የእግዚአብሔር ቃልና ስለቱ

«የእግዚአብሔር ቃል ሕያው ነውና፥ የሚሠራም፥ ሁለትም አፍ ካለው ሰይፍ ሁሉ ይልቅ የተሳለ ነው፥ ነፍስንና መንፈስንም ጅማትንና ቅልጥምንም እስኪለይ ድረስ ይወጋል፥ የልብንም ስሜትና አሳብ ይመረምራል።» (ዕብራውያን 4:12)።

ሁላችንም ጉዳያችን ከእግዚአብሔር ጋር ነው። «እኛን በሚቆጣጠር በእርሱ»። ይህን ትስስር ልትበጥሰው አትችልም። ወዳጅ ሆነህ ባይሆን እንደ ዐመፀኛ ሆነህ ከእርሱ ጋር ጉዳይ ይኖርሃል፤ በጸጋ መሠረት ባይሆን በሥራ መሠረት፣ በሚያልፉት የዘመን ቀናት ውስጥ ባይሆን በታላቁ ነጭ ዙፋን ፊት። ያለ እግዚአብሔር ልትኖር አትችልም። እግዚአብሔር እንደሌለ ሆኖ እንደ ፈቃድህ ልታደርግ አትችልም። ከእርሱ ጋር ጉዳይ ከመኖሩ ልታመልጥ አትችልም፤ የማንነትህን እጅግ ግልጥ የሆኑ ውስጣዊ ግንዛቤዎች በመጣስ እግዚአብሔር የለም ብትል እንኳ፣ አሁንም አየሩን ትተነፍሳለህ፣ ምግቡን ትበላለህ፣ በዓለሙ ትኖራለህ፣ በመጨረሻም በፍርድ ወንበሩ ፊት ትቆማለህ።

ደግሞም፣ አነጋገሬ ሥጋዊ ቢመስል ይቅርታ ብታደርጉልኝ፣ ጥቅሴ የሚጠቁመውን ተከትዬ ጉዳያችን ከእርሱ ጋር የሆነው እግዚአብሔር ዓይኖች አሉት እላለሁ። «እኛን በሚቆጣጠር በእርሱ ዓይኖቹ ፊት»። «አንተ የምታየኝ አምላክ ነህ» — ይህ ልጅነቷን ዓይን ኖሯቸው በሩቅ በድንጋይ ትኩረት ቢያፈጡም በማያዩ ግዙፍ የአማልክት ሐውልቶች መካከል ያሳለፈች አንዲት ግብፃዊት ባሪያ ልጃገረድ በድንጋጤ ያሰማችው ጩኸት ነበር። እርስዋም ትክክል ነበረች። «እግዚአብሔር ከሰማይ ይመለከታል፤ ዓይኖቹ ያያሉ፥ ቅንድቦቹም የሰውን ልጆች ይፈትናሉ።»

እነዚያ ዓይኖች ማንንም አያልፉም። «በእርሱ ፊት የተሰወረ ፍጥረት የለም።» እውነተኛው በጎነት ራሱን ከሁሉ ያነሰ ያሳያል። ቀኖቹን በሰማይ ብቻ በሚታወቁ የለዘበ ደግነት ሥራዎችና ቃላት እየሞላ ሳይታወቅ በዓለም ውስጥ በጸጥታ ያልፋል፤ በዚህም በቂ ዋጋውን ያገኛል። ደጅ ዘግቶ ይጸልያል፤ በስውር ብርቱ ራስን መካድ ይለማመዳል፤ የምሕረት ሥራውንም በሚስጥር ይፈጽማል። ስለዚህ መለከቶቹና አዋጅ ነጋሪዎቹ የጋዜጣ ማስታወቂያዎቹም ያሉት ታላቁና ጩኸታም የሰው ዓለም ስለ እርሱ የሚያውቀው ጥቂት ነው፤ ለእግዚአብሔር ዓይን ብቻ ተብለው የዱር አበቦቹ በማይደረስባቸው ከፍታዎች ላይ የሚያብቡባቸውን ማዕዘኖችም ሊያገኝ አይችልም። ነገር ግን በስውር የሚያይ አባት አለ፤ በስውር ያያል። የጌታ ዓይኖች ወደ ጻድቃን ናቸው። ዓይኖቹ ልባቸው በእርሱ ዘንድ ፍጹም የሆነውን ያበረቱ ዘንድ በምድር ሁሉ ላይ ወዲያና ወዲህ ይመለከታሉ። መመሪያ ትፈልጋለህን? ቀና ብለህ ተመልከት! እነዚያ ዓይኖች በአንድ ዕይታ ሊመሩህ ይጠብቃሉ። በኀዘን ውስጥ ነህን? በእንባ ይሞላሉ። እየባዘንህ ነውን? እንደ ጴጥሮስ መልሰው ይጠሩሃል፤ ልብህንም ይሰብራሉ። የኢየሱስን ጽድቅ ለብሰህ የእግዚአብሔርን ዓይን መጋጠም አንድ ጊዜ ከተማርህ በኋላ፣ ሰማይህን ከዚያ ዓይን በሚፈልቀው ብርሃን ውስጥ ታገኘዋለህ።

አንተ ያልተለወጥህ አንባቢ ሆይ፣ ከእግዚአብሔር ዓይን የሚሰውር መጋረጃ እንደሌለ አስብ። ዓይኖቹ እንደ እሳት ነበልባል ናቸው፤ እጅግ ጠንካራ የሆኑት መከለያዎቻችንም በዚያ ቅዱስ ነበልባል ንክኪ ፊት እንደ ስስ ጨርቅ ተንጣጥተው ይቃጠላሉ። ዓለቶችና ኮረብቶች እንኳ በዙፋንም ከተቀመጠው ፊት ለመሰወር አይበቁም። «ከፊትህ ወዴት እሄዳለሁ?» ያ ጥያቄ መልስ አላገኘም፤ መልስም ሊያገኝ አይችልም። በቅዱሳት መጻሕፍት ገጽ ላይ ለሦስት ሺህ ዓመታት ቆሞአል፤ ካነበቡትም እልፍ አእላፋት መካከል እስካሁን አንድም ሰው መልስ ሊያዘጋጅለት አልቻለም። ሰማይ፦ እዚህ አይደለም ይላል። ሲኦልም፦ እዚህ አይደለም ይላል። ከመላእክት መካከል ወይም ከጠፉት መካከል ወይም በዘላለም ሰፊና ጸጥ ያሉ ስፍራዎች ውስጥ አይገኝም። በየትም ስፍራ በፊቱ የተሰወረ ፍጥረት የለም። ከእጅግ ከፍታ ሆነው በምድረ በዳ ላይ ያለውን ትንሹን ቍራሽ ለመለየት የሚችሉትን አሞሮች የሠራው እርሱ እንደ እነርሱ የሚያዩ ዓይኖች አሉት። ደግሞም የእግዚአብሔር ዓይኖች ምን ያህል የሚያስፈሩ እንደ ሆኑ አስብ! የግብፅ ፈረሰኞች እስራኤልን እስከ ባሕሩ ጥልቅ ድረስ ካሳደዱ በኋላ፣ በድንገት ዞረው ሸሹ። ለምን? በነጎድጓድ ወይም በመብረቅ ወይም በድምፅ ምክንያት አልነበረም፤ በአንድ ዕይታ ምክንያት ነበር። «እግዚአብሔር ከደመናው ተመለከተ፥ የግብፃውያንንም ሠራዊት አወከ።» አንተ ኃጢአተኛ ሆይ፣ በእግዚአብሔር ቍጣ ፊት መኖር ለአንተ ምንኛ የሚያስፈራ ይሆናል! «ከጠማማ ጋር ጠማማ ሆኖ ይገኛል።»

እነዚያ ዓይኖች ምንም ነገር አያልፉም። «እኛን በሚቆጣጠር በእርሱ ዓይኖቹ ፊት ሁሉ ነገር የተራቆተና የተገለጠ ነው።» ስለ ጌታ ኢየሱስ በአንድ ወቅት ወደ ኢየሩሳሌም ወደ መቅደስ እንደ ገባ፣ ዘወር ብሎም ሁሉን ከተመለከተ በኋላ፥ እንደ ወጣ ተነግሮአል። ያ የመጨረሻው፣ ረጅሙ የስንብት ዕይታው ነበር። ነገር ግን ሁሉን አቀፍነቱን አስተውል። ከእርሱ ያመለጠ ምንም ነገር አልነበረም። እኛ የምንመለከተው የነገሮችን ክፍል ብቻ ነው፤ ብዙ ጊዜም ሳናይ እንመለከታለን። ነገር ግን እግዚአብሔር እንደ ሰው አያይምና፤ ሰው ፊትን ያያል፥ እግዚአብሔር ግን ልብን ያያል። «የተራቆተና የተገለጠ።» ይህ የመሥዋዕት አነጋገር ነው፤ ካህኑ መሥዋዕቱን በፊቱ በጀርባው የሚጥልበትን ድርጊት ያመለክታል፤ መሥዋዕቱም ለዕይታው ተጋልጦ፣ ራሱን ለማዳን አቅም አጥቶ፣ ለቢላዋ ተዘጋጅቶ ይጋደማል። አቤት፣ ኃጢአታችንን ለመደበቅና ለመሸፈን እንዴት እንጣጣራለን! እውነተኛ የዕለት ማስታወሻ ለመጻፍ አንደፍርም፤ አንደበታችንን ፈትቶ ሁሉን እንድንለፈልፍ የሚያደርገንን ሕመም እንፈራለን፤ ከምንወዳቸው ሰዎች የፍቅር ዕይታ እንሸሻለን። ሰውን፣ አንዳንዴም ራሳችንን እናታልላለን፤ ታላቁን ሊቀ ካህናታችንን ግን አናታልለውም። እርሱ ሁሉን ያያል፦ ያን የተሰወረ ኃጢአት፣ ያን የተደበቀ ጥላቻ፣ ያን የተዘጋ ክፍል፣ ያን የተሸሸገ ሌባ፣ ያን ጭምብል ያጠለቀ ነፍሰ ገዳይ፣ ያን በመርከብ ውስጥ የተደበቀ ሰው፣ ያን የልብ ማሽቆልቆል፣ ያን በበገናው ውስጥ ያለ ትንሽ ስንጥቅ፣ ያን በጣፋጩ ፍሬ ውስጥ ያለ የብስባሽ ነጥብ። ሰዎችም ከእግዚአብሔር ዕረፍት ከነዓን ውጭ የሚቀሩት በዚህ ምክንያት ነው፤ እርሱ ከራሱ የሚያርቀውን ክፉና የማያምን ልብ ያያልና፤ በዚህም ምክንያት እንደ ጥንቱ አሁንም «ወደ ዕረፍቴ አይገቡም» ብሎ ይምላል።

ስለ እኛ ይህን ያህል የሚያውቀው እርሱ አሁንም ቢወደን ድንቅ አይደለምን? ቀጥሎ በጣፋጭነት የሚመጡት ቃላት እውነትነት ባይኖር ኖሮ ይህ በእርግጥ ሊገለጥ የማይችል ምሥጢር በሆነ ነበር፦ «እንግዲህ በሰማያት ያለፈ ትልቅ ሊቀ ካህናት የእግዚአብሔር ልጅ ኢየሱስ ስላለን»። እርሱ የካህን ልብ አለው። መመርመሩ የበሽታ ወይም የሥራ ፈትነት የማወቅ ጉጉት አይደለም፤ ይልቁንም የበሽታውን ምንጭ በርኅራኄና በለዘበ ልብ በትኩረት እንደሚመረምርና በተቻለ መጠን በፍጥነትና ያለ ሥቃይ ነቅሎ ለማውጣት እንደሚወስን እንደ ቀዶ ሐኪም ነው። ቀድሞ የማይቻል መስሎ የታየውን ፍቅር የተሟላ እውቀት ብዙ ጊዜ አይወልደውምን? ፊታቸው እጅግ የጠነከረ፣ ዓይናቸውም እጅግ የቀዘቀዘ በመሆኑ ወዲያው የሚያሸሹን ሰዎች አሉ፤ ነገር ግን እንዴት እንደ ተወጉ፣ እንደ ቈሰሉና ተስፋ እንደ ቈረጡ ሁሉን ብናውቅ ኖሮ ልናዝንላቸው በጀመርን ነበር፤ ርኅራኄ ደግሞ የፍቅር የቅርብ ዘመድ ነው። አዳኙ ከዘላለም ጀምሮ ያውቀናል፤ መቀመጣችንንና መነሣታችንን፣ ወደ ክፉ የማዘንበል ስውር አቅማችንን፣ ያልተመረመረውን የእልከኝነታችንንና የርኵሰታችንን ጥልቀት ያውቃል፤ ሆኖም ይወደናል፣ ይወደናልም።

«ሁሉን ያውቃል፤ ነገር ግን ከሚያውቀው አብልጦ ይወደናል።»

ቸልተኝነታችን እንደ ክረምት ሳያቀዘቅዘው፣ የወላዋይነታችንም ጥያቄዎች ሳያደርቁት በኢየሱስ ልብ ውስጥ ሁልጊዜ ከሚፈልቀው ከዚህ ፍቅርም ይህ ክፍል ቀጥሎ የሚናገርለት ጽኑ ተግሣጽ ይመጣል። የራእዩ ባለ ራእይ የእግዚአብሔር ቃል በበረዶ በሚመስል ነጭ ፈረሱ ላይ ሆኖ ቀይ ልብስ ተጐናጽፎ፣ የግዛት ብዙ ዘውዶችም በራሱ ላይ እያበሩ ሲወጣ እንዳየ በግርማ ባለው አነጋገር ይነግረናል። በመልኩ ውስጥ ሁለት ገጽታዎች በተለይ ተጠቅሰዋል። ዓይኖቹም እንደ እሳት ነበልባል ናቸው፤ ይህ ገጽታ ቀደም ብለን ወዳሰብናቸው ቃላት ወደ ኋላ ይመለከታል። ከአፉም በሁለት ወገን የተሳለ ስለታም ሰይፍ ወጣ፤ ይህ ደግሞ አሁን ወደሚጋብዙን ቃላት ወደ ፊት ይመለከታል። እነዚህን ሁለቱን ከቶ መለያየት የለብንም፤ ዓይኖቹንና ሰይፉን። ዓይኖቹን ብቻ አይደለም፤ አይቶ ካልመቱ ምን ጥቅም አለውና? ሰይፉን ብቻም አይደለም፤ ሳያዩ መምታት የማያስፈልግ ሥቃይ ያመጣልና፤ ይህ ዓይንን ተሸፍኖ እንደሚደረግ ቀዶ ሕክምና ይሆናል። ይልቁንም የሚመረምረው ለዘብተኛ ዕይታ፣ ቀጥሎም ቈርጦ የሚጥለውና ነጻ የሚያወጣው የሰይፍ ፈጣንና ቍርጥ ብልጭታ ነው። አቤት፣ ብዙ ጊዜ ፈውስንና በረከትን በተሸከመውና በመስቀል ላይ በተቸነከረው በለዘበው እጅ ለሚሰነዘረው፣ በማይሳሳት ጥበብ ለሚመራውና ሁሉን በሚችል ብርታት ለሚበረታው ለዚያ ምት አሁን ራሱን የሚያስገዛ ማን ነው? ያን አንድ ነጻ የሚያወጣ ምት የሚጠብቀው ሞት ሳይሆን ሕይወትና ፍሬያማነት፣ ነጻነትና በረከት ነው። ያ ሰይፍ የእግዚአብሔር ቃል ነው።

የእግዚአብሔር ቃል ሕያው ነው። የሚናገረው ቃል መንፈስ ነው ሕይወትም ነው (ዮሐንስ 6:63)። ደንዝዞና ሕይወት አልባ በሆነ አፈር ላይ ቢወድቅ እንኳ በወደቀበት ሁሉ ሕይወትን መውለድ ይጀምራል፤ እንደ ራሱ ያሉ ፍሬዎችንም ያፈራል። ወደ አንዲት የተጣለች ሴት ልብ ይገባል፤ ወዲያውም ስላለፈው ሕይወቷ መጸጸት፣ ለመታረም የምትገባው ስእለት፣ ለሌሎችም ወንጌል ለመስበክ መቻኮል ይከተላሉ። ወደሚሞተው ወንበዴ ልብ ይገባል፤ ወዲያውም ከስድብ ይቆጠባል፣ ጓደኛውን ይገሥጻል፣ የሚሞተውን አዳኝ መሲሕነት፣ ነቀፋ የሌለበት መሆኑንና የሚመጣውን ክብሩን ያውጃል። በታላላቆቹ የአረማውያን ዘመናት ልቅ ኃጢአት ወደ ደከሙና ጥበብ፣ ሥልጣኔና ፍልስፍና በዕድገታቸው ጫፍ ላይ ሳሉ በዘረፉት ሀብት ቢበለጽጉም ወዳልረኩ ልቦች ይገባል፤ እነሆም! የሞራል ምድረ በዳው የቅድስና መከር ማብቀል፣ በሰማይ ጽጌረዳዎችም ማበብ ይጀምራል። ከክርስቶስ ከንፈር የወጡት እነዚያ ቃላት በሕሊና ውስጥ እንዲሠሩ ብቻ ቢፈቀድላቸው፣ ወዲያውኑ የሕይወት እንቅስቃሴ ይሆናል።

የእግዚአብሔር ቃል የሚሠራ ነው፤ ማለትም ብርቱ ኃይል ያለው ነው። በኃይሉ ሥር ዕውሮች ያያሉ፣ ደንቆሮች ይሰማሉ፣ ሽባዎች በአዲስ ብርታት ይበረታሉ፣ ሙታንም በመቃብራቸው ውስጥ ተንቀሳቅሰው ይወጣሉ። ከሕይወት ይበልጥ ብርቱ ኃይል ያላቸው ነገሮች ጥቂቶች ናቸው። ዘርን በዓለት ስንጥቅ ውስጥ አኑር፤ ዓለቱን ከላይ እስከ ታች ለሁለት ይሰነጥቀዋል። ግድግዳዎች፣ ዓለቶችና ፍርስራሾች የችግኙን ጕዞ ቢያግዱም እንኳ፣ ወደ ብርሃኑ፣ ወደ አየሩና ወደ ዝናቡ መንገዱን አስገድዶ ይከፍታል። የእግዚአብሔር ቃልም ወደ ልብ ሲገባ እንደ አንድ የቤት ዕቃ ወይም እንደ ተከማቸ አሮጌ ነገር አይደለም። ራሱን ያሳያል፤ ለመግዛትም ይታገላል፤ ሰዎች ኃጢአትን እንዲተዉ፣ የቈየ ጠብን እንዲያስታርቁ፣ በግፍ ያገኙትን እንዲመልሱ፣ በጠበበው በር ለመግባት እንዲጋደሉ ያስገድዳቸዋል። ጌታችን፦ «እናንተ ስለ ነገርኋችሁ ቃል አሁን ንጹሐን ናችሁ» አለ። የክርስቶስ ቃላት በልብም ሆነ በዓለም ውስጥ አውድማውን የሚያጠራበት መንሹ ናቸው። ስለዚህ በአንድ የበለጸገ የንግድ ማዕከል የሚኖር አንድ ታዋቂ ነጋዴ፣ ከእግዚአብሔር ቃል መደጋገም በቀር ብዙም ያላደረጉ የሁለት ወንጌላውያን መምጣት ጠፍተዋል ተብለው የተቈጠሩ ዕዳዎችን ብዙ ሰዎች እንዲከፍሉ ስላደረጋቸው የንግድ መነቃቃትን ያህል ጠቃሚ ነበር ማለቱ አያስደንቀንም።

የእግዚአብሔር ቃል የተሳለ ነው። ስለቱ ሦስት እጥፍ ነው። ለመውጋት የተሳለ ነው። በበዓለ ኀምሳ ቀን ጴጥሮስ የመንፈስንም ሰይፍ በመዘዘ ጊዜ ሦስት ሺህ ሰዎችን እስከ ልባቸው ወጋቸው፤ እነርሱም ለሞት ቈስለው በፊቱ ወደቁ፤ «ምን እናድርግ?» እያሉም ጮኹ። ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ብዙ ጊዜ ብርቱዎች ሰዎች በብልሃት በተጠቀሙበት በዚያው ሰይፍ ተመትተው ወደ ትቢያ ወድቀዋል። የሚያስፈልገንም እንዲህ ያለ ስብከት ነው። ሰዎች የእግዚአብሔርን ስጦታ እንዲቀበሉ ይመከራሉ፤ ብዙዎችም ግብዣውን የተቀበሉ ይመስላሉ፤ ነገር ግን ጊዜ ሲያልፍ ወደ ኋላ ይመለሳሉ። ምክንያቱ ይህ አይደለምን? ራሳቸውን ለሚያከብሩበት ትምክህታቸው ሞት ድረስ ከቶ አልቈሰሉም፤ ልባቸው የገዛ ሕይወታቸው ደም እስኪፈስ ድረስ ከቶ አልተወጋም፤ ወደ ሞት ትቢያም ከቶ አልወረዱም። አቤት፣ ቦአኔርጌስ በተገኙልን! ሰዎች ራሳቸውን የሚከልሉበትን የሰበብና የከንቱ ተስፋ ጥሩር ሊወጉ የሚችሉ፣ ብዙዎችም በጥሩሩ መጋጠሚያዎች መካከል እንደ ተወጋው እንደ አክዓብ፦ «እጅህን መልሰህ ከሰልፉ አውጣኝ፥ ቈስያለሁና!» ብለው እንዲጮኹ የሚያደርጉ ሰዎች ቢገኙ!

ለመለየት የተሳለ ነው። ካህኑ በተሳለ ቢላዋው የእንስሳውን መጋጠሚያዎች ለይቶ መቍረጥና የአጥንቱን ቅልጥም እንኳ ገልጦ ማሳየት ልማዱ ነበር። ጠጕር ሁሉ ይፈተሽ፣ አካል ሁሉ ይመረመር ነበር፤ በዚህም የተቀደሰው መባ ተቀባይነት አግኝቶ በአምልኮ እንዲቀርብ ይፈቀድ ነበር። የእግዚአብሔርም መመርመር በውጫዊ መልክና በአፍ ምስክርነት አይረካም። እጅግ ጠልቆ ይሄዳል። ነፍስና መንፈስ፣ ዓላማ፣ ፍላጎት፣ ምክንያትና ግፊት ስውር ችሎታቸውን ወደሚያካሂዱበትና የሰውን ሕይወት የተሰወረ መሣሪያ ወደሚያንቀሳቅሱበት ወደ ባሕርያችን ምሥጢራዊ ክፍሎች ይገባል። ነፍስና መንፈስ የሚነካኩበትን ምሥጢራዊ ድንበር ማን ሊረግጥ ይችላል? የመለያያ መስመሩ ምንድን ነው? አንዱ የሚያበቃው፣ ሌላውስ የሚጀምረው የት ነው? ልንናገር አንችልም፤ ነገር ግን ያ ምሥጢራዊ የእግዚአብሔር ቃል የጨርቁ ጠርዝ ከጨርቁ እንደሚለይ በቀላሉ አንዱን ከሌላው ሊቈርጥ ይችላል። ለሰው ማስተዋል እጅግ ረቂቅና ጥቃቅን በሆኑ ልዩነቶች ውስጥ እንደ ቤቱ ሆኖ ይኖራል። ኢየሱስ፦ «ፈራጅና አካፋይ በላያችሁ አንድሆን ማን ሾመኝ?» ባለ ጊዜ እምቢ ያለውን የመሰለ ሥራ ይወስዳል።

ለመተቸትና ለመፍረድ የተሳለ ነው። «የልብንም ስሜትና አሳብ ለመመርመር ፈጣን ነው።» ክርስቶስ ስለ እነዚህ ይተጋል። ምክንያቱም ሰው በልቡ የሚያስበውንና የሚያቅደውን ፈጥኖም ይሁን ዘግይቶ በሕይወቱ ውስጥ ይሆናልና። እጅግ ስውር የሆኑ አሳቦቻችን፣ ግንኙነቶቻችንና ዓላማዎቻችን በእግዚአብሔር ቃል እንደሚጠየቁ፣ እንደሚተቹና እንደሚለኩ ልንጠብቅ ይገባናል። ከዚህ ይልቅ ትክክለኛ መርማሪ የመራው የምርመራ ችሎት ከቶ የለም። ያለፈው የሞተ ዘመን አስከሬኖች ከመቃብር ይወጣሉ፤ በቍልፍ የተዘጉ ሣጥኖቻቸው ያሉባቸው አሮጌ የዕቃ ማከማቻ ክፍሎች ይፈተሻሉ፤ ያለፉት ዓመታት ሒሳቦች ይመረመራሉ፣ ይሰላሉም። እግዚአብሔር የልብን ምሥጢር ሁሉ ተቺ ነው። እያንዳንዱ አሳብ ወይም ፍላጎት ወዲያና ወዲህ ሲያልፍ ይመረምረዋል። አሳባችንና ዓላማችን እንደ አየር ቀላል ቢሆኑ እንኳ ዘወትር በሚዛን ይመዝናቸዋል።

በአንድ ወቅት ሳኦል ለጥፋት የተወሰነችውን ከተማ ምርኮ ከንጉሥዋ ጋር ባስቀረ ጊዜ፣ ንጉሡ እንደ ወንጀለኛ ሳይሆን እንደ ተቀማጠለ ወዳጅ በቅንጦት ወደ ሳሙኤል መጣ። ሳሙኤልም፦ «ሰይፍህ ሴቶችን ልጅ አልባ እንዳደረገ፥ እንዲሁ እናትህ በሴቶች መካከል ልጅ አልባ ትሆናለች። ሳሙኤልም አጋግን በእግዚአብሔር ፊት ቈራረጠው።» እኛም ከእውነተኛ ሰውነትና ከጽድቅ ዙፋን መቼም በማይጠገን ሁኔታ ልንጣል የሚያስችል አደጋ ላይ ወድቀን ብዙ ኃጢአቶቻችንን እንዲሁ አስቀርተናል። ክርስቶስ የመቍረጥና ነቅሎ የማውጣት ሥራውን እንዲሠራ መፍቀድ ምንኛ የተሻለ ነው! ራሳችንን የማናውቅ ከሆንን፣ እንዲመረምረን እንለምነው። የሚያሰናክለንን ብልት ቈርጠን መጣል ካልቻልን፣ ከእርሱ እንዲገላግለን ወደ እርሱ እንመልከት።

አትፍራው፤ በፍራይቡርግ ባለው ኦርጋን ላይ ከአውሎ ነፋሱ ነጎድጓድ በኋላ የደወሎች ድምፅ እንደሚከተል፣ እንዲሁ ከእነዚህ አስፈሪ ቃላት ቀጥሎ «በነገር ሁሉ እንደ እኛ የተፈተነ» እንደ ሆነ፣ ደግሞም «በድካማችን ሊራራልን የማይችል ሊቀ ካህናት የለንም» ተብሎ ተነግሮናል። የአንዲትን አዲስ የኦፔራ ዘፋኝ አሠልጣኝ፦ «በደንብ ትዘምራለችን?» ብሎ ጠየቀ። «እጅግ በጣም» የሚል መልስ ተሰጠው፤ «ነገር ግን እኔ ለሕዝብ ባቀርባት ኖሮ መጀመሪያ ልብዋን እሰብር ነበር።» ይህን ሲል በኀዘን ያልተሰበረ ሰው የሰውን ሕይወት እጅግ ጥልቅ አውታሮች ሊነካ አይችልም ማለቱ ነበር። አቤት! ለጌታችን ለኢየሱስ ይህ አያስፈልገውም፤ ነቀፋ ልቡን ሰብሮታል። የተሰበሩ ልቦችን ይረዳል፤ በእርሱ ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን ሁሉ ሊያጽናናቸውና ሊያድናቸውም ይችላል።