የዕረፍት ወንጌል

«እንግዲያስ የሰንበት ዕረፍት ለእግዚአብሔር ሕዝብ ቀርቶላቸዋል።» (ዕብራውያን 4:9)።

የዚህ ምዕራፍ ዋና ቃል ዕረፍት ነው። በሁለተኛው ቁጥር እንደ ወንጌል፣ ማለትም እንደ የምሥራች ተነግሮአል። ዘመናችን ወደ መጨረሻው እየተጣደፈ በሚያልፍባቸው በእነዚህ ሥራ በበዛባቸውና አድካሚ ቀናት ከዕረፍት ወንጌል ይልቅ ይበልጥ መሰበክ የሚያስፈልገው ሌላ ወንጌል አለን? በየአቅጣጫው ብርቱና ጠቃሚ ሠራተኞች ከአእምሮ ድካም ብርቱ ጕዳት የተነሣ በወጣትነታቸው ሲወድቁ እንሰማለን። ለስላሳዎቹ የአንጎል ሕዋሳት የዘመናችንን እጅግ ከባድ ድካምና መሸርሸር እንዲሸከሙ ከቶ አልተሠሩም። በሰው ተፈጥሮ ውስጥ ያለማቋረጥ የሚባክነውን የነርቭ ኃይል በበቂ ፍጥነት የሚጠግን መሣሪያ የለም። ስለዚህ የአንጎል ድካም ምልክቶች ለብዙ ሠራተኞች የታወቁ እየሆኑ መምጣታቸው አያስደንቅም፤ እነርሱም እንደ ማስጠንቀቂያ ምልክቶች ናቸው፤ ወዲያውኑ ትኩረት ካልተሰጣቸውም አስከፊ የአእምሮ ወይም የሰውነት ወይም የሁለቱም ውድቀት ይከተላቸዋል።

ሆኖም ይህ የሆነው ከአባቶቻችን ይልቅ እጅግ አብልጠን ስለምንሠራ ብቻ አይደለም፤ ይልቁንም በሕይወታችን ውስጥ እጅግ የበዛ ብስጭት፣ መቈርቈርና ጭንቀት ስላለ ነው። ፉክክሩ ይበልጥ ተጠጋግቶአል። ሕዝቡ ይበልጥ ተጨናንቆአል። አእምሮዎች ይበልጥ የሰሉና በእንቅስቃሴአቸውም ፈጣኖች ሆነዋል። የብልሃትና የፈጠራ፣ የመፍጠርና የማምረት አቅሞች ይበልጥ በጽኑና ያለማቋረጥ ይጨነቃሉ። ዘመኑም እጅግ ርኅራኄ የሌለውና ራስ ወዳድ ይመስላል። ብቸኛው መንፈስ ቢሰናከልና ቢወድቅ፣ በታላቁ ወደ ፊት ግፊያ ውስጥ ይረገጣል፣ ወይም ለዕጣ ፈንታው ተትቶ ወደ ኋላ ይቀራል፤ ከማይታወቁ ከፍታዎች ክንፋቸውን እያንኳኩ እንደ ታደነ ምርኮ በላያችን የሚወርዱ የአሞራዎች ፍርሃትም በተለመደው ስሙ ጭንቀት ብለን በምናውቀው ሥቃይ ይሞላናል። ከጭንቀት፣ ከሥጋትና ዕረፍት ማግኘት ከማይችለው፣ አረፋማ ማዕበሎቹን ይዞ ሊውጥ እየተራበ በዙሪያችን ከሚያቃስተው ከተናወጠው ባሕር ብስጭት ዕረፍት ብቻ ቢኖረን ኖሮ የሥራውን ጫና በተሻለ ልንቋቋመው በቻልን ነበር። እንዲህ ያለ ዕረፍት ይቻላልን?

ይህ ምዕራፍ እንዲህ ያለ ዕረፍት እንደሚቻል ይናገራል። «እንግዲህ … ወደዚያ ዕረፍት ለመግባት እንትጋ።» ዕረፍት? የምን ዕረፍት? የእርሱ ዕረፍት ይላል የመጀመሪያው ቁጥር፤ ዕረፍቴ ይላል ሦስተኛው ቁጥር፤ የእግዚአብሔር ዕረፍት ይላል አራተኛው ቁጥር። ይህም የመጨረሻው ቁጥር እግዚአብሔር ከሠራው ሥራ ሁሉ እንዳረፈ ከሚናገረው ከመጽሐፍ ቅዱስ የመጀመሪያ ገጽ የተጠቀሰ ነው። ሐዋርያው ዮሐንስ ስለ ወደ ፊቱ ከሰጠን ራእይ ጋር በብዙ መንገድ ወደሚመሳሰለው ወደዚያ ስለ ያለፈው ዘመን ወደሚገልጠው ድንቅ ራእይ ስንመለስ፣ ስለ ሌሎቹ የፍጥረት ቀናት ሁሉ ማታና ጥዋት በግልጽ የተነገረን ሲሆን፣ የእግዚአብሔር የዕረፍት ቀን ግን ስለ መንጋቱም ሆነ ስለ መምሸቱ ምንም እንዳልተጠቀሰ እናገኛለን፤ ከዚህም ጊዜ የማይነካው፣ በዘመን ርዝመት ያልተወሰነ፣ ወሰን የሌለውና ዘላለማዊ እንደ ሆነ፤ የሰው ልጆች ታሪክ ዘመናት በይሖዋ የዕረፍት ቀን ውስጥ ሰዓታት ብቻ እንደ ሆኑ፤ በእውነትም ዓመቶቻችንን የምናሳልፈው በእግዚአብሔር ሰንበት ውስጥ እንደ ሆነ እንድንረዳ ተትተናል። ከሁሉ የሚበልጠው ግን ወደዚያ ዕረፍት እንድንገባና እንድንካፈለው የተጋበዝን መሆናችን ነው፤ በአንድ ሰፊ የንጹሕ ውኃ ሐይቅ ጸጥ ያለ ውኃ አጠገብ የሚኖር ሕፃን ጽዋውን ወደ ውኃው ነክሮ የሐይቁን መጠን በሚታይ ሁኔታ ሳይቀንስ ወይም በስፋቱ ላይ ሞገድ ሳያስነሣ ደጋግሞ እንደሚጠጣ ነው።

እግዚአብሔር ዐረፈ ሲባል ምን ማለት ነው? በእርግጥ የድካም ዕረፍት አይደለም! «አይደክምም፥ አይታክትም።» ሰማያትን ቢዘረጋም፣ የምድርንም መሠረቶች ቢጥልም፣ ተራሮችን በሚዛን ኮረብቶችንም በመዳልው ቢመዝንም፣ እልፍ አእላፍ ልዩ ልዩ የፍጡራን ቅርጾችን ቢፈጥርም፣ የፈጠራ ችሎታው እንደ ቀድሞው ትኩስ፣ ኃይሉም እንደ ቀድሞው ብርቱ ነበር። በእርግጥ የሥራ ፈትነት ዕረፍትም አይደለም። «አባቴ እስከ ዛሬ ይሠራል» አለ ጌታችን። «በእርሱ ሕያዋን ነንና እንንቀሳቀሳለን እንኖርማለን።» እርግጥ ነው፣ እኛ እስከምናውቀው ድረስ አሁን ፀሐዮችን፣ ወይም ሥርዓተ ፈለኮችን፣ ወይም አዳዲስ የፍጡራን ዓይነቶችን እየፈጠረ አይደለም። ነገር ግን ኃይሉ የሰፊውን የፍጥረተ ዓለም መሣሪያ መዋቅር እየጠገነ፣ እያደሰና እየደገፈ ሁልጊዜ በሥራ ላይ ነው። ያለ እርሱ ፈቃድ አንዲት ድንቢጥ እንኳ በምድር ላይ አትወድቅም። የአንበሳ ደቦል ጩኸትና በመስክ ያሉ በሬዎች ግሣት ወዲያውኑ ትኩረቱን ይስባሉ። «ሁሉም በእርሱ ተጋጥሞአል።» የተፈጸመ ሥራ ዕረፍት ነበር። ለተለየው የፍጥረት ሥራ ራሱን አዘጋጀ፤ ያለውንም ሁሉ ወደ መኖር ጠራ፤ ሥራውም በተፈጸመ ጊዜ እጅግ መልካም እንደ ሆነ ተናገረ፤ ወዲያውም ከፈጠረውና ከሠራው ሥራ ሁሉ ዐረፈ። ይህ የመለኮታዊ እርካታ፣ ወሰን የሌለው ደስታና ፍጹም ጥጋብ ዕረፍት ነበር። እንዲህ እንደ ማለት ነበር፦ «ይህ ፍጥረቴ እንዲሆን ያሰብሁትን ሁሉ ሆኖአል፤ ተፈጽሞአል፤ ፍጹምም ነው። ፍጹም ረክቻለሁ፤ የሚቀር ሥራ የለም፤ ሁሉም እጅግ መልካም ነው።»

እንግዲህ እንድንካፈለው የተጋበዝነው ዕረፍት ይህ ነው። የተጠራነው ከአቅም በላይ ከሆነ ድካም በኋላ ወደሚመጣው ከባድ እንቅልፍ፣ ወይም ወደ ሥራ ፈትነትና ስንፍና አይደለም፤ ይልቁንም በፈጣን እንቅስቃሴና በብርቱ ሥራ መካከል ወደሚቻለው ዕረፍት፤ በሕይወት ወጪና ገቢ መካከል ወዳለ ፍጹም ሚዛን፤ ወደ ረካ ልብ፤ ወደ አእምሮን ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም፤ ፈቃድ በእግዚአብሔር ፈቃድ ውስጥ ወደሚያርፍበት ዕረፍት፤ ገጽታውን የሚጠርጉትና ኃያላን ማዕበሎችን ወደ ፊት የሚገፉት ዐውሎ ነፋሳት ወደማያናውጡት ወደ ተፈጥሮአችን ጥልቅ ጸጥታ ነው። ይህ ዕረፍት ከሕይወት ማዕበሎች መጠጊያ ወደብ ሆኖ መጠለያውን እያቀረበ በዘመናት ሁሉ ለደከሙት የሰው ነፍሳት ሁለቱን እጆቹን ዘርግቶአል።

ነገር ግን ይህ ዕረፍት በሰው ልጆች አስቀድሞ ተገብቶበትና ተሟጥጦ እንዳልሆነ እርግጠኛ ነውን? ያ ጥያቄ በዚህ ድንቅ ክፍል ውስጥ በሙሉ ተመርምሮ መልስ አግኝቶአል። ሰንበት ያንን ዕረፍት አላስገኘም (ቁጥር 3)። አገልግሎቱን ከልክ በላይ ልናከብረው አንችልም። ሕጉ የተጻፈው በመጽሐፍ ቅዱስ ብቻ ሳይሆን በሰው ተፈጥሮ ውስጥም ነው። እግዚአብሔርን ያልፈሩት የፈረንሳይ አብዮተኞች ቡድን ሳምንቱን በአሥር ቀን፣ ከሰባት ቀን አንዱን ቀን በአሥር ቀን አንዱ ቀን ሊተኩ እንዳልቻሉ አገኙ። ሰንበት እንደሚያገለግል መልአክ የሥራን ሰልቺነት ያቃልላል፣ ከባዱን የሕይወት መሣሪያ ጸጥ ያሰኛል፣ የዕረፍትንም ጸጥታ ያለብሳል፤ ነገር ግን የእግዚአብሔርን ዕረፍት ለማስገኘት እጅግ ተቈራራጭና አላፊ ነው። ሊያመለክተው ይችላል እንጂ ሊያሟጥጠው አይችልም። እንዲያውም እግዚአብሔር ቀድሶና ባርኮ እንደ ሰጠው ወዲያው በሰው ዓመፅ ተሰበረ። ከነዓንም ያንን ዕረፍት አላስገኘም (ቁጥር 8)። የተስፋይቱ ምድር ከምድረ በዳው ጕዞና ጕስቁልና ታላቅ እፎይታ ነበረች። ነገር ግን ዕረፍቷ ዘወትር ይቋረጥ ነበር፤ በመጨረሻም በምርኮው ዘመን፣ በሐይቅ ውስጥ የሚታየው የተራሮች ምስል በበረዶ ዝናብ እንደሚበተን ፈረሰ። ደግሞም ኢያሱ እስራኤልን ዮርዳኖስን አሻግሮ ካስገባ ከአራት መቶ ዓመት በኋላ በተጻፈው በመዝሙር መጽሐፍ ውስጥ መንፈስ ቅዱስ በዳዊት እየተናገረ ገና ወደ ፊት ወደሚመጣ ዕረፍት ያመለክታል (መዝሙር 95:7)። እንግዲህ ከእነዚህ ሁለቱ አንዳቸውም የእግዚአብሔርን ዕረፍት ካላስገኙ፣ በእርግጥ እኛንና የእግዚአብሔርን ሕዝብ ሁሉ እየጠበቀ ገና ይቀራል። «እንግዲያስ የሰንበት ዕረፍት»፣ ያልተሟጠጠና ገና ያልተፈጸመ ሆኖ፣ «ለእግዚአብሔር ሕዝብ ቀርቶላቸዋል።»

የእግዚአብሔር ዕረፍት ያልተሟጠጠ ነው ብለን እንድናምን የሚያደርግ ሌላም ምክንያት አለ። ቀዳሚያችንና ወኪላችን ኢየሱስ ስለ እኛ ወደ እርሱ ገብቶአል። ቁጥር 10 የሚያረጋግጠውን ተመልከት፦ «ወደ ዕረፍቱ የገባ» ይላል፤ ይህ ከታላቁ ኢያሱአችን፣ ከይሖዋ-ኢየሱስ በቀር ማን ሊሆን ይችላል? እግዚአብሔር ከፍጥረት ሥራው እንዳረፈ፣ እርሱም ደግሞ ከራሱ የቤዛነት ሥራ አርፎአል። ከፍጥረት ሥራ በኋላ እግዚአብሔር ከሥራው ያረፈበትና እጅግ መልካም ነው ብሎ የተናገረበት ሰንበት መጣ፤ እንዲሁም ከቤዛነት ሥራ በኋላ ለቤዛው ሰንበት መጣ። በሰባተኛው ቀን በዮሴፍ መቃብር ውስጥ ተኛ፤ ይህም ስለ ደከመ ወይም ሥራ ስለ ፈታ ሳይሆን ቤዛነቱ ስለ ተፈጸመና የሚቀረው ሥራ ስላልነበረ ነው። በሰማያት በግርማው ቀኝ ተቀመጠ፤ ያም ግርማ ያለው መቀመጥ የድካም ወይም የስንፍና ምልክት አይደለም። ሊያማልድ ዘወትር በሕይወት ይኖራል፤ ከአገልጋዮቹ ጋር ይሠራል፤ ቃላቸውንም በምልክቶች ያጸናል፤ በሰባቱ የወርቅ መቅረዞች መካከል ይመላለሳል። ሆኖም አንድ ሰው ታላቅ የነጻነትና የመዳን ሥራ ለመፈጸም ከተለመደው ኑሮው ተነሥቶ፣ ሥራውንም ከፈጸመ በኋላ በልቡ ደስ ብሎትና ረክቶ ወደ ቀድሞው የተለመደ ኑሮው እንደሚመለስ፣ እንዲሁ ያርፋል። ይህ ዕረፍትም ለክርስቶስ ብቻ አይደለም፤ በክቡር ሕይወቱ ከእርሱ ጋር ለዘላለም አንድ ለሆንን ለእኛም ነው እንጂ። በእግዚአብሔር አሳብና ዓላማ ከእርሱ ጋር ተነሥተናል፤ በሰማያዊ ስፍራም ከእርሱ ጋር እንድንቀመጥ ተደርገናል፤ ስለዚህ በኢየሱስ ቀድሞውኑ ወደ እግዚአብሔር ዕረፍት ገብተናል፤ የሚቀረን በሕያው እምነት የራሳችን ማድረግ ብቻ ነው።

እንግዲህ የእግዚአብሔርን ዕረፍት በተግባር እንዴት ልንለማመደውና ልንደሰትበት እንችላለን? — (1) የእግዚአብሔርን ፈቃድ ልንፈቅድ ይገባናል። የእግዚአብሔር ፈቃድ በመጽሐፍ ቅዱስም ሆነ በእግዚአብሔር መግቦት ወደ አንድ አቅጣጫ ሲሄድ የእኛ ፈቃድ ደግሞ ወደ ሌላ አቅጣጫ እስከ ሄደ ድረስ ዕረፍት የማይቻል ነው። ልጆች በወላጆቻቸው ደንብና ቍጥጥር ላይ ዘወትር በሚያንገራግሩበት በምድራዊ ቤተሰብ ውስጥ ዕረፍት ሊኖር ይችላልን? እንግዲያስ የማያቋርጥ የአለመገዛትና የመጠራጠር፣ የመቃወምና የእግዚአብሔርን ፈቃድ የመቋቋም መንፈስ ብናስተናግድ እንዴት ይልቁን ዕረፍት ልናገኝ እንችላለን! ያ ፈቃድ በሰማይ እንደ ሆነች እንዲሁ በምድር ልትሆን ግድ ነው። እጁን የሚከለክል ወይም፦ ምን ታደርጋለህ? የሚለው ማንም የለም። ፈቃዱ ከእኛ ጋር ወይም እኛ ብንቃወምም ይፈጸማል። ብንቋቋመው ያመፅንበት ቀንበር ቆዳችንን አቍስሎ ያሳምመናል እንጂ ሌላ አይጠቅምም፤ ቢሆንም ልንሸከመው ግድ ነው። እንግዲያስ በየዋህነት ለእርሱ መገዛትና «የእኔ ፈቃድ አይሁን የአንተ እንጂ!» እያልን ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችንን ማዋረድ ምንኛ የበለጠ ጥበብ ነው! የክርስቶስን ምሥጢር የተማረ፣ ለእግዚአብሔር ፈቃድ ዘወትር «አዎን» የሚል፣ ሕይወቱ «አዎን፥ አባት ሆይ» በሚለው ጭብጥ ላይ የተቀኘ የበለጸገ ዜማ የሆነ፣ ከጭስ ማውጫዎቻችን የሚወጣው ጭስ በመጸው ነፋሳት እንዲወሰድ ራሱን እንደሚሰጥ ፈቃዱ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ፈሳሽ የሚከተል ሰው — እርሱ ለነፍሱ ዕረፍት ያገኛል።

የክርስቶስን የተፈጸመ ሥራ ልንቀበል ይገባናል። እርሱ ከቤዛነታችን ሥራ አርፎአል፤ የሚቀር ሥራ አልነበረምና። የእኛ ኃጢአትና የዓለም ኃጢአት ተወገደ። የጠላት ኃይል ተሻረ። የሰማይ ደጅ ለሚያምኑ ሁሉ ተከፈተ። ሁሉ ተፈጸመ፤ እጅግም መልካም ነበረ። እንግዲያስ እኛም ከሥራችን እንረፍ። በእንባችን ወይም በጸሎታችን ወይም በሥራችን ራሳችንን በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት ያለን ለማድረግ አንዳች ማድረግ እንዳለብን ከእንግዲህ አይሰማን። በተፈጸመ ልብስ ላይ አንዲት ስፌት ልንጨምር፣ ወይም በእጃችን በተሰጠ በተፈረመና በታተመ የይቅርታ ትእዛዝ ላይ አንዲት ምልክት ልናክል ለምን እንሞክራለን? በመለኮት ስለ ተፈጸመ ነገር ሙላትና ብቃት አንዳች ጭንቀት ሊኖረን አያስፈልግም። አዳኛችንንና ራሳችንን ክርስቶስን ያረካው እኛንም በሚገባ ሊያረካን እንደሚችል በማሰብ ፍርሃታችንን እናብርድ። በቀራንዮ በተፈጸመው ክቡርና ፍጹም መሥዋዕት ምክንያት ያለ አንዳች ማመንታት በእግዚአብሔር ፊት ለመቆም እንድፈር። በመስቀል ላይ የተሰማውን የሞት ጩኸት፣ የባዶውንም መቃብር ምስክርነት በማስታወስ የዕረፍት ማጣትን መንቀጥቀጥ ሁሉ ጸጥ እናሰኝ።

የአባታችንን ጥንቃቄ ልንታመን ይገባናል። «እርሱ ስለ እናንተ ያስባልና የሚያስጨንቃችሁን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣሉት።» ጭንቀት አንዳንድ ጊዜ ሁሉን ጠራርጎ እንደሚወስድ የዱር ጎርፍ፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ እንደማያቋርጥ የውኃ ጠብታ ሰላማችንን ያበላሻል። አንድ ቀን በሳኦል እጅ እንጠፋለን የሚል፣ ተርበን እንድንሞት ወይም ዘመናችንን በአንድ የተከበረ የድሆች መጦሪያ ቤት ውስጥ ተጐሳቍለን እንድንጨርስ እንተዋለን የሚል፣ የሚመጡትን ቀናት ወይም ሳምንታት ችግሮች ከቶ ልናልፍ አንችልም የሚል ጭንቀት፤ የቤት ጭንቀት፣ የቤተሰብ ጭንቀት፣ የንግድ ጭንቀት፤ ስለ አገልጋዮች፣ ስለ ልጆች፣ ስለ ገንዘብ ያሉ ጭንቀቶች፤ የሚደቁሱ ጭንቀቶችና በበጋ ቀን እንደ ትንኝ መንጋ በነፍስ ዙሪያ የሚያንዣብቡ ጭንቀቶች — እንዲህ የተከበበች ነፍስ ምን ዕረፍት ሊኖራት ይችላል? ነገር ግን አባታችን እንደሚወደን፣ እንደማይረሳንና እንደማይተወን፣ ይልቁንም የሚያስፈልገንን ሁሉ ሊሞላልን ቃል እንደ ገባ እያመንን በእምነት መኖርን አንድ ጊዜ ስንማር፤ እጅግ ትንሽ ጥላ በነፍስ ላይ በወደቀበት ቅጽበት ስለ ሁሉ ከእርሱ ጋር የመነጋገርንና ሁሉንም ለእርሱ የማስረከብን ቅዱስ ልማድ ስናገኝ፤ ከየትኛውም አቅጣጫ የሚመጣብንን ስድብ፣ ብስጭትና መስተጓጐል እርሱ እንደ ፈቀደው፣ ስለዚህም ለእኛ ያለው የውድ ፈቃዱ ክፍል እንደ ሆነ አድርገን ስንቀበል፣ ያን ጊዜ የዕረፍት ወንጌልን ምሥጢር ተምረናል።

የእረኛችንን አመራር ልንከተል ይገባናል። «እኛስ ያመንን ወደ ዕረፍቱ እንገባለን» (ቁጥር 3)። መንገዱ ጨለማ ነው፤ በኮረብታና በተራራ ላይ በተንጠለጠለው ከባድ ጭጋግ የተራራው መንገድ ብዙ ጊዜ ከዓይናችን ይሰወራል፤ ከፊታችን አንዲት እርምጃ እንኳ ለመለየት ያዳግተናል። ነገር ግን መለኮታዊው መሪያችን ያውቃል። በምድር መንገዶች የተመላለሰው እርሱ ሳይታይ በአጠገባችን እየሄደ ነው። የከበበን የጥበቃው ጋሻ በዙሪያችን ሁሉ ነው፤ ድምፁም በጥርትና በጣፋጭ ቃናው ሰላምን በሹክሹክታ ይናገራል። ለምን እንፈራለን? እኛን የሚነካ ሙሽራውን፣ የገዛውን ርስቱን፣ የዓይኑን ብሌን ይነካል። ስለዚህ ልንታመን እንጂ ልንፈራ አይገባንም። ተራሮች ቢፈልሱ ወይም ኮረብቶች ቢናወጡ እንኳ ቸርነቱ ከእኛ አይፈልስም፤ የሰላሙም ቃል ኪዳን አይናወጥም። በዐውሎ ነፋሱ፣ በጨለማውና በጠላቶቻችን ጥቃት መካከልም በራሱ የዕረፍት እሽሩሩ ጣፋጭ ዜማ ሲያረጋጋን እንሰማዋለን፦ «ሰላሜን እሰጣችኋለሁ፤ በዓለም ሳላችሁ መከራ አለባችሁ፤ በእኔ ግን ሰላም ይሆንላችኋል።»