የፈረሰው ቅጥር

«በሰነፍ ሰው እርሻ አጠገብ፣ አእምሮ በጐደለው ሰው የወይን ቦታ አጠገብ አለፍሁ፤ እነሆም፣ ሁሉ እሾህ ሞልቶበት ነበር፤ ሳማም መሬቱን ሸፍኖት ነበር፤ የድንጋይ ቅጥሩም ፈርሶ ነበር።

እኔም አየሁ፣ በልቤም አኖርሁት፤ ተመለከትሁ፣ ተግሣጽንም ተቀበልሁ።» — ምሳሌ 24:30-32 ይህ ታካች ሰው በባልንጀሮቹ ላይ ምንም ጉዳት አላደረሰም፤ ሌባ አልነበረም፤ ወንበዴም አልነበረም፤ በሌሎች ሰዎች ጉዳይ ጣልቃ የሚገባም አልነበረም። ስለ ሌሎች ሰዎች ጉዳይ ራሱን አላስጨነቀም፤ የገዛ ራሱን ጉዳይ እንኳ አይከታተልም ነበርና — ያ እጅግ ብዙ ድካም ይጠይቅበት ነበር። በግልጽ ክፉ አልነበረም፤ ለዚያ የሚበቃ ጕልበት አልነበረውም። ነገሮችን ቀለል አድርጎ መያዝ ደስ ይለዋል። መልካሙን ነገር ሁልጊዜ እንዳለ ይተወው ነበር፤ ደግሞም ክፉውን ነገር እንዲሁ እንዳለ ይተወው ነበር — በአትክልት ቦታው ያሉት ሳማና አሜኬላ በግልጽ እንደሚመሰክሩት።

ራሱን ማወክ ምን ይጠቅማል? ከመቶ ዓመት በኋላ ሁሉም ያው ነው፤ ስለዚህ ነገሮችን እንደ መጡ ይቀበል ነበር። አንዳንዶች ስለ እርሱ ክፉ ሰው አይደለም ይሉ ነበር፤ ይሁን እንጂ ምናልባት በመጨረሻ መልካም ካልሆነ ሰው የከፋ ሰው በዓለም ላይ እንደሌለ ይገለጥ ይሆናል። በአንዳንድ መንገድ ክፉ ለመሆን እንኳ የሚበቃ ብርታት የለውም፤ እግዚአብሔርንም ሆነ በኣልን ለማገልገል የሚበቃ የባሕርይ ጽናት የለውም። የሚያገለግለው ራሱን ብቻ ነው፤ የገዛ ምቾቱን ያመልካል፤ ለራሱም ድሎት ይሰግዳል።

ቢሆንም ሁልጊዜ ትክክል ለመሆን ያስብ ነበር። ወይ ጉድ! ብዙ ጊዜ የሚተኛ አልነበረም፤ ጥቂት ብቻ ያሸልብና ከዚያ ወደ ሥራው ይሄዳል፤ ምን ማድረግ እንደሚችልም ያሳይሃል። ከእነዚህ ቀናት በአንዱ ፈጽሞ ቁም ነገረኛ ሆኖ የባከነውን ጊዜ ሊክስ አስቦ ነበር። የሚጀምርበት ጊዜ ግን በእርግጥ ከቶ አልደረሰም፤ ሁልጊዜ ግን እየደረሰ ነበር። ሁልጊዜ ንስሐ ሊገባ ያስብ ነበር፤ በኃጢአቱ ግን ቀጠለ። ሊያምን አስቦ ነበር፤ ግን ሳያምን ሞተ። ክርስቲያን ሊሆን አስቦ ነበር፤ ግን ያለ ክርስቶስ ኖረ። ለመወሰን ራሱን ማድከም ስላልፈለገ በሁለት አሳብ ያነክስ ነበር፤ ስለዚህም በማዘግየቱ ጠፋ።

ይህ የታካቹ ሰውና በሳማና በአረም የተወረሱት የአትክልት ቦታውና ማሳው ሥዕል ክርስቲያን ነኝ ብለው የሚናገሩትን፣ ነገር ግን በእግዚአብሔር ነገሮች ታካቾች የሆኑትን ብዙ ሰዎች ይወክላል። መንፈሳዊ ሕይወት በእርሱ ውስጥ ጠውልጓል። ወደ ኋላ አፈግፍጓል። ከጤናማ መንፈሳዊ ብርታት ወርዶ ለእግዚአብሔር ነገሮች ወደ መፍዘዝና ግድ የለሽነት ደርሷል። በልቡ ውስጥ ነገሮች ተበላሽተው ልዩ ልዩ ጥፋት ገብቶበት፣ አድጎበትና ሥር ሰድዶበት ሳለ፣ በዕለት ተዕለት አካሄዱም በውጭ ጥፋት እየደረሰ ነው። ባሕርዩን ይጠብቅ የነበረው የድንጋይ ቅጥር ፈርሷል፤ ለክፉ ነገርም ሁሉ ክፍት ሆኖ ተጋልጧል። አሁን የምናሰላስለው በዚህ ነጥብ ላይ ነው፦ «የድንጋይ ቅጥሩም ፈርሶ ነበር።»

እንግዲያስ ኑ፣ ከሰሎሞን ጋር እንመላለስ፤ ከእርሱም ጋር እንቁም፤ ይህን የፈረሰ ቅጥር እየተመለከትንም እናስብ፤ ተግሣጽንም እንቀበል። ከመረመርነው በኋላ የፈረሱ ቅጥሮች የሚያስከትሉትን ውጤት እናስብ፤ ከዚያም በመጨረሻ ቅጥሩ ገና ይጠገን ዘንድ ይህን ሰነፍ ሰው ልናነቃው እንሞክር። ይህ ታካች ሰው ከእኛ አንዱ ቢሆን፣ ይህ የፈረሰ ቅጥር አድብተው የሚዞሩ የክፋት መንጋዎችን ከማስገባቱ በፊት የእግዚአብሔር ወሰን የሌለው ምሕረት ያንቃን።

አንደኛ፦ ይህን የፈረሰ ቅጥር እንመልከት በመጀመሪያ እጅግ መልካም ቅጥር ነበር፤ የድንጋይ ቅጥር ነበርና። ማሳዎች ብዙ ጊዜ ቶሎ በሚበሰብሱ የእንጨት አጥሮች፣ ወይም በቀላሉ ክፍተት ሊበጅባቸው በሚችሉ የቍጥቋጦ አጥሮች ይከበባሉ፤ ይህ ግን የድንጋይ ቅጥር ነበር። እንደዚህ ያሉ ቅጥሮች በምሥራቅ፣ ደግሞም ድንጋይ በሚበዛባቸው በአንዳንድ የገዛ አገራችን አውራጃዎች በጣም የተለመዱ ናቸው። ከመጀመሪያው ጠንካራ መከላከያ ነበር፤ በክፉ እጅ ውስጥ የወደቀችውን ይህችን ትንሽ ርስትም አስተማማኝ በሆነ ሁኔታ ይከብብ ነበር። ሰውየው የሚያርሰው ማሳና ለወይን ቦታ ወይም ለአትክልት ቦታ የሚሆን ሌላ ቁራጭ መሬት ነበረው። አፈሩ ለም ነበር፤ እሾህንና ሳማን በብዛት ያበቅል ነበርና፤ እነዚህ በሚበቅሉበትም የተሻሉ ነገሮች ደግሞ ሊበቅሉ ይችላሉ። ሥራ ፈቱ ግን ንብረቱን አልተንከባከበም፤ ቅጥሩ እንዲፈራርስ፣ በብዙ ስፍራም ፈጽሞ እንዲፈርስ ተወው።

ሰዎች ወደ ኋላ ሲያፈገፍጉ እንዲፈራርሱ የሚተዉአቸውን አንዳንድ የድንጋይ ቅጥሮች ልጥቀስ። በብዙ ሁኔታ በወጣትነት ጤናማ መርሆዎች ተተክለው ነበር፤ እነዚህ ግን ተረስተዋል። የክርስቲያን አስተዳደግ እንዴት ያለ በረከት ነው! ወላጆቻችን በትምህርትም በምሳሌም ለብዙዎቻችን ንጹሕ የሆነውን፣ ጭምትነት ያለበትንና መልካም ወሬ ያለበትን ነገር አስተምረውናል። እንዴት መኖር እንዳለብን በሕይወታቸው አየን። የእግዚአብሔርን ቃል በፊታችን ከፈቱልን፤ በእግዚአብሔርና በሰዎች ፊት ትክክል የሆነውን አስተማሩን። የእግዚአብሔር ነገሮች ከብበውን እንደ ድንጋይ ቅጥር እስኪያጥሩን ድረስ ስለ እኛ ጸለዩ፤ ከእኛም ጋር ጸለዩ።

እነዚያን የልጅነት ስሜቶች ከቶ ከራሳችን ልናስወግዳቸው አልቻልንም። ጌታን ለመዳን በሚያበቃ እውቀት ከማወቃችን በፊት፣ በተቅበዘበዝንበትም ዘመን እንኳ፣ እነዚያ እውነቶች በእኛ ላይ ጤናማ ተጽዕኖ ነበራቸው። ክፉ ልናደርግ ስንል ተከለከልን። ወደ ክርስቶስ ለመድረስ ስንታገል ተረዳን። ሰዎች እነዚህ የመጀመሪያ መርሆዎች ከወሰን ቅጥር እንደሚወድቁ ድንጋዮች እንዲናወጡና እንዲወገዱ ሲተዉ እጅግ ያሳዝናል። ወጣቶች የሚጀምሩት ስለ ወላጆቻቸው የጥንት አኗኗር በማቃለል በመናገር ነው።

ብዙም ሳይቆይ የሚንቁት የጥንትነቱን ገጽታ ብቻ ሳይሆን ራሱን መንገዱን ይሆናል። ሌላ ባልንጀርነት ይፈልጋሉ፤ ከዚያም ባልንጀርነት ከክፉ በቀር ምንም አይማሩም። ወላጆቻቸውን በሚያስደነግጡ ስፍራዎች ደስታን ይፈልጋሉ። ይህም ወደ ባሰ ነገር ይመራል። የአባታቸውን ሽበት በኀዘን ወደ መቃብር ባያወርዱ እንኳ፣ ያ ለእነርሱ የሚያስመሰግን አይደለም።

በእውነት ክርስቲያኖች የነበሩ ወጣቶች፣ ከእናታቸው ጕልበት ጀምሮ ያደጉባቸውን እነዚያን ቅዱሳን መርሆዎች እንዲያሻሽሉ፣ እንዲሰውሩ ወይም እንዲለውጡ ስለ ተገፋፉ በሚያሳዝን ሁኔታ ወደ ኋላ ሲያፈገፍጉ አውቃለሁ። አማኞች ነን የሚሉ ሰዎች ሲወላውሉና በትምህርት ነፋስ ሁሉ ወዲያና ወዲህ ሲንሳፈፉ ታላቅ መቅሠፍት ነው። በእናት እንባ የተጠጡትንና በአባት ታማኝ ሕይወት የተደገፉትን እነዚያን ከባድና ቅዱሳን እውነቶች ስናቃልል የአእምሮ ድካምንና የልብ ጤና ማጣትን እናሳያለን።

«እኔ ባሪያህ የሴት ባሪያህም ልጅ ነኝ» (መዝሙር 116:16)። ዳዊት የእግዚአብሔር ባሪያ የተባለች ሴት ልጅ መሆኑ ክብርም ቅዱስ ማሰሪያም እንደ ሆነ ተሰማው።

እናንተ የክርስቲያን አስተዳደግ የተቀበላችሁ፣ እንዳታቃልሉት ተጠንቀቁ። «ልጄ ሆይ፥ የአባትህን ትእዛዝ ጠብቅ፥ የእናትህንም ሕግ አትተው።

ሁልጊዜ በልብህ ላይ እሰራቸው፥ በአንገትህም ላይ እኰላቸው።» (ምሳሌ 6:20-21) የባሕርይ መጠበቂያ ደግሞ በጠንካራ አስተምህሮ ውስጥ ይገኛል። ይህም ደግሞ ጠንካራ የድንጋይ ቅጥር ነው። በመካከላችን ያሉ ብዙዎች የእግዚአብሔርን የጸጋ ወንጌል ተምረዋል፤ በሚገባም ተምረውታል፤ ስለዚህም ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ፈጽሞ ስለ ተሰጠ ሃይማኖት አጥብቀው ሊጋደሉ ይችላሉ። ሃይማኖታቸው በዘላለማዊ እውነት ግልጽ ዕውቀት ላይ የተመሠረተ ብፁዓን ናቸው።

ሁሉ ስሜት ቀስቃሽ ሆኖ ትምህርቱ ጥቂት የሆነ ሃይማኖት ለጥቂት ጊዜ ያገለግል ይሆናል፤ ለዕድሜ ልክ ብርታት ግን የወንጌል መሠረት የሆኑትን የእነዚያን ታላላቅ አስተምህሮዎች ዕውቀት ያስፈልጋል። አንድ ሰው የወንጌልን ሕይወት ሰጪ እውነቶች አንድ በአንድ እየተወ በሰፊ አስተሳሰቡ ሲመካ ስሰማ እንቀጠቀጣለሁ። «እነዚህ የእኔ አመለካከቶች ናቸው፤ ሌሎች ግን የራሳቸውን የመያዝ መብት አላቸው» ሲል እሰማዋለሁ። ስለ ተራ አስተያየቶች ሲነገር ይህ ተገቢ ነው፤ በእግዚአብሔር ስለ ተገለጠ እውነት ግን እንዲህ ልንናገር አይገባንም። ያ እውነት አንድ ነው፤ የማይለወጥም ነው፤ ሁሉም ሊቀበሉት ግዴታ አለባቸው። የሚያድንህ ስለ እውነት ያለህ የግል አመለካከት አይደለም፤ እግዚአብሔር እንደ ገለጠው፣ በእምነትም የተቀበልከው እውነት ራሱ ነው እንጂ።

አንድን አስተምህሮ የምገልጽበትን የራሴን መንገድ በደስታ እተዋለሁ፤ አስተምህሮውን ራሱን ግን አልተውም። አንዱ ሰው በዚህ መንገድ ሊገልጸው ይችላል፤ ሌላውም በሌላ መንገድ፤ እውነቱ ራሱ ግን ከቶ አሳልፎ ሊሰጥ አይገባም። የሰፊው ወገን መንፈስ እርግጠኝነትን ይዘርፈናል። ከመሪዎቹ አንዳንዶቹን፣ በመጽሐፍ ቅዱስ ከተማረው ነገር ለመሞት የሚገባው ነገር አለ ብለው ያምኑ እንደ ሆነ፣ ሰማዕታትም ምናልባት ተራ አስተያየቶች ብቻ ለሆኑ ነገሮች ሕይወታቸውን በመስጠታቸው ሞኞች ነበሩ ወይ ብዬ ልጠይቃቸው እወድ ነበር። ይህ የሰፊ ቤተ ክርስቲያን መንፈስ የድንጋይ ቅጥሮችን ያፈርሳል። ዲያብሎስንና ጭፍሮቹን ሁሉ ያስገባል፤ ካልተቃወሙትም በእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ላይ ሊለካ የማይችል ጕዳት ያደርሳል። የላላ የእምነት ሁኔታ የማንኛውንም ሰው ነፍስ ይጐዳል።

እኛ ጭፍን አክራሪዎች አይደለንም፤ ቢሆንም ሰዎች እንደዚያ ብለው እስኪጠሩን ድረስ በታማኝነት ብንኖር ምንም አይጐዳንም። በቅርቡ በጭፍን አክራሪነት የተከሰሰ አንድ ሰው አገኘሁ፤ እኔም እንዲህ አልሁት፦ «እጅህን ስጠኝ። አልፎ አልፎ ከአክራሪዎች ጋር መገናኘት ደስ ይለኛል። እየጠፉ ነው፤ የተሠሩበትም ነገር እጅግ ጠንካራ ስለ ሆነ እርሱ ቢበዛ ኖሮ በመካከላችን ብዙ ወንዶችን፣ የጀርባ አጥንት የሌላቸውንም ጥቂት ፍጡራን ባየን ነበር።»

በቅርቡ የጀርባ አጥንት ያላቸው ጥቂት ሰዎችን ብቻ አይተናል፤ አብዛኞቹ እንደ ጄሊፊሽ ልፍስፍስ ሆነዋል። «ለጋስ ሁኑ፤ ጠባብነትን አስወግዱ» የምልበት ጊዜ ነበር። አሁን ግን «በእውነት ጸንታችሁ ቁሙ» ማለት አለብኝ። ለቅዱሳን አንድ ጊዜ ፈጽሞ የተሰጠው ሃይማኖት ጠባብ ተብሎ ስለ ተጠራ አሁን ለእኔ ይበልጥ ውድ ሆኗል፤ ከፈረሱ አጥሮች የሚመጣ ስፋት ሰልችቶኛልና።

የተወሰኑ እውነቶችና የተረጋገጡ የእምነት እርግጠኝነቶች አሉ፤ እነዚህ የድንጋይ ቅጥሮች እንዲፈራርሱ ብትተዋቸው ወዮልህ። ታካቾች ብዙ እንደ ሆኑ፣ የሚመጡትም ትውልዶች በዚህ ቸልተኛ ዘመን የተጨበጨበለትን ግድ የለሽነት ያለቅሱ ይሆናል ብዬ እፈራለሁ።

ብዙ ጊዜ ቸል የሚባል ሌላ አጥር ደግሞ አስቀድመው የተሠሩ እግዚአብሔርን የመምሰል ልማዶች ናቸው። ሰነፉ ሰው ይህን ቅጥር እንዲፈርስ ይተወዋል። የሕይወትንና የባሕርይን አንዳንድ አስፈላጊ መጠበቂያዎች ልጥቀስ።

አንዱ የስውር ጸሎት ልማድ ነው። የግል ጸሎት ቢያንስ ጠዋትና ማታ ዘወትር መቅረብ አለበት። ወደ እግዚአብሔር የምንቀርብባቸው የተወሰኑ ጊዜያት ከሌሉ ልንኖር አንችልም። አስቀድሞ የእግዚአብሔርን ፊት ሳይመለከቱ የሰውን ፊት መመልከት አደገኛ ነው። ልብህን ለእግዚአብሔር አደራ ሳትሰጥ ወደ ዓለም መውጣት ለመንፈሳዊ ወራሪ ሁሉ ክፍት አድርጎ መተው ነው። ማታም ስለ ቀኑ ምሕረቶች እግዚአብሔርን ሳያመሰግኑ እንስሶች ወደ በረታቸው እንደሚገቡ ወደ መኝታ መሄድ አሳፋሪ ነው። የማታውን እሳት በእርግጥ እንደምንሞቀው የማታውም መሥዋዕት በእርግጥ መቅረብ አለበት። ራሳችንን በሰዎች ጠባቂ ክንፎች ሥር ልናኖር ይገባናል።

«በማንኛውም ጊዜ መጸለይ እንችላለን» ይባላል። ያ እውነት ነው፤ ነገር ግን በተወሰኑ ጊዜያት የማይጸልዩ ሰዎች ጭራሽ የሚጸልዩት እምብዛም እንደ ሆነ እፈራለሁ። በመደበኛነት የሚጸልዩ ሰዎች ሳያቋርጡ የመጸለይ ዕድላቸው ከፍ ያለ ነው። መንፈሳዊ ሕይወት በደረቅ ሥርዓተኝነት አይለመልምም፤ ነገር ግን ሕይወት ሁልጊዜ አንድ ዓይነት ውጫዊ መልክ ስለሚይዝ፣ ለውስጣዊ ኃይሉ እንደምንጠነቀቅ ሁሉ ለውጫዊ ልማዶቹም ልንጠነቀቅ ይገባናል። በዘወትር የግል ጸሎት ቅጥር ላይ ታላላቅ ክፍተቶች እንዲፈጠሩ ከቶ አትፍቀድ።

ከዚህም አልፌ እሄዳለሁ። በቤተሰብ ጸሎት ውስጥ ታላቅ የመጠበቅ ኃይል አለ፤ ብዙ ክርስቲያን ቤተሰቦችም ቸል ስለሚሉት እጅግ አዝናለሁ። የሮማ ካቶሊካዊነት በእንግሊዝ ብዙም መራመድ ያልቻለበት ጊዜ ነበር፤ ክርስቲያን ቤቶች በእውነት የያዙትን ነገር ጥላውን ብቻ ነበርና የሚያቀርበው።

«ያን የጠዋት ደወል ትሰማለህን?»

«ለምንድን ነው?»

«ለመጸለይ ወደ ቤተ ክርስቲያን ለመሄድ።» ፒዩሪታኑ እንዲህ ብሎ መለሰ፦ «ወደዚያ መሄድ አያስፈልገኝም። ልጆቼን ሰብስቤአለሁ። መጽሐፍ ቅዱስን አንብበናል፤ ጸልየናል፤ የእግዚአብሔርንም ምስጋና ዘምረናል። በቤታችን ቤተ ክርስቲያን አለችን።» የማታው ደወል እንደ ገና ተደወለ። ለሰርክ ጸሎት ነበር። እርሱ ግን ትልቁ መጽሐፍ ቅዱስ ዋና ጌጡ በሆነበት በገዛ ገበታው ዙሪያ የማታ አምልኮውን አስቀድሞ አድርጎ ነበር። ያለ ካህን አገልግሎት ሊኖር አይችልም አሉ። እርሱም እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው ሁሉ በገዛ ቤቱ ካህን ሊሆን ይገባዋል ብሎ መለሰ።

ቅዱሳን የካህናትን ተንኰል የተቃወሙትና እምነትን ከትውልድ ወደ ትውልድ የጠበቁት እንዲህ ነበር።

የቤተሰብ አምልኮና የስብከት መድረኩ ከእግዚአብሔር ቀጥሎ የፕሮቴስታንት እምነት የድንጋይ ቅጥሮች ናቸው። ጸሎቴ እነዚህ ቅጥሮች እንዳይፈርሱ ነው።

ሌላው መጠበቂያ አጥር የሳምንቱ አጋማሽ ምሽት አገልግሎት ነው። ሰዎች የሳምንቱን ምሽት ስብሰባዎች ሲተዉ የሃይማኖታቸው ኃይል ይቀንሳል። በእግዚአብሔር መግቦት በበሽታ፣ በሥራ ወይም በግዴታ ስለሚከለከሉት አልናገርም። የተለዩ ሁኔታዎች አሉ። የምናገረው መገኘት እየቻሉ ላለመገኘት ስለሚመርጡት ነው። አንድ ሰው «የእሑድ ስብከቶች ይበቁኛል። የጸሎት ስብሰባዎችንም ሆነ ትምህርቶችን አልፈልግም» ሲል፣ ለቃሉ ፍላጎት እንደሌለው ያሳያል፤ ያም መጥፎ ምልክት ነው። በእሑድ ዙሪያ አጥር ሠርተህ የቀረውን ሳምንት ክፍት ብትተወው፣ የሰይጣን ከብቶች ገብተው ታላቅ ጥፋት ያደርሳሉ።

የመጽሐፍ ቅዱስ ንባብንና የክርስቲያናዊ ጭውውትን ቅጥር ለመጠበቅም ተጠንቀቅ። እግዚአብሔርን ከሚፈሩ ጋር ተወዳጅ። ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት አድርግ። በመንፈስ በረከት በፈተና ላይ ጠንካራ አጥር ትጠብቃለህ። ያለዚያ ፈተናዎች ወደ ነፍስህ ማሳዎች ገብተው መልካሙን ፍሬ ሁሉ ይበሉታል። ብዙዎች በእምነት በግልጽ የመመስከር የድንጋይ ቅጥር ለዕለት ተዕለት ሕይወት ማሳ ታላቅ መጠበቂያ አግኝተውበታል። የምናገረው እውነተኛ አማኞች ለሆናችሁ ለእናንተ ነው፤ የኢየሱስ ተከታይ መሆንን በግልጽ መታወቅና መታመን ብዙ ጊዜ ጠንካራ መጠበቂያ እንደ ሆነ ታውቃላችሁ።

በካምብሪጅሻየር ወደምትገኘው ወደ ትንሿ የላርክ ወንዝ ሄጄ በዚያ በጥምቀት ከክርስቶስ ጋር የተቀበርሁበትን ቀን ከቶ አልተጸጸትሁበትም — ከቶም አልጸጸትበትም። ይህን ሳደርግ የተከበሩ ወዳጆቼ ሁሉ ከያዙት አስተያየት ተቃራኒ አደረግሁ፤ ነገር ግን የግሪክኛውን አዲስ ኪዳን ለራሴ አንብቤ በእምነቴ ምስክርነት ላይ ተመሥርቼ በውኃ ውስጥ ጠልቄ ልጠመቅ ግድ እንደ ሆነብኝ ተሰማኝ፤ እንዲሁም ተጠመቅሁ። በዚያ ድርጊት ለዓለም እንዲህ ብዬ አወጅሁ፦ «ለአንተ ሞቻለሁ፤ በክርስቶስም ለአንተ ተቀብሬአለሁ፤ ከአሁን ጀምሮም በአዲስ ሕይወት እመላለስ ዘንድ ተስፋ አደርጋለሁ።»

ያን ዕለት፣ በእግዚአብሔር ጸጋ፣ ድል እስኪያደርግ ድረስ ሊዋጋ የቈረጠውንና ስለዚህም ማፈግፈግ እንዳይቻል ጀልባዎቹን ያቃጠለውን የጦር አዛዥ ስልት ተከተልሁ። በሰዎች ፊት ክርስቶስን በክብር መመስከር ሰውን በወሰኑ ውስጥ እንደሚጠብቅና ከመንገዱ ሊያስቱት የሚፈልጉትን እንደሚያርቅ እንደ እሾህ አጥር እንደ ሆነ አምናለሁ። በእርግጥ አጥር ብቻ ነው፤ የአረም ማሳን ቢከብብም ጥቅም የለውም፤ ስንዴ ሲበቅል ግን አጥር እጅግ አስፈላጊ ነው።

የጌታ ሆናችሁ ሳለ እንደ ወል መሬት ክፍት ሆናችሁ መኖር የምትችሉ የሚመስላችሁ ሆይ፣ እጅግ ተሳስታችኋል። ከዓለም የተለያችሁ ልትሆኑ፣ «ከመካከላቸው ውጡ፥ ተለዩም» የሚለውንም ድምፅ ልትታዘዙ ይገባችኋል (2ኛ ቆሮንቶስ 6:17)።

የመዳን ተስፋ ቃል በልቡ ለሚያምንና በአፉ ለሚመሰክር ነው (ሮሜ 10:9-10)። «እኔና ቤቴ ግን እግዚአብሔርን እናመልካለን» ብለህ በድፍረት ተናገር (ኢያሱ 24:15)። እንዲህ ባለ ምስክርነት ወደ ንጉሡ ጎዳና ትገባለህ፤ ራስህንም በመንገደኞች ጌታ ጥበቃ ሥር ታኖራለህ፤ እርሱም ይንከባከብሃል።

ያለዚያ ልታመነታ በምትችልበት ጊዜ ብዙ ጊዜ «የጌታ ስእለት በላዬ ነው፤ እንዴት ወደ ኋላ እመለሳለሁ?» ትላለህ። ስለዚህ እመክርሃለሁ፦ የድንጋዩን ቅጥር አቁመው፤ ጠብቀውም። በየትኛውም ስፍራ ፈርሶ ከሆነ እንደ ገና ገንባው። የኢየሱስ ተከታይ እንደ ሆንህና እንደዚያ መታወቅ እንደማታፍር በአካሄድህና በንግግርህ ግልጽ ይሁን።

እንደ እውነተኛ ወንዶችና ሴቶች ሃይማኖታዊ መርሆዎቻችሁን አጥብቃችሁ ያዙ። ለትርፍ ብላችሁ ወይም በማኅበረሰብ ዘንድ ለመከበር ብላችሁ ፈቀቅ አትበሉ። ሀብት ቅጥራችሁን እንዲያፈርስ አትፍቀዱ። ሰረገላቸውን ለማሳለፍ፣ ባለ ጠጎች ዓለማውያንንም ስለ ማዕረጋቸው ብለው ወደ ባልንጀርነታቸው ለመቀበል ሰፊ ክፍተት ያበጁ አንዳንዶችን አውቃለሁ። ሰዎችን ደስ ለማሰኘት መርሆን የሚተዉ በመጨረሻ የተናቁ ይሆናሉ፤ ታማኝ የሆነው ግን ከእግዚአብሔር ክብርን ይቀበላል። ይህን በእምነት ላይ የመጽናት አጥር ጠብቁ፤ በእርሱም ታላቅ በረከት ታገኛላችሁ።

ገና የሚጠቀስ ሌላ የድንጋይ ቅጥር አለ፤ እርሱም የባሕርይ ጽናት ነው። ቅዱስ እምነታችን ሰው ለክርስቶስ ቈራጥ እንዲሆንና የኃጢአት ልማዶችን በማስወገድ ጽኑ እንዲሆን ያስተምራል። «ቀኝ ዓይንህም ብታሰናክልህ አውጥተህ ከአንተ ጣላት» (ማቴዎስ 5:29)። በጨርቅ ሸፍናት አይልም።

«ቀኝ እጅህም ብታሰናክልህ ቆርጠህ ከአንተ ጣላት» (ማቴዎስ 5:30)። በመደገፊያ ጨርቅ አንጠልጥላት አይልም። እውነተኛ ሃይማኖት ሙሉ ነው። «ርኩስን አትንኩ» ይላል (2ኛ ቆሮንቶስ 6:17)።

ብዙዎች ግን በእግዚአብሔር መንገድ እጅግ ሰነፎች ስለ ሆኑ የራሳቸው ጽናት የላቸውም። ክፉ ባልንጀሮች ይፈትኗቸዋል፤ እነርሱም «እምቢ» ማለት አይችሉም። በተደጋጋሚ እምቢታ የተሠራ የድንጋይ ቅጥር ያስፈልጋቸዋል። ድንጋዮቹ እነሆ፦ «እምቢ። እምቢ። እምቢ።» የተለየህ ለመሆን ድፈር። ከክርስቶስ ጋር አጥብቀህ ለመጣበቅ ቍረጥ። በሕይወትህ ውስጥ ምንም ነገር — ምንም ያህል ትርፍ ወይም ደስታ ቢያስገኝ — የኢየሱስን ስም የሚያዋርድ ከሆነ እንዳትፈቅድ ጽኑ ውሳኔ አድርግ። በእውነት የማትወላውል፣ በቅድስና የማትበገር፣ በታማኝነት የማትናወጥ፣ በቸርነት የጸናህ፣ በቅንነትም የተተከልህ ሁን። የእግዚአብሔር ጸጋ እንደዚህ ያለውን አጥር በዙሪያህ ቢሠራ ሰይጣን እንኳ አውቆት «በዙሪያው አጥር አላጠርህለትምን?» ይላል (ኢዮብ 1:10)።

በቅጥሩ ላይ አሻግራችሁ እንድትመለከቱ ብዙ ጊዜ አቆየኋችሁ። አሁን ግን ወደ ውስጥ ገብታችሁ የፈረሰ ቅጥር የሚያስከትለውን ውጤት እንድታስቡ ልጋብዛችሁ።

በመጀመሪያ፣ ወሰኑ ይጠፋል። በጤናማ መርሆዎች፣ እግዚአብሔርን በመምሰል ልማዶች፣ በግልጽ ምስክርነትና በጽኑ ውሳኔ ይጠበቁ የነበሩት የመለያ መስመሮች ጠፍተዋል። አሁን ጥያቄው ይነሣል፦ ይህ ሰው ክርስቲያን ነው ወይስ አይደለም? አጥሩ እጅግ ስለ ፈረሰ የጌታ የሆነው የትኛው እንደ ሆነና እንደ ወል መሬት ክፍት ሆኖ የቀረው የትኛው እንደ ሆነ ራሱ አያውቅም። እርሱ ራሱ የንጉሡ ግዛት ክፍል ይሁን ወይም በዓለም አገዛዝ ሥር ያለ ጠፍ መሬት ብቻ ይሁን አያውቅም።

አጥሮች ሳይጠበቁ ሲቀሩ ይህ ይሆናል። ያ ሰው ወደ እግዚአብሔር ቀርቦ ቢኖር፣ በቅንነት ቢመላለስ፣ በቅዱስ ኑሮና በትዕግሥት በመጠበቅም የመንፈስን የበለጸገ መገኘት ቢደሰትበት ኖሮ ወሰኑ የት እንዳለ በትክክል ባወቀ ነበር። መሬቱ የቅዱሳን ሁሉ ደብር፣ ወይም የማንም ያልሆነው ምድር፣ ወይም ሰይጣን የሚገዛበት ግዛት ክፍል እንደ ሆነ ባወቀ ነበር።

ሞት በቀረበባት ጊዜ በሰይጣን የተጠቃች አንዲት ውድ አሮጊት ቅድስት ሰምቻለሁ። ጣቷን በዝግታ እያወዛወዘች «ተመርጫለሁ! ተመርጫለሁ! ተመርጫለሁ!» አለች። እንደ ተመረጠች ታውቅ ነበር፤ «ኢየሩሳሌምን የመረጠ እግዚአብሔር ይገሥጽህ» የሚለውንም ቃል አስታወሰች (ዘካርያስ 3:2)። ቅጥሩ በማሳው ዙሪያ ጸንቶ ሲቆም ዲያብሎስን ልንቃወምና «የጌታን ንብረት ተው። እኔ የክርስቶስ ነኝ እንጂ የአንተ አይደለሁም» ልንለው እንችላለን። እንደዚህ ለመናገር ወሰኑ ግልጽ እንዲሆንና «ወራሪዎች ሆይ፣ ተጠንቀቁ» ብለህ ማወጅ እንድትችል አጥሮቹን በጥንቃቄ መጠገን አለብህ። ለጠላት አንዲት ስንዝር እንኳ አትልቀቅ። ሊወጣበት ሲሞክር ቅጥሩን ከፍ አድርገው። የሚገባበት ክፍተት ከቶ አያግኝ።

ሁለተኛ፣ ቅጥሩ ሲወድቅ ጥበቃው ይጠፋል። የሰው ልብ አጥር ሲያጣ አሳቡ በከንቱነት ተራሮች ላይ ይቅበዘበዛል። አሳቦች እንደ በጎች መታጠር አለባቸው፤ ያለዚያ ይባዝናሉ።

ዳዊት «ከንቱ አሳብን ጠላሁ» አለ (መዝሙር 119:113)። ታካቾች ሰዎች ብዙ ከንቱ አሳብ አላቸው፤ ክፍተቱ ሁሉ ካልተደፈነና በሩ ሁሉ ካልተዘጋ ከንቱ አሳቦች እየተጣደፉ ይገባሉና። ቅዱስ ማሰላሰሎች፣ የሚያጽናኑ አሳቦች፣ የአምልኮ ናፍቆቶች፣ ከእግዚአብሔርም ጋር ያለ የጸጋ ኅብረት ቅጥሩ በስንፍና እንዲፈራርስ ብንተወው ይጠፋሉ።

መልካም ነገሮች ሲሄዱ ክፉ ነገሮች ይገባሉ። ቅጥሩ ሲፈርስ የሚያልፍ ሁሉ ግብዣ ያያል።

በሩ ክፍት ነው፤ እነርሱም ይገባሉ። ፍሬዎች አሉን? ይለቅሟቸዋል። በሕዝብ መናፈሻ ውስጥ እንዳሉ ይዘዋወራሉ፤ ማዕዘኑንም ሁሉ ይበረብራሉ። በልብህ ውስጥ ለኢየሱስ ብቻ የሆነ የተሰወረ ስፍራ አለን? ሰይጣንና ዓለም ይወሩታል። ለምን እንደነቃለን? ክፍተቶቹ ሰፊ ሆነው ሲከፈቱ የባዘነ እንስሳ ሁሉ ከሚበላው የበለጠ ይረግጣል፤ ያበላሻልም። እንዲሁም ልዩ ልዩ ክፉ ምኞትና አሳብ ባልተጠበቀች ነፍስ ላይ ይሰማራል።

ሆን ብለህ ወደ ፈተና የምትሄድ ከሆነ «ወደ ፈተና አታግባን» ብሎ መጸለይ ከንቱ ነው (ማቴዎስ 6:13)። እግዚአብሔር ወደ ፈተና አያገባህም፤ አንተ ግን ራስህን ልታገባ ትችላለህ። ራስህን ለክፉ ተጽዕኖዎች ብታጋልጥ የእግዚአብሔርን መንፈስ ታሳዝናለህ፤ እርሱም የሞኝነትህን ውጤት እንድታጭድ ይተውህ ይሆናል። አጥሩን ወዲያውኑ መጠገን የበለጠ ጥበብ አይሆንምን?

ገና ሌላ ውጤት አለ፤ መሬቱ ራሱ ሊጠፋ ይችላል። በእንግሊዝ የፈረሰ ቅጥር ባለቤትነትን አያስቀርም፤ በፍልስጤም ግን በኮረብቶች ጎን ያሉ ማሳዎች በእርከን ቅጥሮች ተይዘው ይቆዩ ነበር። እነዚያ ቅጥሮች ሲፈርሱ አፈሩ እርከን በእርከን ተንሸራቶ ይሄድ ነበር፤ የወይን ተክሎችና ዛፎችም አብረው ይሄዱ ነበር።

ከዚያም ዝናብ አፈሩን ፈጽሞ አጥቦ ይወስደው ነበር፤ ባዶ ዓለትም ብቻ ይቀር ነበር።

በመንፈሳዊውም እንዲሁ ነው። ሰው ራሱንና የእግዚአብሔርን ነገሮች ቸል ሊል ይችላል — ስለ አስተምህሮና ስለ ቅዱስ ኑሮ ግድ የለሽ እየሆነ — መልካም የማድረግ ኃይሉ እስኪጠፋ ድረስ። አእምሮው፣ ልቡና ኃይሉ የጠፉ ይመስላሉ። ነቢዩ «ኤፍሬምም ልብ እንደሌላት እንደ ሞኝ ርግብ ሆኖአል» አለ (ሆሴዕ 7:11)።

እንደዚህ ያሉ ሞኝ ርግቦች ብዙ ናቸው። በሃይማኖት የሚቀልድ ሰው በነፍሱ ይቀልዳል፤ ብዙም ሳይቆይ ቁም ነገር ማሰብም ሆነ ጠቃሚ አገልግሎት መስጠት የማይችል ይሆናል።

ስለዚህ በዚህ ክፉ ቀን ጸንታችሁ ቁሙ። የሃይማኖት አስተሳሰብ እንደ ጭቃ ተንሸራቶ ወደ አለማመን ሙት ባሕር ሲወርድ፣ በሕይወታችሁ፣ በእምነታችሁና በባሕርያችሁ ዙሪያ ጠንካራ ቅጥሮችን ገንቡ። «እንግዲህ … ቁሙ» (ኤፌሶን 6:14)፤ ሁሉንም ፈጽማችሁም አሁንም ቁሙ። «ታላቅ ብድራት ያለውን ድፍረታችሁን» እንዳትጥሉ (ዕብራውያን 10:35) መንፈስ ቅዱስ ሥር ያስይዛችሁ፤ ያጽናችሁም።

በመጨረሻም፣ ሰነፉን ሰው ላነቃው ልሞክር። የምትነሣበት ጊዜ ደርሷል። ፀሐይ ጠሉን አስቀድማ አድርቃዋለች። «ጥቂት ልተኛ» ትላለህ። ጥቂት ደግሞ ብትተኛ በሌላ ዓለም ዓይንህን እስክታነሣ ድረስ ላትነቃ ትችላለህ። አሁኑኑ ተነሥ። አልጋህ መቃብርህ ከመሆኑ በፊት ከእርሱ ዘልለህ ውረድ።

ልብህን ተመልከት። ቸልተኝነት ኃጢአቶች እንደ አረም እንዲበቅሉ ፈቅዷል። ዓለማዊ፣ ግድ የለሽና ደንታ ቢስ እስክትሆን ድረስ እግዚአብሔርንና ክርስቶስን ቸል ብለሃል። ከእናንተ አንዳንዶቻችሁ በአንድ ወቅት ቅዱሱን ስም ተሸክማችሁ ነበር፤ አሁን ግን ዓለምን ትመስላላችሁ። ቸል የተባሉ ቅጥሮችህን ውጤት መርምር። ራስህን ክርስቶስን በታማኝነት ከሚያገለግሉ — ምናልባት ድሆችና ያልተማሩ ከሆኑ — ትጉ አማኞች ጋር አወዳድር። ያን ሁሉ ስጦታህንና ዕድልህን ይዘህ የማይጠቅም ባሪያ ሆነሃል። ራስህን የምታነቃበት ጊዜ አልደረሰምን?

በኋላ ሊነቁ አስበው የነበሩትን ሌሎችን አስብ። አንዳንዶቹ በግልጽ ኃጢአት ወድቀው ክርስቶስን አዋርደዋል። ከአንተ ጥቂት ብቻ አልፈው ሄዱ። ልብህ ከእነርሱ ጋር አንድ ዓይነት ነው። በተመሳሳይ ፈተና ውስጥ እንደ እነርሱ ልትወድቅ ትችላለህ። ታካች የሆነ ክርስቲያን ነኝ ባይ ለማንኛውም ነገር የተዘጋጀ ነው። ሰነፍ ልብ ለዲያብሎስ ፍንጣሪዎች ደረቅ ጭራሮ ነው።

የጌታን የኢየሱስ ክርስቶስን መምጣት አስብ። ተኝተህ ያገኝሃልን? ፍርዱን አስብ። ጌታው ሲመለስ ስለ ባከነ ጊዜና ስላልተጠቀምህበት መክሊት ምን ምክንያት ታቀርባለህ?

አንተም ያልዳንህ ወዳጄ ሆይ፣ ስለ ነፍስህ ሳይገድህ በሕይወት ውስጥ ብትንሳፈፍ በእርግጥ ትጠፋለህ። «ጻድቅም በጭንቅ የሚድን ከሆነ ዓመፀኛውና ኃጢአተኛው ወዴት ይታይ ዘንድ አለው?»

(1ኛ ጴጥሮስ 4:18)። መዳን ሙሉ በሙሉ በጸጋ ነው፤ ጸጋ ግን ስንፍናንም ሆነ ግድ የለሽነትን አያስገኝም። ብርታትን፣ ቅንዓትን፣ ትጋትን፣ ጽናትንና ራስን መካድን ያስገኛል።

መንፈስ ቅዱስ በውስጣችን እንዲያድር እግዚአብሔር ይስጠን፤ ይኸውም ሁሉ በሥርዓት እንዲሆን፣ ኃጢአቶች ከልብ እንዲነቀሉ፣ ሰውም ሁሉ በሚቀድሰው ጸጋ በዝቅተኛ ቅጥር ሁሉ አጠገብ ከሚያደቡት አጥፊዎች እንዲጠበቅ ነው። ጌታ ሆይ፣ በምሕረትህ አስበን። በኃይልህ አጥረን። ለክፉ ከሚያጋልጠን ስንፍና ስለ ኢየሱስ ብለህ ጠብቀን። አሜን።