ውርጭና መቅለጥ

«በረዶን እንደ ባዘቶ ይሰጣል፤ ውርጭንም እንደ አመድ ይበትናል። ግግሩንም እንደ ፍርፋሪ ይጥላል፤ በብርዱ ፊት ማን ይቆማል? ቃሉን ይልካል፣ ያቀልጠውማል፤ ነፋሱን ያነፍሳል፣ ውኆችም ይፈስሳሉ።» — መዝሙር 147:16-18 አንድ ቀን ጠዋት በመስኮታችን ወደ ውጭ ስንመለከት ምድር ነጭ ልብስ ለብሳ አየናት፤ በጥቂት ሰዓታት ብቻ መሬቱ በወፍራም በረዶ ተሸፍኖ ነበርና። ከጥቂት ሰዓታት በኋላ እንደገና ስንመለከት ማሳዎቹ እንደ ቀድሞው ለምልመው፣ የታረሰውም መሬት አንዲት የበረዶ ቅንጣት እንኳ እንዳልወደቀችበት ሆኖ ተራቍቶ አየነው።

ከባድ የበረዶ መውደቅን ፈጣን መቅለጥ ቢከተለው እንግዳ ነገር አይደለም። እነዚህን አስደናቂ ለውጦች የሚያመጣቸው እግዚአብሔር ነው፤ ይህንም የሚያደርገው ለውጫዊው ዓለም ብቻ ሳይሆን ለመንፈሳዊው ዓለምም አንድ ዓላማ ይዞ ነው። እግዚአብሔር ሁልጊዜ አስተማሪ ነው። በሚያደርገው ሥራ ሁሉ የገዛ ልጆቹን ያስተምራል፤ ወደ ጥልቅ ምሥጢራትም የሚያስገባውን መንገድ ይከፍትላቸዋል።

በጌታ የእጅ ሥራዎች ውስጥ ለአእምሯቸው ብቻ ሳይሆን ከሰማይ ለተወለደው መንፈሳቸውም ምግብ የሚያገኙ የተባረኩ ናቸው።

በመጀመሪያ በጥቅሱ ውስጥ ስለ ተነገሩት የተፈጥሮ ሥራዎች፣ ሁለተኛም እነርሱ እጅግ የተስማሙ ምሳሌዎቻቸው ስለ ሆኑላቸው የጸጋ ሥራዎች እንድታስቡ እለምናችኋለሁ።

አንደኛ፦ በመጀመሪያ የተፈጥሮን ሥራዎች አስቡ። በተፈጥሮ ደረጃ ብቻ እንኳ ቢሆን፣ በውርጭና በመቅለጥ ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔርን እጅ እንድታስተውሉ ብናደርግ ጥቂት ደቂቃዎችን እንዳባከንን አንቈጥረውም።

1. የጌታን ሥራ ቀጥተኛነት ተመልከቱ። የጌታን ሥራ ቀጥተኛነት ተመልከቱ። እነዚህን ቃላት ሳነብ አምላካችን በዓለም ውስጥ ምን ያህል ቅርብና በሥራ ላይ ያለ እንደ ሆነ በማግኘቴ ደስ ይለኛል።

«የተፈጥሮ ሕግጋት በረዶን ያስገኛሉ» ተብሎ አልተጻፈም፤ ይልቁንም እያንዳንዱ ቅንጣት በቀጥታ ከእጁ መዳፍ እንደ ወጣ ያህል «በረዶን … ይሰጣል» ተብሎ ተጻፈ።

አንዳንድ የተፈጥሮ ሂደቶች እርጥበትን ወደ ውርጭ እንደሚለውጡት አልተነገረንም፤ አይደለም — ነገር ግን ሙሴ ከምድጃ አመድ ወስዶ በግብፅ ላይ እንደ በተነው፣ እንዲሁ ስለ ጌታ «ውርጭንም እንደ አመድ ይበትናል» ተብሎ ተነገረ። ዘላለማዊው አምላክ ዓለምን አንቀሳቅሶ ከተወው በኋላ ግግሩ የሚፈጠረው በማሽን አሠራር ብቻ ነው አልተባለም። ኧረ አይደለም — በበረዶ ዝናብ ውስጥ የሚወርደው እያንዳንዱ የግግር ቍራጭ ከእግዚአብሔር ነው፤ «ግግሩንም እንደ ፍርፋሪ ይጥላል።» ወንጫፊ ድንጋይን ከወንጭፉ ለይቶ እንደሚወረውር፣ እንዲሁ የእያንዳንዱ የበረዶ ድንጋይ መንገድ በመለኮታዊ ኃይል የተወሰነ ነው።

ልብ በሉ፤ ግግሩ «ግግሩ» — የእርሱ ግግር — ተብሎ ተጠርቷል፤ በሚቀጥለውም ሐረግ ስለ «ብርዱ» እናነባለን። እነዚህ ቃላት ተፈጥሮን በሚያስደንቅ ግርማ ያጐናጽፏታል። እያንዳንዱን የበረዶ ድንጋይ የእግዚአብሔር በረዶ፣ እያንዳንዱንም የግግር ቍራጭ የእርሱ ግግር አድርገን ስንመለከት፣ እነዚያ የውሃ አልማዞች ምንኛ የከበሩ ይሆናሉ! ብርዱ እጅና እግራችንን ሲነክስና ልብሳችንን ሁሉ ሰንጥቆ ሲገባ፣ የእርሱ ብርድ መሆኑን ማስታወሳችን ያጽናናናል።

መቅለጥ ሲመጣ ጥቅሱ ስለ እርሱ እንዴት እንደሚናገር ተመልከቱ፦ «ቃሉን ይልካል።» ለአንዳንድ የተፈጥሮ ኃይላት አይተወውም፤ ይልቁንም እንደ ንጉሥ — «ቃሉን ይልካል፣ ያቀልጠውማል፤ ነፋሱን ያነፍሳል።» በእያንዳንዱ ነፋስ ላይ ልዩ ባለቤትነት አለው፤ ለማቀዝቀዝ ከሰሜን ቢመጣ ወይም ለማቅለጥ ከደቡብ ቢመጣ፣ የእርሱ ነፋስ ነው።

በእግዚአብሔር መቅደስ ውስጥ ሁሉም ነገር ስለ ክብሩ እንዴት እንደሚናገር እዩ። በሚታየው ዓለም ትዕይንቶች ሁሉ ውስጥ ጌታን ማየትን ተማሩ፤ በእውነት ሁሉን የሚሠራ እርሱ ነውና። ይህ የመለኮታዊ ሥራዎች ቀጥተኛነት አሳብ ወደ መግቦትም ሊዘልቅ ይገባዋል። በኪሳራህና በችግርህ ውስጥ የእግዚአብሔርን እጅ ማየት ብትችል እጅግ ያጽናናሃል፤ በአምላክህ ቀጥተኛ ሥራ ላይ በእርግጥ አታጕረመርምም።

ይህ በዕለት ምሕረቶች ላይ ልዩ ጣፋጭነትን ያኖራል፤ ከአባት እጅ ስለ ሆኑም የሕይወትን ምቾቶች ይበልጥ ምቹ ያደርጋቸዋል። ማዕድህ በጥቂቱ የቀረበ ቢሆን እንኳ፣ አባትህ በጥበብና በፍቅር እንዳዘጋጀልህ ስታውቅ ለረካው ልብህ በቂ ይሆናል።

ይህ እንጀራህንና ውሃህን ይባርካል። ይህ ዕቃ የሌለበትን ክፍል ራቁት ግድግዳዎች እንደ ቤተ መንግሥት ያማሩ ያደርጋል፤ ጠንካራውንም አልጋ ወደ ለስላሳ የላባ ፍራሽ ይለውጣል — ይህን ሁሉ የሚያደርገው አባቴ ነውና። ሌሎች ከሁሉ አብልጠን የምንወዳቸውን የሚመታውን የሞትን ጨለማ እጅ ብቻ በሚያዩበት ጊዜ እንኳ እኛ የፍቅሩን ፈገግታ እናያለን። በሽታ ከብቶቻችንን በማሳ ላይ ሲገድል የአባትን እጅ እናያለን። እኛ ራሳችን በሕመም አልጋ ላይ ስንተኛ እግዚአብሔር በምሕረት ሲሠራ እናያለን።

ምንጊዜም የአባታችን ሥራና ድርጊት ነው። ከዚህ እውነት አንራቅ። ይልቁንም የዚህን እውነት መረዳታችንን እናስፋ፤ ስለ ታላላቆቹ ብቻ ሳይሆን ስለ ታናናሾቹም እውነት መሆኑን እናስታውስ።

የአንድ እውነተኛ ባለ ቅኔ ስንኞች ልብህን ይንኩት፦ «ቸነፈር በምድሪቱ ላይ ሲዘዋወር ‹ጌታ አደረገው› ትላለህ — ታዲያ ቅማሎ በጽጌረዳው እምቡጥ ላይ ስትሳብ እርሱ አላደረገውምን? ከአልፕስ ተራሮች የበረዶ ናዳ ሲንከባለል በመግቦት ፈቃድ ፊት ትንቀጠቀጣለህ — ታዲያ የደረቁ ቅጠሎች ከፖፕላር ዛፍ ሲረግፉስ ያ ፈቃድ እንዲሁ አይመለከተውምን?»

ልባችሁ ስለ ሁሉ ነገር እንዲህ ብሎ ይዘምር፦ ይሖዋ ሻማ — እግዚአብሔር በዚያ አለ።

2. የመለኮታዊ ሥራን ቀላልነት አስተውሉ። በመቀጠል የመለኮታዊ ሥራን ቀላልነት በምስጋና እንድታስተውሉ እለምናችኋለሁ። እነዚህ ቍጥሮች ውርጭንና በረዶን መሥራት በዓለም ሁሉ ካሉት ነገሮች እጅግ ቀላሉ እንደ ሆነ አድርገው ይናገራሉ። ሰው እጁን በባዘቶ ከረጢት ውስጥ ከቶ ባዘቶውን ይበትናል — እግዚአብሔርም በረዶን እንደዚያ በቀላሉ ይሰጣል፦ «በረዶን እንደ ባዘቶ ይሰጣል።» ሰው አንድ እፍኝ አመድ አንሥቶ ወደ አየር ይወረውረዋል፤ አመዱም በዙሪያው ይወድቃል — «ውርጭንም እንደ አመድ ይበትናል።» አመዳይና በረዶ የተፈጥሮ ድንቆች ናቸው። የግግር ቅንጣቶችን አስደናቂ ውበት የተመለከቱ ሰዎች በአድናቆት ተማርከዋል፤ ቢሆንም ጌታ በቀላሉ ያበጃቸዋል። «ግግሩንም እንደ ፍርፋሪ ይጥላል» — በክረምት ቀናት ለትንንሽ ወፎች የዳቦ ፍርፋሪ በመስኮት ወደ ውጭ እንደምንጥል ያህል በቀላሉ።

ወንዞች ፈጽመው ሲረጉና ምድር በብረት ሰንሰለት ስትታሰር፣ ያን ጊዜ ይህ ሁሉ የሚቀልጠው — እንዴት ነው? ስፍር ቍጥር የሌለው እሳት በማንደድ አይደለም፤ በምድር ውስጠኛ ክፍል የኤሌክትሪክ ንዝረት በመላክም አይደለም። አይደለም — «ቃሉን ይልካል፣ ያቀልጠውማል፤ ነፋሱን ያነፍሳል፣ ውኆችም ይፈስሳሉ።»

ጉዳዩ ሁሉ በአንድ ቃልና በአንድ እስትንፋስ ይፈጸማል። እኔና አንተ አንድ ታላቅ ነገር ማድረግ ቢኖርብን ምንኛ ማለከልና መፍጨርጨር በሆነ ነበር! በማሽን ድንቅ ነገሮችን የሚሠሩ ታላላቅ መሐንዲሶች እንኳ ስለ ሥራቸው ብዙ ጩኸትና ግርግር ያሰማሉ። ሁሉን ከሚችለው አምላክ ዘንድ ግን እንዲህ አይደለም። ምድራችን በሀያ አራት ሰዓት ውስጥ ትሽከረከራለች፤ ቢሆንም ልጅ የሚያሽከረክራት ትንሽ መጫወቻ የምታሰማውን ያህል ድምፅ እንኳ አታሰማም።

እነዚያ በጠፈር የሚንከባለሉ ግዙፍ ዓለማት መንገዳቸውን በጸጥታ ይጓዛሉ። ወደ ፋብሪካ ብገባ ጆሮ የሚያደነቍር ጩኸት እሰማለሁ። በውሃ በሚዞረው የመንደሩ ወፍጮ አጠገብ ብቆም የማያቋርጥ ኳኳታ አለ። የእግዚአብሔር ታላላቅ መንኰራኵሮች ግን ያለ ድምፅና ያለ ግጭት ይሽከረከራሉ። መለኮታዊው መሣሪያ በለስላሳ ይሠራል። ይህ ቀላልነት በተፈጥሮ ብቻ ሳይሆን በመግቦትም ይታያል። የሰማዩ አባትህ በረዶውን ለማቅለጥ እንደሚችል እንዲሁ አንተንም ለማዳን ይችላል፤ በእርሱ ላይ ብታርፍም በዚያው ቀላል መንገድ ያድንሃል። በተፈጥሮ እንደሚሠራው ሁሉ እጁን ከፍቶ የሕያዋንን ሁሉ ፍላጎት እንዲሁ በቀላሉ ያሟላል። የእግዚአብሔርን አሠራር ቀላልነት ልብ በሉ — እጁን ብቻ ይከፍታል።

3. የመለኮታዊ ሥራዎችን ብዝኀነት አስተውሉ። በመቀጠል በተፈጥሮ ውስጥ ያሉትን የመለኮታዊ ሥራዎች ብዝኀነት አስተውሉ። ጌታ ውርጭን እንደ መሣሪያው አድርጎ ሲሠራ በረዶን ይፈጥራል — አስደናቂ ፍጥረት ነው፤ እያንዳንዱ ቅንጣቱ የንድፍ ድንቅ ነው።

ነገር ግን በበረዶ ብቻ አይረካም። ከዚያው ውሃ ውርጭ የምንለውን ሌላ የውበት ዓይነት ያበጃል፤ ደግሞም ሦስተኛ የሚያንጸባርቅ ነገር — የሚያብረቀርቅ ግግር — ይሠራል፤ ይህን ሁሉ በአንዱ የብርድ ኃይል ያደርጋል። የሠለጠነ ዓይን በተለያዩ የረጋ ውሃ መልኮች ውስጥ ምንኛ አስደናቂ ብዝኀነት ሊያይ ይችላል!

ጐርፉን በብርድ ያረጋው ያው አምላክ ብዙም ሳይቆይ በሙቀት ያቀልጠዋል። በመቅለጥ ውስጥ እንኳ ግን አሰልቺ ድግግሞሽ የለም። አንድ ጊዜ ጅረቶቹ ከእስራታቸው በብርቱ ኃይል ስለሚወጡ ወንዞች ይሞላሉ፤ ጐርፍም ሜዳውን ይሸፍናል። በሌላ ጊዜ ደግሞ ቀስ በቀስ፣ በትንንሽ ፍሳሾች፣ ጠብታዎቹ ነጻነታቸውን መልሰው ያገኛሉ። ያው ብዝኀነት በእያንዳንዱ የተፈጥሮ ክፍል ይታያል።

እንዲሁ በመግቦት ውስጥ ጌታ ሕዝቡን የሚፈትንበት ሺህ ዓይነት የውርጭ ፈተና፣ የሚያበረታታበትና የሚያጽናናበትም አሥር ሺህ የምሕረት ጨረሮች አሉት። ቢፈቅድ በበረዶ ፈተና፣ ወይም በውርጭ ፈተና፣ ወይም በግግር ፈተና ሊያስጨንቅህ ይችላል። ከዚያም ወዲያውኑ በቃሉ የመከራን እስራት ሊፈታ ይችላል — ይህንም ስፍር ቍጥር በሌላቸው መንገዶች። ሰዎች ዓላማቸውን ለመፈጸም በጥቂት ዘዴዎች የተወሰኑ ሲሆኑ፣ እግዚአብሔር ግን በማስተዋሉ ወሰን የሌለው ነው፤ ከሟች ሰው አሳብ በላይ በሆኑ መንገዶችም እንደ ፈቃዱ ይሠራል።

4. የእግዚአብሔርን ሥራ ፍጥነት አስቡ። የእግዚአብሔርን ሥራዎች በተፈጥሮ ውስጥ ከፍጥነታቸው አንጻር እንድታስቡም እለምናችኋለሁ። በአርጤክስስ ዘመን ደብዳቤዎች በፈጣን እንስሶች ላይ በመልእክተኞች መላካቸው እንደ ድንቅ ነገር ይቈጠር ነበር። በገዛ አገራችንም የባቡር መንኰራኵሮች ዘንጎች በፍጥነት ሲግሉ የድንቅ ዘመን የደረስን መሰለን፤ አሁን ደግሞ በቴሌግራፍ እጃችንን ወደ ወሰን አልባነት የምንዘረጋ ይመስላል። ነገር ግን የእኛ ፍጥነት ከእግዚአብሔር ሥራዎች ፍጥነት ጋር ሲነጻጸር ምንድር ነው?

መጽሐፍ ቅዱስ እንዲህ ማለቱ ትክክል ነው፦ «ትእዛዙን ወደ ምድር ይልካል፤ ቃሉም እጅግ ፈጥኖ ይሮጣል።» — መዝሙር 147:15 ቃሉ ወጣ፦ «የበረዶ ግምጃ ቤቶች ይከፈቱ»፤ ቅንጣቶቹም ስፍር ቍጥር በሌለው ብዛት ወረዱ። ከዚያም «ይዘጉ» ተባለ፤ ሌላ አንዲት የበረዶ ቅንጣት እንኳ አልታየችም። ከዚያም ጌታ «የደቡብ ነፋስ ይንፈስ፤ በረዶውም ይቅለጥ» ብሎ ተናገረ፤ በቃሉም ድምፅ በረዶው ጠፋ። አንተ አማኝ ሆይ፣ እግዚአብሔር ምን ያህል ፈጥኖ ሊረዳህ እንደሚመጣ ልታውቅ አትችልም።

«በኪሩብ ላይ ተቀምጦ በረረ፤ በነፋስም ክንፍ ፈጥኖ መጣ።» — መዝሙር 18:10 የሚወዳቸውን ሊታደግ ከላይ ይመጣል። ሰማያትን ቀዶ ይወርዳል። በዚህ ፍጥነት ስለሚወርድ የሰማይን መጋረጃዎች ገልጦ ለማለፍ እንኳ አይቆምም፤ ይልቁንም በችኮላው ይቀድዳቸዋል፤ በመከራ ሰዓት ወደ እርሱ የሚጮኹትን ይታደግ ዘንድ ተራሮችን በእግሩ ፊት እንዲፈስሱ ያደርጋል። ግግሩን እንዲህ ፈጥኖ ማቅለጥ የሚችለው ያ ኃያል አምላክ ያንኑ የንስር ክንፍ ለራሱ አድርጎ አንተን ለማዳን ሊፈጥን ይችላል።

አምላክ ሆይ፣ ተነሥ፤ ልጆችህም ይረዱ — ያውም በማለዳ። 5. አንድ ሌላ አሳብ፦ የእግዚአብሔርን ቸርነት አስቡ። አንድ ሌላ አሳብ፦ በተፈጥሮና በመግቦት ሥራዎች ሁሉ ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔርን ቸርነት አስቡ።

በመጀመሪያ ያንን ቸርነት ካልደረሰብን ነገር አንጻር አስቡት። «በብርዱ ፊት ማን ይቆማል?» በከባድ ክረምት ስለ ድሆች ከማሰብ ልትቆጠብ አትችልም — በረዶው ጥልቅ ሆኖ ተከምሮ ስታይ ሊረሳቸው የሚችለው ደንዳና ልብ ብቻ ነው። ነገር ግን ያ በረዶ መውደቁን ቢቀጥል እንበል። የሚከለክለው ምንድር ነው? ለአንድ ቀን በረዶን የሚልክልን ያው አምላክ ቢፈቅድ ለሃምሳ ቀን ሊልከው ይችል ነበር። ለምን አይሆንም? ውርጩም እንዲህ አጥብቆ ሲይዘን ለምን ከወር ወደ ወር አይቀጥልም? መንፈሳችን እስኪዝል ድረስ «ብርዱን» የማይልከውን ያንን ቸርነት ብቻ ልናመሰግን እንችላለን። ወደ ሰሜን ዋልታ የሚጓዙ መንገደኞች ያንን ጥያቄ፦ «በብርዱ ፊት ማን ይቆማል?» ሲያስቡ ይንቀጠቀጣሉ።

እግዚአብሔር ሊለቀው ሲፈቅድ ብርድ አንድ ዓይነት የሚያሸንፍ ኃይል አለውና። ብርዱን በሚገታበት በሚከለክል ምሕረቱ እግዚአብሔርን እናመስግን።

በአሉታዊ ጎኑ ብቻ ሳይሆን በአዎንታዊ ጎኑም በበረዶ ውስጥ ምሕረት አለ። ይህ ብዙ ትርጉም የያዘ ዘይቤ አይደለምን?

«በረዶን እንደ ባዘቶ ይሰጣል።» በረዶ ምድርን ያሞቃል ይባላል። ገና ከመሬት በላይ ብቅ ማለት የጀመሩትንና ያለዚያ ውርጭ ሊመታቸው የሚችሉትን ትንንሽ ተክሎች ይጠብቃቸዋል። እንደ ላባ ልብስ በረዶው ከኃይለኛ ብርድ ይከልላቸዋል። ስለዚህም ዋትስ የመቶ አርባ ሰባተኛውን መዝሙር በዜማ ባቀረበበት ትርጓሜው እንዲህ ብሎ ይዘምራል፦ «የበረዶ ቅንጣቱን እንደ ባዘቶ ይልካል፤ የሚበቅለውንም እህል በዚህ ይከልላል።»

በረዶ የአፈሩን ልብ እንደሚያሞቅና ለምነትን እንደሚሰጠው በጥንት ሰዎች ዘንድ የታመነ አሳብ ነበር፤ ስለዚህም ስለ እርሱ እግዚአብሔርን ያመሰግኑ ነበር። በእርግጥ በውርጭ ውስጥ ብዙ ምሕረት አለ። ውርጭ ለቸነፈር «እስከዚህ ድረስ ትመጣለህ፤ ከዚህ ግን አትዘልቅም» ብሎ ባይጮኽበት ኖሮ ቸነፈር እጅግ ረዘም ያለ ጊዜ በሮጠ ነበር። ስለታም ብርዳማ ሌሊቶች ሚሊዮኖቻቸውን ባያጠፉ ኖሮ ጎጂ ነፍሳት እየተባዙ የምድርን የከበሩ ፍሬዎች በፈጁ ነበር፤ አሁን ግን እነዚህ ተባዮች ተጠርገው ይወገዳሉ። ሰው በብርዱ የሚከስር መስሎ ቢታየውም፣ በመጨረሻ ክረምትን በሚሾመው በመግቦት ውሳኔ እጅግ ተጠቃሚ ነው። ከጥንት ጸሐፊዎች የአንዱ እንግዳ አባባል፦ «በረዶ ባዘቶ ነው፤ ውርጭ እሳት ነው፤ ግግር እንጀራ ነው፤ ዝናብም መጠጥ ነው» የሚለው እርስ በርሱ የሚጋጭ ቢመስልም እውነት ነው። ውርጭ አፈሩን በመሰባበር ፍሬያማነትን እንደሚያበረታታ ጥርጥር የለውም፤ በዚህም ግግር እንጀራ ይሆናል።

እንደዚህ ለጊዜው ሠራተኞችን የኑሮ መተዳደሪያቸውን የሚያሳጡት እነዚያ ኃይሎች እግዚአብሔር ሕያዋንን ሁሉ የሚመግብባቸው መንገዶች ራሳቸው ናቸው። እንግዲያስ የክረምትን ሥራ ጠርጎ በሚያስወግደው መቅለጥ ውስጥ እንደሚታየው ሁሉ በበረዶውና በውርጩ ውስጥም የእግዚአብሔርን ቸርነት በግልጽ ልብ በሉ። አንተ ክርስቲያን ሆይ፣ በመከራ ውርጭ ውስጥ የእግዚአብሔርን ቸርነት አስታውስ። እግዚአብሔር የመከራን የሚነክሱ ነፋሶች ሊልክ ሲፈቅድ እርሱ በውስጣቸው እንዳለ፣ ሁልጊዜም ፍቅር እንደ ሆነ እርግጠኛ ሁን — የደስታን ለስላሳ የደቡብ ነፋስ በአንተ ላይ ሲተነፍስ እንዳለው ያህል በኀዘንም ውስጥ ፍቅር አለ።

በእጁ ሥራ ሁሉ ውስጥ የእግዚአብሔርን ጽኑ ፍቅር እዩ። አመስግኑት — በጋንና ክረምትን የሚያደርግ እርሱ ነው — ዝማሬያችሁ ዓመቱን ሙሉ ይዝለቅ። አመስግኑት — ቀንን የሚሰጥ ሌሊትንም የሚልክ እርሱ ነው — በሰዓቱ ሁሉ አመስግኑት። «ታላቅ ብድራት ያለውን ድፍረታችሁን አትጣሉ።»

ዳዊት በረዶንና ዝናብን ዐውሎ ነፋስንም ሸምኖ መዝሙር እንዳደረገ፣ እንዲሁ እናንተም ፈተናዎቻችሁን፣ ችግሮቻችሁን፣ ጭንቀቶቻችሁንና መከራዎቻችሁን ሸምናችሁ ጣፋጭ የምስጋና መዝሙር አድርጉ፤ ሁልጊዜም እንዲህ በሉ፦ «በደስተኛ ልብ ሆነን ጌታን እናመስግን፤ እርሱ ቸር ነውና።»

ስለ ተፈጥሮ ሥራዎች ይህ ይበቃል። እጅግ የሚማርክ ርእስ ነው፤ ነገር ግን ሌሎች ማሳዎች ይጠሩኛል። ሁለተኛ፦ የጸጋ ሥራዎች። አሁን ውርጭና መቅለጥ ውጫዊ ምልክቶቻቸው ስለ ሆኑት የጸጋ ሥራዎች እጅግ በትጋትና በክብደት ልናገራችሁ እወዳለሁ። እግዚአብሔር በሕግ ውርጭ ሊያደርግባቸው ወደ ገዛ ሕዝቡ የሚመጣበት አንድ ወቅት አለ። ሕግ ለነፍስ እንደሚቈርጥ የሰሜን ነፋስ ነው። እምነት በውስጡ ፍቅርን ሊያይ ይችላል፤ ሥጋዊ ዓይን ግን አይችልም። ቀዝቃዛ፣ የሚያስፈራ፣ መጽናኛ የሌለው ውሽንፍር ነው። ለእግዚአብሔር ሕግ ሙሉ ኃይል መጋለጥ በዘላለም ጥፋት ውርጭ መመታት ነው። ለጥቂት ጊዜ እንኳ መሰማቱ የሰውን ሁለንተና ያቀዘቅዘዋል፤ መላ ሰውነቱንም በፍርሃት ያደርቀዋል። «በብርዱ ፊት ማን ይቆማል?» ሕጉ ከግምጃ ቤቱ እያንጐደጐደ ሲወጣ ማን ሊታገሠው ይችላል?

ሕግ በነፍስ ላይ የሚያደርገው ውጤት የሰውን ደስታ ወንዞች ማሰር ነው። የሕሊና ፍርሃት በላዩ ሳለ ማንም ደስ ሊለው አይችልም። የእግዚአብሔር ሕግ በነፍስ ውስጥ ሲያልፍ ዘፈንና ጭፈራ ደስታቸውን ያጣሉ፤ ጽዋው የማበረታታት ኃይሉን ያጣል፤ የምድርም አስማቶች ይሰበራሉ። የተድላ ወንዞች ረግተው ቀዝቃዛ ተስፋ መቍረጥ ይሆናሉ። የተስፋ እምቡጦች በድንገት ይጠወልጋሉ፤ ነፍስም ምንም መጽናኛ አታገኝም። አንድ ጊዜ በመበልጸግ እርካታን ታገኝ ነበር፤ አሁን ግን በወርቅና በብር ሁሉ ላይ ዝገትና ብስባሽ ያለ ይመስላል። ተስፋ የሚሰጥ ምኞት ሁሉ በውርጭ ይመታል፤ መንፈስም በክረምት ተስፋ መቍረጥ ይታሰራል። ይህ ብርድ ኃጢአተኛው ልብሱ ምን ያህል የተቦጫጨቀ እንደ ሆነ እንዲሰማው ያደርገዋል። በበጋ አየር እየተንጐማለለ ጨርቁን የንጉሥ ልብስ አድርጎ ያስብ ነበር፤ አሁን ግን ውርጩ በልብሱ ያለውን ቀዳዳ ሁሉ ያገኛል፤ በሚያስፈራው ሕግ እጅ ውስጥም በነፋስ እንደሚርገበገብ የዛፍ ቅጠል ይንቀጠቀጣል።

የፍርድ የሰሜን ነፋስ ሰውየውን ፈጽሞ ይመረምረዋል። በውስጡ ያለውን አያውቅም ነበር፤ አሁን ግን ውስጣዊ ክፍሎቹ በርኵሰትና በብስባሽ ተሞልተው ያያቸዋል። ከክረምቱ የሕግ እስትንፋስ አስፈሪ ነገሮች ጥቂቶቹ እነዚህ ናቸው። ይህ የሕግና የፍርሃት ውርጭ ብቻውን ግን የሚያደርገው ማደንደን ብቻ ነው።

ውርጭን ተከትሎ መቅለጥ ሲመጣ ዓለትን እንደሚሰነጥቅና ገደልን እንደሚያፈርስ ምንም ነገር የለም፤ ውርጭ ብቻውን ግን ምድርን እንደ ብረት ያጠነክራታል፤ ሊወጋት የሚሞክረውንም ማረሻ ይሰብራል።

ከወንጌል ተለይቶ በእግዚአብሔር ሕግ ተጽዕኖ ሥር ያለ ኃጢአተኛ በተስፋ መቍረጥ ይደነድናል፤ እንዲህም ይላል፦ «ተስፋ የለም፤ ስለዚህ የገዛ ምኞቴን እከተላለሁ። ከዚህ ሕይወት በኋላ ለእኔ መንግሥተ ሰማያት ስለሌለ ከዚህች ምድር ገነትን እሠራለሁ፤ ሲኦልም ስለሚጠብቀኝ ቢያንስ ኃጢአት እዚህ ሊሰጠኝ የሚችለውን ጣፋጭነት ሁሉ እደሰትበታለሁ።»

ይህ የሕጉ ጥፋት አይደለም። በደሉ በእርሱ በሚደነድነው በተበላሸው ልብ ላይ ነው። ቢሆንም ውጤቱ እንደዚህ ነው። ጌታ በሕግ ውርጭ ከሠራ በኋላ የወንጌልን መቅለጥ ይልካል። ከተስፋው ምድር የደቡብ ነፋስ ሲነፍስ፣ የእግዚአብሔርን የአባትነት ርኅራኄና ጥልቅ ምሕረት የሚያስታውሱ የከበሩ ነገሮችን ይዞ ሲመጣ፣ ያን ጊዜ ወዲያውኑ ልብ መለስለስ ይጀምራል። በደም የተገዛ ይቅርታ ስሜት በፍጥነት ያቀልጠዋል። ዓይኖች በእንባ ይሞላሉ፤ ልብ በርኅራኄ ይቀልጣል፤ የደስታ ወንዞች በነጻነት ይፈስሳሉ፤ የተስፋ እምቡጦችም በደስተኛው አየር ውስጥ ይፈካሉ።

ሰማያዊ ጸደይ በቀዝቃዛው ምድር ውስጥ ተኝተው ለነበሩት አበቦች በሹክሹክታ ይናገራል። ድምፁን ሰምተው ራሳቸውን ቀና ያደርጋሉ፤ እንዲህ ተብሏልና፦ «እነሆ፣ ክረምት አልፎአል፤ ዝናቡም አልፎ ሄዶአል። አበቦች በምድር ላይ ታዩ፤ የዝማሬ ጊዜ ደረሰ፤ የዋኖስም ቃል በምድራችን ተሰማ።» — መኃልየ መኃልይ 2:11-12 እግዚአብሔር ቃሉን እንዲህ ብሎ ይልካል፦ «ሰልፍህ ተፈጸመ፤ ኃጢአትህም ተሰረየልህ።» — ኢሳይያስ 40:2 ያ የተባረከና የሚያበረታታ ቃል በኃይል ወደ ነፍስ ሲመጣ፣ የመንፈስ ቅዱስም ጣፋጭ እስትንፋስ በልብ ላይ እንደ ሞቃት የደቡብ ነፋስ ሲሠራ፣ ያን ጊዜ ውኆች ይፈስሳሉ፤ አእምሮም በቅዱስ ደስታ፣ በብርሃንና በነጻነት ይሞላል።

«የሕግ የክረምት ዘመን አለፈ፤ ውርጮቹ ሸሹ፣ ጸደይ መጣ፤ ቅዱሱን ዋኖስ እንሰማለን፣ አዲሱን የደስታ ዓመት ሲያውጅ።» በተፈጥሮ ባሉት በውርጭና በመቅለጥ፣ በጸጋም ባሉት በሕግና በወንጌል መካከል ተመሳሳይነት እንዳለ ካሳየኋችሁ በኋላ፣ ስለ ተፈጥሮ የሰጠኋችሁን እነዚያኑ አሳቦች አሁን ስለ ጸጋ ልደግማቸው እወዳለሁ።

1. በጸጋ ውስጥ የእግዚአብሔርን ሥራ ቀጥተኛነት አስተውሉ። በተፈጥሮ ውስጥ ባሉት የእግዚአብሔር ሥራዎች ቀጥተኛነት ጀመርን። አሁን፣ የተወደዳችሁ ወዳጆች፣ በጸጋ ውስጥ ያሉትን የእግዚአብሔር ሥራዎች ቀጥተኛነት አስተውሉ። ልብ በእግዚአብሔር ሕግ በእውነት ሲነካ፣ ኃጢአት «ያለ ልክ ኃጢአተኛ» ሆኖ እንዲታይ ሲደረግ፣ ምድራዊ ተስፋዎች በሕጉ ሲረጉ፣ ነፍስ መካንነቷንና ፍጹም ውድቀቷን ስትረዳ — ይህ የእግዚአብሔር ጣት ነው።

ስለ አገልጋዩ ብቻ አትናገሩ። በትጋት መስበኩ ትክክል ነበር። እግዚአብሔር እንደ መሣሪያ ተጠቀመበት፤ ሁሉን የሚሠራ ግን እግዚአብሔር ነው። የጸጋ መቅለጥ ሲመጣ፣ የተጨነቀውን ሕሊና በሚያስደስተው በእያንዳንዱ የመጽናኛ ጨረር ውስጥ የእግዚአብሔርን የተለየ እጅ እንድትለዩ እለምናችኋለሁ፤ «ልባቸው የተሰበረውን የሚፈውስ፣ ቍስላቸውንም የሚጠግን» ጌታ ብቻ ነውና። — መዝሙር 147:3 በመሣሪያዎች ላይ ለመቆም እጅግ ፈጣኖች ነን። ሞኝነት ሰዎችን ልብን ለመስበር ወይም ልብን ለመፈወስ ወደ ምሥጢራት እንዲመለከቱ ይመራቸዋል፤ ምሥጢራቱ ግን «በእኛ ውስጥ የለም» ይላሉ። አንዳንዶች ወደ ቃሉ ስብከት ይመለከታሉ፤ ከዚያ በላይ ግን ቀና ብለው አያዩም፤ ታማኝ ሰባኪዎች ግን «በእኛ ውስጥ የለም» ይሏችኋል። አንደበተ ርቱዕነትና ትጋት ከፍተኛ ደረጃቸው ላይ እንኳ ሆነው ልብን ሊሰብሩም ሊፈውሱም አይችሉም። ይህ የእግዚአብሔር ሥራ ነው — እግዚአብሔር ከተፈጥሮ ሕግ በስተ ጀርባ ብቻ እንደ ቆመ ሁለተኛ ደረጃ ሥራ አይደለም — የራሱ ግላዊና ቀጥተኛ ሥራ ነው። ሕሊና ሲዋረድ የገዛ እጁን ይዘረጋል፤ በገዛ ቀኝ እጁም ሕሊና ይቀልለታል፤ ይነጻልም።

ይህ አሳብ ከእናንተ ጋር እንዲኖር እወዳለሁ፤ ያለዚያ እግዚአብሔርን እንደሚገባ አታመሰግኑም፤ በአስተምህሮም ጤናማ ሆናችሁ አትቀሩም። ስለ መለወጥ ከጤናማ ትምህርት የሚደረጉ ማፈንገጦች ሁሉ የሚመነጩት መለወጥ ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻ መለኮታዊ ሥራ መሆኑን ከመርሳት ነው። ወደ ክርስቶስ የሚደረገው እጅግ ደካማው ምኞት እንኳ ልክ እንደ ውድ ልጁ ስጦታ የእግዚአብሔር ሥራ ነው። ከአልፋ እስከ ዖሜጋ መንፈስ ቅዱስ «ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም» በእኛ ይሠራል። — ፊልጵስዩስ 2:13 ግግሩን በመጣሉና መቅለጥን በመላኩ የእግዚአብሔርን ጣት በግልጽ እንዳያችሁ፣ እንዲሁ የኃጢአትን ስሜት በመስጠቱና ወደ አዳኙ እግር በማምጣቱ የእግዚአብሔርን የእጅ ሥራ እንድትገነዘቡ እለምናችኋለሁ። «እንደ ፈቃዱ ምክር ሁሉን የሚሠራ» ድንቅ አድራጊ አምላክን በአንድነት ከልብ አመስግኑት።

«ፊትህን መፈለጋችን ሁሉ ከጸጋህ ነበረ፤ ምሕረትህ ምስጋናውን ሁሉ ትሻለች፣ ታገኛለችም።

ኃጢአተኛ ማንም ቢሆን አንተን ሊቀድም አይችልም፤ ጸጋህ ቀዳሚ ነው፤ ሁሉን የሚችል፣ ነጻም።» 2. ስለ ተፈጥሮ ያለው ሁለተኛው አሳብ ጌታ የሚሠራበት ቀላልነት ነው። ትግልም ሆነ ሁከት የለም። ይህን በጸጋ ሥራ ላይ ተግብሩት። እግዚአብሔር በሰው ልብ ውስጥ የኃጢአትን ወቀሳ ማምጣቱ ምንኛ ቀላል ነው! አንተ እልከኛ ኃጢአተኛ ሆይ፣ ማንም ሊነካህ አልቻለም፤ የሕይወት ሁኔታዎችም እንኳ ሊያነቁህ አልቻሉም። ሞተሃል — በኃጢአትህ ፈጽመህ ሞተሃል። ነገር ግን ክቡሩ ጌታ የመንፈሱን ነፋስ ቢልክ ያቀልጥሃል። የሚረግምና በኃጢአት የሚኖር፣ ቃሉም በስድብ የተሞላ ሰው — ጌታ ቢመለከተውና የማይቋቋመውን ጸጋውን ቢገልጥለት — ገና እግዚአብሔርን ያመሰግናል፣ ስሙን ይባርካል፣ ለክብሩም ይኖራል።

እግዚአብሔርን አትወስኑት። አሳዳጁ ሳውል ሐዋርያው ጳውሎስ ሆነ። ተስፋ ልትቈርጥበት የተቃረብከው ሰውስ የማይድነው ለምንድር ነው? ባልሽ የማይደረስበት ይመስል ይሆናል፤ ልጅሽ ሰማይንም አንቺንም አስቀይሞ ይሆናል — ነገር ግን ከእግዚአብሔር እጅ የራቀ ማንም የለም። እጅግ ጠንካራውና እልከኛው ኃጢአት እንኳ ለጸጋው ሙቀት መገዛት አለበት። ትልቁ የበደል የግግር ተራራ እንኳ በእግዚአብሔር ፍቅር ውቅያኖስ ውስጥ ሊቀልጥ ይችላል።

ውድ ኃጢአተኛ ሆይ፣ ምናልባት እግዚአብሔር ረጅምና ቀዝቃዛ ክረምት ወደ ነፍስህ ልኮ ይሆናል፤ ፈጽሞ የማያበቃም ይመስልሃል። ተስፋ እንድታደርግና የቸርነቱን ጉብኝት እንድትለምን ላበረታታህ። የወይዘሪት ስቲል ግጥም ይህን ስሜት በሚገባ ይገልጠዋል፦ «ቍጡ ክረምት የበረዶ ሰንሰለቱን ይጥላል፣ ተፈጥሮን ዙሪያዋን ከቦ፤ ሜዳዎቹ ምንኛ ባዶ፣ ምንኛ መጽናኛ የለሽ ናቸው፣ ትናንት በልምላሜ እጅግ ያጌጡ የነበሩ!

ፀሐይ ሕይወት ሰጪ ጨረሮቿን ትሰበስባለች፤ ብርሃንና ሙቀትም ይሄዳሉ፤ ተፈጥሮም ዝላ፣ ሕይወት አልባ ሆና ትታያለች፣ የልቤ ምሳሌ ሆና — ልቤ፣ የአእምሮ ክረምት የሚነግሥበት፣ የሌሊትን ጨለማ መጐናጸፊያ ለብሶ፣ በቀዝቃዛ፣ በማይንቀሳቀስ ሰንሰለት ታስሮ፤ ምንኛ ባድማ፣ ምንኛ አሳዛኝ ነው!

የተባረክሽ ፀሐይ ሆይ፣ ተመለሽ፤ ነፍስን የሚያድሰውን ጨረርሽን አምጪ፤ ይህ የአእምሮ ክረምት ጸደይ ይሆናል፣ ይህ ጨለማም አስደሳች ቀን።»

እግዚአብሔር አንተን ማዳን ቀላል ነው። «መተላለፍህን እንደ ደመና ደምስሻለሁ» (ኢሳይያስ 44:22) ይላል። አንድ ምሽት ዝናብ እንደሚዘንብ እርግጠኛ ሆኜ ወደ አንድ ጥቁር ደመና ቀና ብዬ መመልከቴን አስታውሳለሁ፤ ወደ ቤት ገባሁ፤ ተመልሼ ስወጣ ግን ሰማዩ ጥርት ብሎ ነበር — ነፋሱ ደመናውን ጠርጎ ወስዶት ነበር።

ከነፍስህም ጋር እንዲሁ ነው። እግዚአብሔር ኃጢአትህን ሁሉ በቅጽበት ሊያስወግድ ይችላል። እንቅፋቶች ሁሉ በመስቀል ላይ በኢየሱስ ተወግደዋል፤ በእርሱም ብታምን ኃጢአትህን ወደ ባሕር ጥልቅ ጥሎታል። «ቢቻልህ ትላለህ፤ ለሚያምን ሁሉ ይቻላል» (ማርቆስ 9:23)።

3. በተፈጥሮ ውስጥ ስላለው የእግዚአብሔር ሥራ የሚቀጥለው አሳብ ብዝኀነቱ ነው። ውርጭ ሦስት ዓይነት ውጤቶችን ያስገኛል — በረዶ፣ አመዳይና ግግር — መቅለጥም በብዙ መልክ ይመጣል። እግዚአብሔርም በልብ ውስጥ እንዲሁ ይሠራል።

የኃጢአት ወቀሳ ለእያንዳንዱ ሰው የተለያየ ነው። አንዳንዶች እንደሚወርድ በረዶ በገርነት ይቀበሉታል — መጀመሪያ ላይ እምብዛም አያስተውሉትም። እውነተኛ ንስሐ በጸጥታና በለስላሳ ሊጀምር ይችላል። ሌሎች ደግሞ እንደ በረዶ ድንጋይ — ሻካራና ጫጫታ ያለው ሆኖ፣ ልብን በፍርሃት ስሜት እየመታ — ይመጣባቸዋል። እግዚአብሔር በተለያዩ መንገዶች ይሠራል፤ ነገር ግን እያንዳንዱ ዘዴ ዓላማውን ይፈጽማል። ስለ ጉብኝቱ አመስጋኝ ሁን፤ እንዴት እንደሚሠራ ግን ልታዝዘው አትሞክር።

የወንጌልን መቅለጥ በተመለከተ ደግሞ ለእግዚአብሔር ጸጋ የተለየ መንገድ አትጠይቅ። መቅለጥ ቀስ በቀስና በሁሉ ስፍራ ይሆናል። የላይኛው ግግር በመጀመሪያ ይቀልጣል፤ ሙቀቱም ቀስ በቀስ ወደ መላው ክምር ዘልቆ ይገባል፤ በመጨረሻም እያንዳንዱ የቀዘቀዘ ዓለት ይለቃል። እንዲሁ መንፈስ በልብ ውስጥ ቀስ በቀስ ይሠራል — አእምሮን ያበራል፣ ፈቃድን ነጻ ያወጣል፣ ፍርሃትን ያስወግዳል፣ ተስፋን ያነሣሣል፣ መንፈስን ያነቃል፣ ሰላምንና ደስታን ያስገኛል። ነፋሱን ልታየው እንደማትችል ሁሉ እርሱንም ሲሠራ ልታየው አትችልም፤ ውጤቱን ግን ሊሰማህ ይችላል። ልምምድህ ከሌሎች የተለየ ቢሆን አትደነቅ። በበረዶ፣ በአመዳይና በግግር መካከል እንዳለው መመሳሰል በእግዚአብሔር ሥራ ውስጥ አንድ ዓይነት ቅርጽ አለ፤ ዝርዝሩ ግን ይለያያል።

4. የእግዚአብሔርን ሥራ ፍጥነት አስተውሉ፦ «ቃሉም እጅግ ፈጥኖ ይሮጣል» (መዝሙር 147:15)። እግዚአብሔር የመጨረሻውን በረዶ ለማስወገድ ብዙ ጊዜ አልወሰደበትም። ሰው እንዲህ ያለውን ሥራ ለመፈጸም ቀናት ያስፈልጉት ይሆናል፤ የእግዚአብሔር ቃል ግን ወዲያውኑ ይሠራል። ከነፍስም ጋር እንዲሁ ነው። ጌታ አንድን ልብ ሲባርክ በፍጥነት ሊሠራ ይችላል። ለረጅም ጊዜ በኃጢአትና በሕግ ክብደት ሥር ብትሆንም እንኳ እግዚአብሔር በቅጽበት ነጻ ሊያወጣህ ይችላል። ከሞት ወደ ሕይወት፣ ከኵነኔ ወደ መጽደቅ ሊያሸጋግርህ ይችላል። «እውነት እልሃለሁ፥ ዛሬ ከእኔ ጋር በገነት ትሆናለህ» (ሉቃስ 23:43) ብሎ ኢየሱስ ለሚሞተው ወንበዴ ነገረው።

በክርስቶስ መሥዋዕት ብቻ እመን፤ ትድናለህም።

5. በመጨረሻም የእግዚአብሔርን ቸርነት አስብ። ልንሸከመው ከምንችለው በላይ ሕግ ስላልጫነብን ምንኛ መሐሪ ነው! «በብርዱ ፊት ማን ይቆማል?» (መዝሙር 147:17)። እግዚአብሔር ቍጣውን ለአንዲት ነፍስ ሲገልጥ የሚያስፈራ ነው። ኃጢአት ሰውን እንደሚደቍስ ሸክም ሊጫነው ይችላል፤ ኢየሱስ ግን ስለ እኛ ተሸክሞታል። በዘመናት ዓለት ላይ ሆነን እንኳ ደስ የሚለን እኛ ራሳችን ስለ ተሸከምነው ሳይሆን እርሱ ስለ ተሸከመው ነው። የኃጢአት ወቀሳ ውርጭ ትዕቢትን ያዋርዳል፤ ራስን ማጽደቅን ያጠፋል፤ ከሞኝነትም ይጠብቀናል። የእግዚአብሔር ጽኑ ፍቅር መቅለጥ ግን ምንኛ ድንቅ ነው! ምሕረቱ ነፍስን እንደ ነካ ወዲያውኑ ድንዳኔ ይጠፋል፤ ብርድ ይከስማል፤ ሙቀትና ፍቅር ይፈስሳሉ፤ ሕይወትም ይመለሳል።

ዘሮች ከምድር እንደሚበቅሉ እኛም ከተስፋ መቍረጥ እንነሣለን። እምነት ፀሐይን ለመቀበል እንደ ክሮከስ አበባ ራሱን ይከፍታል፤ ተስፋም በእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች ደስ እያለው እንደ ፕሪምሮዝ አበባ ቀና ብሎ ይመለከታል። ጸደይ በልባችን ስለ መጣ፣ ክረምትም ለዘላለም ስላለፈ እግዚአብሔርን አመስግኑ።

«ዘላለማዊ ጸደይ የሚኖርበት፣ የማይጠወልጉም አበቦች ያሉበት።

እንደ ክር የቀጠነ ወንዝ ብቻ ያን ሰማያዊ ምድር ከእኛ ይለያል።» እናንተ በሕግ ውርጭ የምትንቀጠቀጡ፣ በጌታ እመኑ፤ ፍቅሩም ሞቃታማ የደስታና የሰላም ቀኖችን ያመጣላችኋል። አሜን።