የዘሪው ምሳሌ

«ብዙ ሕዝብም በተሰበሰቡ ጊዜ ከከተማዎችም ሁሉ ወደ እርሱ በመጡ ጊዜ በምሳሌ እንዲህ ሲል ተናገራቸው። ‹ዘሪ ዘሩን ሊዘራ ወጣ። ሲዘራም አንዳንዱ በመንገድ ዳር ወደቀ ተረገጠም፥ የሰማይ ወፎችም በሉት። ሌላውም በዓለት ላይ ወደቀ፥ በበቀለም ጊዜ እርጥበት ስላልነበረው ደረቀ። ሌላውም በእሾህ መካከል ወደቀ፥ እሾሁም አብሮ በቀለና አነቀው። ሌላውም በመልካም መሬት ላይ ወደቀ፤ በበቀለም ጊዜ መቶ እጥፍ አፈራ።› ይህን በተናገረ ጊዜ፦ ‹የሚሰማ ጆሮ ያለው ይስማ› ብሎ ጮኸ።» — ሉቃስ 8:4-8

በእኛ አገር አንድ ገበሬ ሊዘራ ሲወጣ ብዙውን ጊዜ የሚሠራው በታጠረ ማሳ ውስጥ ነው፤ ከቅርጫቱም ዘር እያወጣ በየሸንተረሩና በየትልሙ ይበትናል። በምሥራቅ ግን፣ በትንንሽ ከተሞች አቅራቢያ፣ የእርሻ መሬት ብዙውን ጊዜ ክፍት የሆነ ሰፊ ምድር ነበር። ለተለያዩ ባለ ርስቶች ተከፋፍሎ ነበር፤ ነገር ግን የሚታይ አጥር አልነበረውም — የጥንት የወሰን ምልክቶች ወይም ምናልባት ትንንሽ የድንጋይ ሸንተረሮች ብቻ ነበሩ።

በእነዚህ ክፍት ማሳዎች መካከል የእግር መንገዶች ያልፉ ነበር። ከሁሉ ይበልጥ የሚዘወተሩት መንገዶች አውራ ጎዳና ይባሉ ነበር፤ ይሁን እንጂ እንደ እኛ አስፋልት መንገዶች አልነበሩም — ዘወትር በመረገጣቸው የጠነከሩ፣ ብዙ እግር የተመላለሰባቸው ዱካዎች ብቻ ነበሩ። ከዚህም ሌላ ይበልጥ ደኅንነት ያለው መንገድ ወይም አቋራጭ በሚፈልጉ መንገደኞች የተፈጠሩ ትንንሽ የጎን መንገዶች ነበሩ። ከጊዜ በኋላ እነዚህም ተረግጠው ጠነከሩ።

ዘሪው ሊዘራ በወጣ ጊዜ የሚሠራው ቀላልና ጥንታዊ በሆነ ማረሻ በላይ በላዩ ብቻ በተጫረ አፈር ላይ ነበር። አብዛኛውን ዘሩን እዚያ ለመበተን ያስብ ነበር። ነገር ግን በማሳው መካከል መንገድ ያልፍ ስለ ነበር፣ ሰፊ መሬት ጦም ካላስቀረ በቀር ጥቂት ዘር በመንገዱ ላይ መውደቁ አይቀርም ነበር። በሌላ ቦታ ደግሞ በስስ አፈር ብቻ የተሸፈነ ዓለት ወደ ላይ ቀርቦ ሊገኝ ይችላል። ዘር እዚያም ይወድቃል።

በሌላ ጥግ ደግሞ መሬቱ በሳማና በአሜኬላ ሥሮች ተተብትቦ ሊሆን ይችላል።

ገበሬው እዚያም ዘር ይበትናል፤ እህሉና አረሙም አብረው ያድጋሉ — በመጨረሻ ብርቱዎቹ እሾሆች ቡቃያዎቹን አንቀው የበሰለ ፍሬ እንዳያፈሩ እስኪያደርጓቸው ድረስ።

መጽሐፍ ቅዱስ የተጻፈው በምሥራቅ እንደ ሆነ፣ ምሳሌዎቹም ከዚያ ሁኔታ የተወሰዱ እንደ ሆኑ ማስታወስ፣ የእንግሊዝን የእርሻ ልማድ ብቻ በዓይነ ሕሊናችን ከምንስል ይልቅ ትርጉሙን አጥርተን እንድንረዳ ብዙ ጊዜ ይረዳናል። የወንጌል ሰባኪ ያንን ዘሪ ይመስላል። ዘሩን እርሱ አይፈጥረውም፤ መለኮታዊው ጌታው ይሰጠዋል እንጂ። በምድር ላይ የሚበቅለውን ከሁሉ ያነሰውን ቅንጣት እንኳ ማንም ሊፈጥር አይችልም፤ የዘላለም ሕይወትን የሚሰጠውን ሰማያዊውን ዘርማ ጨርሶ አይችልም። አገልጋዩ በግል ጸሎት ወደ ጌታው ይሄዳል፤ ወንጌልንም እንዲያስተምረው ይለምነዋል። በዚህም መንገድ ቅርጫቱን በመልካሙ የመንግሥቱ ዘር ይሞላል።

ከዚያም በጌታው ስም ወጥቶ የከበረውን እውነት ይበትናል። ከሁሉ የሚሻለው አፈር የት እንዳለ — ልቦች በኃጢአት ወቀሳ አስቀድመው የተዘጋጁበትን ቦታ — በትክክል ቢያውቅ ኖሮ በዚያ ብቻ ያተኩር ይሆናል። ነገር ግን የሰውን ልብ ማየት ስለማይችል ወንጌልን ለፍጥረት ሁሉ መስበክ አለበት። በደነደኑ ልቦች ላይ፣ በተበታተኑ አእምሮዎች ላይ፣ በዚህ ዓለም ጭንቀትና ተድላ በተተበተቡትም ላይ ዘር መበተን አለበት።

ፍሬውን ዘሩን ለሰጠው ለጌታ መተው አለበት። ለመከሩ ተጠያቂ አይደለም፤ ተጠያቂ የሆነው ሥራውን በታማኝነትና በትጋት ለመሥራት ብቻ ነው። አንዲትም ዛላ አጫጁን ደስ ባታሰኝ እንኳ፣ ዘሪው ትክክለኛውን ዘር በጥንቃቄ በተሞላ እጅ ከዘራ ከጌታው ዋጋውን ያገኛል። ይህ ማረጋገጫ ባይኖር ኖሮ ከነቢዩ ጋር፦ «ጌታ ሆይ፥ ምስክርነታችንን ማን አመነ? የእግዚአብሔርስ ክንድ ለማን ተገለጠ?» (ኢሳይያስ 53:1) ብለን ከመጮኽ እንዴት እንቆጠብ ነበር?

ግዴታችን የሚወሰነው በሰሚዎቻችን ጠባይ ሳይሆን በአምላካችን ትእዛዝ ነው። ሰዎች ቢሰሙም ባይሰሙም ወንጌልን መስበክ አለብን። በውኃ ሁሉ አጠገብ መዝራት አለብን። ልቦች በምንም ዓይነት ሁኔታ ላይ ቢሆኑ አገልጋዩ መስበክ አለበት — ለትልሙ እንደሚሰብክ ለዓለቱም፣ ለታረሰው ማሳ እንደሚሰብክ ለመንገዱም።

አሁን በጌታችን ምሳሌ ስለ ተገለጹት ስለ አራቱ ዓይነት ሰሚዎች እናገራለሁ። የመጀመሪያዎቹ እንደ መንገዱ ያሉት ናቸው — ሰሚዎች ብቻ። ሁለተኛዎቹ እንደ ድንጋያማው መሬት ያሉት ናቸው — ለጥቂት ጊዜ የሚነኩ፣ ነገር ግን ዘላቂ ፍሬ የሌላቸው። ሦስተኛዎቹ በእሾህ መካከል ያሉት ናቸው — ቃሉ ማደግ የሚጀምርባቸው፣ ነገር ግን በሕይወት ጭንቀት፣ በባለጠግነት መታለልና በዓለማዊ ተድላ የሚታነቅባቸው።

በመጨረሻም ያ ትንሹ ወገን — እግዚአብሔር እጅግ ያብዛው — ቃሉ የተትረፈረፈ ፍሬ የሚያፈራባቸው መልካሙ መሬት።

አንደኛ፦ መንገዱ «አንዳንዱ በመንገድ ዳር ወደቀ ተረገጠም፥ የሰማይ ወፎችም በሉት።» ብዙዎቻችሁ ወደ አምልኮ የምትመጡት በረከትን ፈልጋችሁ አይደለም። እግዚአብሔርን ለማምለክም ሆነ በምትሰሙት ቃል ለመለወጥ አታስቡም። እንደ መንገዱ ናችሁ፤ የእህል ማሳ እንድትሆኑ ከቶ አልታሰባችሁም። የእውነት ዘር አንዲት ቅንጣት እንኳ በእናንተ ውስጥ ብትበቅል፣ በተጨናነቀ ጎዳና መካከል ስንዴ እንደ መብቀል የሚያስደንቅ ይሆን ነበር።

ዘሩ በጥበብ ከተበተነ፣ ጥቂቱ ለአጭር ጊዜ በሐሳባችሁ ላይ ያርፍ ይሆናል። ሙሉ በሙሉ ላትረዱት ትችላላችሁ፤ ነገር ግን በሚማርክ መንገድ ከቀረበ፣ ይበልጥ የሚያዝናና ሌላ ነገር ትኩረታችሁን እስኪስብ ድረስ ለጥቂት ጊዜ ትወያዩበት ይሆናል። ያቺም ትንሽ ጥቅም ብዙ አትቆይም። ብዙም ሳይቆይ የሰማችሁትን ሁሉ ትረሳላችሁ።

ቃሉ ከእናንተ ጋር እንደሚኖር ተስፋ ማድረግ በቻልን ደስ ባለን ነበር፤ ነገር ግን ልባችሁ ያለማቋረጥ በላዩ በሚመላለሰው ብዙ ነገር ስለ ደነደነ ዘሩ ሥር የሚሰድበት ስፍራ የለም። ሰይጣን በስድብ፣ በምኞት፣ በውሸትና በከንቱ ነገሮች ዘወትር በላዩ ይመላለሳል። ትዕቢት እንደ ከባድ መንኰራኵር በላዩ ይንከባለላል። ስግብግብነት እንደ ድንጋይ እስኪጠነክር ድረስ ይረግጠዋል።

ዘሩ የሚያርፍበት ስፍራ አያገኝም። ሐሳቦች ያለማቋረጥ ወዲያና ወዲህ ይሯሯጣሉ። ነፍሳችሁ ሁሉ ነገር የሚነገድበት ገበያ ሆናለች። በመግዛትና በመሸጥ ተጠምዳችኋል፤ ነገር ግን እውነትን እየሸጣችሁ የራሳችሁን ጥፋት እየገዛችሁ እንደ ሆነ አታስተውሉም።

ስለ መንፈሳዊ ነገሮች ለማሰብ ጊዜ የለንም ትላላችሁ። የልባችሁ መንገድ እጅግ ስለ ተጨናነቀ ዘሩ የሚያድግበት ቦታ የለም። ማቈጥቈጥ ቢጀምር እንኳ፣ ሳይበስል አንድ አዲስ መዝናኛ ወይም ሐሳብን የሚሰርቅ ነገር ይደፈጥጠዋል። በከተማ እጅግ በተጨናነቁት ጎዳናዎች ላይ እህል ከቶ ሊበቅል እንደማይችል፣ እንዲሁ ያለማቋረጥ በጩኸት፣ በትዕቢት፣ በጭንቀትና በእግዚአብሔር ላይ በማመፅ በተሞላ ልብ ውስጥ እውነት ሊያድግ አይችልም።

ይህን የደነደነ የመንገድ ዳር ተመልክተናል፤ አሁን ደግሞ መልካሙ ቃል በእንደዚህ ያለ ልብ ላይ ሲወድቅ ምን እንደሚሆን እንመልከት።

ዘሩ በተገቢው አፈር ላይ ወድቆ ቢሆን ኖሮ ባደገ ነበር። ነገር ግን በተሳሳተ ቦታ ላይ ወደቀ፤ ከዘሪው እጅ መጀመሪያ በወጣበት ጊዜ እንደ ነበረው ደረቅ ሆኖ ይቀራል። የወንጌል ቃል በዚያ ልብ ላይ ብቻ ይተኛል እንጂ ከቶ ወደ ውስጥ አይገባም። በተጨናነቀ ጎዳና ላይ እንደሚወድቅ በረዶ ነው፤ እርጥቡን አስፋልት ይነካል፣ ይቀልጣል፣ ወዲያውም ይጠፋል። ቃሉ በነፍስ ውስጥ ሕይወትን ለመቀስቀስ ጊዜ አያገኝም። ለጥቂት ጊዜ በዚያ ያርፋል፤ ነገር ግን ከቶ ሥር አይሰድም፤ ዘላቂ ውጤትም አያስገኝም።

ቃሉ ወደ ልባቸው ከቶ የማይገባ ከሆነ ሰዎች ለመስማት ለምን ይመጣሉ? ይህ ጥያቄ ብዙ ጊዜ ግራ አጋብቶናል። አንዳንዶች በምንም ምክንያት አንድም እሑድ አያስቀሩም። ለአምልኮ መሰብሰብን ይወዳሉ። ቢሆንም ከዓይናቸው አንዲት እንባ አትወርድም። ነፍሳቸው በምስጋና ወደ ሰማይ ከቶ አትወጣም። ኃጢአትን በመናዘዝ በእውነት አይተባበሩም። ስለሚመጣው ፍርድ ወይም ስለ ነፍሳቸው የወደፊት ሁኔታ በቁም ነገር አያስቡም። ልባቸው እንደ ብረት ነው፤ አገልጋዩ ለድንጋይ ክምር ቢሰብክም ያው ነው።

እንደዚህ ያሉትን ስሜት የለሽ ኃጢአተኞች ወደዚህ የሚያመጣቸው ምንድን ነው? አንዳንድ ጊዜ እነዚህን ያልተገሩና ምላሽ የማይሰጡ ልቦች መመለስ የዱር አራዊትን ከመመለስ የማይሻል ተስፋ ያለው ይመስለናል። ስሜት ሁሉ ጠፍቶአልን? ሰዎች በአምልኮ የሚገኙት የተከበረ ነገር ስለ ሆነ ብቻ ነውን? ወይስ መምጣታቸው በኃጢአታቸው ውስጥ ይበልጥ ተመችቷቸው እንዲኖሩ ይረዳቸዋልን? ቢቀሩ ሕሊናቸው ይወቅሳቸው ይሆናል፤ በመገኘታቸው ግን ሃይማኖተኞች እንደ ሆኑ ራሳቸውን ያሳምናሉ።

ወይ፣ ሰሚዎቼ ሆይ፣ ሁኔታችሁ መልአክን እንኳ ያስለቅሳል። የወንጌል ፀሐይ በፊታችሁ ላይ ታበራለች፤ ዓይናችሁ ግን ዕውር ሆኖ ይኖራል። የሰማይ ዜማ በጆሮአችሁ ያስተጋባል፤ እናንተ ግን በእውነት አትሰሙትም። የቃላትን አገጣጠም ታደንቁ ይሆናል። አንድን ምሳሌ ታወድሱ ይሆናል። መንፈሳዊውን ትርጉም ግን — በመልእክቱ ውስጥ ያለውን ሕያው ኃይል — አትጨብጡትም። በሰርጉ ግብዣ ላይ ትቀመጣላችሁ፤ ምግቡን ግን አትቀምሱም። ሰማይ በተቤዡ ነፍሳት ደስ ይለዋል፤ እናንተ ግን ያልተቤዣችሁ፣ ያለ እግዚአብሔርና ያለ ክርስቶስ ሆናችሁ ትኖራላችሁ። ብንለምናችሁ፣ ብንጸልይላችሁና ብናለቅስላችሁም እንደ ቀድሞው ደንዳኖችና ግድ የለሾች ሆናችሁ ትኖራላችሁ። ቃሉ በውስጣችሁ እንዲኖር እግዚአብሔር ይማራችሁ፤ ደንዳናውንም ልባችሁን ይስበረው።

ሥዕሉ ገና አልተጠናቀቀም። ክፍሉ የሰማይ ወፎች ዘሩን እንደ በሉት ይነግረናል። እዚህ የመንገድ ዳር ሰሚ አለን? ምናልባት ዛሬ በጥንቃቄ ለማዳመጥ አላሰበ ይሆናል። ስብከቱ ሲያልቅ አንድ ሰው ወደ አጠራጣሪ ባልንጀርነት ይጋብዘዋል። አብሮት ይሄዳል፤ መልካሙም ዘር ፈጥኖ ይበላል።

ወንጌልን ከልብ ለመንጠቅ የተዘጋጁ ብዙ ኃይሎች አሉ። መጽሐፍ ቅዱስ «በአየር ላይ ሥልጣን ያለው አለቃ» ብሎ የሚጠራው ዲያብሎስ ራሱ መልካም ሐሳብን ለመስረቅ ሁልጊዜ ይጓጓል።

ደግሞም ብቻውን አይሠራም። ቍጥር የሌላቸው ረዳቶች አሉት። የትዳር ጓደኛ፣ ልጆች፣ ወዳጆች፣ ጠላቶች፣ ደንበኞች፣ አበዳሪዎች — ከእነዚህ ማንኛቸውም ዘሩን የሚበሉ መሣሪያዎች ሊሆኑ ይችላሉ፤ ብዙ ጊዜም ይሳካላቸዋል። ሰማያዊው ዘር የዲያብሎስ ምግብ መሆኑ — የእግዚአብሔር እህል ርኩሳን ወፎችን መመገቡ — እንዴት ያለ ታላቅ ጥፋት ነው!

ከልጅነታችሁ ጀምሮ ወንጌልን ሰምታችሁ ከሆነ፣ ስንት ጋሪ ሙሉ ስብከት በእናንተ ላይ በከንቱ ባክኗል? በወጣትነታችሁ ዘመን ዓይኖቹ በእንባ እስኪቀሉ ድረስ ለጉባኤው የሚጸልይ ታማኝ ሰባኪ ሰምታችሁ ይሆናል። «ወደ ክፍሌ ሄጄ እጸልያለሁ» ብላችሁ ለራሳችሁ የተናገራችሁባቸውን እሑዶች ታስታውሳላችሁን? ግን አላደረጋችሁትም። ወፎቹ ዘሩን በሉት፤ እናንተም በኃጢአት ቀጠላችሁ።

አሁንም እንኳ ከቤተ ክርስቲያን የምትቀሩት አልፎ አልፎ ነው። ቢሆንም ወንጌል በብረት ላይ እንደ ወደቀ ሆኖ በነፍሳችሁ ላይ ይወድቃል። ሕጉ እንደ ነጐድጓድ ሊሰበክ ይችላል — አታፌዙበትም፤ ልባችሁም ግን አይነካም።

ክርስቶስ በፊታችሁ ከፍ ከፍ ሊል ይችላል። ቍስሎቹ ሊገለጹ ይችላሉ። ደሙ በዓይናችሁ ፊት ሊቀርብ ይችላል። ወደ እርሱ ተመልክታችሁ በሕይወት እንድትኖሩ በብርቱ ልትመከሩ ትችላላችሁ። ነገር ግን ይህ በባሕር ዳርቻ ላይ ዘር እንደ መዝራት ነው።

ለእናንተ ምን ላድርግ? እዚህ ቆሜ በዚህ በደነደነ መንገድ ላይ ላልቅስን? እንባዬ ሊያለሰልሰው አይችልም፤ ለረጅም ጊዜ ተረግጦአልና። የወንጌልን ማረሻ ላምጣን? ስለቱ እንዲህ የተጠቀጠቀውን አፈር ሰንጥቆ ሊገባ አይችልም። እንግዲያስ ምን ይሁን? አቤቱ አምላክ ሆይ፣ ከሁሉ የደነደነውን ልብ በኢየሱስ ክቡር ደም እንዴት ማቅለጥ እንደምትችል የምታውቅ አንተ ብቻ ነህ። እንለምንሃለን፣ አሁን አድርገው። መልካሙ ዘር ሕያው እንዲሆንና ሰማያዊ መከርን እንዲያፈራ በማድረግ ጸጋህን አክብር።

አሁን ደግሞ ሁለተኛውን ዓይነት ሰሚ አስብ። አንዳንዱ ዘር በዓለት ላይ ወደቀ፤ በበቀለም ጊዜ እርጥበት ስላልነበረው ደረቀ። በማሳው መካከል ያለውንና በስስ አፈር ብቻ የተሸፈነውን ያንን ዓለት በዓይነ ሕሊናህ ልትስለው ትችላለህ። ዘሩ በሌላው ቦታ ሁሉ እንደሚወድቅ እዚያም ይወድቃል። ፈጥኖ ያቈጠቍጣል። በፍጥነት ያድጋል። ከዚያም ይጠወልጋል፤ ይሞታልም።

ነፍሳትን አጥብቀው የሚወዱ ብቻ እነዚህ ዓለታማ ስፍራዎች ያስከተሉትን ተስፋ፣ ደስታና መራራ ተስፋ መቍረጥ ሊረዱ ይችላሉ። ልባቸው ለስላሳና ምላሽ ሰጪ የሚመስል ሰሚዎች አሉ። ሌሎች ምንም ሳይሰማቸው እነዚህ በግልጽ ይነካሉ። መልእክቱ ስለ ፍርድ ቢናገርም ሆነ በመስቀል ላይ ስለ ተገለጠው የክርስቶስ ፍቅር ቢናገር ይነቃቃሉ። ብርቱ ስሜት ይፈጠርባቸዋል።

ለመለወጥ ይወስናሉ፤ ነገር ግን ያዘገያሉ። የደነደኑ የእግዚአብሔር ተቃዋሚዎች አይደሉም። ክፍትና ጉጉ ይመስላሉ። እኛም ደስ ብሎን መልእክቱን ወደ እነርሱ እናቀናለን፤ ዘልቆም የሚገባ ይመስላል። ነገር ግን ከላዩ በታች የተሰወረ ጥሩር አለ። ዘላቂ ቍስል አይደርስም።

መጽሐፍ ቅዱስ እንዲህ ይገልጻቸዋል፦ «እንዲሁም በጭንጫ ላይ የተዘሩት እነዚህ ናቸው፥ ቃሉንም ሰምተው ወዲያው በደስታ ይቀበሉታል፥ ለጊዜውም ነው እንጂ በእነርሱ ሥር የላቸውም፥ ኋላም በቃሉ ምክንያት መከራ ወይም ስደት በሆነ ጊዜ ወዲያው ይሰናከላሉ» (ማርቆስ 4:16-17)።

ቃሉን በደስታ የሚቀበሉ ብዙዎችን አላየንምን? ጥልቅ የኃጢአት ወቀሳ የላቸውም፤ ቢሆንም በክርስቶስ ማመናቸውን ፈጥነው ይመሰክራሉ። እምነታቸው እውነተኛ ይመስላል። ዘሩ አቈጥቍጧል። ለምለም ቡቃያ አለ። ነፍስ ድናለች ብለን እግዚአብሔርን እናመሰግናለን። ደስታችን ግን ያለጊዜው ነው። ፈጥነው ምላሽ እንዲሰጡ ያደረጋቸው ያው የጥልቀት ማጣት ችግር ሲመጣ እንዲጠወልጉም ያደርጋቸዋል።

ይህን ብዙ ጊዜ እናያለን። አንድ ሰው የቤተ ክርስቲያን አባል ለመሆን ይጠይቅና አንድ ስብከት እንዴት በጥልቅ እንደ ነካው ይነግረናል።

ወዲያውኑ እንዳመነና እንደዚህ ያለ ደስታ ከቶ ተሰምቶት እንደማያውቅ ይናገራል። ስለ ኃጢአት ወቀሳ እንጠይቀዋለን። የኃጢአት ወቀሳ እንደ ደረሰበት ያስባል። በእርግጠኝነት የሚያውቀው ነገር ሃይማኖት ታላቅ ደስታ እንደምታመጣለት ነው።

ይጸናልን ብለን እንጠይቃለን፤ እንደሚጸናም እርግጠኛ ነው። ሁሉም ነገር አዲስ ይመስለዋል። ቀድሞ ይወደው የነበረውን አሁን እንደሚጠላ ይናገራል። ይህ ሁሉ ደግሞ የልብ ጥልቅ ማረስ ሳይኖር በድንገት ሆኗል። ማሳ በአስማት በቅጽበት በስንዴ እንደ ተሸፈነ ያህል ነው። ምናልባት ወደ ኅብረት ይቀበል ይሆናል። በጥቂት ሳምንታት ውስጥ መገኘቱ እየቀነሰ ይሄዳል። በገርነት ሲገሠጽ ተቃውሞ ነገሩን አስቸጋሪ እንዳደረገበት ያስረዳል። ብዙም ሳይቆይ ፈጽሞ ይጠፋል። ጥቂት መሳለቂያ ወይም ትንሽ መቸገር ወደ ኋላ መልሶታል። አገልጋዩ ማሳውን ለምለምና ያማረ ሆኖ አይቶ፣ ሲነቃ ግን ቡቃያው ሁሉ በውርጭ ተመትቶ እንደ ጠፋ ያገኘውን ገበሬ ይመስላል።

የመንገድ ዳር ሰሚ መሆን አሳዛኝ ከሆነ፣ እንደ ዓለቱ መሆንም ብዙም የተሻለ አይደለም። ይህ ሁለተኛው ወገን በመጀመሪያ የበለጠ ተስፋ ይሰጣል። በተለይ በአዲስ አገልጋይ ዙሪያ በጉጉት ይሰበሰባሉ። ራሳቸውን የሰጡ ይመስላሉ። ጊዜ ግን ሁሉን ይፈትናል። ብርቱ የመሰለው ስስ ሆኖ ይገኛል። ፈተና ሲመጣ ይከስማሉ።

ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ የዚህ ወገን ልትሆኑ ትችላላችሁ። በጥልቅ ተሰምቷችኋል። ብዙ ጊዜ ወስናችኋል። ቢሆንም ዓመታት ያልፋሉ፤ ምንም ነገር ግን አይለወጥም። ጥልቀት የለም፤ የመንፈስ ቅዱስ የማያቋርጥ ሥራ የለም። እንዲህ ሆኖ መቅረት አለበትን?

አንድ ቀን ሕይወታችሁ አቈጥቍጦ ከቶ እንዳልበሰለ ተክል ሆኖ ይታወሳልን? እግዚአብሔር አያድርገው!

ለእግዚአብሔር ገና ፍሬ እንድታፈሩና ለክርስቶስ ክብር እንድታመጡ መንፈስ ቅዱስ በእናንተ ውስጥ በጥልቀትና በኃይል ይሥራ።

ሦስተኛ፦ ስለ ሦስተኛው ወገን በአጭሩ እናገራለሁ፤ የእግዚአብሔርም መንፈስ ከእናንተ ጋር በታማኝነት እንድነጋገር ይርዳኝ።

«ሌላውም በእሾህ መካከል ወደቀ፥ እሾሁም አብሮ በቀለና አነቀው።» ይህ እንግዲህ መልካም አፈር ነበር። የመጀመሪያዎቹ ሁለት ጠባዮች መጥፎዎች ነበሩ፤ የመንገዱ ዳር ተገቢው ስፍራ አልነበረም፤ ዓለቱም ለማንኛውም ተክል ዕድገት የሚመች ቦታ አልነበረም፤ ይህ ግን መልካም አፈር ነው፤ እሾህ ያበቅላልና።

አሜኬላ በቅሎ በሚለመልምበት ቦታ ሁሉ ስንዴም ይለመልማል። ይህ ለምና ፍሬያማ አፈር ነበር፤ ስለዚህ ገበሬው በዚያ በልግስና መዝራቱ፣ በዚያም የማሳው ጥግ ላይ እፍኝ በእፍኝ መበተኑ የሚያስደንቅ አልነበረም። ከአንድ ወይም ከሁለት ወር በኋላ ስፍራውን ሲጎበኝ ምንኛ ደስ እንደሚለው ተመልከት። ዘሩ በቅሏል። እርግጥ ነው፣ እዚያ ታች ከስንዴው ጋር የሚመጣጠን መጠን ያለው አንድ አጠራጣሪ ትንሽ ተክል አለ። «ኦ!» ብሎ ያስባል፤ «ያ ብዙም አይደለም፤ እህሉ ይበልጠዋል። ሲበረታ ደግሞ ሳይታሰብ ከእርሱ ጋር የተቀላቀሉትን እነዚህን ጥቂት አሜኬላዎች ያንቃቸዋል።» አንተ ገበሬ ሆይ፣ የክፋትን ኃይል አታውቅም፤ ብታውቅ ኖሮ እንዲህ ያለ ሕልም አታልምም ነበር! እንደ ገና ይመጣል፤ ዘሩም አድጓል፤ እህሉ እንኳ ዛላ አውጥቷል፤ ነገር ግን አሜኬላው፣ እሾሁና ኵርንችቱ እርስ በርሳቸው ተጠላልፈዋል፤ ምስኪኑም ስንዴ አንዲት የፀሐይ ጮራ እንኳ ማግኘት ይሳነዋል። በየአቅጣጫው በእሾህ እጅግ ስለ ታነቀ ፈጽሞ ቢጫ መስሏል፤ ተክሉ ተርቧል። ቢሆንም ማደጉን ይቀጥላል፤ ጥቂት ፍሬም የሚያፈራ ይመስላል። ወዮ፣ ከቶ ለምንም አይደርስም። አጫጁ በእርሱ ከቶ እቅፉን አይሞላም።

ይህ ወገን በመካከላችን እጅግ ብዙ ነው። እነዚህ ቃሉን ይሰማሉ፤ የሰሙትንም ያስተውላሉ።

እውነቱን ወደ ቤታቸው ይወስዳሉ፤ ያሰላስሉታል፤ ሃይማኖተኛ መሆናቸውን እስከ መመስከር እንኳ ይደርሳሉ።

ስንዴው የበቀለና ዛላ ያወጣ ይመስላል፤ ብዙም ሳይቆይ ወደ ሙላት ይደርሳል። አትቸኩል፤ እነዚህ ወንዶችና ሴቶች ብዙ የሚከታተሉት ነገር አለባቸው፤ የትልቅ ንግድ ጭንቀት አለባቸው፤ ድርጅታቸው በመቶዎች የሚቈጠሩ ሰዎችን ቀጥሮ ያሠራል፤ ስለ እግዚአብሔርን መምሰላቸው አትሳሳት — ለእርሱ ጊዜ የላቸውም። መኖር አለብን ይሉሃል፤ ይህን ዓለም ቸል ማለት አንችልም፤ በሆነ መንገድ የአሁኑን መከታተል አለብን፤ ስለ ወደፊቱ ደግሞ ቆየት ብለን ተገቢውን ትኩረት እንሰጠዋለን ይላሉ። የወንጌልን ስብከት መስማታቸውን ይቀጥላሉ፤ ያችም ምስኪን የቀጨጨች የሃይማኖት ቡቃያ እንደምንም ማደጓን ትቀጥላለች።

እስከዚያው ድረስ ባለጠጎች ሆነዋል፤ ወደ አምልኮ ስፍራ በሠረገላ ይመጣሉ፤ ልብ የሚመኘውን ሁሉ አግኝተዋል። አሃ! አሁንማ ዘሩ ያድጋል፣ አይደለም እንዴ? አይ፣ አይ።

አሁን ጭንቀት የላቸውም፤ ሱቁ ተዘግቷል፤ የሚኖሩት በገጠር ነው፤ ከእንግዲህ «የሚቀጥለውን ሂሳብ ለመክፈል ገንዘቡ ከየት ይመጣል?» ወይም «እየበዛ ለሚሄደው ቤተሰብ እንዴት እናቀርባለን?» ብለው መጠየቅ አያስፈልጋቸውም። አሁን ከማነስ ይልቅ እጅግ በዝቶላቸዋል፤ ባለጠግነት አላቸውና፤ ለጸጋ ቦታ እንዳይኖራቸው እጅግ ባለጠጎች ሆነዋል። «ነገር ግን» ይላል አንዱ፣ «ባለጠግነታቸውን ለእግዚአብሔር ሊያውሉት ይችሉ ነበር።» እርግጥ ይችሉ ነበር፤ ነገር ግን አያደርጉትም፤ ባለጠግነት አታላይ ነውና። ብዙ እንግዶችን ማስተናገድ፣ ከዓለምም ጋር አብረው መሄድ አለባቸው፤ ስለዚህ ክርስቶስና ቤተ ክርስቲያኑ ወደ ኋላ ይቀራሉ።

አዎን፣ ነገር ግን ባለጠግነታቸውን ማውጣት ይጀምራሉ፤ ያንንም ችግር በእርግጥ አሸንፈውታል፤ ለክርስቶስ ሥራ በልግስና ይሰጣሉ፤ ምጽዋትም ያደርጋሉ፤ ትንሿ ቡቃያ እንግዲህ ታድጋለች፣ አይደለም እንዴ? አይ፣ አሁን ደግሞ የተድላን እሾህ ተመልከት። ለሌሎች ያላቸው ልግስና ለራሳቸውም ልግስናን ያስከትላል፤ ተድላቸው፣ መዝናኛቸውና ከንቱ ነገሮቻቸው የእውነተኛውን ሃይማኖት ስንዴ ያንቁታል፤ የወንጌል እውነት መልካም ቅንጣቶች ሊያድጉ አይችሉም፤ ያንን የሙዚቃ ግብዣ፣ ያንን የዳንስ ድግስ፣ ያንን የምሽት ስብሰባ መካፈል አለባቸውና፤ ስለዚህ ስለ እግዚአብሔር ነገሮች ማሰብ አይችሉም። የዚህ ወገን የሆኑ የተለያዩ ምሳሌዎችን አውቃለሁ። በቤተ መንግሥት ክበብ ከፍ ያለ ቦታ የነበረውን አንድ ሰው አውቅ ነበር፤ ድሀ ቢሆን ኖሮ ወደ መንግሥተ ሰማያት ሊገባ ይችል እንደ ነበር በማሰብ ድሀ ቢሆን እንደ ተመኘ ተናዘዘልኝ። እንዲህም አለኝ፦ «ወይ ጌታዬ፣ ይህ ፖለቲካ፣ ይህ ፖለቲካ፣ ምነው ብገላገለው! የልቤን ሕይወት እየበላው ነው። እግዚአብሔርን እንደምፈልገው ላገለግለው አልችልም።»

ሌላም በባለጠግነት የተጫነ ሰው አውቃለሁ፤ እርሱም፦ «ወይ ጌታዬ፣ ባለጠጋ መሆን የሚያስፈራ ነገር ነው፤ ይህ ሁሉ ምድራዊ ነገር ከቦት ሳለ ሰው ከአዳኙ ጋር ተጠግቶ መኖር አይችልም» አለኝ።

ወይ፣ ውድ አንባቢዎቼ ሆይ፣ እግዚአብሔር በሕመም አልጋ ላይ እንዲጥላችሁ፣ ሀብታችሁን ሁሉ እንዲገፍፋችሁና ወደ ድህነት እንዲያወርዳችሁ አልለምንም፤ ነገር ግን፣ ኦ፣ ይህን ቢያደርግና እናንተም ነፍሳችሁን ብታድኑ፣ ከቶ ልታደርጉት ከምትችሉት ሁሉ የሚበልጥ ትርፋማ ንግድ በሆነ ነበር። አሁን እሾሁ ዘሩን ያንቃል ብለው የሚያማርሩት እነዚያ ኃያላን ባለጠግነታቸውንና ተድላቸውን ሁሉ መተው ቢችሉ፣ በየቀኑ በምቾት የሚኖሩትም በደጁ ያለውን የአልዓዛርን ስፍራ መያዝ ቢችሉ፣ ነፍሳቸው የምትድን ከሆነ ለእነርሱ የደስታ ለውጥ በሆነ ነበር። ሰው የተከበረና ባለጠጋ ሆኖ ወደ ሰማይ ሊሄድ ይችላል፤ ነገር ግን ከባድ ሥራ ይሆንበታል፤ «ባለ ጠጋ ወደ እግዚአብሔር መንግሥት ከሚገባ ግመል በመርፌ ቀዳዳ ቢያልፍ ይቀላል»። እግዚአብሔር አንዳንድ ባለጠጎችን ወደ መንግሥተ ሰማያት እንዲገቡ ያደርጋቸዋል፤ ትግላቸው ግን ከባድ ነው። ቀስ በል፣ አንተ ወጣት፣ ቀስ በል! ወደ ባለጠግነት ለመውጣት አትቸኩል! ብዙዎች ራሳቸው የሚዞርበት ስፍራ ነው። እግዚአብሔር ዝነኛ እንዲያደርግህ አትለምን፤ ዝና ያላቸው በእርሱ ይታክታሉ። ከአጉር ጋር፦ «ድህነትንና ባለጠግነትን አትስጠኝ» ብለህ ጩኽ። እግዚአብሔር በወርቃማው መካከለኛ መንገድ እንድሄድ ይስጠኝ፤ ለራሱም ክብር መቶ እጥፍ ፍሬ የሚያፈራውን ያንን መልካም ዘር ሁልጊዜ በልቤ እንድይዝ ያድርገኝ።

አራተኛ፦ አሁን በመጨረሻው ጠባይ፣ ማለትም በመልካሙ መሬት እደመድማለሁ። እንደምታስተውሉት፣ ከአራቱ መልካም አፈር ያለው አንዱ ብቻ ነው። ከሰሚዎቻችን ከአራቱ አንዱ በሚገባ በተዘጋጀ ልብ ቃሉን ይቀበል ይሆን?

መሬቱ «መልካም» ተብሎ ተገልጿል፤ ይህ ማለት በተፈጥሮው መልካም ነበር ማለት አይደለም፤ በጸጋ መልካም ተደርጎ ነበር እንጂ። እግዚአብሔር አርሶት ነበር፤ በኃጢአት ወቀሳ ማረሻ ገለባብጦት ነበር፤ እዚያም እንደሚገባው በሸንተረርና በትልም ተዘጋጅቶ ተኝቶ ነበር። ወንጌል በተሰበከ ጊዜ ልብ ተቀበለው፤ ሰውዬው «የምፈልገው በረከት ልክ ይህ ነው። ችግረኛ ኃጢአተኛ የሚያስፈልገው ምሕረት ነው» አለና። ስለዚህ የወንጌል ስብከት ለዚህ ለታወከና ለታረሰ አፈር መጽናናትን አመጣ። ዘሩ መልካም ሥር ሊሰድ ወደ ታች ወደቀ። በአንዳንዶች ውስጥ መቶ እጥፍ እንደሚያፈራ ዘር የሚቃጠል ፍቅርን፣ የልብ ስፋትንና ክቡር የሆነ የዓላማ መሰጠትን አስገኘ። ሰውዬው ለእግዚአብሔር ብርቱ አገልጋይ ሆነ፤ ያለውን ከፈለ፤ ራሱንም እንኳ ከፈለ። በክርስቶስ ሠራዊት የፊተኛው መስመር ቦታውን ያዘ፤ በጦርነቱ እጅግ በጋለው ስፍራ ቆመ፤ ጥቂቶች ብቻ ሊፈጽሙት የሚችሉትን የድፍረት ሥራ ሠራ — ዘሩ መቶ እጥፍ አፈራ። እንደዚያው ዓይነት በሆነ በሌላ ልብ ውስጥ ወደቀ፤ ሰውዬው ከሁሉ የሚበልጠውን ማድረግ አልቻለም፤ ቢሆንም ብዙ አደረገ። ራሱን ለእግዚአብሔር ሰጠ፤ በንግዱ ውስጥ ስለ ጌታው የሚናገረው ቃል ነበረው፤ በዕለት ኑሮውም የመድኃኒቱን የእግዚአብሔርን ትምህርት በጸጥታ አስጌጠ — ስድሳ እጥፍ አፈራ። ከዚያም ችሎታውና ስጦታው ጥቂት በሆነ በሌላ ሰው ላይ ወደቀ፤ ኮከብ መሆን አልቻለም፤ ብልጭልጭ ትል ግን ይሆናል፤ እንደ ታላላቆቹ ማድረግ አልቻለም፤ ነገር ግን ምንም ያህል ዝቅተኛ ቢሆን አንድ ነገር በማድረግ ረካ።

ዘሩ በእርሱ ውስጥ አሥር እጥፍ፣ ምናልባትም ሃያ እጥፍ አፍርቶ ነበር። እዚህ ከዚህ ዓይነት ስንት አሉ? በውስጡ «አምላክ ሆይ፥ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» ብሎ የሚጸልይ አንድ ሰው አለን? ዘሩ በትክክለኛው ቦታ ላይ ወድቋል። ነፍስ ሆይ፣ ጸሎትህ ይሰማል። እግዚአብሔር ምሕረትን ሊሰጠው ሳያስብ አንድን ሰው ምሕረትን እንዲናፍቅ ከቶ አያደርገውም። ሌላው ደግሞ «ምነው ብድን!» ብሎ ያንሾካሹካልን? በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን፤ አንተ፣ አዎን አንተ፣ ትድናለህ። ከኃጢአተኞች ዋና ነበርህን? በክርስቶስ ታመን፤ ታላላቅ ኃጢአቶችህም የወፍጮ ድንጋይ በጎርፍ ውስጥ እንደሚሰጥም ይጠፋሉ። አዳኙን የሚታመን እዚህ አንድም ሰው የለምን? መንፈስ ቅዱስ ፈጽሞ የለም ማለት ይቻላልን? በአንዲትም ነፍስ ውስጥ አይንቀሳቀስምን? በአንዱም መንፈስ ውስጥ ሕይወትን አይሰጥምን? ቃሉ ከንቱ እንዳይሆን አሁን እንዲወርድ እንጸልያለን።