አራሹ

«አራሹ ሊዘራ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» — ኢሳይያስ 28:24 ማሳዎች ካልታረሱ ከኵርንችትና ከአሜኬላ በቀር ምንም አይሰጡም። በዚህም ራሳችንን እናያለን።

ታላቁ ገበሬ በጸጋው ካላረሰን ክፉ ነገርን ብቻ እንጂ አንዳች መልካም ነገር አናፈራም። ስንዴ ያለ ገበሬ ድካም የሚበቅልበት አገር ተገኘ የሚል ወሬ አንድ ቀን ብሰማ፣ ምናልባት ያን ጊዜ ያለ እግዚአብሔር ጸጋ ቅድስናን የሚያፈራ ሰው አገኛለሁ ብዬ ተስፋ አደርግ ይሆናል። እስከ ዛሬ ግን የሰው እግር የረገጠው ምድር ሁሉ ድካምንና እንክብካቤን ጠይቋል፤ በሰዎችም ዘንድ የጸጋ እርሻ የማያስፈልገው አንድም የለም።

ኢየሱስ ለሁላችንም «ዳግመኛ ልትወለዱ ያስፈልጋችኋል» ይላል። እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ልብን በሕግ ማረሻ ካልሰነጠቀውና የወንጌልን ዘር ካልዘራበት፣ ከእኛ ከማንኛችንም አንዲት የቅድስና ዛላ እንኳ አትገኝም — እግዚአብሔርን የሚፈሩ ወላጆች ልጆች ብንሆን፣ ወይም በዙሪያችን ባሉት ሰዎች ዘንድ በሥነ ምግባር እጅግ የተመሰገንን ብንሆንም እንኳ።

አዎን፣ ማረሻው የሚያስፈልገው መልካሙን ለማብቀል ብቻ ሳይሆን ክፉውን ለማጥፋትም ጭምር ነው። በዘመናት ሂደት ኃይላቸው ተሟጦ ዳግመኛ የማይታዩ በሽታዎች አሉ፤ ሁኔታዎች ሲለወጡ እንደ ቀድሞው የማይበዙ የክፋት ዓይነቶችም ይኖሩ ይሆናል። የሰው ተፈጥሮ ግን ያው ነው፤ ስለዚህ በሰው ልጅ ማሳ ውስጥ የኃጢአት አረም ሰብል ሁልጊዜ በብዛት ይኖራል። እነዚህን አረሞች ሊያስገዛቸው የሚችለው በእግዚአብሔር መንፈስ የሚከናወን መንፈሳዊ እርሻ ብቻ ነው።

አረምን በምክር ልታጠፋው አትችልም፤ የኃጢአትንም ሥር በሥነ ምግባር ማግባባት ከነፍስ ልትነቅለው አትችልም። ከዚህ የሰላና የበለጠ የሚሠራ ነገር በእነርሱ ላይ መምጣት አለበት። እግዚአብሔር የገዛ ቀኝ እጁን በማረሻው ላይ ማድረግ አለበት፤ አለዚያ የኃጢአት መርዘኛ አረም ለቅድስና ስንዴ ስፍራ ከቶ አይለቅም። ባልታደሰ የሰው ልጅ ዘንድ መልካም ነገር በራሱ ከቶ አይበቅልም፤ ክፉም ሁሉን የሚችለው የጸጋ ማረሻ ጥርስ እስካልገባበት ድረስ አይቈረጥም።

ጥቅሳችን ሐሳባችንን ወደዚህ አቅጣጫ ይመራል፤ ቀላል ጥያቄም በመጠየቅ በተግባር ይረዳናል፦ «አራሹ ሊዘራ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» ይህ ጥያቄ በሁለት መንገድ ሊመለስ ይችላል። በመጀመሪያ በአዎንታ፦ «አዎን፣ በተገቢው ወቅት ሊዘራ ቀኑን ሁሉ ያርሳል።» ሁለተኛ በአሉታ፦ «አይደለም፣ አራሹ ሊዘራ በየቀኑ አያርስም፤ እንደ ወቅቱ የሚሠራው ሌላ ሥራ አለው።»

አንደኛ፦ አዎንታዊው መልስ፦ «አዎን፣ አራሹ ሊዘራ በእርግጥ ቀኑን ሁሉ ያርሳል።» የማረሻ ጊዜ ሲሆን ሥራውን እስኪጨርስ ድረስ ይቀጥላል። አንድ ቀንም ይውሰድበት ሃያ ቀን፣ የአየሩ ሁኔታ እስከ ፈቀደለት ድረስ ይጸናል። የአራሹ ጽናት አስተማሪ ነው፤ ሁለት ትምህርቶችን ያስተምረናል።

በመጀመሪያ፣ ጌታ የሰውን ልብ ሊያርስ ሲመጣ ቀኑን ሁሉ ያርሳል — በዚህም ትዕግሥቱን እናያለን። ሁለተኛ፣ የጌታ ሎሌዎችም እንዲሁ በሰዎች ልብ ላይ ሊደክሙ፣ በሥራቸውም ጽናትን ሊያሳዩ ይገባቸዋል።

«አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» እግዚአብሔርም የሰውን ልብ እንዲሁ ያርሳል፤ ትዕግሥቱም በዚህ ውስጥ ይገለጣል። ለአንዳንዶቻችን በሬዎቹ በሕይወት ማለዳ እጅግ ቀድመው በማሳው ውስጥ ነበሩ፤ የመጀመሪያ ትዝታዎቻችን ኅሊናን፣ በልጅነት አእምሮአችንም ውስጥ ያወጣቸውን የሥቃይ ትልሞች ያካትታሉ። ገና ትንንሽ ልጆች ሳለን ኃጢአታችንን እያወቅን በሌሊት እንመላለስ ነበር። የወላጆቻችን ትምህርትና ጸሎት ጥልቅና የሚያም ስሜት ጥሎብን ነበር፤ ያን ጊዜ ልባችንን ለእግዚአብሔር ባንሰጥም እጅግ ተነቃቅተን ነበር፤ ለሃይማኖት ግድ የለሽ መሆንም የማይቻል ሆነብን።

በትምህርት ቤት የእግዚአብሔርን ቃል አንድ ምዕራፍ ማንበብ፣ የአንድ የጨዋታ ጓደኛ ሞት፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ክፍል የተሰጠ ንግግር ወይም አንድ ጽኑ ስብከት ብዙ ጊዜ በጥልቅ ይነካን ነበር፤ ለሳምንታትም ያለ ዕረፍት ያቈየን ነበር። በውስጣችን ያለው የእግዚአብሔር መንፈስ ስለ ከፍተኛና ስለ ተሻሉ ነገሮች እንድናስብ ያሳስበን ነበር። መንፈስን ብናጠፋም፣ የኃጢአትንም ወቀሳ ብናፍንም፣ አሁንም የማረሻውን ምልክት ተሸክመን ነበር። በነፍሳችን ውስጥ ትልሞች ተሠርተው ነበር፤ አንዳንድ ርኩሳን የክፋት አረሞችም ከሥራቸው ተቈርጠው ነበር፤ ምንም እንኳ ገና አንዲትም የጸጋ ዘር በልባችን ባትዘራም። አንዳንዶች በዚህ ሁኔታ ለብዙ ዓመታት ቆይተዋል — ታርሰው ግን ሳይዘሩ። እግዚአብሔር ይባረክ፤ ከእኛ ለሌሎቹ ግን እንዲህ አልሆነም፤ ገና ከልጅነት ሳንወጣ መልካሙ የወንጌል ዘር በልባችን ላይ ወድቋልና።

ወዮ፣ ብዙዎች ለጸጋ እሺ አይሉም፤ ከእነርሱም ጋር አራሹ ሊዘራ ቀኑን ሁሉ ያርሳል። ወጣቶች ገና በወጣትነታቸው ወደ ለንደን መጥተው ለፈተናዎቿ እጅ ሲሰጡ፣ የተመረዙ ተድላዎቿን ሲጠጡ፣ ኅሊናቸውን ሲጥሱ፣ ሆኖም በዚያ ሁሉ ጊዜ ደስታ ሲያጡ አይቻለሁ። ፈሪዎችና ዕረፍት የለሾች ሆነው፣ በማረሻ እንደ ተገለበጠ አፈር በውስጣቸው ይናወጡ ነበር። በብዙዎቹም ዘንድ ይህ ሥራ ያለ ውጤት ለዓመታት ይቀጥላል።

መልካሙን ዘር ሳይቀበሉ፣ ደንዳና ልባቸውም ፈጽሞ ሳይሰነጠቅ እስከ መካከለኛ ዕድሜ የደረሱ ሰዎችን አውቃለሁ። ያለ እግዚአብሔር በንግዳቸው ይቀጥላሉ፤ ከፈረሶቻቸው የበለጠ ሃይማኖት ሳይኖራቸው ዕለት ዕለት ይነሣሉ፣ ይተኛሉም። በዚያ ሁሉ ጊዜ ግን የፍርድ ማስጠንቀቂያዎችና የኅሊና ተግሣጽ በጆሮአቸው ያቃጭላሉ፤ ስለዚህ ሰላም ይጐድላቸዋል።

ከአንድ ኃይለኛ ስብከት በኋላ ምግብም ሆነ እንቅልፍ ደስ አያሰኛቸውም፤ ራሳቸውንም «በዚህ መጨረሻ ምን አደርጋለሁ?» ብለው ይጠይቃሉ። አራሹ የምሽቱ ጥላ እስኪወድቅና ቀኑ እስኪያልቅ ድረስ ቀኑን ሁሉ አርሷል። ትልሞቹ በመጨረሻ ተዘጋጅተው መልካሙ ዘር ሲጣልባቸው፣ ሲቀበሉት፣ ሲያሳድጉትና መቶ እጥፍ ሲያበዙት እንዴት ያለ ምሕረት ነው! ይህ ማረስ ፀሐይ አድማሱን እስክትነካና የሌሊት ጠል መውረድ እስኪጀምር ድረስ ምን ያህል ጊዜ እንደሚቀጥል ማስታወስ ያሳዝናል። ያን ጊዜ እንኳ ታጋሹ እግዚአብሔር ሥራውን ይቀጥላል — ጨለማ ሁሉን እስኪያበቃ ድረስ እያረሰ፣ እያረሰም።

ዘመናቸው ያጠረ አረጋውያንን እየተናገርሁ ይሆን? ያላችሁበትን ሁኔታ አስቡ። ምን! ስድሳ ዓመት ሆኗችሁ ገና አልዳናችሁም? እግዚአብሔር እስራኤልን በምድረ በዳ አርባ ዓመት ታገሣቸው፤ እናንተን ግን ስድሳ ዓመት ታግሦአችኋል። ሰባ ዓመት ሆኗችሁ ገና ዳግመኛ አልተወለዳችሁም! ወደ ሰማይ ከመሄዳችሁ በፊት አዳኛችሁን ለማገልገል የቀራችሁ ጊዜ ምንኛ ጥቂት ነው! ነገር ግን ጭራሽ ወደዚያ ትሄዳላችሁን? በኃጢአታችሁ ሞታችሁ ለዘላለም ልትጠፉ እጅግ የሚያስፈራ ዕድል የለምን?

በልጅነታቸው ወደ ክርስቶስ የመጡት እንዴት ደስተኞች ናቸው! ሆኖም አስታውስ፦ «መብራቱ ገና እያበራ ሳለ፣ እጅግ ክፉው ኃጢአተኛ እንኳ ሊመለስ ይችላል።»

ጊዜው ገፍቶ ይሆናል፤ እጅግም ገፍቶ ይሆናል፤ ግን ገና አልረፈደም። አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳል፤ ጌታም ሊራራልህ ይጠብቃል። ብዙ አረጋውያን ሲለወጡ አይቻለሁ፤ ስለዚህ ሌሎች አረጋውያን ነፍሳትም በኢየሱስ እንዲያምኑ አበረታታለሁ።

በአንድ ወቅት አንድ አገልጋይ ዕድሜ ልካቸውን ወንጌልን ሲሰሙ ከኖሩ ሰዎች መካከል ከአርባ ዓመት በላይ ሆኖት የተለወጠን ሰው እምብዛም አላውቅም ብሎ የተናገረበትን ስብከት አነበብሁ። ስለ መዘግየት ማስጠንቀቅ አለብን፤ እውነታዎችን ግን መፍጠር የለብንም።

ያ አገልጋይ ምንም ቢያስብ፣ የወጣቶችን ቍጥር ብዛት ከግምት ውስጥ ካስገባን በየትኛውም ዕድሜ ወደ እግዚአብሔር የሚመለሱ ሰዎች ቍጥር ተቀራራቢ እንደ ሆነ ምልከታዬ እንዳምን ያደርገኛል። ለብዙ ዓመታት የማያምን ሆኖ መቆየት አስፈሪ ነው፤ ሆኖም የእግዚአብሔር ጸጋ በአንድ የተወሰነ ዕድሜ ላይ አይቆምም። በአሥራ አንደኛው ሰዓት ወደ ወይኑ ቦታ የሚገቡ ደመወዛቸውን ይቀበላሉ፤ ጸጋም በሽማግሌዎችም በወጣቶችም ዘንድ ይከብራል።

ና፣ አንተ ሽማግሌ ወዳጄ — ይህን ያህል ዘመን ብትቃወመውም ኢየሱስ ክርስቶስ አሁን እንኳ ወደ እርሱ እንድትመጣ ይጋብዝሃል። አንተ ጠንካራ መሬት ሆነሃል፤ አራሹም ቀኑን ሁሉ አርሷል።

ነገር ግን በመጨረሻ የአፈሩ ጓሎች ቢገለበጡና ልብህ ታርሶ በሸንተረር ቢደረደር፣ ገና ለአንተ ተስፋ አለ።

«አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» እመልሳለሁ — አዎን። ቀኑ የቱንም ያህል ቢረዝም፣ እግዚአብሔር በምሕረቱ አሁንም ያርሳል፤ እርሱ ታጋሽ፣ ርኅሩኅ፣ ምሕረትና ጸጋ የሞላበት ነው። እንዲህ ያለውን ትዕግሥት አትናቅ፤ ይልቁንም ገር ፍቅሩን ላሳየህ ለጌታ እሺ በል።

እግዚአብሔርን በመፈለግ መጽናት ጥቅሱ የእግዚአብሔርን ትዕግሥት ብቻ ሳይሆን የእኛንም ጽናት ያስተምራል። «አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» አዎን፣ ያርሳል። እንግዲያስ ክርስቶስን የምፈልግ ከሆንሁ ወዲያውኑ ስላላገኘሁት ተስፋ ልቍረጥን? የተስፋው ቃል እንዲህ ነው፦ «የሚለምነው ሁሉ ይቀበላልና፥ የሚፈልገውም ያገኛል፥ መዝጊያንም ለሚያንኳኳ ይከፈትለታል» (ማቴዎስ 7:8)።

በሩ በመጀመሪያው ማንኳኳት የማይከፈትበት ምክንያቶች ሊኖሩ ይችላሉ። ታዲያ ምን ይሁን? «አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» እንግዲያስ ቀኑን ሁሉ አንኳኳለሁ። ምናልባት መጀመሪያ ላይ ላላገኝ እችላለሁ፤ ታዲያ ምን ይሁን? «አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» እንግዲያስ ቀኑን ሁሉ እፈልጋለሁ። ምናልባት መጀመሪያ ላይ ላልቀበል እችላለሁ፤ ታዲያ ምን ይሁን? «አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» እንግዲያስ ቀኑን ሁሉ እለምናለሁ።

ወዳጆች ሆይ፣ ጌታን መፈለግ ጀምራችሁ ከሆነ አጭሩ መንገድ ይህ ነው፦ «በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን አንተና ቤተ ሰዎችህ ትድናላችሁ» (የሐዋርያት ሥራ 16:31)። ወዲያውኑ አድርጉት። በእግዚአብሔር ስም ወዲያውኑ አድርጉት፤ ወዲያውኑም ትድናላችሁ። የእግዚአብሔር መንፈስ በኢየሱስ ወደ ማመን ያምጣችሁ፤ ወዲያውኑም ወደ ክርስቶስ መንግሥት ትገባላችሁ። ነገር ግን ጌታን ስትፈልጉ ይህን እርግጠኛ ካልሆናችሁ ወይም መንገዳችሁን ካላያችሁ፣ መፈለግን ፈጽሞ አትተዉ። ወደ መስቀሉ እግር ሂዱ፤ አጥብቃችሁ ያዙት፤ እንዲህም ብላችሁ ጩኹ፦ «ብጠፋም እዚሁ እጠፋለሁ።

ጌታ ሆይ፣ ምሕረትን ለማግኘት በኢየሱስ ክርስቶስ ወደ አንተ እመጣለሁ፤ ወዲያውኑ ልትመለከተኝና ኃጢአቴን ይቅር ልትለኝ ባትወድድ፣ እስክታደርገው ድረስ ወደ አንተ እጮኻለሁ።»

የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ አንድን ሰው እምቢታን ወደማይቀበል ልባዊ ጸሎት ሲያመጣው፣ ያ ሰው ከሰላም የራቀ አይደለም። ግድ የለሽነትና በግማሽ ልብ መሰጠት ሰዎችን በባርነት ይይዛቸዋል። ሰላምን የሚያገኙት ልባቸው ወደ ጽኑ ቍርጠኝነት ሲነሣሣ ነው — እስኪያገኙ ድረስ ለመፈለግ። ሰዎች የመዳንን መንገድ እስኪማሩ ድረስ መጻሕፍትን ሲመረምሩ፣ ነፍሳቸውም በወንጌል እስክትኖር ድረስ ወንጌልን ሲሰሙ ማየት ደስ ይለኛል። ማረሻውን በጥርጣሬዎች፣ በፍርሃቶችና በችግሮች ውስጥ አሳልፈው እስከ መዳን ለመድረስ ከቈረጡ፣ በእግዚአብሔር ጸጋ በቅርቡ ያገኙታል።

የሌሎችን መዳን በመፈለግም እንዲሁ ነው። «አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?» አዎን፣ የማረሻ ጊዜ ሲሆን። እንግዲያስ እግዚአብሔር የሚመድብልኝ ቀን የቱንም ያህል ቢረዝም ሥራዬን እቀጥላለሁ — እየጸለይሁ እሰብካለሁ፣ ወይም እየጸለይሁ አስተምራለሁ፤ ምክንያቱም — «በዚህ በምድር ያለኝ ሥራ ሁሉ ውድ የሆነውን የወንጌል ዘር መዝራት ነው።»

ወንድሜ ሠራተኛ ሆይ፣ ትንሽ እየደከምህ ነውን? ግድ የለም። ራስህን አነቃቃ፤ ስለ ኢየሱስ ፍቅርና ስለሚሞቱት ሰዎች ማረስህን ቀጥል። የሥራ ቀናችን የተመደቡለት ሰዓታት ብቻ ናቸው ያሉት፤ እነርሱም እስካሉ ድረስ ተግባራችንን እንፈጽም። ማረስ ከባድ ሥራ ነው፤ ያለ እርሱ ግን መከር አይኖርም። ስለዚህ ኃይላችንን ሁሉ እናውጣ፤ የጌታችንን ፈቃድ እስክንፈጽምና በመንፈስ ቅዱሱ በሰዎች ልብ ውስጥ የኃጢአት ወቀሳን እስክናመጣ ድረስ አንታክት።

አንዳንድ አፈሮች እጅግ ጠንካራዎችና የተጣበቁ ናቸው፤ ሥራውንም ተስፋ አስቈራጭ ያደርጉታል። ሌሎች ደግሞ በሥሮችና በተጠላለፉ ኵርንችቶች እንደ ተሞላ ያልለማ ጠፍ መሬት ናቸው። የእንፋሎት ማረሻ ያስፈልጋቸዋል፤ ሳናርሳቸው ልንተዋቸው አንችልምና ጌታ ለእንዲህ ያለው ሥራ ብቁ እንዲያደርገን መጸለይ አለብን። ስለዚህ ሥራው ይፈጸም ዘንድ የበለጠ ጥረት ማድረግ አለብን።

ሊሞት ያለን አንድ ሰው ሊጠይቅ ሄዶ እንዳይገባ ስለ ተከለከለ አንድ አገልጋይ በአንድ ወቅት ሰማሁ። በማግሥቱ ጠዋት ተመለሰ፤ ሌላ ምክንያት ደግሞ ሰውየውን እንዳያየው ከለከለው። ደግሞ መጣ፤ አሁንም ተከለከለ። ያለ ስኬት ሃያ ጊዜ እስኪመላለስ ድረስ ቀጠለ። በሃያ አንደኛው ጉብኝት ግን በመጨረሻ እንዲገባ ተፈቀደለት፤ በእግዚአብሔርም ጸጋ አንዲት ነፍስ ከሞት ዳነች።

አንድ ሰው በአንድ ወቅት አንዲት እናትን «ለልጅሽ አንድን ነገር ሃያ ጊዜ የምትነግሪው ለምንድን ነው?» ብሎ ጠየቃት። «ምክንያቱም» አለች እርሷ፣ «አሥራ ዘጠኝ ጊዜ በቂ አይደለም።» አንዲት ነፍስ መታረስ ሲያስፈልጋት፣ በመቶ የሚቈጠሩ ትልሞች እንኳ በቂ ላይሆኑ ይችላሉ። ታዲያ ምን ይሁን? ሥራው እስኪፈጸም ድረስ ቀኑን ሁሉ ማረሳችሁን ቀጥሉ። አገልጋዮች፣ ሚስዮናውያን፣ አስተማሪዎች ወይም በግል ነፍሳትን የምትማርኩ ብትሆኑ፣ አትታክቱ።

ሥራችሁ ክቡር ነው፤ ዋጋውም ዘላለማዊ ነው። በእንዲህ ያለው ቅዱስ አገልግሎት እንድንሳተፍ በመፍቀዱ የእግዚአብሔር ጸጋ ይታያል። በዚያ አገልግሎት ውስጥ በማጽናቱ ጸጋው ይጐላል፤ ኢየሱስ እንዳለው «እኔ ላደርገው የሰጠኸኝን ሥራ ፈጽሜ በምድር አከበርሁህ» (ዮሐንስ 17:4) ማለት እስክንችል ድረስ እንድንጸና ሲያስችለን ደግሞ ጸጋው ከሁሉ ይልቅ በግልጥ ይገለጣል።

ድካምንና አገልግሎትን ያስከፈለንን ነገር ከፍ አድርገን እንመለከታለን፤ በጥረታችን የዳኑትንም ከዚያ በበለጠ እንወዳቸዋለን። በዘር ጊዜ እያለቀስን በመውጣት የመከራችንን ዋጋ መማር ለእኛ መልካም ነው። ቀኑን ሁሉ ስለሚሠራው አራሽ ስታስብ፣ ነፍሳትን በመማረክ የማያቋርጥና ልባዊ ጥረት እንድታደርግ ያነሣሣህ። ፈልግ — «በጩኸት፣ በልመና፣ በእንባ ልታድናቸው፣ ከእሳቱም ማዕበል ነጥቀህ ልታወጣቸው።»

አራሹ ለጥቂት አጃ ወይም ገብስ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን? እናንተስ ለዘላለም ለሚኖሩ ነፍሳት — ቢድኑ የእግዚአብሔርን ጸጋ ሊያመልኩ፣ ባይድኑ ግን በውጭ ባለው ጨለማ ሊቀሩ ለተወሰኑ ነፍሳት — ቀኑን ሁሉ አታርሱምን? በሚመጣው ፍርድ እውነታና ገና በሚገለጠው ክብር ራሳችሁን አበርቱ፤ ቀኑን ሁሉም ማረሳችሁን ቀጥሉ።

የአብያተ ክርስቲያኖቻችን አባላት ሁሉ እጃቸውን በወንጌል ማረሻ ላይ፣ ዓይናቸውንም ቀጥታ ወደ ፊት እንዲያደርጉ እለምናለሁ። አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን? እንግዲያስ ክርስቲያኖችም እንዲሁ ያድርጉ። ከአጥሩ አጠገብ ጀምራችሁ እስከ ማሳው መጨረሻ ድረስ ሂዱ። በተቻለ መጠን ወደ ቦዩ ተጠግታችሁ እረሱ፤ ያልታረሰ መሬት በተቻለ መጠን ጥቂት ይቅር። በዙሪያችሁ ባሉት ደሳሳ መንደሮች የወደቁ ሴቶች፣ ሌቦችና ሰካራሞች ቢኖሩም ቸል አትበሏቸው። ማንኛውንም የመሬት ክፍል ለአረም ብትተዉት፣ አረሙ ብዙም ሳይቆይ ወደ ስንዴው ይስፋፋል።

ከማሳው አንድ ጫፍ እስከ ሌላው ከሄዳችሁ በኋላ ቀጥሎ ምን ይሆናል? ዞራችሁ ወደ ጀመራችሁበት ተመለሱ። ከዚያስ በኋላ? እንደገና ወደ ላይና ወደ ታች ሂዱ። ደግሞም እንደገና። ያንን አካባቢ በበራሪ ጽሑፎች ጎብኝታችኋል — በዓመት ሃምሳ ሁለት ጊዜ እንደገና አድርጉት። ትልሞቻችሁን አብዙ። መልካም ሥራን በማድረግ መጽናትን መማር አለብን። ዘላለማዊ ጥሪያችሁ ለዘላለም መልካም ማድረግን መቀጠል ነው፤ ያንንም ጥሪ አሁን መለማመድ ጥበብ ነው። ስለዚህ ማረሳችሁን ቀጥሉ፤ የታማኝ ጽናት ዋጋ የሆነውንም ፍሬ ጠብቁ።

ማረስ በድንገተኛ የኃይል ግፊት አይከናወንም። የማያቋርጥና ወጥ የሆነ ጥረትን ይጠይቃል። ብልጭታና ግርግር በሌላ ቦታ ተገቢ ሊሆኑ ይችላሉ፤ በማረስ ግን አይደለም።

ሥራው መደበኛና የማያቋርጥ መሆን አለበት። አንዳንዶች ቶሎ ያቆማሉ — ጓንታቸውን ያሳልቃል፣ ለስላሳ እጃቸውን ያቈስላል፣ ሰውነታቸውን ያደክማል፣ ከሚወዱትም በላይ በብዙ ላብ እንጀራቸውን እንዲበሉ ያደርጋቸዋል። ጌታ በጸጋው የሚሞላቸው ግን ከዓመት ወደ ዓመት ይቀጥላሉ፤ በእውነትም ዋጋቸውን ይቀበላሉ። አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን? እንግዲያስ እኛም እንዲሁ እናድርግ፤ አንድ ቀን ኮረብታውና ሸለቆው ሁሉ እንደሚታረስና እንደሚዘራ፣ በረሃውና ምድረ በዳው ሁሉ ለጌታችን መከርን እንደሚያፈራ፣ መላእክት አጫጆች እንደሚወርዱ፣ የመከሩ የደስታ እልልታም ምድርንና ሰማይን እንደሚሞላ ተማምነን።

አሁን ግን በአጭሩ፣ ጥያቄው በሌላ መንገድም ሊመለስ ይችላል፦ አራሹ ሊዘራ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን? አይደለም። ለዘላለም አያርስም። ካረሰ በኋላ ጓሎቹን ይሰባብራል፣ ይዘራል፣ ያጭዳል፣ ይወቃልም። ምዕራፉ እንደሚያሳየው በእርሻ ሥራ ውስጥ ብዙ ሌሎች ተግባራት አሉ። አራሹ ከማረስ የበለጠ የሚሠራው አለው። በሥራው ውስጥ እድገት አለ። ይህም በእግዚአብሔር ሥራ ውስጥ እድገት እንዳለ — በእኛም ሥራ ውስጥ እድገት ሊኖር እንደሚገባ — ያስተምረናል።

በመጀመሪያ የእግዚአብሔርን ሥራ አስብ። አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን? አይደለም። ወደ ሌሎች ተግባራት ይሸጋገራል።

ምናልባት ጌታ ልብህን ለማረስ የሚያሙ መንገዶችን ሲጠቀም ቆይቶ ይሆናል። የሕግን ሽብር፣ የኃጢአትን መራራነት፣ የእግዚአብሔርን ቅድስና፣ የሥጋን ድካምና የሚመጣውን ፍርድ ጥላ ይሰማሃል። ይህ ለዘላለም ይቀጥላልን? መንፈስህ እስኪዝል ድረስ ይዘልቃልን?

ስማ፦ አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን? አይደለም። የሚያርሰው ለመዝራት ለማዘጋጀት ነው። ጌታም ከአንተ ጋር እንዲሁ ያደርጋል። አይዞህ — ለማቍሰሉና ለማዋረዱ መጨረሻ አለው፤ የተሻሉ ነገሮችም ከፊትህ አሉ።

ድሀና ችግረኛ ሆነህ፣ ውኃ እየፈለግህ ሳታገኝ፣ ምላስህም በጥማት ደርቆ ይሰማህ ይሆናል።

ጌታ ግን እንዲህ ይላል፦ «ድሆችና ችግረኞች ውኃን ይሻሉ፥ ውኃም የለም፤ ምላሳቸውም በጥማት ደርቆአል፤ እኔ እግዚአብሔር እመልስላቸዋለሁ፤ እኔ የእስራኤል አምላክ አልተዋቸውም» (ኢሳይያስ 41:17)። ለዘላለም አይከራከርም፤ ሁልጊዜም አይቈጣም (መዝሙር 103:9 ተመልከት)። ደግሞ ተመልሶ ይራራል። ሁልጊዜ በተግሣጽ ትልም አያወጣም። ውድ የሆነውን የመጽናናት ዘር ይዘራል፤ በሰማይ ጠልም ያጠጣዋል፤ በጸጋው የፀሐይ ብርሃንም ያበራለታል። ያን ጊዜም እድገት ይሆናል — በመጀመሪያ ቡቃያ ኋላም ዛላ ኋላም በዛላው ፍጹም ሰብል (ማርቆስ 4:28)። በጊዜውም በመከር ጊዜ እንደሚደረግ ደስታ ደስ ይልሃል።

በጥልቅ የቈሰልህ አንተ ሆይ፣ እግዚአብሔር ሁልጊዜ ሽብርንና የኃጢአት ወቀሳን ብቻ ይልካልን? ይህን ስማ፦ «እሺ ብትሉ ብትሰሙም፥ የምድሩን በረከት ትበላላችሁ» (ኢሳይያስ 1:19)።

የእግዚአብሔርስ ጥሪ ምንድን ነው? «በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ እመን አንተና ቤተ ሰዎችህ ትድናላችሁ» (የሐዋርያት ሥራ 16:31)።

አሁን ትድናለህ። በራስህና በገዛ ሥራህ መታመንህን ትተህ፣ ይልቁንም በመስቀል ላይ ቤዛህን ወደ ከፈለው ብትመለስ፣ አሁን ሰላምን ልታገኝ ትችላለህ።

ጌታ ገርና ርኅሩኅ ነው። «ሁልጊዜ አይወቅስም፥ ለዘላለምም አይቈጣም» (መዝሙር 103:9)። ብዙዎቹ ፍርሃቶችህ የሚመነጩት ከእግዚአብሔር ሳይሆን ካለማመን፣ ከሰይጣን ወይም ከገዛ ድካምህ ነው። እርሱ ባልላከው ነገር እርሱን አትውቀሰው። ዓላማው ሰላምህ እንጂ ጭንቀትህ አይደለም። እርሱ «አጽናኑ፥ ሕዝቤን አጽናኑ፥ ይላል አምላካችሁ» (ኢሳይያስ 40:1) ይላል። ደግሞም፦ «መተላለፍህን እንደ ደመና … ደምስሻለሁ፤ ተቤዥቼሃለሁና ወደ እኔ ተመለስ» (ኢሳይያስ 44:22)።

መትቶአል፤ ግን ይፈውሳል። አቍስሎአል፤ ግን ይጠግናል። አዋርዶአል፤ ግን ከፍ ያደርጋል። ስለዚህ ወደ እርሱ ተመለስ፤ መጽናናትንም ተቀበል። አራሹ ለዘላለም አያርስም፤ አለዚያ መከርን ከቶ አያጭድም ነበር። እግዚአብሔር ሁልጊዜ ልብን የሚሰብር ብቻ አይደለም፤ ሊፈውሰውም ይመጣል።

በእግዚአብሔር ሥራ ውስጥ እድገት አለ። ከሚያም ዝግጅት ወደ ፍሬያማ እድገት ይሸጋገራል። ትልሞቹ ሁልጊዜ ተገልጠው አይቀሩም — እህሉ በውበት ይሸፍናቸዋል። ሴት ሕፃን ስለ ተወለደ ከደስታዋ የተነሣ ምጥዋን እንደምትረሳ፣ እንዲሁ እናንተ በኃጢአት ወቀሳ ሥር ያላችሁ ጸጋ በነፍሳችሁ ፍሬ ሲያፈራ ኀዘናችሁን ትረሳላችሁ። ወደ ደስታም ትሻገራላችሁ። አራሹ ብዙ ሀብት ላይኖረው ይችላል፤ ሆኖም መከርን በተስፋ ስለሚጠባበቅ እየሠራ ያፏጫል። በተስፋ ያርሳል። ውድ ነፍስ ሆይ፣ በኢየሱስ ክርስቶስ ስታምን እግዚአብሔር በአንተ ደስ ይለዋል፤ አንተም ደግሞ በደስታ ትሞላለህ። አይዞህ — የተሻለው ዕድል ከፊትህ ነው። የወንጌል ኀዘን ወደ ወንጌል ተስፋ፣ እምነትና ደስታ ይመራል፤ ያም ደስታ ፍጻሜ የለውም።

እግዚአብሔር ቀኑን ሁሉ አይቀጣም። ከኃይል ወደ ኃይል፣ ከክብር ወደ ክብር፣ እርሱን እስክትመስል ድረስ ይመራሃል። በሰዎች መካከል የእግዚአብሔር ሥራ እድገት ይህ ነው፦ ከሚያም ዝግጅት ወደ ፍሬያማ ጸጋ፣ ወደ አስደሳች ተሞክሮ። ነገር ግን ማረሱ ወደ መዝራት ከቶ ባያደርስስ? ኅሊናህ ቢነቃቃ፣ አንተ ግን መቃወምህን ብትቀጥልስ? ያን ጊዜ እግዚአብሔር ወደ ፊት ይሄዳል — ነገር ግን በፍርድ። ማረሻውን አስቀምጦ ደመናዎች ዝናባቸውን እንዳያዘንቡ ያዝዝ ይሆናል። ምድሪቱ ባድማ ትቀራለች፤ መጨረሻዋም መቃጠል ይሆናል። ነፍስ ከመተው — በእግዚአብሔር በራሱ ሳትታረስ ከመተው — የበለጠ የሚያስፈራ ነገር የለም። በእርግጥ ያ ሲኦል ነው። «ዓመፀኛው ወደ ፊት ያምፅ፥ ርኵሱም ወደ ፊት ይርከስ» (ራእይ 22:11)። ጠባይ ለዘላለም ጸንቶ ይቀራል። ያ መሐሪ እጅ ከእንግዲህ የልብን አፈር አያርስም። ከዚህ የከፋ ምን ሊኖር ይችላል?

ይህ እድገት ለእኛም ትምህርት ነው፤ እኛም ወደ ፊት መሄድ አለብንና። አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን? አይደለም። የሚያርሰው ለመዝራት ነው፤ በጊዜውም ይዘራል። አንዳንድ አብያተ ክርስቲያናት ተግባራቸው ሁሉ ማረስ — ወይም ቢያንስ ስለ ማረስ ማውራት — ብቻ እንደ ሆነ የሚያስቡ ይመስላሉ። ብዙ ውይይት፣ ብዙ ዕቅድ፣ የታላላቅ ፕሮግራሞችም ብዙ ንድፍ አለ። ይህ አስደናቂ ይመስላል። ነገር ግን አራሹ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን?

ትልልቅ ዕቅዶችን ልታወጡ፣ ታላቅ ውጤትንም ቃል ልትገቡ ትችላላችሁ — እዚያ ግን አትቁሙ። ጊዜያችሁን ሁሉ ትልም በማውጣት አታሳልፉ። ወደ መዝራት ተሻገሩ። ብዙ ቃል የሚገቡ ብዙውን ጊዜ የሚፈጽሙት ጥቂቱን ነው።

በእውነት ብዙ የሚፈጽሙ ሰዎች ብዙውን ጊዜ ያለ ሰፊ ዕቅድ ይጀምራሉ። በእግዚአብሔር ጸጋ ሥራቸው ከውስጣዊ እምነትና ከተግባር ያድጋል። ሐሳብ በማቅረብ ብቻ አይወሰኑም — ይፈጽማሉ። በምሳሌው ውስጥ እንዳለው አገልጋይ ናቸው፦ «ዘሪ ሊዘራ ወጣ» (ማቴዎስ 13:3)።

የክርስቶስ አገልጋዮችም ይህን የእድገት ሥርዓት መከተል አለባቸው። ሕግን ከመስበክ ወደ ወንጌል መስበክ መሸጋገር አለብን። አራሹ በእርግጥ ያርሳል — መሬቱን አስቀድሞ ሳያዘጋጅ አይዘራምና። በኤድንበራ ጎዳናዎች ለዓመታት የሰበከው ሮቢ ፍሎክሃርት «የሕግን ስለታም መርፌ ካልተጠቀምህ በወንጌል የሐር ክር ለመስፋት መሞከር ከንቱ ነው» አለ። አንዳንዶች ስለ ዘላለማዊ ፍርድና ስለ ሽብሩ ከመስበክ ይሸሻሉ። ያ ግን የሐሰት ደግነት ነው። አደጋን መደበቅ ነፍሳትን ማጥፋት ነው።

ያለ መርፌ መስፋት አትችልም፤ አፈሩን ሳትረብሽም ማጨድ አትችልም። ስለ ሲኦል ከቶ ካላስጠነቀቅሃቸው ነፍሳትን ልታድን አትችልም። እግዚአብሔር ስለ ኃጢአት፣ ስለ ጽድቅና ስለሚመጣው ፍርድ የገለጠውን ማወጅ አለብን። ቢሆንም ለዘላለም ማረስ የለብንም። ሕግ ያዘጋጃል፤ ወንጌል ያድናል። የአገልግሎታችን እምብርት የምሥራቹ ዐዋጅ ነው። እኛ የማስጠንቀቂያ ነቢያት ብቻ ሳንሆን የኢየሱስ ክርስቶስ ተከታዮች ነን። የጸጋ ዐዋጅ ነጋሪዎች ነን።

በመነቃቃት ስብሰባዎችና በስሜታዊ ጥሪዎች ብቻ አትርኩ። የጸጋ አስተምህሮዎችን በሙላትና በታማኝነት አስተምሩ። ከማረስ በኋላ መትከልና ማጠጣት ይመጣል። ከተግሣጽ በኋላ መጽናናት ይመጣል። አስቀድማችሁ ደቀ መዛሙርት አድርጉ፤ ከዚያም ክርስቶስ ያዘዘውን ሁሉ እንዲጠብቁ አስተምሯቸው (ማቴዎስ 28:19-20 ተመልከት)። ከመሠረት ወደ ላይ ወደ መገንባት፣ ከመሠረታዊ እውነቶች ወደ ጥልቅ ትምህርት ተሸጋገሩ።

አሁን ሰሚዎች ብቻ ለሆኑት ልናገር። እናንተም ወደ ፊት መሄድ አለባችሁ — ከመስማትና ከመፍራት ወደ ማመን። አንዳንዶቻችሁ ወንጌልን ለዓመታት ሰምታችኋል። ለዘላለም በዚያ ሁኔታ ትቀራላችሁን? በጥልቅ ተነቃቅታችኋል። በቅርቡ ልባችሁ ተሰብሮ ከዚህ ልትወጡ ትንሽ ቀርቷችሁ ነበር።

በእርግጥ ልባችሁ በበቂ ሁኔታ ታርሷል። ሆኖም በጌታ በኢየሱስ ስላላመናችሁ የዘላለም ሕይወትን ዘር አልተቀበላችሁም።

በዘላለም ሕይወት ደጃፍ ላይ ቆሞ ከቶ ሳይገቡባት መቅረት አስፈሪ ነው። ሰማይ ሊደርሱ ጥቂት ሲቀራቸው ለዘላለም ተዘግቶባቸው መቅረት — ያ የሚያስደነግጥ ነው። ባቡሩ ልክ ሲንቀሳቀስ ጣቢያ እንደ መድረስ ነው።

በአንዲት ሰከንድ ማምለጥ እጅግ ያበሳጫል። ለዓመታት እንደ ኖራችሁ ብትቀጥሉ፣ እጃችሁ በሰማይ በር መያዣ ላይ ሆኖ እንኳ ተዘግቶባችሁ ልትቀሩ ትችላላችሁ። ከክብር በጠጕር ስፋት ያህል ርቀት ላይ ሆኖ — ሆኖም በዘላለም ኀፍረት ተሸፍኖ። ለመንግሥቱ ቅርብ ሆናችሁ ሳለ እንዳትጠፉ ተጠንቀቁ። ሊድን ጥቂት የቀረው፣ ግን ያልዳነ።

ደጋግመው ታርሰው ከቶ ዘር ከማይዘራባቸው መካከል እንዳትሆኑ እግዚአብሔር ይጠብቃችሁ።

በመጨረሻው ቀን «በፊትህ በላን ጠጣንም በአደባባያችንም አስተማርህ» (ሉቃስ 13:26) ማለት አይጠቅማችሁም። «ወደ ቤተ ክርስቲያን ሄደናል፣ በጸሎት ስብሰባዎች ተካፍለናል፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት ክፍሎች ተሳትፈናል፣ በራሪ ጽሑፎችን አከፋፍለናል፣ በልግስና ሰጥተናል፣ የተገለጡ ኃጢአቶችን ትተናል፣ በየቀኑ ጸልየናል፣ መጻሕፍትን በታማኝነት አንብበናል» ትሉ ይሆናል። እነዚህ ሁሉ እውነት ሊሆኑ ይችላሉ፤ ሆኖም የሚያድን የክርስቶስ እምነት ሳይኖር። ጌታ «እላችኋለሁ፥ ከወዴት እንደ ሆናችሁ አላውቃችሁም፤ … ከእኔ ራቁ» (ሉቃስ 13:27) ብሎ እንዳይመልስላችሁ ተጠንቀቁ። ክርስቶስ አንድን ሰው በእውነት የሚያውቀው ከሆነ፣ ሁልጊዜ ያውቀዋል። በትሕትና ተደግፎ ወደ እርሱ ለመጣ ሰው ያንን ከቶ አይለውም። አንዳንዶቻችሁ ብዙ መልካም ነገሮችን አድርጋችኋል — ነገር ግን በክርስቶስ በእውነት ከቶ አልታመናችሁም፤ በእርሱ ከቶ አላረፋችሁም፤ በግል ከቶ አላወቃችሁትም። ሁኔታችሁ እንዴት አሳዛኝ ነው!

ሁልጊዜ እንዲሁ ሆኖ ይቀራልን?

በመጨረሻም፣ እየታረሳችሁ ስለ ነፍሳችሁ በጥልቅ ለምትጨነቁ፦ ወዲያውኑ ወደ ማመን ተሸጋገሩ። ሰዎች እምነት ምን ያህል ቀላል እንደ ሆነ ቢረዱ ኖሮ በእርግጥ ያምኑ ነበር። ሆኖም ቀላልነቱ ራሱ ከባድ እንዲመስል ያደርገዋል። የማመን ችግር በውስጡ ምንም ችግር አለመኖሩ ነው። «ነቢዩ ታላቅ ነገር እንድታደርግ ቢያዝህ ኖሮ አታደርገውም ነበርን?» (2ኛ ነገሥት 5:13)። አዎን፣ በደስታ ባደረግኸው ነበር። ትእዛዙ ግን «ታጠብና ንጻ» የሚል ቀላል ሲሆን — ትዕቢት ይቃወማል። ትዕቢትን ወደ ጎን ትተህ ጌታ የሚያዝዘውን ሁሉ ለማድረግ ፈቃደኛ ከሆንህ፣ ከዚያ በላይ የምታዘጋጀው ነገር የለም። አሁን በኢየሱስ እመን።

መንፈስ ቅዱስ ከራስህ እንድትሰለችና ወንጌልን ለመቀበል እንድትዘጋጅ ያድርግህ። «በአፍህ በልብህም ሆኖ ቃሉ ቀርቦልሃል» (ሮሜ 10:8)። ይታመን። በልብህ በኢየሱስ እመን፤ በአፍህም መስክርለት፤ ትድናለህም (ሮሜ 10:9 ተመልከት)።

የእምነት ዋነኛ ክፍል ሌሎችን መታመኛዎች ሁሉ መተው ነው። የሐሰት ተስፋን ሁሉ ተው። በአንድ ወቅት የአይዛክ ዋትስን መዝሙር እየጠቀስሁ እምነትን ለማብራራት ሞከርሁ፦ «በደለኛ፣ ደካማና ረዳት የሌለው ትል፣ በቸር ክንዶችህ ላይ እወድቃለሁ፤ ብርታቴና ጽድቄ ሁን፣ ኢየሱሴና ሁሉ ነገሬ።» እምነትን ወደ ክርስቶስ ክንዶች መውደቅ እንደ ሆነ ገለጽሁ። ከዚያ በኋላ አንድ ወጣት «ጌታዬ፣ ወደ ክርስቶስ ክንዶች መውደቅ አልችልም» አለኝ። እኔም እንዲህ ብዬ መለስሁለት፦ «እንግዲያስ ተንከባለህ ግባባቸው። ተዝለፍልፈህ ውደቅባቸው። ራስህን ስተህ ውደቅባቸው።

ሞተህም ቢሆን ግባባቸው — ብቻ ድረስባቸው።»

ብዙ ሰዎች ስለሚችሉትና ስለማይችሉት ነገር ማለቂያ የሌለው ንግግር ያደርጋሉ፤ ዋናውንም ነጥብ ይስታሉ። እምነት ማለት ስለምትችለው ነገር ማውራትን ሁሉ አቁመህ ሁሉን ለክርስቶስ መተው ነው። እርሱ ሁሉን ማድረግ ይችላል።

አንተ ምንም ማድረግ አትችልም።

አራሹ ሊዘራ ቀኑን ሁሉ ያርሳልን? አይደለም። ከማረስ ወደ መዝራት ይሸጋገራል። ሂድ አንተም እንዲሁ አድርግ። በክርስቶስ የማመንን ውድ ዘር በመንፈስ ዝራ፤ ጌታም አስደሳች መከር ይሰጥሃል።