የሰነፉ ሰው እርሻ

«በሰነፍ ሰው እርሻ አጠገብ፣ አእምሮ በጐደለው ሰው የወይን ቦታ አጠገብ አለፍሁ፤ እነሆም፣ ሁሉ እሾህ ሞልቶበት ነበር፤ ሳማም መሬቱን ሸፍኖት ነበር፤ የድንጋይ ቅጥሩም ፈርሶ ነበር።

እኔም አየሁ፣ በልቤም አኖርሁት፤ ተመለከትሁ፣ ተግሣጽንም ተቀበልሁ።» — ምሳሌ 24:30-32 ሰሎሞን አንዳንድ ጊዜ የንግሥና ልብሱን አውልቆ፣ ከቤተ መንግሥቱ ሥርዓትና ወግ ርቆ፣ ማንም ሳያውቀው በገጠር ሲዘዋወር ደስ ይለው እንደ ነበር አያጠራጥርም። በእንደዚህ ያለ አንድ ጊዜም ከአገሩ ሰዎች የአንዱ የሆነችውን የአንዲት ትንሽ ርስት የፈረሰ ቅጥር አሻግሮ ተመለከተ። ይህች ርስት የታረሰ ማሳና የወይን ቦታ ነበረችበት። አንድ ጊዜ ብቻ ቢመለከታት ቸል ያላት የአንድ ሰነፍ ሰው መሆኗን አወቀ። አረሙ ጥቅጥቅ ብሎ በቅሎ መሬቱን ሁሉ ሸፍኖት ነበር። ሰሎሞንም ከዚህ ትዕይንት ተግሣጽን ተቀበለ። ሰዎች ብዙውን ጊዜ ጥበብን የሚማሩት አስቀድሞ ጥበብ ካላቸው ነው። የሠዓሊ ዓይን በመልክዓ ምድር ውስጥ ውበትን የሚያየው በአእምሮው ውስጥ ውበት ስላለ ነው። «ላለው ይሰጠዋልና ይበዛለትማል»፤ እንደዚህ ያለው ሰው ከእሾህና ከሳማ በተሸፈነ ማሳ እንኳ መከርን ያጭዳልና።

የአእምሮን ዓይን በመጠቀም ረገድ በሰውና በሰው መካከል ታላቅ ልዩነት አለ። የጸጥተኛ ዓይን መከር የተሰኘ መጽሐፍ አለኝ፤ መልካም መጽሐፍም ነው። የጸጥተኛ ዓይን መከር በሚገባ ከሚተዳደር እርሻ እንደሚሰበሰብ ሁሉ ከሰነፍ ሰው ማሳም ሊሰበሰብ ይችላል። ልጆች ሳለን ዓይን ያላቸውና ዓይን የሌላቸው የምትባል አንዲት ትንሽ ግጥም ተምረን ነበር። ብዙ እውነት ነበረባት። አንዳንድ ሰዎች ዓይን አላቸው፤ ግን አያዩም፤ ይህ ደግሞ ጭራሽ ዓይን ከሌለው ጋር አንድ ነው ማለት ይቻላል። ሌሎች ግን ተግሣጽን ለማግኘት ስል ዓይኖች አሏቸው። አንዳንዶች የሚመለከቱት ላዩን ብቻ ነው፤ ሌሎች ግን ውጫዊውን ቅርፊት ብቻ ሳይሆን በውጫዊ ነገሮች ውስጥ የተሰወረውን ሕያው የእውነት ፍሬ ያያሉ።

በየትኛውም ስፍራ ተግሣጽን ልናገኝ እንችላለን። ለመንፈሳዊ አእምሮ ሳማ የራሱ ጥቅም፣ አረምም የራሱ ትምህርት አለው። እሾህና አሜኬላ ኃጢአተኞችን ሰዎች ለማስተማር የታሰቡ አይደሉምን?

ኃጢአት ያደረገውን፣ በእግዚአብሔር ላይ የዓመፅን ዘር ስንዘራ የሚገኘውንም ዓይነት ምርት ሊያሳዩን ከምድር የሚበቅሉ አይደሉምን? ሰሎሞን «በሰነፍ ሰው እርሻ አጠገብ፣ አእምሮ በጐደለው ሰው የወይን ቦታ አጠገብ አለፍሁ» ይላል፤ «እኔም አየሁ፣ በልቤም አኖርሁት፤ ተመለከትሁ፣ ተግሣጽንም ተቀበልሁ።» የምታየውን ሁሉ በጥንቃቄ ለማሰብ ተጠንቀቅ፤ ያየኸውም በከንቱ አይቀርም።

በየቦታው መጻሕፍትንና ስብከቶችን ታገኛለህ — በምድርና በባሕር፣ በመሬትና በሰማያት። ከእያንዳንዱ ሕያው አውሬ፣ ወፍ፣ ዓሣና ነፍሳት፣ ከመሬት ከሚበቅለውም ጠቃሚም ሆነ የማይጠቅም ተክል ሁሉ ልትማር ትችላለህ። ከማንወዳቸው ነገሮችም ቢሆን ውድ ትምህርቶችን ልንሰበስብ እንችላለን። ሰሎሞን የወይን ቦታውን የሸፈኑትን እሾህና ሳማ በእርግጥ አላደነቃቸውም፤ ቢሆንም ከእነርሱ ተግሣጽን አገኘ። ብዙዎችን ሳማ ይለበልባቸዋል፤ በሳማ የሚማሩት ግን ጥቂቶች ናቸው። አንዳንዶችን ኵርንችት ይወጋቸዋል፤ እዚህ ግን በእርሱ የተሻለ ሰው የሆነ አንድ ሰው ነበረ። ጥበብ ከእሾህ ወይንን፣ ከሳማም በለስን የምትለቅምበት መንገድ አላት። የማያስደስቱና ጎጂ ከሚመስሉ ተክሎች መልካምን ታወጣለች።

ስለ እሾህ አታጕረምርም፤ ይልቁንም ከእርሱ ጥቅምን አግኝ። በሳማ ራስህን አታስለብልብ፤ አጥብቀህ ያዘው፤ ለነፍስህም ጤንነት ተጠቀምበት።

መከራና ችግር፣ ጭንቀትና ሁከት፣ ትንንሽ ብስጭቶችና ተስፋ መቍረጦች — ብትፈቅድላቸው ሁሉም ሊረዱህ ይችላሉ። እንደ ሰሎሞን አይተህ በጥንቃቄ አስባቸው — ተመልከታቸው፤ ተግሣጽንም ተቀበል። እኛ ግን አሁን በመጀመሪያ ሰሎሞን ስለ ሰነፍ ሰው የሰጠውን መግለጫ እናስባለን፤ እርሱም «አእምሮ የጐደለው ሰው» ነው። ሁለተኛ፣ ስለ ሰነፉ ሰው ማሳ የሰጠውን መግለጫ እናስተውላለን፦ «ሁሉ እሾህ ሞልቶበት ነበር፤ ሳማም መሬቱን ሸፍኖት ነበር።» እነዚህን ሁለት ነገሮች ካሰብን በኋላ ይህ ቸል የተባለ ማሳ የሚሰጠንን ተግሣጽ በመሰብሰብ እንደመድማለን።

በመጀመሪያ ሰሎሞን ስለ ታካች ሰው የሰጠውን መግለጫ አስብ። ሰሎሞን የምንቃወመው ሰው አይደለም፤ ታላቅ ጥበብ ነበረውና፤ የምሳሌን መጽሐፍም የጻፈው በመለኮታዊ መነሣሣት ነው። ሰሎሞን ሰነፍ ሰው «አእምሮ የጐደለው ሰው» ነው ይላል። ታካቹ ሰው ግን እንደዚያ አያስብም።

እጆቹን በኪሱ ይከትታል፤ ከሚያሳየው የራስ መተማመን የተነሣም የእንግሊዝ ባንክ ባለቤት ይመስልሃል። በራሱ ግምት እጅግ ጠቢብ ይመስላል፤ ሌሎችም አለኝ በሚለው ችሎታ እንዲደነቁ በሚያደርግ ሁኔታ ይንቀሳቀሳል። ይህን ጥበብ እንዴት እንዳገኘው መናገር ያስቸግራል። ለማሰብ ደክሞ አያውቅም። ወደ መደምደሚያ ዘሎ ይደርሳል ማለት አልችልም፤ ጭራሽ አይዘልምና፤ በስንፍና ቀስ ብሎ ይዘፈቅባቸዋል እንጂ። ቢሆንም ሁሉን እንደሚያውቅና ጉዳዮችን ሁሉ እንደ ፈታ ያምናል።

ማሰላሰል ለእርሱ ከአቅም በላይ የሆነ ድካም ነው። መማር ደግሞ ሊታገሠው ፈቅዶ የማያውቀው ነገር ነው።

ቢሆንም በተፈጥሮው ብልህ እንደ ሆነ ራሱን በማሰብ ደስ ይለዋል። አሁን ከሚያውቀው በላይ ማወቅ አይፈልግም፤ በራሱ አእምሮ በቂ ያውቃልና — በእውነቱ ግን ምንም አያውቅም።

ምሳሌው የሚያሞግስ አይደለም፤ ሰሎሞን ግን «አእምሮ የጐደለው ሰው» ብሎ በመጥራቱ ትክክል ነበር።

በዘመናዊው የጨዋነት ማኅበረሰብ አስተሳሰብ ይህ አነጋገር ምናልባት ጨካኝ ሊመስል ይችላል፤ በተለይም ሰውየው ማሳና የወይን ቦታ የነበረው ስለ ሆነ። አባባሉ እንደሚለው፦ «ፈረስና ላም ሲኖረኝ ሰው ሁሉ እንደምን አደርህ ይለኛል።»

መሬትና ንብረት ያለው ሰው ማስተዋል ጐድሎታል እንዴት ሊባል ይችላል? የሰው አእምሮ የሚለካው በሀብቱ እንደ ሆነ በብዛት አይታሰብምን? ሀብት ብዙ ጊዜ አለ ለሚባል ችሎታ ውዳሴን ያመጣል። የዓለም መንገድ እንደዚህ ነው።

የመጽሐፍ ቅዱስ መንገድ ግን አይደለም። ማሳና የወይን ቦታ ቢኖረውም ባይኖረውም፣ ሰነፍ ከሆነ ሞኝ ነው ይላል ሰሎሞን — ወይም በግልጽ ለማስቀመጥ፣ ከማስተዋል ባዶ የሆነ ሰው ነው።

ማስተዋል የተሳነው ብቻ ሳይሆን የማስተዋል ዓቅምም የለውም። ታካች ከሆነ ጭንቅላቱ ባዶ ነው። ጨዋ ሰው ተብሎ ይጠራ ይሆናል። የመሬት ባለቤት ሊሆን ይችላል። የወይን ቦታና ማሳ ሊኖረው ይችላል።

እነዚህ ንብረቶች ግን የተሻለ ሰው አያደርጉትም። እንዲያውም የባሰ ያደርጉታል፤ አእምሮ የጐደለው ሰው ስለ ሆነ ያለውን በአግባቡ ሊጠቀምበት አይችልምና።

ሰሎሞን ታካች ሰው አእምሮ የጐደለው መሆኑን እንዲህ በግልጽ ስለሚነግረን ደስ ብሎኛል፤ ይህ ጠቃሚ እውቀት ነውና። የጸጋን አስተምህሮዎች በሚገባ እንደ ተረዱ የሚያምኑ ሰዎችን አግኝቻለሁ። የቅዱሳንን መመረጥ፣ የእግዚአብሔርን አስቀድሞ መወሰን፣ የመለኮታዊውን ውሳኔ እርግጠኝነት፣ የመንፈስን ሥራ አስፈላጊነት፣ የእምነታችንንም ሕንፃ የሚገነቡትን የከበሩ አስተምህሮዎች ሁሉ በግልጽ ሊያብራሩ ይችሉ ነበር።

ነገር ግን ከእነዚህ እውነቶች ምንም የሚያደርጉት ነገር እንደሌለ ደመደሙ፤ ስለዚህም ሰነፎች ሆኑ።

ምንም አለማድረግ የሃይማኖት መግለጫቸው ሆነ። «እግዚአብሔር የራሱን ሥራ ይሠራል። መዳን ሁሉም በጸጋ ነው» እያሉ ሌሎች ለጌታ እንዲደክሙ እንኳ አያበረታቱም ነበር።

አሳባቸው ሰው ዝም ብሎ መጠበቅና ምንም አለማድረግ አለበት የሚል ነበር — ሰማያዊ ርዳታን እየተመኘ ዝም ብሎ መቀመጥ፣ ሣሩም እስከ ቍርጭምጭሚቱ ድረስ እንዲያድግ መተው። በእነርሱ አመለካከት ራስን ማነሣሣት በእግዚአብሔር ዘላለማዊ ዓላማ ውስጥ ጣልቃ መግባት ነው።

እንደዚህ ያለ ሰው ፊቱን አኮሣትሮ፣ ያረጀ ራሱን እየነቀነቀ፣ ነፍሳትን ለመማረክ በሚጥሩ ትጉ አማኞች ላይ በኀይለ ቃል ሲናገር አውቃለሁ። ወጣቶችን ተስፋ ሲያስቈርጥ፣ እንደ ከባድ የእንፋሎት መዶሻም ጤናማ አስተምህሮ የሌላቸውና አላዋቂዎች ብሎ በመጥራት ሲደቍሳቸው አይቻለሁ።

እንደዚህ ያለውን ግትር የአስተምህሮ ሰው ትችት እንዴት እንታገሣለን? ከዚህ ዐዋቂ ነኝ ባይና ነቃፊ ሰነፍ ሰው እንዴት እናመልጣለን? ሰሎሞን ለርዳታችን ደርሶ አእምሮ የጐደለው መሆኑን በመናገር ዝም ያሰኘዋል። ራሱን የትክክለኛ አስተምህሮ መለኪያ አድርጎ ሌሎችን ሁሉ ይፈርድ ይሆናል፤ ሰሎሞን ግን ሌላ መለኪያ ይጠቀማል፤ ማስተዋል ጐድሎታልም ይላል። አስተምህሮውን ያውቅ ይሆናል፤ በእውነት ግን አያስተውለውም። ቢያስተውለው ኖሮ የጸጋ አስተምህሮዎች እነዚያ አስተምህሮዎች የሚያውጁትን ጸጋ እንድንፈልግ እንደሚመሩን ባወቀ ነበር።

እግዚአብሔር ሲሠራ ስናይ፣ በእኛ ውስጥ የሚሠራው ሥራ ፈቶች እንድንሆን እንዳልሆነ እንማራለን፤ ይልቁንም «ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእናንተ የሚሠራ እግዚአብሔር» ነው (ፊልጵስዩስ 2:13)። እግዚአብሔር አንድን ሕዝብ አስቀድሞ መወሰኑ «እንመላለስበት ዘንድ እግዚአብሔር አስቀድሞ ያዘጋጀውን መልካሙን ሥራ ለማድረግ» እንደ ሾማቸው ያሳያል (ኤፌሶን 2:10)፤ ይህም ምስጋናውን ይገልጡ ዘንድ ነው። አንተም ሆንክ እኔ ከማንኛውም አስተምህሮ — ምንም ያህል እውነት ቢሆን — በእግዚአብሔር ነገሮች ሥራ ፈቶችና ግድ የለሾች ልንሆን እንችላለን የሚል መደምደሚያ ብናወጣ ማስተዋል ጐድሎናል። ወንጌልን አላግባብ እንጠቀምበታለን። ምግብ እንዲሆን የተሰጠውን ወስደን መርዝ እናደርገዋለን። ሰነፉ ሰው በሥራውም ታካች ይሁን ወይም ስለ ነፍሱ ግድ የለሽ፣ አእምሮ የጐደለው ሰው ነው።

እንደ አጠቃላይ ደንብ የሰውን ማስተዋል በጠቃሚ ተግባሩ ልንለካው እንችላለን። አንዳንዶች ራሳቸውን «የሠለጠኑ» ብለው ይጠራሉ፤ ነገር ግን ምንም ነገር አያለሙም። እኔ እንዳስተዋልሁት ብዙው የዘመኑ አሳብ ጢስ እንደ ሞላበት ጠርሙስ ነው — መልኩ ያስደምማል፤ ጠንካራ ነገር ግን አያስገኝም። መተንተን፣ መከራከር፣ ማጥራትና መቃወም የሚችሉ ሰዎች አሉ፤ በዚያው ጊዜ ግን መርዘኛው አረም በትልሙ ውስጥ ያድጋል፤ ማረሻውም ሥራ ፈትቶ ዝገት ይበላዋል። እውቀትህ፣ ሥልጣኔህ ወይም ትምህርትህ በገዛ ትውልድህ እግዚአብሔርን በተግባር እንድታገለግል ካልመራህ፣ ሰሎሞን ጥበብ የሚለውን ገና አልተማርህም። «መልካም እያደረገ… ዞረ» ተብሎ እንደ ተጻፈለት እንደ ብሩኩ — ሥጋ እንደ ለበሰው ጥበብ — አይደለህም (የሐዋርያት ሥራ 10:38)።

ሰነፍ ሰው «አባቴ እስከ ዛሬ ይሠራል እኔም ደግሞ እሠራለሁ» እንዳለው እንደ አዳኛችን አይደለም (ዮሐንስ 5:17)። እውነተኛ ጥበብ ተግባራዊ ናት። ባዶ ሥልጣኔ ግን መናገርና ንድፈ ሐሳብ መሰንዘር ብቻ ያውቃል።

ጥበብ ማሳዋን ታርሳለች። ጥበብ የወይን ቦታዋን ትኰተኵታለች። ጥበብ ሰብሏን ትጠብቃለች። ጥበብ ከሁሉም ነገር የተሻለውን ታወጣለች። ይህን የማያደርግ ሁሉ፣ የፈለገውን ያህል እውቀት አለኝ ቢል፣ አእምሮ የጐደለው ሰው ነው። ማስተዋል የጐደለው ለምንድን ነው? የማይጠቀምባቸው አጋጣሚዎች ስላሉት አይደለምን? ቀኑ መጥቶ እያለፈ ነው፤ እርሱ ግን ሰዓታቱ ያለ ዓላማ እንዲያመልጡ ይተዋቸዋል። እያንዳንዳችን ራሳችንን በቁም ነገር እንመርምር። ደቂቃዎቹ ሲያልፉ እየተጠቀምሁባቸው ነውን? ይህ ሰው የወይን ቦታ ነበረው፤ ግን አልኰተኰተውም። ማሳ ነበረው፤ ግን አላረሰውም። እኛስ አጋጣሚዎቻችንን እንጠቀምባቸዋለንን? እያንዳንዳችን እግዚአብሔርን የምናገለግልበት አንዳች ችሎታ አለን። እንጠቀምበታለንን?

ልጆቹ ከሆንን የማንጠቅምበት ቦታ አላስቀመጠንም። የሰጠንን ብርሃን የምናበራበት ስፍራ ሰጥቶናል፤ ትንሽ ሻማ ብቻ ቢሆንም እንኳ። እያበራን ነውን? «በውኃ ሁሉ አጠገብ» እንዘራለንን? ዘራችንን ማለዳ እንዘራለን፤ ማታም እጃችንን አንከለክልምን? (መክብብ 11:6) ካልሆነ የሰሎሞን ፍርድ ጸንቶ ይኖራል፦ ታካቹ አእምሮ የጐደለው ሰው ነው፤ ማስተዋል የራቀው ሰው ነው። ይህ ሰው ያልተጠቀመባቸው አጋጣሚዎች ነበሩት። ያልፈጸማቸው ግዴታዎችም ነበሩበት። እግዚአብሔር ለእያንዳንዱ እስራኤላዊ የመሬት ድርሻ በሰጠው ጊዜ ጠፍ ሆኖ እንዲቀር ሳይሆን እንዲታረስ ነበር።

እግዚአብሔር አዳምን በዔድን ገነት ባኖረው ጊዜ ውበቷን እንዲያደንቅ ብቻ ሳይሆን «ያበጃትና ይጠብቃት ዘንድ» ነበር (ዘፍጥረት 2:15)። እንደዚሁም የእያንዳንዱ እስራኤላዊ መሬት በታማኝ ድካም ሙሉ ፍሬያማነቱ ላይ እንዲደርስ ታስቦ ነበር። ባለቤትነት ኃላፊነትን አመጣ። ሰነፉ ሰው በዚያ ኃላፊነት ወደቀ፤ ስለዚህም ማስተዋል ጐደለው።

የአንተ ድርሻ ምንድን ነው? አባት ነህ? አሠሪ? ሠራተኛ? የወንጌል አገልጋይ? አስተማሪ? በእነዚህ ድርሻዎች ማሳዎችህና የወይን ቦታዎችህ አሉህ። በአግባቡ ካልተጠቀምህባቸው የኑሮህን ዓላማ ቸል ትላለህ፤ እግዚአብሔር ከሰጠህም ጥሪ ትጐድላለህ። ታካቹ ገበሬም ያልተጠቀመባቸው ችሎታዎች ነበሩት። ቢፈልግ ኖሮ መሬቱን ሊያርስ ይችል ነበር። ታሞ አልነበረም፤ በራሱ ምርጫ ሰነፍ ሆነ እንጂ።

እግዚአብሔር የሌለንን ከእኛ አይፈልግም። «እንዳለው መጠን የተወደደ ይሆናል እንጂ እንደሌለው መጠን አይደለም» (2ኛ ቆሮንቶስ 8:12)። ሁለት መክሊት ያለው ሰው አምስት እንዲያመጣ አይጠበቅበትም፤ ሁለቱን እንዲጠቀምባቸው ግን ይጠበቅበታል። ይህ ሰነፍ ሰው በግልጽ በዓቅሙ ውስጥ ያለውን ለመሞከር እንቢ አለ። የብዙዎች ችሎታ ተኝቶ ይኖራል። ሌሎች ደግሞ ስጦታዎቻቸውን ለሰጣቸው ሳይሆን ለራሳቸው ይጠቀሙባቸዋል። እግዚአብሔር መልካም የማድረግ ማንኛውንም ኃይል ሰጥቶን ከሆነ እንጠቀምበት። ይህ ዓለም የደከመና ክፉ ነው። በእንዲህ ያለ ጨለማ ውስጥ የብልጭልጭ ትልን ያህል ብርሃን እንኳ ልንሰውር አይገባንም። በስሕተት በተሞላ ዓለም ውስጥ አንዲትን የእውነት ቃል እንኳ ልንከለክል አይገባንም።

ድምፃችን ምንም ያህል ደካማ ቢሆን ለእውነትና ለጽድቅ እናንሣው። አጋጣሚዎችን ቸል በማለት፣ ግዴታዎችን በመተው፣ ችሎታዎቻችንንም ባለመጠቀም ማስተዋል የጐደለን አንሁን። በነፍስ ነገሮች ደግሞ ሰነፉ ሰው ይበልጥ አእምሮ የጐደለው ነው፤ ከሁሉ የላቀ ትኩረት በሚሹ ጉዳዮች ይቀልዳልና።

ልብህን ኰትኵተህ አታውቅምን? ማረሻው የነፍስህን ደረቅ አፈር ሰብሮ አያውቅምን? የቃሉ ዘር ተዘርቶ አያውቅምን — ወይስ ሥር አልሰደደም?

የናፍቆትን ለጋ ቡቃያዎች አጠጥተህ አታውቅምን? የኃጢአትን አረም ለመንቀል ሞክረህ አታውቅምን? በመስታወት ፊት ጊዜ እያጠፋህ ሰውነትህን ትንከባከባለህ፤ ነፍስህን ግን ቸል ትላለህ። ቶሎ ወደ አፈር የሚመለሰውን ሥጋ ታስጌጣለህ፤ ነፍስህ ግን ሳትታጠብና ሳትጠበቅ ትቀራለች። ይህ ከሁሉ የከፋ ሞኝነት ነው። የልቡን የወይን ቦታ በተመለከተ ሰነፍ የሆነ ሰው በእውነት አእምሮ የጐደለው ነው።

ክርስቲያን፣ በእውነት የዳንህ ሆነህ ሳለ በጌታ ሥራ ቸልተኛ ብትሆን ደግሞ ጥቂት ማስተዋል ብቻ እንዳለህ ታሳያለህ። የጠፉ ነፍሳትን አደጋ የምታውቅ ከሆንክ እነርሱን ለማዳን እንዴት አትተጋም? ጊዜ አይዘገይም። ሞት አይዘገይም። ሲኦል አይዘገይም። ሰይጣን ሥራ ፈት አይደለም። የጨለማ ኃይላት በሥራ ላይ ናቸው። ጌታ በወይን ቦታው ካስቀመጠን እንዴት ታካቾች ልንሆን እንችላለን? በእግዚአብሔር ወሰን በሌለው ፍቅር ድነን ከሆነ በአገልግሎቱ ያለንን ልንከፍል፣ ራሳችንንም እንኳ ልንከፍል አይገባንምን? የነገሮች ሥርዓት ራሱ የዳነ ሰው ትጉ እንዲሆን ይጠይቃል።

በአገልግሎት ታካች የሆነ ክርስቲያን የሚያጣውን አያውቅም። ከእግዚአብሔር ጋር ካለው ኅብረት እጅግ የበለጸገው ክፍል በሙሉ ልብ ራስን ለእግዚአብሔር መቀደስ ነው። አንዳንዶች ጭራሽ ሃይማኖት ይኑራቸው አይኑራቸው አጠራጣሪ የሚያደርግ ያህል ብቻ ሃይማኖት አላቸው። ትንሽ እግዚአብሔርን መምሰል ያሳያሉ፤ የመንፈስ ሥራ ማስረጃ ግን ጥቂት ነው። ክርስቶስን እንድናንጸባርቅ ተጠርተናል። ከዚህ ይልቅ አንዳንዶች በእርሱ ላይ ነቀፋን ያመጣሉ። ሰነፍ ሎሌዎችን ስናይ ጌታቸውም ግድ የለሽ መሆን አለበት ብለን እንገምታለን።

ዓለም ክርስቶስ ለመከራ ግድ የሌለው ወይም ቅንዓት የጐደለው እንደ ሆነ ከቶ አያስብ። እርሱን እናገለግላለን የሚሉት ሰዎች ሰነፎች ብቻ ከሆኑ ግን እንደዚያ ሊያስቡ ይችላሉ። ታካች ሰው በአገልግሎት የሚገኘውን ክብርና ደስታ ያጣል። እወደዋለሁ የሚለውን ዓላማ ያዋርዳል፤ ለሞት ትራሱም እሾህን ያዘጋጃል።

እንግዲህ ይህ የጸና ይሁን፦ ታካች ሰው፣ አገልጋይም ይሁን ዲያቆን ወይም ተራ ክርስቲያን፣ አእምሮ የጐደለው ሰው ነው።

አሁን ደግሞ ሁለተኛ የሰነፉን ሰው ማሳ እንመልከት፦ «በሰነፍ ሰው እርሻ አጠገብ፣ አእምሮ በጐደለው ሰው የወይን ቦታ አጠገብ አለፍሁ፤ እነሆም፣ ሁሉ እሾህ ሞልቶበት ነበር፤ ሳማም መሬቱን ሸፍኖት ነበር፤ የድንጋይ ቅጥሩም ፈርሶ ነበር።» (ምሳሌ 24:30-31) መሬት ምንጊዜም አንዳች ነገር ያበቅላል። ለማሳ ወይም ለወይን ቦታ የሚሆን አፈር አንድ ዓይነት ፍሬ ይሰጣል። እንደዚሁም ልባችንና የተጽዕኖአችን ክልሎች አንዳች ነገር ያበቅላሉ። ባዶ ሆነን ልንኖር አንችልም። ወይ መልካምን ወይ ክፉን እናደርጋለን።

በክርስቶስ ሥራ ሥራ ፈት ከሆንክ በዲያብሎስ ሥራ ተጠምደሃል። ሰነፉ ሰው በመተኛቱ ብቻ በማናቸውም ድካም ከሚቻለው በላይ እሾህን በሚገባ አለማ። ለክርስቶስ ስንዴ ካላፈራን ለእሳት ብቻ የሚሆን አረም እናበቅላለን። ነፍስ ለእግዚአብሔር ካልተኰተኰተች ተፈጥሮአዊ ፍሬዋን ታፈራለች።

ያ ተፈጥሮአዊ ፍሬ ምንድን ነው? ኃጢአትና መከራ። ልጆች ሳይታነጹ ቢተዉ ምን ያፈራሉ? አንዲት ከተማ ያለ ወንጌል ብትተው በእርሷ ምን ይበቅላል? ወንጀልና ብልሹነት። ሁልጊዜ መከር ይኖራል። ታካቾች ከሆንን ያ መከር ለእኛ ለራሳችን እንኳ የሚያሠቃይ ይሆናል። በእሾህ ላይ ተመችቶት የሚያርፍ ማንም የለም። አንተ ስትተኛ ሰይጣን ይዘራል። መልካሙን ዘር ብትከለክል እርሱ ክፉውን ዘር ያለ ስስት ይበትናል። ከዚያም ጸጸት ይመጣል፤ ምናልባትም ለዘላለም።

«እሾህንና አሜኬላን ታበቅልብሃለች» (ዘፍጥረት 3:18)። ብዙ ጊዜ ክፉው ቡቃያ እጅግ ይበዛል። መልካም መሬት ቸል ቢባል የተትረፈረፈ አረም ያበቅላል። ለእግዚአብሔር ብዙ ሊያደርግ ይችል የነበረ ሰው ሥራ ፈት ሆኖ ቢተው ብዙ ጉዳት ያደርሳል። ምርጡ ነገር ቸል ሲባል ከሁሉ የከፋ ይሆናል። መዳንን ብትፈልግ መንገዱን እንድታይ ጥረት መደረግ አለበት። መጥፋትን ብትፈልግ ግን የሚያስፈልገው ቸልተኝነት ብቻ ነው፦ «እኛስ እንዲህ ያለውን ታላቅ መዳን ቸል ብንለው፥ እንዴት እናመልጣለን?» (ዕብራውያን 2:3)። ሰነፉ ሰው «ጥቂት ልተኛ፥ ጥቂት ላንቀላፋ፥ ጥቂትም እጄን አጣጥፌ ላርፍ» ይላል (ምሳሌ 24:33)፤ እሾሁም ከቍጥር በላይ እየበዛ ብዙ መውጊያ ያዘጋጅለታል።

የሰነፉን ሰው የወይን ቦታ ስንመለከት እግዚአብሔርን የማይፈራውን ሰነፍ ሰው ልብ ደግሞ እንመልከት። ስለ ንስሐና ስለ እምነት ግድ የለውም። ስለ ነፍሱ ወይም ስለ ዘላለም በቁም ነገር ማሰብ ለእርሱ ከአቅም በላይ ድካም ነው። «ጥቂትም እጄን አጣጥፌ ላርፍ» እያለ ኑሮን ቀለል አድርጎ መያዝ ይመርጣል። በአእምሮውና በባሕርዩ ውስጥ የሚያድገው ምንድን ነው? ከእነዚህ መንፈሳዊ ሰነፎች በአንዳንዶቹ ስካርን፣ ርኵሰትን፣ ስግብግብነትን፣ ቍጣን፣ ትዕቢትን፣ ሌሎችንም ብዙ አሜኬላዎችና ሳማዎች ታያለህ። በሌሎች ደግሞ እንደዚህ ያሉት ግልጽ ኃጢአቶች በተከበረ አካባቢ በተገቱበት፣ ልዩ ልዩ የክፋት ዓይነቶችን ታገኛለህ። ልብ ባዶ ሆኖ ሊቀር አይችልም። ወይ ክርስቶስ ወይ ዲያብሎስ ይይዘዋል። ወዳጄ ሆይ፣ ለእግዚአብሔር ካልወሰንህ ገለልተኛ ሆነህ ልትቀር አትችልም። በዚህ ጦርነት እያንዳንዱ ሰው ወይ ከእግዚአብሔር ጋር ወይ በእርሱ ላይ ይቆማል።

እንደ ባዶ ወረቀት ሆነህ ልትቀር አትችልም። የሰይጣን ግልጽ የእጅ ጽሑፍ በላይህ አለ፤ ምልክቶቹን አታያቸውምን? ክርስቶስ ጸጋ የሞላበትን የራሱን ስም በገጹ ላይ ካልጻፈ በቀር የሰይጣን ፊርማ እንዳለ ይቀራል። «በግልጽ ኃጢአት አልኖርም፤ ግብረ ገብ ሰው ነኝ» ትል ይሆናል። ልብህን በጥንቃቄ ብትመረምር ግን በእግዚአብሔርና በመንገዶቹ ላይ ያለውን ጠላትነት ታያለህ። ሕጉን አትወድም፤ ልጁንም፣ ወንጌሉንም አትወድም። በልብህ ከእርሱ ተለይተሃል፤ በከንቱ አሳቦችና በተሳሳቱ ምኞቶች ተሞልተሃል።

መንፈሳዊ ሰነፍ ሆነህ ልብህን ሳታርስ እስከ ተውኸው ድረስ እነዚህ ያድጋሉ፣ ይበዛሉም። የእግዚአብሔር መንፈስ ያንቃህ። በቁም ነገርና በትጋት እንድታስብ ያነሣሣህ።

ያን ጊዜ እነዚህ ጎጂ ቡቃያዎች ከሥራቸው መነቀል እንዳለባቸው፣ ልብህ በኃጢአት ወቀሳ መታረስ እንዳለበት፣ ለታላቁ ገበሬም መከርን እስኪሰጥ ድረስ በመልካሙ የወንጌል ዘር መዘራት እንዳለበት ታያለህ። ወዳጄ ሆይ፣ በክርስቶስ የምታምን ከሆንክ፣ በተለይም ታካች ክርስቲያን ከሆንክ፣ ልብህን ደግሞ እንድመለከት ፍቀድልኝ። በዚያም ሳማና አሜኬላ እያደገ ይሆናል ብዬ እፈራለሁ። በቅርቡ «ላውቀው የምናፍቀው ነገር ይህ ነው» ብለህ ስትዘምር አልሰማሁህምን? ያ ጥያቄ ብዙ ጊዜ ያስጨንቅሃል፤ ጥርጣሬ በሥራ ፈት አእምሮዎች ውስጥ በቀላሉ ያድጋልና።

ጆን ዌስሊ በዕለት ማስታወሻው መዳኑን እንደ ተጠራጠረ ያነበብሁ አይመስለኝም። በጌታው መከር ውስጥ እጅግ ተጠምዶ ስለ ነበር አምላኩን አለመታመን ወደ አእምሮው እንኳ አልመጣለትም።

አንዳንድ ክርስቲያኖች ጥቂት እምነት ያላቸው የተሰጣቸውን የሰናፍጭ ቅንጣት ዘርተው ስለማያውቁ ነው።

እምነትህን ካልተጠቀምህበት እንዴት ሊያድግ ይችላል? እምነት በክርስቶስ አገልግሎት በትጋት ሲሠራ ሥር ይሰዳል፣ ይጠነክራል፣ በመጨረሻም ጥርጣሬን ያንቀዋል። ሌሎች ደግሞ በጨለማ ሥጋቶች ይሠቃያሉ። ቅር የሚላቸው፣ ቍጡዎች፣ ራስ ወዳዶችና አጕረምራሚዎች ይሆናሉ — ብዙ ጊዜም ሥራ ፈቶች ስለ ሆኑ ነው። በሰነፍ ሰው አትክልት ቦታ የሚያድጉት አረሞች እነዚህ ናቸው።

ሰነፍ አማኞች ምንም ነገር እስከማያስደስታቸው ድረስ ነጭናጮች ሲሆኑ አውቃለሁ። እጅግ ትጉ የሆነ ክርስቲያን እንኳ ሊያረካቸው አልቻለም። እጅግ አፍቃሪ የሆኑ አማኞች ፍቅራቸው ለእነርሱ በቂ ሆኖ አያውቅም። እጅግ ንቁ የሆነች ቤተ ክርስቲያን ትጋቷ በቂ ሆኖ አያውቅም። እግዚአብሔር በግልጽ በሚሠራበት ስፍራ እንኳ በሁሉ ስፍራ ነውር ይፈልጋሉ። ይህ የትችት፣ የክርክርና የማያቋርጥ ማጕረምረም መንፈስ መንፈሳዊ ስንፍና ባለበት ስፍራ በእርግጥ ከሚያድጉት ሳማዎች አንዱ ነው።

ልብህ ለእግዚአብሔር ፍሬ ካላፈራ፣ አንተንና ሌሎችን የሚጎዳውን በእርግጥ ያበቅላል።

እሾህ ብዙ ጊዜ መልካሙን ዘር ያንቀዋል፤ ነገር ግን መልካሙ ዘር እጅግ በዝቶ እሾሁን ሲያንቀው የተባረከ ነገር ነው። እግዚአብሔር አንዳንድ አማኞችን እጅግ ፍሬያማ እንዲሆኑ ስለሚያስችላቸው ሰይጣን እንክርዳድን ሲዘራ ሊያድግ አይችልም። መንፈስ ቅዱስ በልብ ውስጥ ያለውን ክፋት ስለሚያደክመው ከእንግዲህ አይገዛም። ታካች ከሆንህ የልብህን ማሳ መርምር፤ በምታየውም ነገር እዘን።

አሁን ደግሞ ቤትህን አስብ። ሰው የገዛ ቤተ ሰቡን ሳያለማ ሲቀር ከባድ ነገር ነው።

በመጀመሪያዎቹ ዘመኖቼ እሰብክባቸው ወደ ነበሩ መንደሮች ብዙ ጊዜ አብሮኝ የሚሄድ አንድ ሰው አውቅ ነበር። ስለ እርሱ ይበልጥ እስካወቅሁ ድረስ አብሮነቱን አደንቅ ነበር። በየምሽቱ በስብሰባዎች ላይ ይገኝ ነበር፤ ብዙ ልጆቹን ግን ቸል ይላቸው ነበር። አባታቸው ወደ ክርስቶስ ሊመራቸው ፈጽሞ ስላልፈለገ እግዚአብሔርን የማይፈሩ ወጣቶች ሆነው አደጉ። በቤት ውስጥ ቸልተኝነት ካለ በውጭ ያለ ቅንዓት ምን ይጠቅማል? «የራሴን የወይን ቦታ ግን አልጠበቅሁም» ማለት እንዴት ያሳዝናል! (መኃልየ መኃልይ 1:6)

ስለ እግዚአብሔር ልጆቹን ማስተማር እንቢ ያለ አንድ ሰው ሰምቼ ነበር፤ አእምሮአቸውን ወደ አንድ ወገን ማዘንበል አልፈለገም ነበርና። ሃይማኖታቸውን በኋላ ራሳቸው እንዲመርጡ መተውን መረጠ። ከወንዶች ልጆቹ አንዱ እጁ ተሰበረ፤ ሐኪሙ እጁን ሲጠግን ልጁ ይሳደብ ነበር። ሐኪሙም «ልጅህን ወደ መልካም ታዘነብለዋለህ ብለህ ፈራህ፤ ዲያብሎስ ግን እንደዚህ ያለ ማመንታት አልነበረውም» አለ። ማሳውን ለመልካም ሰብል እንዲሆን ማልማት ግዴታችን ነው፤ አለዚያ ቶሎ በአረም ይወረራል። ልጅን ወደ መልካም አሠልጥን፤ አለዚያ በተፈጥሮው ወደ ክፉ ይንሸራተታል። በቤቶች እንደ ሆነው በትምህርት ቤቶችም እንዲሁ ነው። በኋላ ይህችን ቤተ ክርስቲያን የተቀላቀለ አንድ ሰው በአንድ ወቅት አምላክ የለም ባይ ነበር። አለማመኑንም በከፊል በትምህርት ቤት ካሳለፈው ተሞክሮ ጋር ያያይዘው ነበር።

እሑድ እሑድ ልጆቹ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ አንዲት ቃል እንኳ በጭንቅ ሊሰሙ በማይችሉበት ሩቅ ሰገነት ላይ ታጉረው ይቀመጡ ነበር። ማለቂያ የሌላቸውን ጸሎቶች ይታገሡ ነበር፤ ልባቸውን የነካ ምንም ነገር ግን አልነበረም። በመጨረሻም ሃይማኖት እጅግ ስለ ሰለቸው ነፃ በወጣ ጊዜ ሊተወው ቈረጠ። የሰንበት ትምህርት ቤት አስተማሪዎች ሊጠነቀቁ ይገባቸዋል።

ክፍሎች ልጆች እሑድን ራሱን እስኪጠሉት ድረስ አሰልቺ ሊደረጉ ይችላሉ። ወጣት ልቦችን ወደ ክርስቶስ ሳያመጣ ጊዜ ሊባክን ይችላል።

አንዳንድ ክርስቲያን ወላጆች በጭካኔና በርኅራኄ ማጣት በፍቅር ፋንታ የቂም ዘርን ዘርተዋል። ልጆቻችን እኛን ብቻ ሳይሆን በሰማይ ያለውን አባታችንን እንዲወዱ በሚያደርግ ሁኔታ በመካከላቸው እንኑር። ልጆች የወላጆቻቸውን አርአያ ለመከተል እንዲመኙ ወላጆች ደስተኛና እውነተኛ እምነትን ያሳዩ። እምነት በቤት ውስጥ ካልገዛ ሁከትን፣ ትዕቢትን፣ ሞኝነትንና የክፉ ልማድ ጅማሬዎችን እናያለን። ቤትህ የሰነፍ ሰው ማሳ አይሁን። እያንዳንዱ ዲያቆን፣ የክፍል መሪና አገልጋይ በአደራ የተሰጠውን ማሳ ይመርምር። ኃላፊነታችንን ቸል ብንል ፍሬያማ ዛፎች ሊጠቀሙበት ይችሉ የነበረውን ስፍራ እንደሚይዙ መካን ዛፎች እንሆናለን። እውነተኛ አገልግሎት ካልሰጠን ከመርዳት ይልቅ እናደናቅፋለን። ይህን በቁም ነገር አስብ። ገለልተኛ ሆነህ ልትቀር አትችልም። ትርፍ ካላስገኘህ ኪሳራ ታመጣለህ። እግዚአብሔር የሚጠቅሙ ባሪያዎች እንድንሆን ይስጠን።

አሁን ደግሞ ሰፊውን የዓለምን ማሳ ተመልከት። እንዴት በእሾህ እንደ ተወረረ እይ። ሰፋፊ ግዛቶች በስሕተት፣ ባለማመንና በሐሰት ሃይማኖት ተሸፍነዋል። ዓለም በጭካኔ፣ በጭቈና፣ በርኵሰትና በመከራ ተሞልታለች። ይህ እስከ ምን ድረስ ቸልተኛ በሆነች ቤተ ክርስቲያን ምክንያት የመጣ ነው? ወደ ሁለት ሺህ የሚጠጉ ዓመታት አልፈዋል፤ ቢሆንም ብዙው የወይን ቦታ አሁንም በአረም እንደ ተወረረ ነው። ቤተ ክርስቲያን የሚስዮናዊ ሥራዋን ባቆመችበት ስፍራ ሁሉ ተዳክማለች። ምድረ በዳውን ማልማት ስታቆም ራሷ መካን ትሆናለች። ቤተ ክርስቲያን ባለፉት ምዕተ ዓመታት ምን እንዳደረገች ከመጠየቅ ይልቅ እኛ አሁን ምን እንደምናደርግ እንጠይቅ።

ሰፋፊ ማሳዎች ሳይነኩ ቀርተው ሳሉ ያንኑ መሬት ደጋግመን ማረሳችንን እንቀጥላለንን? እግዚአብሔር ከስንፍናችን ያንቃን። አለዚያ ዘገባው «በታካቿ ቤተ ክርስቲያን እርሻ አጠገብ አለፍሁ፤ እነሆም፣ ሁሉ እሾህ ሞልቶበት ነበር» ሊሆን ይችላል። በዚህ ውስጥ ትምህርት አለ። የሰው ተፈጥሮ ለራሱ ቢተው እሾህንና ሳማን ብቻ ያበቅላል። ከጸጋ ውጭ ያፈራነው ይህንኑ ብቻ በሆነ ነበር። አሁን መልካም ፍሬ የምናፈራ ከሆነ ይህ ፈጽሞ በጸጋ ነው። እንግዲያስ የጸጋን ፍሬ በሕይወታችን እናሳይ። ቀድሞ ኃጢአትን ካገለገልንበት ትጋት ባነሰ ክርስቶስን እናገለግላለንን? ለቀድሞ ምኞቶቻችን ከሠዋነው ያነሰ ለእርሱ እንሠዋለንን? መንፈስ ቅዱስ በእኛ ውስጥ የተትረፈረፈ ፍሬ ያፍራ።

ያለ ተግባር የሚቀሩ መልካም ሐሳቦች ከንቱ መሆናቸውንም እንማራለን። ይህ ሰው አንድ ቀን በትጋት ሊሠራ ሁልጊዜ ያስብ ነበር። «ጥቂት ልተኛ፥ ጥቂት ላንቀላፋ፥ ጥቂትም እጄን አጣጥፌ ላርፍ» ይል ነበር (ምሳሌ 24:33)። ትንሽ ማዘግየት ብቻ — ከዚያ በኋላ ይጀምራል። ያ ቀን ግን ከቶ አልመጣም። ብዙዎች ቁም ነገር ያላቸውን ስብከቶች ይሰማሉ፤ ምላሽ ለመስጠትም ያስባሉ። «አንድ ቀን» ወደ እግዚአብሔር ለመመለስ ያስባሉ። አንዳንዶች ለአርባ ዓመት አዘግይተዋል። መቼ ትመለሳለህ? «ከመሞቴ በፊት» ትላለህ። እስከ መጨረሻው ሰዓትህ ድረስ ታዘገየዋለህን? ይህ ጥበብ ነውን? በድንገት ልትሞት ትችላለህ። ሕይወት የማይታመን ነው። ከትንንሽ ማዘግየቶች ተጠንቀቅ። እስካሁን በቂ ጊዜ አባክነሃል። አሁኑኑ ወስን። መንፈስ ቅዱስ ወደ ውሳኔ ያድርስህ።

ሰነፉ ሰው «ትንሽ ተጨማሪ እንቅልፍ ብተኛ አትቃወመኝም፣ አይደል?» ይላል። «ቶሎ ቀሰቀስኸኝ። የምለምንህ ሌላ ትንሽ ሸለብታ ብቻ ነው።» «ወዳጄ ሆይ፣ ጠዋቱ እኮ ገፍቷል።» እርሱም «ትንሽ እንደ ረፈደ አውቃለሁ፤ ግን ሌላ ትንሽ ሸለብ ብል ብዙም አይረፍድም» ብሎ ይመልሳል። እንደ ገና ቀስቅሰኸው እኩለ ቀን መሆኑን ትነግረዋለህ። እርሱም «ይህ የቀኑ እጅግ ሞቃት ጊዜ ነው፤ ተነሥቼ ብሆን ኖሮ ወደ ሶፋው ሄጄ ከፀሐዩ ሙቀት ትንሽ ባረፍሁ ነበር ብዬ እገምታለሁ» ይላል። ሊመሽ ሲል በሩን ታንኳኳለህ፤ እርሱም «አሁን መነሣት ምንም ጥቅም የለውም፤ ቀኑ ሊያልቅ ደርሷልና» ብሎ ይጮኻል።

በአረም የተወረረውን ማሳውንና አረም የሞላበትን የወይን ቦታውን ታስታውሰዋለህ፤ እርሱም «አዎ፣ መነሣት እንዳለብኝ አውቃለሁ» ብሎ ይመልሳል። ራሱን አራግፎ «ሰዓቱ እስኪመታ ብጠብቅ ብዙም የሚጎዳ አይመስለኝም። ሌላ አንድ ወይም ሁለት ደቂቃ ልረፍ» ይላል።

ከአልጋው ጋር እንደ ተጣበቀ ነው፤ በሕይወት ሳለ ሞቷል፤ በስንፍናው ተቀብሯል። ለዘላለም መተኛት ቢችል ኖሮ ይተኛ ነበር፤ ግን አይችልም፤ የፍርድ ቀን ይቀሰቅሰዋልና። «በሲኦልም በሥቃይ ሳለ አሻቅቦ…» ተብሎ ተጽፏል (ሉቃስ 16:23)። እናንተ መንፈሳዊ ሰነፎች ከዚያ በፊት እንድትነቁ እግዚአብሔር ይስጣችሁ፤ ነገር ግን በጊዜ ራሳችሁን ካላነቃችሁ አትነቁም፤ «እነሆ፥ የተወደደው ሰዓት አሁን ነው፤ እነሆ፥ የመዳን ቀን አሁን ነው» (2ኛ ቆሮንቶስ 6:2)። አሁን ካልሆነም ምናልባት ከቶ ላይሆን ይችላል።

ነገ የሚገኘው በሞኞች የቀን መቍጠሪያ ውስጥ ብቻ ነው፤ ዛሬ ግን የጠቢብ ሰው ጊዜ፣ የቸሩ አምላካችን የተመረጠ ወቅት ነው። መንፈስ ቅዱስ ይህችን ያለችውን ሰዓት እንድትይዙ ይምራችሁ፤ በክርስቶስ ኢየሱስ በማመን ወዲያውኑ ራሳችሁን ለጌታ እንድትሰጡ፣ ከዚያም ከወይን ቦታው— «ፈጥናችሁ ንቀሉ፣ ያለ ጥቅም ከጤናማ ተክሎች፣ የአፈሩን ልምላሜ የሚመጡትን፣ እነዚያን ክፉ አረሞች።»