሥራቸው ተፈጽሞአል፤ ሹመታቸው ተሽሮአል፤ አገልግሎታቸው አብቅቶአል። የመሥዋዕትን፣ የኃጢአት ፍትሐትን ወይም የምሥጢራትን ጸጋ የማደል የክህነት ሥራ ለራስ መውሰድ ለእግዚአብሔር ልጅ በተቀደሰ ስፍራ ላይ በድፍረት ቅድስናን አርክሶ መግባት ነው፤ እንዲህ ያሉትም በመልክም ሆነ በአእምሮ ምንም ያህል ንጉሣዊ ቢሆኑ፣ ዓዛርያስ ዖዝያንን እንደ ተቃወመው ሊቃወሟቸው ይገባል፤ እንዲህም ብሎ፦ «ለእግዚአብሔር ማጠን ለአንተ አይገባህም፤ ይህ ለታላቁ ሊቀ ካህናታችን ለኢየሱስ ነው እንጂ፤ ተላልፈሃልና ከሹመቱ ውጣ፤ ይህም ከአምላክ ከእግዚአብሔር ዘንድ ክብር አይሆንልህም።»

ሊቀ ካህናት። ለሕዝቡ ብቻ ሳይሆን ለቤቱ ካህናት ሁሉ ጭምር መሥዋዕት ለማቅረብ የሚችል የካህናት ካህን ነው፤ ሌላው ካህን ሁሉ ከመቅደሱ ቅጥር በተባረረበትና ሊቀ ካህናቱ ቀላል ነጭ ልብስ ለብሶ ስለ ራሱ፣ ስለ ቤተሰቡና ስለ ሕዝቡ ኃጢአት ማስተስረያ ባደረገበት በታላቁ የማስተስረያ ቀን ሥርዓቶች ላይ ብቻውን ኃላፊ ነበር።

እኛ ለእግዚአብሔር ካህናት ተደርገናል፤ ነገር ግን የክህነት ሥራችን የጸሎትንና የምስጋናን ዕጣን፣ ራሳቸውን የሰጡ ሕይወቶችንም መባ ማቅረብ ነው። ከኃጢአት ማስተስረያ ጋር ምንም ጉዳይ የለንም፤ ማስተስረያ ግን ለእኛ እጅግ ያስፈልገናል፤ እንደ ተራ የጉባኤው አባላት ለምንሠራው ኃጢአት ብቻ ሳይሆን፣ የክህነት ሥራችንን ስንፈጽም ዐውቀንም ሳናውቅም ለምንሠራው ኃጢአትም ጭምር። የንስሐ እንባዎቻችን በኢየሱስ ደም መረጨት ያስፈልጋቸዋል፤ እጅግ የተቀደሱ ሰዓቶቻችን በእርሱ ብቃት ተቀባይነት ማግኘት ያስፈልጋቸዋል፤ እጅግ የከበረው አገልግሎታችን እንኳ የማስተስረያ መሥዋዕቱ ባይኖር ኖሮ ይኰንነን ነበር።

ትልቅ ሊቀ ካህናት። ሌሎቹ ሊቃነ ካህናት ሁሉ ከእርሱ ያነሱ ነበሩ። ከእነርሱ ማንኛውም በዘመኑ ከነበሩት ካህናት እንደሚበልጥ፣ እርሱም ከሊቃነ ካህናቱ እንዲሁ ይበልጣል። ነገር ግን ይህ ታላቅነቱን አያሟጥጠውም። እርሱ ከእነርሱ የዘር ሐረግ ፈጽሞ አይደለም፤ ይልቁንም የእስራኤል አባት አብርሃም አሥራትና ክብር የሰጠው ያ ምሥጢራዊ ሰው መሥራች ከሆነበት ከቀደመ፣ ይበልጥ ከተከበረና ከታላቅ የዘር ሐረግ ነው። «እንደ መልከ ጼዴቅ ሹመት ሊቀ ካህናት እንዲሆን በእግዚአብሔር የተጠራ።» እንዲያውም ታላቅነቱ የእግዚአብሔር ልጅ፣ የመለኮት ባልንጀራና እኩያ ታላቅነት ነው። ወሰን የሌለው ባሕርዩ፣ መለኮታዊው ሹመትና የአገልግሎት ፍጹም አርአያው ሊያደርጉት የሚችሉትን ያህል ታላቅ ነው።

በሰማያት ያለፈ። ካህኑ በየዕለቱ የመቅደሱን አገልግሎት በሚፈጽምበት በቅድስቱና ከሊቀ ካህናቱ በቀር በዓመት አንድ ጊዜ ለሁሉ በተከለከለው በውስጠኛው መቅደስ መካከል ሰማያዊ መጋረጃ ተንጠልጥሎ ነበር። ያ ሰማያዊ መጋረጃ በሟች ዕይታችንና በእልፍኙ መገኘት ድንቆች መካከል የተንጠለጠሉት፣ የእግዚአብሔር ጣቶች ሥራ የሆኑት የሰማያዊ መጋረጃዎች ምልክት ካልሆነ የምን ምልክት ነበር? ሊቀ ካህናቱ በዓመት አንድ ጊዜ የማስተስረያውን ደም በመለያው ሰማያዊ መጋረጃ በኩል አልፎ ይወስድና በስርየት መክደኛው ላይ ይረጨው ነበር፤ በዚህ ትርጉም ባለውና በተከበረ ድርጊትም የተባረከው ጌታችን የማስተስረያ ሞቱን ምልክቶችና አሻራዎች ተሸክሞ በቀጥታ ወደ እግዚአብሔር ፊት መግባቱን፣ በዚያም መካከለኛችንና አማላጃችን ሆኖ ስፍራውን መያዙን በአምሳያ አሳየ፤ በእርሱም እንወከላለን፣ ስለ እርሱም ተቀባይነትን አግኝተን የተወደድን ነን።

በድካማችን የሚራራልን። ኃጢአትን ይጠላል፤ ኃጢአተኛውን ግን ይወዳል። ለአንዱ ያለው ጥላቻ በመስቀሉ ይለካል፤ ለሌላው ያለው ፍቅር እንደ ባሕርዩ ወሰን የለውም። ፍቅሩም ሕልማዊ የመንፈስ መመሰጥ አይደለም፤ ይልቁንም የፈተና መሣሪያ ሁሉ በእርሱ ላይ ሥራ ላይ ስለ ዋለ በተግባር የሚገለጥ ነው። ታላቁ የነፍሳት ጠላት የሚያጠቃንን ስፍራዎች መዘርዘር ብዙ ጊዜ ይወስዳል፤ ነገር ግን የጥቃቱ መግቢያ ሊሆን የማይችል አንድም የስሜት ሕዋስ፣ አንድም ችሎታ፣ አንድም ኃይል የለም። በዓይን በር፣ በጆሮ በር፣ በአሳብ በርም ጭፍሮቹ ጐርፈው ለመግባት ይሻሉ። ደግሞም አስደናቂ ቢሆንም፣ ሊቀ ካህናታችን በሥጋ፣ በነፍስና በመንፈስ በእነዚህ በሁሉም ስፍራዎች ተፈተነ፤ ሆኖም በቅዱስ ቍርጥ ውሳኔው መንገዳገድ፣ መወላወል ወይም በመዞርም የተደረገ ጥላ፣ እጅ የመስጠትም ፍላጎት አልነበረም። «የዚህ ዓለም ገዥ ይመጣልና፤ በእኔ ላይም አንዳች የለውም።»

ያለፈባቸው ተሞክሮዎቹ ሁሉ አሁንም በፊቱ ሕያው ሆነው አሉ፤ ምሕረትን ወይም እርዳታን እየለመንን ወደ እርሱ በሄድን ቁጥር ምን ያህልና የት እንደሚያስፈልገን ወዲያውኑ ያውቃል፤ ወዲያውም ምልጃው ያስገኝልናል፣ እጆቹም ይሰጡናል፤ ከሁለቱ የሚያስፈልገንን ትክክለኛ ዓይነት። «ይራራል።» ያ ሩኅሩኅ ልብ ከአካሉ እጅግ ዝቅተኛና እጅግ ሩቅ ከሆኑ ብልቶች እያንዳንዱ የስሜት ነርቭ ፈጣን ንዝረትን የሚያደርስበት ዋና ከተማ ነው፤ በምላሹም የሚያስፈልጉትን እርዳታና ጸጋ ወዲያውኑ ይልካል። አቤት፣ ከክርስቶስ ጋር ተገናኝቶ መኖር! በጥንት ጊዜ ሴቶች የልብሱን ጫፍ እንደ ዳሰሱ ሁልጊዜ እርሱን እየዳሰሱ፣ እንደ መብረቅ ብልጭታ ፈጣን የሆኑና በእግዚአብሔር ፈዋሽና አዳኝ ኃይል የተሞሉ ምላሾችን እየተቀበሉ መኖር! (ማርቆስ 5:28)።