ዓለትን ማረስ

«ፈረሶች በዓለት ላይ ይሮጣሉን? ሰውስ በዚያ በበሬዎች ያርሳልን?» — አሞጽ 6:12 እነዚህ አነጋገሮች በምሥራቅ አገር ገጠር ከተለመዱ አባባሎች የተወሰዱ ምሳሌያዊ አነጋገሮች ናቸው። ምሳሌ ሁለት አፍ እንዳለው ሰይፍ ነው — ይልቁንም ብዙ አፍ እንዳለው። ወደ ተለያየ አቅጣጫ ሊዞር ይችላል፤ በየትኛውም ማዕዘን ቢዞር ግን አሁንም በስለት ይቈርጣል። ምሳሌ ብዙ ጊዜ በርካታ ትርጉሞችን ይይዛል፤ መጀመሪያ የተናገረው ሰው ያሰበውን ትክክለኛ ትርጉም መለየትም ሁልጊዜ ቀላል አይደለም። በዚህ ስፍራ ደግሞ ዐውዱ ከአንድ በላይ ትርጓሜን ይፈቅዳል። አንድ የጥንት ተንታኝ እንዲያውም ይህ ጥቅስ ሰባት ትርጉሞችን እንደሚይዝ፣ እያንዳንዳቸውም ከዐውዱ ጋር እንደሚስማሙ ተናግሮአል። ያንን ሊሆን አይችልም ብዬ ልጥለው አልችልም፤ እንዲያውም ይህ የእግዚአብሔር ቃል ብዙ ዓይነት ጥበብ አንድ ተጨማሪ ምሳሌ ብቻ ይሆናል። አንዱ ሉል በሌላው ውስጥ እንደሚያርፍባቸው፣ በረቂቅ ጥበብ እንደ ተቀረጹት የቻይና የዝሆን ጥርስ ኳሶች፣ ብዙ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎችም በትርጉም ውስጥ ትርጉምን፣ በትምህርት ውስጥ ትምህርትን ይይዛሉ — እያንዳንዱ ንብርብርም ላነሣሣው መንፈስ የሚገባ ነው።

በአጭሩ የምጠቅሰው የመጀመሪያው ትርጉም ይህ ነው፦ ነቢዩ ደስታ በማይገኝበት ስፍራ ደስታን ለማግኘት የሚጥሩትን እግዚአብሔርን የማይፈሩ ሰዎች እየገሠጸ ነው። በግፍ ባለ ጠጎች፣ ኃያላንና ያለ ሥጋት የሚኖሩ ለመሆን ይታገሉ ነበር። ነቢዩ እንደሚለው፦ «ፍርድን ወደ ሐሞት፥ የጽድቅንም ፍሬ ወደ እሬት ለውጣችኋል።» በመካከላቸው ፍትሕ ይሸጥና ይገዛ ነበር፤ የሕጉም መጽሐፍ ለማጭበርበሪያ መሣሪያነት ይውል ነበር። ቢሆንም፣ ነቢዩ አጥብቆ እንደሚናገረው፣ በእንደዚህ ያለው መንገድ እውነተኛ ትርፍ፣ እውነተኛ ጥቅም፣ ዘላቂ ደስታም የለም። ፈረሶች በጠንካራ ዓለት ላይ እንደሚሮጡ ወይም በሬዎች ድንጋይን ለማረስ እንደሚሞክሩ ያህል የማይረባ ነገር ነው። ከንቱ ድካም ነው። ከእናንተ ማንም በዚህ ዓለም ብቻ ራሱን ለማርካት ቢሞክር፣ ወደ እግዚአብሔር ቀና ብሎ ሳይመለከት በንግዱና በቤተሰብ ሕይወቱ ሰማይን ለማግኘት ተስፋ ቢያደርግ፣ በከንቱ ይደክማል።

በኃጢአት ደስታን የምትጠብቅ ከሆነ፣ የእግዚአብሔርንም ሕግ እየናቅህ መልካም እንደሚሆንልህ የምታስብ ከሆነ፣ እጅግ ተሳስተሃል። ይህ በባሕር ጥልቅ ውስጥ ጽጌረዳን እንደ መፈለግ ወይም በከተማ መንገድ ንጣፍ ላይ ዕንቁን እንደ መሻት ነው። ነፍስህ በእውነት የምትሻውን ከእግዚአብሔር በቀር በየትም ስፍራ አታገኘውም።

በክፋት ውስጥ ደስታን መፈለግ ቋጥኝን ማረስ ነው። በማጭበርበር እውነተኛ ብልጽግናን ማሳደድ የባሕሩን ዳር አሸዋ እንደ ማረስ ከንቱ ነው። «ገንዘባችሁን እንጀራ ላልሆነ ነገር፥ ድካማችሁንም ለማያጠግብ ነገር ስለ ምን ታወጣላችሁ?» አንተ ወጣት ሆይ፣ ክብርንና ዕድገትን እያሳደድህ በምኞት ራስህን እያደከምህ ነው። እነዚህ ለማትሞት ነፍስ የማይመጥኑ ደካማ ግቦች ናቸው። አንተም ጌታዬ፣ የሰው ሕይወት በገንዘቡ ብዛት እንደ ሆነ ሀብትን በማሳደድ አእምሮህንም ሰውነትህንም እያደከምህ ነው። ዓለትን እያረስህ ነው። ጭንቀትህ ሰላምን አያስገኝም፤ ድካምህም እርካታን አያመጣም።

ከክርስቶስ ውጭ ከገዛ ሥራችሁ ጽድቅን ልትሸምኑ የምትሞክሩ እናንተም — በትጋት በሚፈጸም ውጫዊ ሥርዓት በልባችሁ ውስጥ የመንፈስ ቅዱስን ሥራ ልትፈጽሙ እንደምትችሉ የምታስቡ — እናንተም ውለታ የማይመልሰውን ዓለት እያረሳችሁ ነው። የወደቀው የሰው ተፈጥሮ ሙሉ ኃይል እንኳ አንዲትን ነፍስ ሊያድን ከቶ አይችልም። እንግዲያስ ይህን ከንቱ ድካም ስለ ምን ትቀጥላላችሁ? ሥራውን ተዉት።

እስካሁን ይህ ትርጓሜ የጽሑፉን ሐሳብ በታማኝነት ያንጸባርቃል ብዬ አምናለሁ። ቢሆንም እንደዚሁ የሚስማማ ሌላ ትርጉም ራሱን ያቀርባል፤ በእግዚአብሔርም ርዳታ አሁን በእርሱ ላይ አተኵራለሁ። እርሱም ይህ ነው፦ እግዚአብሔር ሰዎችን ወደ ንስሐ እንዲጠሩ አገልጋዮቹን ሁልጊዜ አይልክም። ልቦች በእልኸኝነት ሲጸኑ — ሰዎች ንስሐ ለመግባት እምቢ ሲሉ — እግዚአብሔር ለዘላለም ከእነርሱ ጋር አይታገልም። «መንፈሴ ከሰው ጋር ለዘላለም አይታገልም።» የማረሻ ወቅት አለ፤ ልብ ሆን ብሎ እንደ ደነደነ ግልጽ ሲሆን ግን ጥበብ ራሷ ምሕረት ጥረቷን እንድትተው ልትመክር ትችላለች።

«ፈረሶች በዓለት ላይ ይሮጣሉን? ሰውስ በዚያ በበሬዎች ያርሳልን?» አይደለም። ትዕግሥተኛ ቸርነት እንኳ ገደብ አለው። በጊዜው ድካሙ ይቆማል፤ ዓለቱም ለዘላለም ሳይታረስ ይቀራል።

አንደኛ፦ አገልጋዮች ልብን ለመስበር ይደክማሉ ይህን ትርጉም ይዘን በመጀመሪያ አገልጋዮች የሰዎችን ልብ ለመገልበጥ እንደሚደክሙ እናስተውላለን። ጠቢብ ሰባኪ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ልብ ሰማያዊውን ዘር ይቀበል ዘንድ የደነደኑትን የልብ ጓሎች ለመከስከስ ይጥራል። ብዙ እውነቶች እንደ ሰሉ ማረሻዎች ያገለግላሉ። ሰዎች ኃጢአት እንደ ሠሩ እንዲሰማቸው መደረግ፣ ወደ ንስሐም መመራት አለባቸው።

ክርስቶስን በአእምሮ ስምምነት ብቻ ሳይሆን በልብ መቀበል አለባቸው፤ «ሰው በልቡ አምኖ ይጸድቃልና»። እውነተኛ ስሜትና የኃጢአት ወቀሳ ሊኖር ይገባል። የሕጉ ማረሻ ልብን ሊቈርጥ ይገባዋል።

ማሳውን ለመገልበጥና ጓሉን ለመከስከስ ልቡ የሚራራ ገበሬ መከርን ከቶ አያይም። የአንዳንድ ሰባኪዎች ውድቀትም ይህ ነው፦ የማንንም ስሜት እንዳይጎዱ ይፈራሉ፤ ስለዚህም ፍርሃትን ወይም ኀዘንን ሊቀሰቅሱ የሚችሉ እውነቶችን ያስወግዳሉ። በመጋዘናቸው ውስጥ ስለት ያለው ማረሻ አያስቀምጡም፤ ስለዚህም መከርን ወደ ጎተራቸው ይሰበስባሉ ተብሎ አይጠበቅም። ዓሣውን እንዳይጎዱ ያለ መንጠቆ ያጠምዳሉ። ለወፎቹ ስሜት ካላቸው አክብሮት የተነሣ ያለ ጥይት ጠመንጃ ይተኵሳሉ። እንዲህ ያለው ፍቅር በነፍሳት ላይ የሚደረግ ጭካኔ ነው። አስፈላጊ በሆነ መቅደድ ወይም አካልን በመቍረጥ ሕመም ከማድረስ ይልቅ በሽተኛው እንዲሞት እንደሚፈቅድ የቀዶ ሕክምና ሐኪም ነው። እንዲህ ያለው ርኅራኄ አስፈሪ ነው — ሰዎችን ከማወክ ይልቅ እንዲጠፉ ይተዋቸዋል። ለስላሳ ቃላትን ብቻ መናገር ደስ ያሰኝ ይሆናል፤ እውነትን አሳልፎ በመስጠት ይህን ለሚያደርግ ግን ወዮለት።

ይህ የክርስቶስ መንፈስ ነበርን? እርሱ የኃጢአተኛውን አደጋ ሸሸገን? በማይጠፋው እሳትና በማይሞተው ትል ላይ ጥርጣሬ ጣለን? ነፍሳትን በሽንገላ ቃል አባበለን? አይደለም። በቅን ፍቅርና በጥልቅ አሳቢነት ስለ ቍጣ አስጠነቀቀ፤ ሰዎችንም ንስሐ እንዲገቡ፣ ያለዚያ እንደሚጠፉ አሳሰበ። የክርስቶስ ሎሌዎች ጌታቸውን ይከተሉ። በጠንካራ አፈር በማይመለስ በሰላ ስለት በጥልቅ ያርሱ። ነፍሳትን በእውነት የምንወድ ከሆነ በታማኝ ንግግር ልናረጋግጠው ይገባናል። የደነደነው ልብ መሰበር አለበት፤ ያለዚያ ልባቸው የተሰበረውን የሚጠግነውን አዳኝ መጣሉን ይቀጥላል።

ሰዎች ቢለማመዷቸውም ባይለማመዷቸውም አሁንም ሊድኑ የሚችሉባቸው አንዳንድ ነገሮች አሉ። ከዚህ ማረስ ጋር የተያያዙት እውነታዎች ግን የግድ አስፈላጊዎች ናቸው። በእግዚአብሔር ፊት ቅዱስ ፍርሃትና ትሑት መንቀጥቀጥ ሊኖር ይገባል። በደልን ማመንና በንስሐ ምሕረትን መለመን ሊኖር ይገባል። ባጭሩ፣ ዘሩ ፍሬ እንዲያፈራ ከመጠበቃችን በፊት ነፍስ በሚገባ መታረስ አለባት።

ሁለተኛ፦ አንዳንድ ጊዜ አገልጋዮች በከንቱ ይደክማሉ ጽሑፉ ደግሞ አገልጋዮች አንዳንድ ጊዜ የሚታይ ፍሬ ሳያገኙ እንደሚደክሙ ያስተምራል። «ፈረሶች በዓለት ላይ ይሮጣሉን? ሰውስ በዚያ በበሬዎች ያርሳልን?» አራሹ ማረሻው መሬቱን ይቈርጥ እንደ ሆነ ወዲያው ይገነዘባል። አገልጋይም እንዲሁ ነው። ተመሳሳይ ቃላትን በሁለት የተለያዩ ስፍራዎች ይሰብክ ይሆናል። በአንዱ ስፍራ ተስፋና ደስታ ይሰማዋል፤ በሌላው ደግሞ ክብደትና ተቃውሞ። ማረሻው ከትልሙ ዘሎ የሚወጣ ይመስላል።

ስለቱ በድንጋዩ ላይ ይሸረፋል። ለራሱም «እዚህ ለምን ምንም እንደማልገፋ አይገባኝም» ይላል፤ በተለይ ጠንካራ አፈር እንደ ተመደበለትም ይገነዘባል።

ለክርስቶስ የሚደክሙ ሁሉ ይህን ተሞክሮ ያውቃሉ። በሰንበት ትምህርት ቤት ክፍል፣ በአንድ ጎጆ ውስጥ በሚደረግ ስብሰባ፣ ወይም ክርስቶስን ለማስተማር በሞከርህበት በማንኛውም ስፍራ ተሰምቶህ ይሆናል። አንድ ጊዜ ከበሬዎቹ በታች በቀላሉ የሚገለበጥ ለም አፈር ገለበጥህ። በሌላ ጊዜ ግን፣ ፈረሱ ቢወጠርም በሬዎቹም ትከሻቸው እስኪቈስል ቢደክሙም፣ አንድም ትልም ሊወጣ አይችልም። ዓለቱ እስከ መጨረሻው ይቋቋማል።

እንደዚህ ያሉ ሰሚዎች በየጉባኤው ይገኛሉ። ልባቸው ከራራ ሰዎች አጠገብ ይቀመጡ ይሆናል። እኅት፣ ወንድም፣ ወንድ ልጅ ወይም ሴት ልጅ ለወንጌል በቀላሉ ምላሽ ይሰጡ ይሆናል፤ እነርሱ ግን ሳይነኩ ይቀራሉ። በአክብሮት ያዳምጣሉ።

መልእክቱ በአንድ ጆሮ ገብቶ በሌላው እንዲወጣ ይተዉታል። የአደባባይ አምልኮን አይተዉም፤ ስለዚህም ይመጣሉ — ነገር ግን መልእክቱን በውስጣቸው እምቢ ለማለት ብቻ። ጠንካራ ዓለት ናቸው፤ ማረሻው አይነካቸውም።

ሌሎች ደግሞ እንደዚሁ ጠንካሮች ናቸው፤ በሌላ መንገድ ግን። በእነርሱ ላይ የሚደረገው ተጽዕኖ ጥልቀት የሌለውና ጊዜያዊ ነው። ቃሉን በደስታ ይቀበሉታል፤ አጥብቀው ግን አይይዙትም። በትኵረት ያዳምጣሉ፤ ነገር ግን ከቶ በሥራ ላይ አያውሉትም። ስለ ንስሐ ይሰማሉ፤ ግን ከቶ ንስሐ አይገቡም። ስለ እምነት ይሰማሉ፤ ግን ከቶ አያምኑም።

የወንጌልን ስብከት በብቃት ይዳኛሉ፤ ቢሆንም በግላቸው ከቶ አልተቀበሉትም። መልካም እንጀራ እንዲቀርብ አጥብቀው ይጠይቃሉ፤ ለመብላት ግን እምቢ ይላሉ። ራሳቸው የማይቀበሏቸውን እውነቶች አጥብቀው ይከላከላሉ። እስከ እንባ ድረስ ይነኩ ይሆናል፤ ልባቸው ግን ሳይሰበር ይቀራል። ሳይለወጡ ይሄዳሉ፤ እንደ ምን እንደ ሆኑም ይረሳሉ። ከዳር እስከ ዳር ድንጋያማ መሬት ናቸው። እነርሱን ለማረስ የሚደረገው ጥረት ሁሉ የከሸፈ ይመስላል።

ይህ ደግሞ ይበልጥ የከፋ ነው፤ ከእነዚህ ዓለታማ ልብ ካላቸው ሰዎች አንዳንዶቹ ለዓመታት ታርሰው ከመለስለስ ይልቅ ይበልጥ ደንድነዋልና። አንድ ወይም ሁለት ጊዜ ማረስ — አንድ ወይም ሁለት የተሰበረ ማረሻ፣ አንድ ወይም ሁለት ተስፋ የቈረጠ አራሽ — በመጨረሻ እሺ ቢሉ ኖሮ ግድ ባልሰጠን ነበር፤ እነዚህ ሰዎች ግን ከሕፃንነታቸው ጀምሮ ወንጌልን አውቀዋል፤ ለኃይሉም ከቶ እጅ አልሰጡም። ለአንዳንዶቹም ሕፃንነት ከረጅም ጊዜ በፊት አልፎአል። ጠጕራቸው እየሸበተ ነው፤ እነርሱ ራሳቸው በዕድሜ እየደከሙ ነው። ከቍጥር በላይ ተለምነዋል፣ ተግተውም ተመክረዋል፤ ያ ሁሉ ድካም ግን በእነርሱ ላይ ባክኖአል።

እንዲያውም ከዓመታት በፊት ቃሉ አሁን በማይሰማቸው መንገድ ይሰማቸው ነበር። ሰምን የምታለሰልስ ፀሐይ ጭቃን ታጠነክራለች፤ ሌሎችን ወደ ርኅራኄና ወደ ንስሐ ያመጣው ያው ወንጌል በእነርሱ ላይ ተቃራኒ ውጤት አምጥቶአል፤ በወጣትነታቸው ከነበሩት ይልቅ ስለ መለኮታዊ ነገሮች ይበልጥ ግድ የለሾች አድርጎአቸዋል። ይህ የሚያሳዝን ሁኔታ ነው፤ አይደለምን?

አንዳንድ ሰዎች እጅግ ዓለታማ የሚሆኑት ስለ ምንድር ነው? አንዳንዶች እንደዚህ የሚሆኑት በተፈጥሮ ባላቸው አንድ ዓይነት ደንዳናነት ነው። በቀላሉ ልታንቀሳቅሳቸው የማትችላቸው ብዙ ሰዎች አሉ። በተፈጥሯቸው ውስጥ ብዙ ቋጥኝ አለ፤ ከአቶ ወላዋይ ይልቅ ለአቶ እልኸኛ የቀረበ ዝምድና አላቸው። ቢሆንም ስለ እንደዚህ ያሉ ሰዎች ፈጽሞ ክፉ አላስብም። በቀላሉ ለሚነቃቁ ሰሚዎች የሰበከ ማንም ሰው እጅግ አነሣሥቷቸው በመጨረሻ ግን ምንም እንዳልተሻሻሉ ማወቅ ምን እንደ ሆነ ያውቃል። በአንጻሩ ደግሞ ከእነዚህ በቀላሉ ከማይንቀሳቀሱ ሰዎች አንዳንዶቹ በእውነት ሲነኩ፣ በእርግጥ ይነካሉ።

ሲሰማቸው በጥልቅ ይሰማቸዋል፤ የተደረገባቸውንም ተጽዕኖ ይዘው ይኖራሉ። በከባድ ምት ከቋጥኝ ላይ የተፈለጠ ትንሽ ምልክት እዚያው ይቀራል፤ የውኃ መግረፍ ግን — ቀላል ቢሆንም — ምንም ምልክት አይተውም። አንድን ጠንካራ ዓለት ይዞ ስለ እርሱ እምነትን መለማመድ የከበረ ነገር ነው። የጌታ መዶሻ ለመስበር ታላቅ ኃይል አለው፤ በዚያ መሰበርም ለልዑል ታላቅ ክብር ይመጣል።

ይበልጥ የከፋው ደግሞ አንዳንዶች በአለማመን ምክንያት ደንዳኖች መሆናቸው ነው — ሁልጊዜ ልብ በግልጽ እምቢ ማለቱ ሳይሆን፣ ላለማመን ካለ ፍላጎት የሚመነጭ አንድ ዓይነት አለማመን ነው፤ ያም ፍላጎት ችግሮችን እንዲያገኙ ይረዳቸዋል። እነዚህ ችግሮች በእርግጥ አሉ፤ እንዲኖሩም ታስበዋል፤ ሁሉ ነገር እንደ ፊት ላይ አፍንጫ ግልጽ ቢሆን ኖሮ ለእምነት ስፍራ ባልኖረ ነበርና። እንደዚህ ያሉ ሰዎች ቀስ በቀስ መሠረታዊ እውነቶችን ወደ መጠራጠር — ወይም ቢያንስ እንደሚጠራጠሩ ወደ ማሰብ — ይደርሳሉ፤ ይህም ለክርስቶስ ወንጌል የማይበገሩ ያደርጋቸዋል።

እጅግ የሚበዛው ሌላው ወገን ደግሞ በአስተምህሮ በቂ ትክክለኛ ቢሆንም እንደዚያም ሆኖ ልበ ደንዳና ነው።

ዓለማዊነት ሰውን በሁሉ መንገድ ያደነድነዋል። ሰውየው ገንዘብ ማግኘት ስላለበት ለድሆች ያለውን ልግስና ያደርቃል፤ የሚከፍለው ግብርም ርኅራኄን ቸል ለማለት በቂ ምክንያት እንደ ሆነ ያስባል።

ስለሚመጣው ዓለም የሚያስብበት ጊዜ የለውም፤ ሐሳቡ ሁሉ በዚህኛው ተውጦአል። ገንዘብ እጥረት አለ ይላል፤ ስለዚህም አጥብቆ ሊይዘው ይገባዋል፤ ገንዘብ አነስተኛ ወለድ ሲያስገኝ ደግሞ ለመንፈግ ይበልጥ ምክንያት ያገኛል። ለጸሎት ጊዜ የለውም — ወደ ቢሮው መድረስ አለበት። መጽሐፍ ቅዱሱን የሚያነብበት ጊዜ የለውም — የሒሳብ መዝገቡ ትኵረቱን ይሻል። በሩን ልታንኳኳ ትችላለህ፤ ልቡ ግን ቤት የለም፤ የሚኖርበት፣ የሚንቀሳቀስበትና ሕልውናውን የሚያገኝበት የሒሳብ ቤቱ ውስጥ ነው። አምላኩ ወርቅ ነው፤ ደስታው ንግድ ነው፤ ሁሉ በሁሉ የሆነለትም ራሱ ነው። ለእንደዚህ ያለ ሰው መስበክ ምን ጥቅም አለው? ይህ ፈረሶችን በዓለት ላይ እንደ ማሯሯጥ ወይም በሬዎች አንድ ማይል ውፍረት ባለው ብረት በተሸፈነ ማሳ ላይ ማረሻ እንዲጐትቱ እንደ ማድረግ ነው።

በሌሎች ዘንድ ደግሞ ደንዳናነቱ የሚመጣው ከኮስታራው ዓለማዊነት ተቃራኒ ከሆነው — ከዘወትር ቅልብጭነትና ግድ የለሽነት ነው። እንደ ቢራቢሮዎች ናቸው፤ ወዲያ ወዲህ እየበረሩ ምንም አይሠሩም። ከቶ አያስቡም፤ ማሰብም አይፈልጉም። የግማሽ ቁም ነገር ሐሳብ እንኳ ያደክማቸዋል፤ መዝናናት አለባቸው፤ ያለዚያ ጥልቀት የሌለው አእምሮአቸው ይሰለቻል። ሕይወታቸው የመዝናኛ ዙረት ነው። ለእነርሱ ዓለም መድረክ ናት፤ ወንዶችና ሴቶችም ሁሉ ተዋናዮች ብቻ ናቸው። ለእንደዚህ ያሉ ሰዎች መስበክ ብዙም ጥቅም የለውም። በተፈጥሯቸው ውስጥ የአፈር ጥልቀት የለም።

ከሚንሸራተትና ዋጋ ቢስ ከሆነ ስስ የአሸዋ ንብርብር በታች የማይበሳ የሞኝነትና የማስተዋል ጕድለት ዓለት አለ። አንዳንዶች ከሌሎች ይበልጥ ደንዳኖች የሆኑበትን ምክንያቶች ላበዛ እችል ነበር፤ ነገሩ ግን እርግጥ ነው — እዚያም እተወዋለሁ።

አሁን ፈረሶች ሁልጊዜ በዓለት ላይ ሊሮጡ፣ በሬዎችም ሁልጊዜ በዚያ ሊያርሱ ይገባቸው እንደ ሆነ እንድታስቡ እለምናችኋለሁ። የእግዚአብሔር ሎሌዎች ለዘላለም በከንቱ እንዲደክሙ መጠበቅ ምክንያታዊ ነውን?

እነዚህ ሰዎች ተሰብኮላቸዋል፣ ተምረዋል፣ ተብራርቶላቸዋል፣ ማስጠንቀቂያ ተሰጥቶአቸዋል፣ ተለምነዋል፣ ተመክረዋልም። ይህ ዋጋ ያልተገኘበት ሥራ ያለ መጨረሻ ይቀጥልን? በቂ ዕድል ተሰጥቶአቸዋል። ማስተዋልና ብልሃት ምን ይላሉ? ፍሬ በሌለው ጥረት እስክንዝል ድረስ መጽናት ግዴታችን ነውን? የራሳቸውን ማሳ የሚያርሱትን ጠይቅ — ውድቀት እርግጥ ሲሆን መቀጠልን ይመክራሉን? ፈረሶች በዓለት ላይ ይሮጣሉን? ሰውስ በዚያ በበሬዎች ያርሳልን? ለዘላለም በእርግጥ አይደለም።

አራሹን አስብ። እርሱ ብዙ ግምት እንዲሰጠው ላይሻ ይችላል፤ ጌታው ግን ቸል አይለውም። ሥራው ተስፋ ሲያስቈርጠው እንዴት እንደሚዝል ተመልከት። «ምስክርነታችንን ማን አመነ? የእግዚአብሔርስ ክንድ ለማን ተገለጠ?» ብሎ ይጮኻል። «ለምን ላክኸኝ?» ብሎ ይጠይቃል፤ «ጆሮ እያላቸው ወደማይሰሙ ሕዝብ ነው የላክኸኝ። ሕዝብህ እንደሚቀመጥ ይቀመጣሉ፤ ሕዝብህ እንደሚሰማ ይሰማሉ፤ ከዚያም በኋላ መንገዳቸውን ይሄዳሉ፤ ቃሉንም ሁሉ ይረሳሉ፤ የእግዚአብሔርንም ድምፅ አይታዘዙም።» ሰባኪው ምን ያህል ተስፋ እንደሚቈርጥ ተመልከት። ሰው የሚችለውን ሁሉ አድርጎ ምንም መሻሻል አለማየቱ ከባድ ሥራ ነው። ጊዜንና ጥረትን ፈጽሞ የሚያባክን የሚመስል ተግባር እንዲሰጠው የሚወድ ማንም የለም። ነገሩ የማይረባ እስከሚመስል ድረስ ይሰማው ይጀምራል፤ የማይቻለውን ለማድረግ በመሞከሩም እንዳይናቅ ይፈራል።

የእግዚአብሔር አገልጋዮች ሁልጊዜ እንዲቀለድባቸው ዕጣቸው ይሆናልን? ታላቁ ገበሬ አራሾቹ ኃይላቸውን በከንቱ እንዲያባክኑ ያዝዛቸዋልን? ሰባኪዎቹ ዕንቁዎቻቸውን በእሪያዎች ፊት መጣላቸውን ሊቀጥሉ ይገባቸዋልን? ጌታቸው ካዘዘ ይጸናሉ፤ ጌታቸው ግን አሳቢ ነው።

ቀናተኛ ልብ ምላሽ ከቶ በማይሰጡ ሰዎች መዳን ለዘላለም ተጠምዶ እንዲኖር መጠበቅ ምክንያታዊ እንደ ሆነ እንድታስቡ እለምናችኋለሁ። ፈረሶቹ ሁልጊዜ በዓለት ላይ ያርሳሉን? በሬዎቹስ ሁልጊዜ በዚያ ይደክማሉን?

ስለ ጌታው ራሱስ ምን ማለት ይቻላል? ጌታ ሁልጊዜ ሊቃወሙትና ሊያስቈጡት ይገባልን? ከእናንተ ብዙዎቻችሁ በኢየሱስ የማመን ውጤት የሆነው የዘላለም ሕይወት በፊታችሁ ቀርቦላችኋል፤ ቢሆንም ለማመን እምቢ ብላችኋል። ጌታዬ «ለእነርሱ ያለባችሁን ግዴታ ፈጽማችኋል፤ ክርስቶስን ዳግመኛ ከቶ አታቅርቡላቸው፤ ልጄ አይሰደብም» አለማለቱ የሚያስደንቅ ነው። ለአንድ ለማኝ ሳንቲም ብትሰጠውና እምቢ ቢል፣ ዝም ብለህ ወደ ኪስህ መልሰህ ትሄዳለህ። ርዳታውን እንዲቀበል አትለምነውም። አምላካችን ግን በምሕረቱ ኃጢአተኞች ወደ እርሱ እንዲመጡ ይለምናቸዋል፤ ልጁንም እንዲቀበሉ ይማጠናቸዋል። በቸርነቱ ዝቅ ብሎ፣ በገበያ ቦታ እንዳለ ነጋዴ ሆኖ ይቆማል፤ እንዲህም ብሎ ይጮኻል፦ «ሆ፥ እናንተ የተጠማችሁ ሁሉ፥ ወደ ውኃ ኑ፤ ገንዘብም የሌላችሁ ኑ፥ ግዙ፥ ብሉም!» በሌላም ስፍራ «ቀኑን ሁሉ ወደማይታዘዝና ወደሚቃወም ሕዝብ እጆቼን ዘረጋሁ» ይላል።

የምሕረት ጌታ ለረጅም ጊዜ እምቢ ሲባል፣ በርኅራኄህ ላይ ጽድቅ ያለበት ቍጣ አይደባለቅምን? ኃጢአተኞች እንዲድኑ እየናፈቅህ ሳለ፣ እንዲህ ላለው ስድብ መጨረሻ ሊኖረው ይገባል ብለህ አይሰማህምን? ግድ የለሾቹ እንኳ ይህን እንዲያስቡ እለምናለሁ። አራሹን ባያከብሩ እንኳ ቢያንስ ጌታውን ያስቡ።

ከዚህም በላይ ወንጌል የሚያስፈልጋቸውና የሚቀበሉትም ሌሎች እጅግ ብዙዎች ስላሉ፣ ጥበብ የሚንቁትን መተው እንደሚገባ የምትጠቁም ትመስላለች። ጌታችን በቤተ ሳይዳና በኮራዚን የተደረገው ተአምራት በጢሮስና በሲዶና ተደርጎ ቢሆን ንስሐ በገቡ ነበር አላለምን? ይበልጥ የሚያስደንቀው ደግሞ፣ በቅፍርናሆም የተደረገው ተአምራት በሰዶምና በገሞራ ተደርጎ ቢሆን ማቅ ለብሰው አመድም ነስንሰው ንስሐ በገቡ ነበር አለ። እንግዲያስ ቃሉን ወደሚቀበሉት ወስደን የሚንቁትን ለእልኸኝነታቸው ልንተዋቸው አይገባንምን? ማስተዋል «መድኃኒቱን ዋጋውን ወደሚያውቁ በሽተኞች ላክ» አይልምን?

ወንጌልን ለመስማት የሚፈልጉ ሺዎች አሉ። ሰባኪው በሄደበት ሁሉ እንዴት እንደሚሰበሰቡ — በጕጕታቸውም እንዴት እርስ በርሳቸው እንደሚጋፉ ተመልከት። በየቀኑ የሚሰሙት መልእክቱን የማይቀበሉ ከሆነ፣ «እንግዲያስ በእግዚአብሔር ስም» ይላል ሰባኪው፣ «ሊታረስ የሚችል አፈር ተስፋ ወዳለበት ልሂድ።» «ፈረሶች በዓለት ላይ ይሮጣሉን? ሰውስ በዚያ በበሬዎች ያርሳልን?» ምንም በማይገኝበት ስፍራ ሁልጊዜ ልድከምን? ማስተዋል፣ ቃሉ በአደባባይ በሚናቅበት ስፍራ ከሚቀር ይልቅ ወደ ቻይና፣ ወደ ሕንድ፣ እስከ ምድር ዳርቻ — ሰዎች ወደሚቀበሉት — ይሂድ አይልምን?

ክርክሩን ከዚህ በላይ አላስረዝመውም፤ ጥያቄውን ግን በጥብቅ ደግሜ እጠይቃለሁ፦ ከእናንተ ማንም ተስፋ ቢስ መሆኑ ከተረጋገጠ በኋላ አንድን ዓላማ ማሳደዱን ይቀጥላልን? ጌታ ሎሌዎቹን በደግ፣ በቸርና በርኅሩኅ ቃላት ልኮ ሰዎች ለመስማት እምቢ ሲሉ «ከጣዖቶቻቸው ጋር ተባብረዋል፤ ተዉአቸው» ቢል ትደነቃላችሁን? የሰው ትዕግሥት ገደብ አለው፤ እኛም በፍጥነት እንደርስበታለን።

በእርግጥ የእግዚአብሔር ትዕግሥትም ገደብ አለው — ምንም እንኳ እስከዚያ የምንደርሰው ቀስ ብለን ቢሆንም። በመጨረሻ «በቃ። መንፈሴ ከእንግዲህ ከእነርሱ ጋር አይታገልም» ይላል። ጌታ ይህን ቢያውጅ ልናጕረመርም እንችላለንን? ይህ ጥበብ አይደለምን? ብልሃት ራሱ አያረጋግጠውምን? አስተዋይ አእምሮ ሁሉ ይስማማል፦ ዓለት ለዘላለም ሊታረስ አይችልም።

እንግዲያስ ለውጥ መምጣት አለበት — ያውም በቅርቡ። በሬዎቹ ከእንደዚህ ያለው ድካም ይወሰዳሉ። ይህም በቀላሉና በፍጥነት፣ በሦስት መንገዶች ሊሆን ይችላል።

በመጀመሪያ፣ ምላሽ የማይሰጠው ሰሚ ሊደርስበት ከሚችለው እጅግ ተገቢ ከሆነው አገልጋይ አፍ ወንጌልን ከእንግዲህ እንዳይሰማ ሊወሰድ ይችላል። በእርሱ ላይ በተወሰነ መጠን ተጽዕኖ ያለው ሰባኪ ሊኖር ይችላል፤ መልእክቱን ስለሚጥልና ንስሐ ሳይገባ ስለሚቀር ግን ሕሊናውን የማይነኩ አሰልቺ ንግግሮችን ወደሚሰማበት ወደ ሌላ ስፍራ ሊዛወር ይችላል። ከእንግዲህ ማንም ወደማያሳስበውና ወደማይለምነው ስፍራ ይሄዳል፤ እዚያም እያንቀላፋ ወደ ሲኦል ይወርዳል። ይህ በቀላሉ ሊሆን ይችላል። ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ አሁን እንኳ ከተስፋው ማሳ የራሳችሁን መወገድ እያዘጋጃችሁ ይሆናል።

ሌላው አማራጭ ደግሞ ይህ ነው፦ አራሹ ሊወሰድ ይችላል። ሥራውን በሚችለው መጠን በታማኝነት ሠርቶአል፤ ከአስቸጋሪው ተግባሩም ይፈታል። ደክሞአል። ወደ ቤቱ ይሂድ። አፈሩ አልተገለበጠም፤ ያ ግን የእርሱ ጥፋት አልነበረም። ደመወዙን ይቀበል። ማረሻው በጥረቱ ተጎድቶአል፤ ወደ ቤቱ ሄዶ ጌታው «መልካም፥ አንተ በጎ ታማኝም ባሪያ» ሲለው ይስማ። ጌታው እስካዘዘው ድረስ ተስፋ የሚያስቈርጠውን ድካም ለመቀጠል ፈቃደኛ ነበር፤ ፍሬ ቢስ እንደ ሆነ ግልጽ ከሆነ ግን ሥራው ተፈጽሞአልና ወደ ቤቱ ይሂድ። ክፉኛ ታምሞ ነበር — ይሙትና ወደ ዕረፍቱ ይግባ። ይህ የማይመስል አይደለም።

ወይም ሌላ ነገር ሊሆን ይችላል። ጌታ «ያ ማሳ ከእንግዲህ አራሹን አያስቸግረውም።

አስወግደዋለሁ» ሊል ይችላል። ይህንም በዚህ መንገድ ሊያስወግደው ይችላል፦ ወንጌልን ሰምቶ የጣለው ሰው ሊሞት ይችላል። ጌታዬ ከእናንተ ማንም በኃጢአቱ እንዲሞት እንዳይፈቅድ እጸልያለሁ፤ ያን ጊዜ ከእንግዲህ ልንደርስላችሁ ወይም ለእናንተ ደካማ ተስፋ እንኳ ልንይዝ አንችልምና። ከጸሎታችን አንዲቱም ወደ ዘላለም አትከተላችሁም።

ልትድኑበት የሚገባችሁ አንድ ስም አለ፤ ያም ስም ተሰብኮላችኋል — የኢየሱስ ስም። አሁን ግን ብትጥሉት ያ ስም እንኳ አያድናችሁም። ኢየሱስን አዳኛችሁ አድርጋችሁ ለመቀበል እምቢ ብትሉ፣ ፈራጃችሁ ሆኖ ይገለጣል። እለምናችኋለሁ፦ ሁሉን የሚችለውን ፍቅር በእልኸኝነት በመቋቋም የገዛ ነፍሳችሁን አታጥፉ።

እግዚአብሔር ከዚህ የተሻለ ነገር እንዲሆን ይስጥ። ሊደረግ የሚችል ሌላ ነገር የለምን? ይህ አፈር ዓለት ነው — ሳንገለብጠው ልንዘራው እንችላለንን? አንችልም። ያለ ንስሐ የኃጢአት ስርየት የለም። ሰዎችን ያለ እግዚአብሔር ጸጋ የማዳን አንዳች መንገድ አለን? ጌታ ኢየሱስ እንዲህ ያለውን ነገር ከቶ አልጠቆመም። ይልቁንም «ያመነ የተጠመቀም ይድናል፥ ያላመነ ግን ይፈረድበታል» አለ (ማርቆስ 16:16)። መካከለኛ መንገድን አልጠቆመም፤ «ሰፊው ተስፋ» የሚባለውንም አላመለከተም። «ያላመነ ግን ይፈረድበታል» ብሎ በግልጽ ተናገረ። ወደ ሰማይ የሚያስገባ የተሰወረ የጓሮ በር እንዳለ አታስቡ። ጌታ ምንም አላዘጋጀም።

እንግዲያስ ምን ይሁን? ሰባኪው ፍሬ ቢስ የሚመስለውን ድካሙን ይቀጥልን? ግማሽ ተስፋ እንኳ ቢቀር፣ ለመቀጠልና «እናንተ ደንቆሮች፥ ስሙ፤ እናንተ ዕውሮች፥ እዩ፤ እናንተ ሙታን፥ በሕይወት ኑሩ» ብሎ ለመጮኽ ፈቃደኛ ነው። ዛሬም እንዲሁ ይናገራል፤ ጌታው ወንጌልን ለፍጥረት ሁሉ እንዲሰብክ አዝዞታልና።

ነገር ግን ለመስማት እምቢ ለሚሉ ሰዎች የልመናን ቃላት ለዓመታት መደጋገም ከባድ ሥራ ነው።

ቢሆንም ገና አንድ ተጨማሪ ተስፋ አለ። በሰማይ አምላክ አለ — ኃይሉን እንዲዘረጋ እንጸልይ። ኢየሱስ በቀኙ ነው — ጣልቃ እንዲገባ እንለምነው። መንፈስ ቅዱስ ሁሉን ቻይ ነው — ለርዳታ እንጥራው። የምታርሱ ወንድሞችና የምትጸልዩ እኅቶች ሆይ፣ ለርዳታ ወደ ጌታ ጩኹ። ፈረሱና በሬው ሊደክሙ ይችላሉ፤ በላይ ግን ታላላቅ ተአምራትን ሊያደርግ የሚችል አንዱ አለ። በአንድ ወቅት ለዓለቱ ተናግሮ ባልጩቱን ወደሚፈስ ምንጭ አልለወጠምን? አሁንም እንዲሁ እንዲያደርግ እንለምነው።

ልቡ እንደ ዓለት እንደ ሆነ የሚሰማውና ስለዚህ የሚያዝን ሰው ቢኖር፣ ስለ ተሰማው ደስ ብሎኛል።

ልብህ ደንዳና እንደ ሆነ ማወቅህ ራሱ ድንጋዩ አስቀድሞ መለስለስ እንደ ጀመረ ምልክት ነው። አንተ ደንዳና ልብ ሆይ፣ ሙሴ በምድረ በዳ ዓለቱን እንደ መታውና ይህን በማድረጉ እንደ በደለ አንተን ከመምታት ይልቅ — ላናግርህ እወዳለሁ። እንደ ሰም ትሆን ዘንድ ትወዳለህን? ቀልጠህ የንስሐ ጅረቶች ትሆናለህን?

የእግዚአብሔርን ድምፅ ስማ። በቅዱስ ናፍቆት ተሰበር። ክርስቶስን በመናፈቅ ቅለጥ፤ እግዚአብሔር አሁን እንኳ በአንተ ውስጥ እየሠራ ሊሆን ይችላልና። ማን ያውቃል? በዚህች ቅጽበት መፈራረስ ትጀምር ይሆናል። የቃሉ ኃይል ይሰማሃልን? የእውነት ስለታም ስለት አሁን ይወጋሃልን?

በእውነተኛ ኀዘን እስክትለሰልስ ድረስ ተሰበር፣ ደግመህም ተሰበር። ያን ጊዜ መልካሙ የወንጌል ዘር ወደ ልብህ ይገባል፤ ትቀበለዋለህ፤ እኛም ፍሬውን እናያለን።

ስለዚህ ከመፈጸሜ በፊት አንድ ተጨማሪ ጭብጥ መልካም ዘር እበትናለሁ። የዘላለም ሕይወትን የምትሻ ከሆነ በኢየሱስ ክርስቶስ ታመን፤ ያን ጊዜውኑ ትድናለህ። «እናንተ የምድር ዳርቻ ሁሉ፥ ወደ እኔ ዘወር በሉ ትድኑማላችሁ፤ እኔ አምላክ ነኝ፥ ሌላም የለም» (ኢሳይያስ 45:22)። በእርሱ የሚያምን የዘላለም ሕይወት አለው። ኢየሱስም እንዳለ፦ «ሙሴም በምድረ በዳ እባብን እንደ ሰቀለ፥ እንዲሁ በእርሱ የሚያምን ሁሉ የዘላለም ሕይወት እንዲኖረው የሰው ልጅ ደግሞ ሊሰቀል ይገባዋል» (ዮሐንስ 3:14-15)።

ጌታ ሆይ፣ ዓለቱን ስበር። ዘሩ በተሰበረው መሬት ላይ ይውደቅ፤ ከደነደነውም ድንጋይ እንኳ መከርን ያምጣ፤ ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ። አሜን።