ፍሬ ለማፍራት የምትሞተው የስንዴ ቅንጣት

«ኢየሱስም መለሰላቸው፥ እንዲህ ሲል፦ ‹የሰው ልጅ ይከብር ዘንድ ሰዓቱ ደርሶአል። እውነት እውነት እላችኋለሁ፥ የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች፤ ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች። ነፍሱን የሚወድ ያጠፋታል፥ ነፍሱንም በዚህ ዓለም የሚጠላ ለዘላለም ሕይወት ይጠብቃታል።›» — ዮሐንስ 12:23-25 አንዳንድ የግሪክ ሰዎች ኢየሱስን ለማየት ፈለጉ። እነዚህ ከአሕዛብ ወገን ነበሩ፤ በዚህ ጊዜ ከጌታችን ጋር ለመገናኘት መሻታቸውም የሚያስደንቅ ነበር። «ኢየሱስን ልናይ እንወዳለን» ባሉ ጊዜ፣ አንድ ሰው በመንገድ የሚያልፍን ሰው እንደሚመለከት በዓይን ሊያዩት ብቻ ማለታቸው አልነበረም። ከእርሱ ጋር ተገናኝተው ሊነጋገሩና ከእርሱ ትምህርትን ሊቀበሉ «ሊያዩት» ፈለጉ። እነዚህ የግሪክ ሰዎች አንድ ቀን ከሕዝብና ከነገድ ከወገንም ከቋንቋም ሁሉ ወደ ክርስቶስ ለሚመጡት እጅግ ብዙ ሰዎች በኵራት ነበሩ። አዳኙ እነርሱን በማየቱ በተፈጥሮው በመጠኑ ደስ አለው፤ ሆኖም ስለዚህ ብዙ አልተናገረም፤ አሳቡ በቀረበው መሥዋዕቱና በትርጕሙ ላይ ያተኮረ ነበርና። ቢሆንም እነዚህን አሕዛብ በሚገባ አስተዋላቸው፤ ይህም ባሪያው ዮሐንስ ቃሎቹን በጻፈበት መንገድ ላይ አሻራውን አሳረፈ።

እዚህ ላይ አዳኙ ሰፊ ሰብአዊነቱን ያሳያል፤ ራሱንም «የሰው ልጅ» ብሎ ይጠራል። ከዚህ በፊትም እንዲህ ብሎ ነበር፤ አሁን ግን በተለየ ዓላማ ነው። «የሰው ልጅ ይከብር ዘንድ ሰዓቱ ደርሶአል» ይላል። እዚህ የሚናገረው እንደ «የዳዊት ልጅ» ሳይሆን እንደ «የሰው ልጅ» ነው።

በዚህ ጊዜ ኢየሱስ ከሰው ዘር ሁሉ ጋር ያለውን ዝምድና አጕልቶ ያሳያል። የአይሁድ ዘሩን ወይም ተልእኮውን ብቻ አያጐላም። ወደ እስራኤል ቤት ወደ ጠፉት በጎች የተላከ ቢሆንም፣ እንደ ሚሞት አዳኝ ራሱን ፍጹም ሰው አድርጎ፣ ለእያንዳንዱ ሰው — አይሁዳዊም ሆነ አሕዛብ — ፍጹም ወንድም አድርጎ ያቀርባል። ጌታ ኢየሱስ የሰውን ዘር ሁሉ በራሱ ይዟል፤ በእርሱ ሰዎች ሁሉ እንደ አንድ ቤተሰብ ይተሳሰራሉ። ጥቁርና ነጭ፣ ባለጠጋና ድሀ፣ ጠቢብና የዋህ፣ ሁሉም አንድ የሰው ባሕርይ ይጋራሉ። ኢየሱስ የሰው ልጅ እንደ መሆኑ በሕይወት ካለ ሰው ሁሉ ጋር የቀረበ ዝምድና አለው።

እነዚህ የግሪክ ሰዎች በመጡ ጊዜ ጌታችን ስለ ክብሩ መናገር ይጀምራል። «የሰው ልጅ ይከብር ዘንድ ሰዓቱ ደርሶአል።» ስቅለቱ እየቀረበ ቢሆንም ገና ስለ እርሱ አልጠቀሰም፤ ነገር ግን የእነዚህ ከአሕዛብ የሆኑ የመጀመሪያዎቹ አማኞች መታየት ከመሥዋዕቱ ስለሚገኘው ክብር እንዲያስብ አደረገው። አስታውስ፤ ክርስቶስ በሚያድናቸው ነፍሳት ይከብራል። ሐኪም በመፈወስ ክብርን እንደሚያገኝ፣ እንዲሁ የነፍሳት ሐኪም በሚቤዣቸው ሰዎች ክብርን ያገኛል። የግሪክ ሰዎቹ «ጌታ ሆይ፥ ኢየሱስን ልናይ እንወዳለን» ባሉ ጊዜ፣ ይህ እንደ ለምለም ቡቃያ መብቀል ያለ ቀላል መሻት ነበር፤ ኢየሱስ ግን የመከሩ የመጀመሪያ ምልክት አድርጎ ደስ አለበት፤ በእርሱም የመስቀሉን ክብር የመጀመሪያ ተስፋ አየ።

የእነዚህ የግሪክ ሰዎች መገኘት በምድር ውስጥ የተቀበረችውን የስንዴ ቅንጣት ምሳሌም ያብራራል። ስንዴ ከግሪክ ባህል ጋር ይያያዝ ነበር፤ ዋናው ነጥብ ግን ይህ አይደለም። ከዚህ ይልቅ አስፈላጊው፣ አዳኙ በሰብአዊ ሕይወቱ ዙሪያ የነበረውን የአይሁድነት «ቅርፊት» የሚሰብረውን ሂደት መጀመሩ ነው።

ቀደም ሲል ኢየሱስ ተልእኮው ለእስራኤል ብቻ እንደ ሆነ ተናግሮ ነበር፤ ሲሮፊኒቃዊቷንም ሴት ይህን ገደብ አስታውሶአት ነበር። ሰባውን ደቀ መዛሙርት በላከ ጊዜም ወደ ሳምራውያን ከተሞች እንዳይገቡ፣ ይልቁንም በእስራኤል ላይ እንዲያተኩሩ ነገራቸው።

አሁን ግን የስንዴዋ ቅንጣት — የሰው ልጅ — ቅርፊቷን ሰብራ እየወጣች ነው። በሞት «ከመዘራቱ» በፊት እንኳ ሕይወት የመስጠት ኃይሉን ያሳያል። የእግዚአብሔር ክርስቶስ ምንም የዳዊት ልጅ ቢሆን፣ ከአብ ወገን ሲታይ አይሁዳዊ ብቻ ወይም አሕዛብ ብቻ አይደለም፤ ለሰው ሁሉ የሚራራ ፍጹም ሰው ነው እንጂ። የመረጣቸውን ሁሉ — ጾታቸው፣ ወገናቸው ወይም የኖሩበት ዘመን ምንም ቢሆን — ወንድሞቹ አድርጎ ይቈጥራቸዋል። እነዚህን የግሪክ ሰዎች ባየ ጊዜ እውነተኛው ክርስቶስ ከዚህ በፊት ባልታየ መንገድ ራሱን በግልጥ ይገልጣል። የስንዴዋ ቅንጣት ምሳሌ ትርጕም ይህ ነው።

በዚህ ክፍል ሁለት ዋና ዋና ትምህርቶችን እናያለን፤ አስተምህሮአዊ ትምህርትንና ተግባራዊ የሥነ ምግባር መርሕን። አስተምህሮአዊ ትምህርት። ኢየሱስ ለደቀ መዛሙርቱ ተቃርኖ የሚመስሉ በርካታ ጥልቅ እውነቶችን ያቀርባል።

በመጀመሪያ፣ አስቀድሞ የከበረ ቢሆንም ገና ሊከብር ነበር። «የሰው ልጅ ይከብር ዘንድ ሰዓቱ ደርሶአል።» ኢየሱስ ሁልጊዜ የከበረ ነበር። ሰብአዊ ሕይወቱ ከመለኮት ጋር የተዋሐደ ነበር። በምድር ላይ የነበረው የሥነ ምግባር ፍጹምነቱም ክብሩን ያንጸባርቅ ነበር። ነገር ግን የመጣበት ዓላማ — የሰው ልጆች አዳኝ መሆን — ተጨማሪ ክብርን ጨመረለት። የመታዘዝ ሕይወቱ፣ ፈተናን መቋቋሙና እግዚአብሔርን በታማኝነት ማገልገሉ በራሱ የከበረ ነበር።

ሐዋርያው ዮሐንስ እንዲህ ይጽፋል፦ «ቃልም ሥጋ ሆነ፤ ጸጋንና እውነትንም ተመልቶ በእኛ አደረ፥ አንድ ልጅም ከአባቱ ዘንድ እንዳለው ክብር የሆነው ክብሩን አየን» (ዮሐንስ 1:14)። ይህ የሚያመለክተው የመልክ መለወጡን ብቻ ሳይሆን በሰዎች መካከል የኖረውን ተራ ሕይወቱንም ነው። መንፈሳውያን አእምሮዎች በኢየሱስ የዕለት ተዕለት ሕይወት ውስጥ የጸጋውንና የእውነቱን ክብር አስተዋሉ።

ቢሆንም ኢየሱስ ገና ፍጹም ሊከብር ይገባው ነበር። ተጨማሪ ክብር በሞቱ፣ በትንሣኤውና በዕርገቱ ይመጣ ነበር። የሰው ልጅ አስቀድሞ የከበረ ቢሆንም የመጨረሻው ክብሩ ከመታዘዙና ከመሥዋዕቱ ጋር የተያያዘ ነበር።

ሁለተኛው ተቃርኖ የሚመስል እውነት ክብሩ በኀፍረት በኩል የሚመጣ መሆኑ ነው። «የሰው ልጅ ይከብር ዘንድ ሰዓቱ ደርሶአል» ይላል፤ ይሁን እንጂ የሚናገረው ስለ ሞቱ ነው። የክብሩ ከፍተኛ መገለጫ ራሱን ባዶ ማድረጉ፣ ለሞት ይኸውም ለመስቀል ሞት እንኳ መታዘዙ ነው። ታላቁ ክብሩ ከትሕትናውና ከመከራው ይመነጫል። ጕንጮቹ ተተፉባቸው፤ ዓይኖቹ በጣር ደከሙ፤ እጆቹ በችንካር ተወጉ። እንደ እግዚአብሔር ልጅ ክብሩ የባሕርዩ ነው፤ እንደ ሰው ልጅ ግን ክብሩ የሚመጣው በመስቀሉና ስለ ኃጢአታችን በታገሠው መከራ ነው።

የተሰቀለውን አዳኝ ከሚመጣው ንጉሥ ፈጽሞ ልንለየው አይገባም። ስርየት የክብሩ ማዕከል ነው። ሰዎች «ከመስቀል ይውረድ እኛም እናምንበታለን» ሲሉ፣ ኢየሱስ ወደ ዙፋኑ የሚወጣው በመስቀሉ በኩል መሆኑን አላስተዋሉም። የሰው ልጅ ዛሬ የከበረው ስለ ሞተና በደሙ ስለ ተቤዠን ነው።

ሌላው ተቃርኖ የሚመስል እውነት ኢየሱስ ብቻውን መሆን አለበት — አለዚያ ብቻውን ይቀራል — የሚለው ነው። «የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች።» የሰው ልጅ መሞትና የመቃብርን ብቸኝነት መቅመስ ነበረበት፤ አለዚያ ብቻውን ይቀር ነበር። ወደ ጌቴሴማኒ ብቸኝነት ባይገባ፣ የመስቀልን መከራ ባይቀበል፣ «አምላኬ አምላኬ፥ ስለ ምን ተውኸኝ?» (ማቴዎስ 27:46) ብሎ ባይጮኽ ኖሮ ሊያድነን ባልቻለ ነበር።

ከአብ ወይም ከመንፈስ ተለይቶ ባያውቅም፣ በመከራው ውስጥ የሰው ወዳጅነት አልነበረውም። የሰው ልጅ በሌላ ሰው ላይ መደገፍ አልቻለም።

አካል የሌለው ራስ ያልተሟላ ነው፤ ያለ ሕዝቡም ኢየሱስ በግ የሌለው እረኛ በሆነ ነበር። ቤተ ክርስቲያን አካሉ፣ ሁሉን በሁሉ የሚሞላ የእርሱ ሙላቱ ናት።

ሚስት የሌለው ባል በሆነ ነበር፤ ነገር ግን ሙሽራይቱን እጅግ ስለሚወዳት ስለዚህ ዓላማ አባቱን ትቶ ከመረጣት ጋር አንድ ሥጋ ሆነ። ከእርሷ ጋር ተጣበቀ፤ ስለ እርሷም ሞተ፤ ይህን ባያደርግ ኖሮ ሙሽሪት የሌለው ሙሽራ በሆነ ነበር። ይህ ፈጽሞ ሊሆን አይችልም። ልቡ ከማንም ጋር የማይካፈለውን የራስ ወዳድነት ደስታ ሊደሰትበት አይችልም።

የሙሽራው ልብ የተገለጠበትን መኃልየ መኃልይን አንብበህ ከሆነ፣ የፍቅሩን፣ የርግቡን፣ የንጽሕቱን ኅብረት እንደሚሻ አይተሃል። ደስታው ከሰው ልጆች ጋር ነው። በምሰሶ ጫፍ ላይ የተቀመጠው ስምዖን ዘዓምድ ኢየሱስ ክርስቶስ አይደለም፤ በዋሻ ውስጥ የሚኖር ባሕታዊ መልካም አስቦ ይሆናል፤ ነገር ግን አከብረዋለሁ በሚለው መስቀል ባለቤት ዘንድ ለብቸኝነቱ ምሳሌ አያገኝም። ኢየሱስ የሰው ልጆች ወዳጅ ነበረ፤ ሰዎችን የሚሸሽ ሳይሆን የጠፉትን የሚፈልግ ነበር። እንዲህ ተብሎ እንደ ተጻፈ፦ «ይህስ ኃጢአተኞችን ይቀበላል ከእነርሱም ጋር ይበላል» (ሉቃስ 15:2)።

ሁሉን ወደ ራሱ ይስባል፤ ስለዚህም ከምድር ከፍ ከፍ አለ። ይሁን እንጂ ይህ ታላቅና ሰውን የሚስብ ሰው በጌቴሴማኒ ብቻውን፣ በጲላጦስ ፊት ብቻውን፣ ወታደሮች ሲያፌዙበት ብቻውን፣ በመስቀልም ላይ ብቻውን ባይሆን ኖሮ በሰማይ ብቻውን በቀረ ነበር። ይህች የከበረች የስንዴ ቅንጣት ወደ ሞት ብቸኝነት ባትወርድ ኖሮ ብቻዋን በቀረች ነበር። እርሱ ግን ስለ ሞተ «ብዙ ፍሬ» ያፈራል።

ይህም ወደ አራተኛው ተቃርኖ የሚመስል እውነት ያደርሰናል፤ ክርስቶስ ሕይወትን ለመስጠት መሞት አለበት። «የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች፤ ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች» (ዮሐንስ 12:24)። ኢየሱስ ለሌሎች ሕይወትን ለመስጠት መሞት አለበት። ብዙ ሰዎች ሞትን በትክክል አይረዱትም፤ ሞትን ፈጽሞ ከአለመኖር፣ ሕይወትንም በሕልውና ከመገኘት ብቻ ጋር ያምታቱታል። «ኃጢአት የምትሠራ ነፍስ እርስዋ ትሞታለች» (ሕዝቅኤል 18:4)፤ ሕልውናዋ አያበቃም፤ ነገር ግን እውነተኛ ሕይወቷ ከሆነው ከእግዚአብሔር በመለየት ትሞታለች። ብዙዎች በሕልውና አሉ፤ እውነተኛ ሕይወት ግን የላቸውም፤ ሕይወትንም አያዩም፤ «የእግዚአብሔር ቍጣ በእርሱ ላይ ይኖራል» ተብሎአልና (ዮሐንስ 3:36)።

የስንዴ ቅንጣት በምድር ስትዘራ ትሞታለች — ታዲያ ሕልውናዋ ያከትማልን? በፍጹም። ሞት ሕይወት ያለውን ነገር ወደ መሠረታዊ ክፍሎቹ መበተን ነው። ለእኛ የሥጋና የነፍስ መለያየት ነው፤ ለቅንጣት ደግሞ ዘሩን ያስገኙት ክፍሎች መፈራረስ ነው። መለኮታዊው ጌታችን በምድር በተቀበረ ጊዜ ሥጋው መበስበስን አላየም፤ ነገር ግን ነፍሱ ለጊዜው ከሥጋው ተለየች፤ ስለዚህ በእውነት ሞተ። በእውነት ባይሞት ኖሮ ከእኛ ለአንዳችንም ሕይወትን ሊሰጥ ባልቻለ ነበር።

ወዳጆች ሆይ፣ ይህ የክርስትናን ልብ ይገልጣል፤ በትምህርቱ ውስጥ የሕይወት ሁሉ ምንጭ የክርስቶስ ሞት ነው።

ስብከቱ ወይም ምሳሌነቱ ብቻ በቂ ቢሆን ኖሮ በማስተማርና በሰዎች መካከል በመኖር ደቀ መዛሙርትን ማፍራት በቻለ ነበር። እርሱ ግን ካልሞተ ፍሬ እንደማያፈራ ይናገራል። አንድ ሰው ሞቱ ምሳሌነቱን ይፈጽማል፣ ትምህርቱንም ያትማል ብሎ ይከራከር ይሆናል፤ ይህ እውነት ነው፤ ነገር ግን ተአምራትን እያደረገና እንደ ቀድሞው እያስተማረ መኖሩን ቢቀጥል እንኳ፣ ይህ በሰው ልጆች ዘንድ መንፈሳዊ ሕይወትን ባላስገኘ ነበር።

ከስርየት በቀር ማንም ወደ መንፈሳዊ ሕይወት መድረስ አይችልም። በእርሱ በኩል ወደ አብ መግባት ካገኘንበት ከኢየሱስ ክርስቶስ ክቡር ደም ውጭ እግዚአብሔርን የምናውቅበት መንገድ የለም። የክርስትና የሥነ ምግባር ትምህርቶች ከአስተምህሮዎቹ ይበልጥ አስፈላጊ ቢሆኑ ኖሮ ኢየሱስ ለምን ሞተ? ረጅም የቅድስና ሕይወት ሥነ ምግባርን ማስተማር በቻለ ነበር፤ ነገር ግን አንዲትም ነፍስ ባላዳነ ነበር። መንፈሳዊ ሕይወትን ማስገኘት የቻለው በሞት ብቻ ነበር። በመኖር አይደለም፤ በማስተማር አይደለም፤ በተአምራትም አይደለም — ለሌሎች ሕይወትን ማምጣት የቻለው በመሞትና ከሙታን በመነሣት ብቻ ነበር።

በዓለም ያለው መንፈሳዊ ሕይወት ሁሉ የሚመጣው ከክርስቶስ ሞት ነው። ብሉይ ኪዳን የዚህን እውነት ጥላዎች ይሰጠናል። ሕይወት በመጀመሪያ በፍጥረት ጊዜ ወደ ዓለም ገባ፤ በውድቀት ግን ጠፋ። በኋላም በኖኅ በኩል በምሳሌያዊ ሞት፣ መቀበርና ትንሣኤ ሕይወት እንደ ገና መጣ፤ ኖኅ ወደ መርከቡ ገባ፣ በውስጡም ተዘጋ፤ ውኃውም ሲጐድል ወደ አዲስ ዓለም ወጣ። እንዲሁም ዛሬ እኛ ከክርስቶስ ጋር ሞተናል፣ ከክርስቶስ ጋር ተቀብረናል፣ ከእርሱም ጋር ተነሥተናል። ከክርስቶስ ጋር በመሞት፣ በመቀበርና በመነሣት ከሚመጣው በቀር እውነተኛ መንፈሳዊ ሕይወት የለም።

ይህን በተሞክሮ ታውቀዋለህን? የማታውቀው ከሆነ፣ ንድፈ ሐሳቡን ታውቃለህ እንጂ በመንፈስህ ውስጥ የሚሠራውን የእግዚአብሔርን ኃይል አታውቅም። የስርየት አስተምህሮ በተጠቃ ጊዜ ሁሉ ልንከላከልለት ይገባናል። የክርስቶስን ሕይወት እናከብራለን፤ የሚያድነው ግን ምሳሌነቱ ብቻ አይደለም — ስለ እኛ መሞቱ ነው እንጂ። ክርስቶስ ሌላ አንድ ሺህ ዘጠኝ መቶ ዓመት እንደ ቀድሞው እያስተማረና እየኖረ ቢቀጥል ኖሮ፣ በሰው ልጆች መካከል አንዲት የመንፈሳዊ ሕይወት ብልጭታ እንኳ ባላስገኘ ነበር። ሳይሞት ፍሬ አያፈራም። ሕይወትን ከፈለግህ ኢየሱስ ስለ አንተ እንደ ሞተ ማመን አለብህ። ደሙ ከኃጢአት ሁሉ እንደሚያነጻን (1ኛ ዮሐንስ 1:7) ማስተዋል አለብህ። የስንዴዋ ቅንጣት ልትሞት ወደ መሬት እንደምትጣል ስታስተውል ብቻ በነፍስህ ፍሬ ልታፈራና በሌሎችም ሕይወት ፍሬ ልታይ ትችላለህ።

ሌላው ትምህርት ደግሞ ይህ ነው፤ ኢየሱስ በእውነት በምድር ወድቆ ስለ ሞተ ታላቅ ውጤትን ልንጠብቅ እንችላለን። «ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች» (ዮሐንስ 12:24)። አንዳንዶች የክርስቶስን የማዳን በረከት የሚቀበሉት ጥቂቶች ብቻ እንደ ሆኑ፣ እግዚአብሔርንም የሚያከብሩት ጥቂትና የተመረጡ ሰዎች ብቻ እንደ ሆኑ ያስባሉ።

ነገር ግን የጌታችንን የኢየሱስን ፍሬ ሙላት ገና ልናውቅ አንችልም። ሚሊዮኖች በአንድ ድምፅ እግዚአብሔርን የሚያመልኩበት፣ ውኃ ባሕርን እንደሚከድን የክብሩ እውቀት ምድርን የሚሞላበት ቀን ይመጣ ይሆናል።

አዎን፣ የወንጌል ተልእኮ ቀስ ብሎ ይራመድ ይሆናል፤ ዘሩ ግን ተዘርቶአል፤ በምድር ወድቃ የሞተችው የስንዴ ቅንጣትም ብዙ ፍሬ ታፈራለች። የክርስቶስን መሥዋዕት፣ ያሳየውንም ወሰን የሌለው ፍቅር ስናስብ፣ የነፍሱ ድካም ጥቂት ፍሬ ብቻ እንደማያስገኝ ማመን አለብን። ውጤቱ ከመሥዋዕቱ ታላቅነት ጋር ይመጣጠናል። ጌታ ለዘላለምም እስከ ዘላለም ይነግሣል! ሃሌ ሉያ! የመስቀሉ ጣር መላእክትን እንዳስደነቀ፣ እንዲሁ የመስቀሉ ፍሬ የሰማይን ሠራዊት ያስደንቃል።

ገና ከኢየሱስ ታላላቅ ነገሮች ይመጣሉ። እናንተ የደከማችሁ፥ አይዞአችሁ። ጽኑ፤ በተስፋ ሥሩ፤ በደስታ መከራን ተቀበሉ፤ መንግሥት የጌታ ናትና፤ እርሱም አሕዛብን ይገዛል።

በመጨረሻም ጥቂት ተግባራዊ ትምህርቶች፦ ስለ ክርስቶስ እውነት የሆነው በመጠኑ ስለ እያንዳንዱ የእግዚአብሔር ልጅም እውነት ነው።

«የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች ብቻዋን ትቀራለች፤ ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች» (ዮሐንስ 12:24)። ቀጣዩ ቍጥር እንደሚያመለክተው ይህ ለእኛም ይሠራል፦ «ነፍሱን የሚወድ ያጠፋታል፥ ነፍሱንም በዚህ ዓለም የሚጠላ ለዘላለም ሕይወት ይጠብቃታል» (ዮሐንስ 12:25)።

በመጀመሪያ፣ በሕይወት ልንኖር ከፈለግን መሞት አለብን። በሞት በኩል ከመግባት በቀር መንፈሳዊ ሕይወት የለም። የራስህ ጽድቅ መሞት አለበት። በራስህ ላይ ያለህ መታመን ሁሉ መሞት አለበት። የእግዚአብሔር መንፈስ አንተን ሕያው ከማድረጉ በፊት አሮጌውን ባሕርይ መግደል አለበት። «ሣሩ ይጠወልጋል፥ አበባውም ይረግፋል፤ የአምላካችን ቃል ግን ለዘላለም ጸንቶ ይኖራል» (ኢሳይያስ 40:8)። መንፈስ የሚሰጠውን ሕይወት ከመደሰትህ በፊት የእርሱን መግረዝና መቍረጥ መቅመስ አለብህ።

ቀጥሎም ለመጠበቅ ሁሉን አሳልፈን መስጠት አለብን። «ነፍሱን የሚወድ ያጠፋታል።» ሁሉን ለእግዚአብሔር አሳልፈህ ከመስጠት በቀር መንፈሳዊ ሕይወት፣ ተስፋ፣ ደስታ፣ ሰላም ወይም መንግሥተ ሰማያት ሊኖርህ አይችልም። ሁሉን በክርስቶስ የምታገኘው የራስህ የሆነ ምንም ነገር እንዳይኖርህ ፈቃደኛ ስትሆን ብቻ ነው። ትዕቢት፣ ዓመፅና የራስ ፈቃድ መጣል አለባቸው። ሁሉን አሳልፈህ ካልሰጠህ አስቀድመህ አጥተኸዋል። ራስን ፈጽሞ መስጠት ብቻ ነው የመጠበቂያው መንገድ። ብዙዎቹ የእግዚአብሔር ሰዎች ይህን በሚያሠቃይ ተሞክሮ ተምረውታል።

ቀጥሎም ራስን ለማግኘት ራስን ማጣት አለብን። «ነፍሱንም በዚህ ዓለም የሚጠላ ለዘላለም ሕይወት ይጠብቃታል።» ለራስህ መኖርን ተው፤ በእውነትም ትኖራለህ። ለራሱ የሚኖር ሰው የሕይወትን ፍሬ ነገር፣ ደስታና አክሊል ያጣል። ለእግዚአብሔርና ለሌሎች ብትኖር ግን እውነተኛ ሕይወትን ታገኛለህ።

«ነገር ግን አስቀድማችሁ የእግዚአብሔርን መንግሥት ጽድቁንም ፈልጉ፥ ይህም ሁሉ ይጨመርላችኋል» (ማቴዎስ 6:33)። ራስን ሌሎችን በማገልገል ውስጥ ከማጣት የሚበልጥ ደስታ የለም።

በመጨረሻም፣ ለሌሎች ሕይወትን ማምጣት ከፈለግህ በተወሰነ መጠን ለራስህ መሞት አለብህ። ምናልባት በቀጥታ በሥጋ ላይሆን ይችላል፤ ነገር ግን ለዚህ የተዘጋጀህ መሆን አለብህ። ታሪክ ይህን ያሳያል፤ ወንጌል እጅግ በሰፊው የተስፋፋው ስለ እርሱ መከራ በተቀበሉና በሞቱ ወንዶችና ሴቶች በኩል ነው — ሎላርዶች፣ አናባፕቲስቶች፣ ከየማዕረጉ ያሉ ሰማዕታት። ሕይወታቸውን ሰጡ፤ ሞታቸውም ለቍጥር ለሚያታክቱ ሌሎች ሕይወትን አስገኘ። ራስን መሠዋት የመለኮታዊ ብዛት ሕግ ነው። ሞት ከእድገት ይቀድማል። የሌሎች አዳኝ ራሱን ሊያድን አይችልም። አንተም፣ ውድ ወዳጄ፣ «ማስተማሬን ልቀጥል አልችልም፤ እጅግ ደክሞኛል» ማለት የለብህም። መድከም ምን እንደ ሆነ ታውቃለህ፤ ነገር ግን ጌታህን አስብ። እርሱ ድካምን ያውቅ ነበር፤ ቢሆንም መልካም ማድረግን ከቶ አልታከተም። ፍሬ እንደማታፈራና እንደ ተረሳች የስንዴ ቅንጣት ሆነህ ትቀራለህን ወይስ ፍሬ ታፈራለህ? እግዚአብሔር ልታድግ በምትችልበት ስፍራ — በሰንበት ትምህርት ቤት፣ የወንጌል በራሪ ጽሑፎችን በማደል፣ በጐዳና አገልግሎት — እንዲያኖርህ ትፈቅድለታለህን? ሁሉን ቢያስከፍልህም እንኳ አስታውስ፦ «ብትሞት ግን ብዙ ፍሬ ታፈራለች» (ዮሐንስ 12:24)።

ተሰውረን፣ ለራሳችን እየሞትን፣ ሆኖም ለጌታችን ክብር የተትረፈረፈ ፍሬ እያፈራን ወደ ላቀ የራስን መቀደስ ደረጃ እንውጣ። በዚህ ጥቅስ ላይ በጨረፍታ ብቻ ተመለከትሁ፤ በሌላ ጊዜ ይበልጥ በጥልቀት እንገባበት ይሆናል።