መውቃት

«ጥቁሩ አዝሙድ በመውቂያ መሣሪያ አይወቃም፥ የጋሪም መንኰራኵር በከሙን ላይ አይዞርም፤ ነገር ግን ጥቁሩ አዝሙድ በዱላ፥ ከሙኑም በበትር ይወቃል። እህልም ለእንጀራ ይፈጫል፤ እህሉን ለዘላለም አይወቃውምና፥ በጋሪውም መንኰራኵር አይሰብረውም፥ በፈረሰኞቹም አያደቅቀውም» (ኢሳይያስ 28:27-28)።

የእርሻን ጥበብ ለሰው ያስተማረው እግዚአብሔር ነው። ይህ ትምህርት ባይሰጠው ኖሮ ሰው ጥበቡን ፈልጎ እስኪያገኘው ድረስ በራብ ባለቀ ነበር። ስለዚህ ጌታ ከዔድን ገነት ባስወጣው ጊዜ በእርሻ ሥራ የመጀመሪያ ደረጃ የሆነ ትምህርት በመጠኑ ሰጠው። ነቢዩ እንደሚል፦ «አምላኩ በማስተዋል ይመክረዋል፥ ያስተምረውማል» (ኢሳይያስ 28:26)። እግዚአብሔር ሰውን ማረስን፣ ጓሉን መሰባበርን፣ ልዩ ልዩ ዓይነት እህል መዝራትንና የተለያዩትን የዘር ዓይነቶች መውቃትን አስተምሮታል።

የምሥራቁ ገበሬ ዛሬ እኛ እንደምናደርገው በማሽን ሊወቃ አይችልም ነበር፤ በአሠራሩ ግን ብልሃተኛና ጥንቁቅ ነበር። አንዳንድ ጊዜ እህሉን ከጭዱ ለመለየት ከባድ መሣሪያ በእህሉ ላይ ይጐተት ነበር። በመጀመሪያው ሐረግ «የመውቂያ መሣሪያ» የተባለው ይህ ነው፤ «እነሆ፥ ጥርስ ያለው የተሳለ የመውቂያ መሣሪያ አደረግሁህ» (ኢሳይያስ 41:15) በሚለውም ክፍል የታሰበው እንዲሁ ነው። ይህ የመውቂያ ጣውላ በማይኖርበት ጊዜ ደግሞ ብዙውን ጊዜ የገጠር ጋሪን ከባድና ጠንካራ መንኰራኵር በጭዱ ላይ ያንከባልሉ ነበር።

የሚቀጥለው ዓረፍተ ነገር የሚያመለክተው ይህንኑ ነው፦ «የጋሪም መንኰራኵር በከሙን ላይ አይዞርም።»

የእኛን ከሚመስሉ መውቂያዎችም ነበሯቸው፤ እንደ እንስላልና ከሙን ላሉት ይበልጥ ትንንሽ ዘሮች ደግሞ ተራ ዱላ ወይም ቀጭን በትር ይጠቀሙ ነበር፦ «ጥቁሩ አዝሙድ በዱላ፥ ከሙኑም በበትር ይወቃል።»

ስለ መውቃት የተሟላ ጥናት የምናቀርብበት ጊዜም ስፍራም ይህ አይደለም። ስለ ጉዳዩ የሚያስፈልገውን መረጃ ሁሉ የሚሰጡ ተገቢ መጻሕፍት አሉ። የምሳሌው ትርጉም ግን ይህ ነው፦ እግዚአብሔር ገበሬዎች በመውቃት ጊዜ የተለያዩትን የእህል ዓይነቶች እንዲለዩ እንዳስተማራቸው ሁሉ፣ እርሱ ራሱም ወሰን በሌለው ጥበቡ ከተለያዩ ዓይነት ሰዎች ጋር በማስተዋል ይሠራል። ሁላችንም በተለያየ ሁኔታ የተሠራን ስለ ሆንን ሁላችንን በአንድ ዓይነት መንገድ አይፈትነንም። ሁሉንም በአንድ ዓይነት የኃጢአት ወቀሳ ጭንቀት ውስጥ አያሳልፍም፤ ሁላችንም በአንድ መጠን በፍርሃት አንወቃም። ለሁሉም አንድ ዓይነት የቤተሰብ ወይም የአካል መከራ አይሰጥም፤ አንዱ በበትር መመታት ብቻ ሊያመልጥ ይችላል፤ ሌላው ደግሞ በከባድ መከራ ውስጥ የፈረሶችን ኮቴ የሚያህል ይደርስበታል።

ርእሳችን ይህ ነው፦ መውቃት — በመጀመሪያ፣ የዘር ዓይነቶች ሁሉ ያስፈልጋቸዋል፤ ሁለተኛ፣ በማስተዋል ይደረጋል፤ ሦስተኛ፣ ለዘላለም አይቀጥልም፤ ጥቅሱ እንደሚል፦ «እህልም ለእንጀራ ይፈጫል፤ እህሉን ለዘላለም አይወቃውምና፥ በጋሪውም መንኰራኵር አይሰብረውም፥ በፈረሰኞቹም አያደቅቀውም» (ኢሳይያስ 28:28)።

አንደኛ፦ በመጀመሪያ፣ ሁላችንም መወቃት ያስፈልገናል። አንዳንዶች ኃጢአት የለብንም የሚል የሞኝነት ትምክህት አላቸው፤ ነገር ግን ራሳቸውን ያስታሉ፥ እውነትም በእነርሱ ውስጥ የለም። ከሰዎች ሁሉ የሚበልጡት እንኳ ቢበዛ ሰዎች ብቻ ናቸው። ሰዎች ስለ ሆኑ ፍጹማን አይደሉም፤ ድካምም ከብቦአቸው ይኖራሉ። እህልን የመውቃት ዓላማው ምንድር ነው? ከጭዱና ከገለባው ለመለየት አይደለምን?

ከሰዎች ሁሉ የሚበልጡት እንኳ አሁንም በመጠኑ ገለባ አለባቸው። በአውድማው ላይ ያለው ሁሉ እህል አይደለም። በደስታ ወደ ጎተራ በሚገቡት በእነዚያ ወርቃማ ነዶዎች ውስጥ እንኳ ያለው ሁሉ እህል አይደለም። ስንዴ እንኳ በአንድ ወቅት ያስፈልገው ከነበረው ጭድ ጋር ተያይዞአል። በአውድማው ላይም እንኳ ቅርፊቱ በቅንጣቱ ዙሪያ ተጣብቆ ይኖራል። ከሰዎች ሁሉ ይበልጥ ቅዱሳን የሆኑት እንኳ ትርፍ የሆነ፣ መወገድ ያለበት አንዳች ነገር አላቸው። ማድረግ የሚገባንን በመተው ወይም የማይገባንን በማድረግ እንበድላለን — በመንፈስ፣ በዓላማ፣ በቅንዓት ወይም በማስተዋል።

ከአንድ ስሕተት ብናመልጥ ብዙ ጊዜ በተቃራኒው እንወድቃለን። ሥራችን ከመሥራታችን በፊት ትክክል ቢሆን እንኳ በአሠራሩ ልንሳሳት ወይም ከዚያ በኋላ ልንታበይ እንችላለን። ኃጢአት በፊት ለፊቱ በር ቢዘጋበት በጓሮው በር ይሞክራል፣ በመስኮት ይንጠላጠላል፣ ወይም በጭስ መውጫው ይወርዳል። በራሳቸው ውስጥ ሊያዩት የማይችሉት ብዙውን ጊዜ በጢሱ የታወሩ ናቸው። በኃጢአት እጅግ ተዘፍቀው ስለሚኖሩ ዝናብ እየዘነበ መሆኑን እንኳ አያውቁም። እኔ እንዳስተዋልሁት የጥንት የሃይማኖት ሊቃውንት ፍጹም ፍጹም ብለው የሚጠሩትን ሰው እስከ ዛሬ አላገኘሁም። በሁሉ ረገድ ሙሉ የሆነ ሰው በሰማይ እንጂ በዚህ በወደቀ ዓለም ለማየት የምጠብቀው ፍጡር አይደለም። ሁላችንም አውድማው ሊፈጽመው የታሰበውን መንጻትና መጥራት እንፈልጋለን።

መውቃት ደግሞ በመልካሙ እህልና በቅርፊቱ መካከል ያለውን ትስስር ያላላል። እርግጥ ነው፣ እህሉ ከቅርፊቱ በቀላሉ የሚላቀቅ ቢሆን መነቅነቅ ብቻ በበቃው ነበር። ዱላ፣ በትር፣ ይልቁንም የፈረሶች ኮቴ ወይም የጋሪ መንኰራኵር ባላስፈለገ ነበር። ችግሩ ግን ይህ ነው፦ ነፍሳችን በትቢያ ውስጥ መጋደም ብቻ አይደለም — ከትቢያው ጋር ተጣብቃለች። በወደቀው የሰው ተፈጥሮና በዓለም ውስጥ ባለው ክፋት መካከል የሚያስፈራ መቀራረብ አለ፤ ይህም ውል በቀላሉ አይፈርስም። በልባችን ሐሰተኛውን መንገድ ሁሉ እንጠላለን፤ ሆኖም በኀዘን እንዲህ ብለን እንመሰክራለን፦ «የማልወደውን ክፉን ነገር አደርጋለሁና ዳሩ ግን የምወደውን በጎውን ነገር አላደርገውም።» (ሮሜ 7:19)። አንዳንድ ጊዜ መንፈሳችን እግዚአብሔርን በብርቱ ይናፍቃል፤ ቅዱስ ፈቃድም አለ፤ ሆኖም በጎውን የምናደርግበትን መንገድ አናገኝም። ሥጋና ደም በራሳቸው ኃጢአት ባይሆኑም ወደ ኃጢአት የሚያዘነብሉ ዝንባሌዎችና ድካሞች አሏቸው። ፍላጎቶች ወደ ምኞት እንዲያድጉ ጥቂት መነሣሣት ብቻ ይበቃቸዋል። ንጉሡ ውበታችንን በሚወድድበት ጊዜ እንኳ ወገናችንንና የአባታችንን ቤት መርሳት ቀላል አይደለም። መናው ገና በአፋችን ሳለ እንግዳው ተፈጥሮአችን ግብፅንና የሥጋውን ምንቸት ያስታውሳል። ሁላችንም የተወለድነው በክፋት ቤት ውስጥ ነው፤ አንዳንዶቻችን በበደል ጭን ላይ ያደግን ነን፤ የመጀመሪያ ባልንጀሮቻችንም የቍጣ ልጆች ነበሩ። በአጥንት ውስጥ የተወለደ ነገር ከሥጋ ለማውጣት ያስቸግራል።

መውቃት የምድራዊ ነገሮችን ይዞታችንን ለማላላትና ከክፋት ለመለየት ያገለግላል። ይህም መለኮታዊ እጅን ይጠይቃል፤ መውቃትንም ፍሬያማ የሚያደርገው ከእግዚአብሔር ጸጋ በቀር ሌላ ምንም አይደለም። ነፍስ ከኃጢአት ጋር መጣበቋን ስታቆም፣ ኃጢአትም ደስታን ወይም እርካታን መስጠቱን ሲያቆም፣ አንዳች ነገር ተፈጽሞአል። ሆኖም እህሉ ከቅርፊቱ ፈጽሞ እስኪለይ ድረስ መውቃት እንደማይጠናቀቅ ሁሉ፣ የእግዚአብሔር ሕዝብ የክፋትን ዓይነት ሁሉ እስኪተዉና በደልን ሁሉ እስኪጸየፉ ድረስ ቅጣትና ተግሣጽ አይጠናቀቁም።

ከጭዱና ከገለባው ፈጽመን በተለየን ጊዜ መውቂያው ያርፋል። አንዳንዶቻችንን ወደዚያ ምልክት ለማቅረብ ብዙ መውቃት አስፈልጎአል፤ ፈጽመን ከመለየታችን በፊትም ብዙ ተጨማሪ ከባድ ምቶች ሊወድቁ ይችላሉ። አንዳንድ ኃጢአቶች በመንፈሳዊ ሕይወታችን መጀመሪያ ላይ በእግዚአብሔር ጸጋ በቀላሉ ይወገዳሉ፤ እነርሱ ከሄዱ በኋላ ግን ሌላ የክፋት ንብርብር ይገለጣል፤ ሂደቱም ይደገማል። ከኃጢአት ጋር ያለንን ቁርኝት ፈጽሞ ማስወገድ የመንፈስ ቅዱስን መለኮታዊ ብልሃትና ኃይል ብቻ ይጠይቃል።

መውቃት ለጥቅም አስፈላጊ ነው፤ ስንዴው እንዲያገለግል ከቅርፊቱ ነፃ መውጣት አለበት። እግዚአብሔርን ልናከብርና ሌሎችን ልንባርክ የምንችለው ቅዱስና ያለ ተንኮል ነውርም የሌለበት ከኃጢአተኞችም የተለየ በመሆን ብቻ ነው።

አንተ የጌታ አውድማ እህል ሆይ፣ መመታትና መፈጨት አለብህ፤ አለዚያ እንደማይረባ ነገር ትጠፋለህ!

የላቀ ጥቅም ብዙውን ጊዜ ከላቀ መከራ ጋር ይመጣል። እንዲህ ያለ ከኃጢአት መለየት ከሌለ ወደ ጎተራ ልንሰበሰብ አንችልም። የእግዚአብሔር ንጹሕ ስንዴ በገለባ መርከስ የለበትም።

የሚያረክስ ምንም ነገር ወደ ሰማይ ሊገባ አይችልም፤ ስለዚህ ለዘላለማዊ ብፅዕናና ፍጽምና ጕድለት ሁሉ መወገድ አለበት። አሁንም እንኳ በየዕለቱ ከኃጢአት ካልዳንን ከአብ ጋር እውነተኛ ኅብረት ሊኖረን አይችልም።

ከእኛ አንዳንዶቻችን ዛሬ ቅጣትን እየተቀበልን በአውድማው ላይ ተጋድመን ሊሆን ይችላል። ታዲያ ምን ይሁን? ደስ ይበለን፤ ይህ በእግዚአብሔር ዘንድ ያለንን ዋጋ ያሳያልና። ስንዴው «ከባዱ ጣውላ በላዬ አለፈ፤ ስለዚህ ገበሬው ስለ እኔ ግድ የለውም» ብሎ ቢጮኽ፣ እንዲህ ብለን እንመልስለት ነበር፦ ገበሬው ጣውላውን የሚጐትተው በውዱ ስንዴ ላይ ብቻ ነው እንጂ በአረሙ ላይ አይደለም። ስንዴውን ስለሚያከብረው በጥብቅ ይይዘዋል፤ አይራራለትምም። በመከራህ ምክንያት እግዚአብሔር ይጠላኛል ብለህ አትፍረድ፤ ይልቁንም በእያንዳንዱ ምት እንደሚያከብርህ ተመልከት። ጌታ እንደሚል፦ «ከምድር ወገኖች ሁሉ እናንተን ብቻ አወቅሁ፤ ስለዚህ ስለ ኃጢአታችሁ ሁሉ እቀጣችኋለሁ» (አሞጽ 3:2)። ክርስቶስ ለሕዝቡ ፍጹም ስርየትን ስላደረገ እግዚአብሔር እንደ ዳኛ አይቀጣንም፤ ልጆቹ ስለ ሆንን ግን እንደ አባት ይገሥጸናል። በምሳሌው ፍጹማን እንዲያደርጋቸውና ከቅድስናው እንድንካፈል ልጆቹን በፍቅር ያነጥራቸዋል።

«ከበትሩ በታች አሳልፌ ወደ ቃል ኪዳኑ አገባቸዋለሁ» (ሕዝቅኤል 20:37)። «እነሆ፥ አንጥሬሃለሁ፥ ነገር ግን እንደ ብር አይደለም፤ በመከራ እቶን መረጥሁህ» (ኢሳይያስ 48:10)።

በምታየውና በሚሰማህ ሳይሆን በእምነት ፍረድ። መውቃት የስንዴን ዋጋ እንደሚያሳይ ሁሉ፣ መከራም እግዚአብሔር በሕዝቡ ደስ እንደሚሰኝ ያሳያል። መውቃት ርኩሰትን እንደሚገልጥ ሁሉ፣ መከራም ክርስቲያኑ አሁን ያለበትን ጕድለት ያመለክታል። ከክፋት ነፃ ብንሆን ኖሮ ቅጣት ባላስፈለገ ነበር።

በሰማይ የመውቂያ ድምፅ ፈጽሞ አይሰማም፤ በዚያ መውቃት የለምና — ፍጹም የተቀደሱት ያሉበት ጎተራ ብቻ ነው እንጂ። የመውቂያው መሣሪያ የሚያዋርድ ምልክት ነው፤ እስከ ተሰማንም ድረስ ከወደቀው ተፈጥሮ ጭድና ገለባ ገና ነፃ እንዳልሆንን አውቀን ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችንን ልናዋርድ ይገባናል።

በሌላ በኩል ደግሞ መሣሪያው የወደፊት ፍጽምናችን ትንቢት ነው። የማይወድቅ ተግሣጽ ከእግዚአብሔር እጅ እየተቀበልን ነው፤ በብልሃቱና በጥበቡ ከኃጢአት ቅርፊት ፈጽመን እንድናለን። የዱላውን ምት ይሰማናል፤ ሆኖም ለረጅም ጊዜ ከከበበን ክፋት በእውነት እየተለየን ነው፤ አንድ ቀንም ንጹሓንና ፍጹማን እንሆናለን። ወደ ኃጢአት የሚያዘነብል ዝንባሌ ሁሉ ይወገዳል። «ስንፍና በሕፃን ልብ ታስሮአል፤ የተግሣጽ በትር ግን ከእርሱ ያርቀዋል» (ምሳሌ 22:15)። እኛ ራሳችን ፍጹማን ሳንሆን በድሀውና በተወሰነው ቅጣታችን በልጆቻችን ላይ የምንሳካ ከሆነ፣ ለመናፍስት አባት በቅዱሱ ተግሣጹ ለእርሱ እንድንኖር እንዴት አብልጦ አያደርገን? እህሉ የመውቂያውን አስፈላጊ ጥቅም ቢያስተውል የወቃዩን ሥራ በደስታ በተቀበለ ነበር።

መከራ ወዴት እንደሚያመራ ስለምናውቅ በእርሱ ደስ ይበለን፤ ለሂደቱም በደስታ ራሳችንን እናስገዛ። መወቃት ያስፈልገናል፤ በእግዚአብሔር ፊት ያለንን ዋጋ ያረጋግጣል፤ ጕድለታችንን የሚያመለክት ቢሆንም የመጨረሻ መንጻታችንን ያረጋግጣል።

ሁለተኛ፦ የእግዚአብሔር መውቃት በታላቅ ማስተዋል ይደረጋል፦ «ጥቁሩ አዝሙድ በመውቂያ መሣሪያ አይወቃም።» ኬክን ለማጣፈጥ የሚያገለግለው ትንሹ ምስኪን ጥቁር አዝሙድ በከባድ ጣውላ አይደቀቅም፤ እንዲህ ያለ ሻካራ አያያዝ ያጠፋዋልና። «የጋሪም መንኰራኵር በከሙን ላይ አይዞርም»፤ ይህች ትንሽ ዘር — ምናልባትም ካራዌይ የሚባለው ቅመም — በእንደዚያ ያለ ክብደት ትደቅቃለች። ጥቁሩ አዝሙድ ከአገዳው የሚለየው «በዱላ» በመወቃት ነው፤ ከሙኑም የሚያስፈልገው የበትር ንክኪ ብቻ ነው። ገበሬው ለስሶቹ ዘሮች ገር የሆነ ዘዴ ይጠቀማል፤ ለጠንካሮቹ እህሎች ደግሞ ጠንከር ያለውን ሂደት ያስቀምጣል። እዚህ ያለውን መንፈሳዊ ትምህርት አስብ።

ወንድሜ ሆይ፣ የአንተም የእኔም መውቃት በእግዚአብሔር እጅ እንዳለ አስብ። ቅጣታችን ለአገልጋዮች ወይም ለጠላቶች አልተተወም፦ «በጌታ እንገሠጻለን!» (ዕብራውያን 12:6)። ታላቁ ገበሬ ራሱ ሠራተኞቹን ይመራል፤ እነርሱ ጥበብ ካዘዘቻቸው በቀር ጊዜውንም አካሄዱንም አያውቁምና። መንኰራኵሩን በከሙን ላይ ያዞሩ ወይም ስንዴን በዱላ ለመውቃት ይሞክሩ ነበር። የእግዚአብሔር አገልጋዮች እነዚህን ሁለቱንም ሞኝነቶች ሲሞክሩ አይቻለሁ፦ ደካሞችንና ስሶችን ሲያደቅቁ፣ ጠንካራ ተግሣጽ የሚያስፈልጋቸውን ደግሞ በልስላሴ ሲይዙ። አንዳንድ አገልጋዮች፣ ሽማግሌዎችና እግዚአብሔርን የሚፈሩ ወንዶችና ሴቶች ፈሪ በሆኑ ነፍሳት ላይ ሻካሮች ናቸው፤ ሆኖም ልባቸው እውነተኛ የሆኑትን ያጠፋሉ ብለን መፍራት አያስፈልገንም፤ ጌታ የመረጣቸውን ከእንደዚህ ያለ የተሳሳተ ጭካኔ ይጠብቃቸዋልና። ይህ እንዴት ያጽናናል! ዛሬ ብዙዎች ቢችሉ ስሶቹን አድቅቀው ዱቄት ባደረጓቸው ነበር።

ጌታ ለሰው እንዳልተወን ሁሉ ለዲያብሎስም አልተወንም። ሰይጣን እንደ ስንዴ ሊያበጥረን ይችላል፤ እንደ ጥቁር አዝሙድ ግን ሊወቃን አይችልም። በርኩስ እስትንፋሱ ገለባውን ሊያበርር ይችላል፤ የጌታን እህል ግን አያስተዳድርም፦ «እግዚአብሔር ጻድቃንን ይደግፋል» (መዝሙር 37:17)። ከመግቦት የሚመጣ አንድም ምት ለአጋጣሚ አልተተወም። ጌታ ጊዜውን፣ መጠኑንና ስፍራውን ይወስናል። መለኮታዊው ውሳኔ ምንም ነገር በጥርጣሬ አይተውም፤ ከሁሉ የላቀ ፍቅር እጅግ ትንንሽ የሆኑትን ሁኔታዎች እንኳ ይገዛል። የመውቂያውን ጣውላ ጥርሶች፣ የፈረሶችን መርገጥ ወይም ገር የሆኑ ንክኪዎችን ብንታገሥ፣ ሁሉም በማይሳሳት ጥበብ የተወሰነ ነው። ይህ የተጨነቁትን ያጽናና።

ደግሞም ለመውቃታችን የሚያገለግሉት መሣሪያዎች በታላቁ ገበሬ የተመረጡ መሆናቸውን አስተውል። የምሥራቁ ገበሬ ብዙ መሣሪያዎች እንዳሉት ሁሉ አምላካችንም እንዲሁ አሉት። ደስ የሚያሰኝ የመውቃት ዓይነት የለም፤ እያንዳንዱም ለሚታገሠው ሰው የሚጠላ ይመስላል። «ከዚህ መከራ በቀር ማንኛውንም ልሸከም እችል ነበር» ወይም «ጠላትስ ቢሆን በታገሥሁ ነበር» እንላለን። ምናልባት ከሙኑ የፈረስ ኮቴ ከበትሩ ይልቅ ገር ይሆን ነበር ብሎ በሞኝነት ያስብ ይሆናል፤ ጥቁሩ አዝሙድም ከዱላው ይልቅ መንኰራኵሩን ይመርጥ ይሆናል። ደግነቱ ምርጫው ፍጹም አድርጎ ለሚፈርድ ለእርሱ ተትቶአል። እኛ ምን ልናውቅ እንችላለን? አንዲት እናት «ወይ!» ብላ ትጮኻለች፤ «ድህነትን ልሸከም እችል ነበር፤ ልጄን ማጣት ግን ከአቅሜ በላይ ነው!» ሌላው ደግሞ «ሀብቴን ሁሉ ባጣ ግድ አልነበረኝም፤ ስሜ መጥፋቱ ግን እስከ ልቤ ድረስ ይወጋኛል» ብሎ ያለቅሳል። በቅጣት ውስጥ ራሳችንን ደስ ልናሰኝ አንችልም። በአጎቴ ዘንድ ትምህርት ቤት ሳለሁ መግረፊያ በትር ፈልጌ ማምጣት ነበረብኝ፤ የሚገረፈውን ሰው ደስ የሚያሰኝ በትር አንድም ጊዜ መርጬ አላውቅም።

ወይ በጣም ቀጭን ወይ በጣም ወፍራም ነበር፤ በሚቀጥለው ጊዜም ካልተሳካልኝ እንደምቀጣ ተዛተብኝ። የእግዚአብሔር ልጆች የሚገሥጻቸውን በትር ይወዱታል ብዬ ፈጽሞ እንዳልጠብቅ ተማርሁ። በምሳሌዬ ፈገግ ትል ይሆናል፤ ሆኖም አንተ ራስህ «ጌታ ሆይ፣ ከዚህ በቀር ማንኛውንም መከራ» እያልህ ስትጮኽ ራስህን ልታገኘው ትችላለህ። መከራዎች እምብዛም ደስ የሚያሰኙ አይደሉም፤ በእርግጥም ጠቃሚ መድኃኒት ሁሉ ማለት ይቻላል የሚመር ነው፤ ፍቱን ቀዶ ሕክምናም ሁሉ ማለት ይቻላል የሚያም ነው። ማንኛውም መከራ ለጊዜው ደስ የሚያሰኝ አይደለም፤ ሆኖም ትክክል ነው፤ ምሬቱም ቢኖር ትክክል ነው።

ደግሞም እግዚአብሔር ስፍራውን እንደሚመርጥ አስተውል። የምሥራቅ ገበሬዎች ለስንዴ ወይም ለገብስ ሰፋፊ አውድማዎች አሏቸው፤ ከቤቱ አጠገብ ግን የጓሮ ዘሮች በጥንቃቄ የሚወቁባቸው ከተጠቀጠቀ ጭቃ ወይም ከሲሚንቶ የተሠሩ ትናንሽ ክቦችን አይቻለሁ። አንዳንድ ቅዱሳን በተራው ኑሮ መከራ አይደርስባቸውም፤ ነገር ግን በውስጠኛው መንፈሳቸው ኀዘንን ይሸከማሉ፤ በትንሽና በግል አውድማ ላይ ይወቃሉ፤ ውጤቱ ግን ያንሳል ማለት አይደለም። መከራዎቻችንን ራሳችን ልንመርጥ የምንችል ይመስል በጌታ ውሳኔ ላይ ማመፅ እንዴት ሞኝነት ነው! «እንደ አሳብህ ይሆን ዘንድ ይገባልን?» እህሉ ወቃዩን ይሾማልን? ልጅስ በትሩን ይመርጣልን?

እነዚህን ጉዳዮች ለላቀው ጥበብ ተዋቸው። አንዳንዶች ስለ ጊዜው ያማርራሉ፦ በወጣትነት ሽባ መሆን፣ በእርጅና መደኽየት፣ ወይም ትንንሽ ልጆች እያሉ መበለት መሆን። ሆኖም ጥበብ አለበት። ሐኪም መድኃኒቱ እንዲሠራ መጠኑን እንደሚያዘጋጅ ሁሉ፣ ጌታም እርሱ የሚያዘጋጀውን ጽዋ መቼ መጠጣት እንዳለብን ያውቃል። አንድ ውድ ቅዱስ በእርጅናው መከራን ይታገሣል፤ እኔ ልከልለው ብወድም የሰማዩ አባታችን ከሁሉ የተሻለውን ያውቃል። መሣሪያው፣ ስፍራው፣ መጠኑ፣ ጊዜውና ዓላማው በማይሳሳት ፍቅር የተወሰኑ ናቸው።

ጥቅሱ የመውቃትንም ገደብ ያሳያል። ገበሬው የሚመታው ዘሩን ለመለየት ነው እንጂ ለማጥፋት አይደለም። መንኰራኵሩ አይፈጭም፤ የፈረሱም ኮቴ አያደቅቅም። ከሙኑን ሳያደቅቀው ከቅርፊቱ ያወጣዋል። እንዲሁም ጌታ ቅጣትን ሁሉ በልክ ይሰፍራል። የተፈተንህ ወዳጄ ሆይ፣ አይዞህ፦ እንደሚያስፈልግህ እንጂ እንደሚገባህ አትቀጣም። መከራ የሚመጣው ልትሸከመው በምትችለው መጠን ነው። ስንዴው መንኰራኵሩ ሊሰማው ይችላል፤ ጥቁሩ አዝሙድ ግን ከዱላ የሚከብድ ምንም ነገር አይሸከምም። ማንም ቅዱስ ከልክ በላይ አይፈተንም፤ እያንዳንዱ ምት በርኅሩኅ ጥበብ የተገደበ ነው።

ይህን በጸጥታ ሲያሰላስሉ መናገር ቀላል ነው፤ ከመውቂያው በታች ሆኖ ግን ይከብዳል። ሆኖም በሕመምና በአእምሮ ጭንቀት ውስጥ ይህን ተለማምጃለሁ። ስለ መከራዎቼ እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ፤ ጥበቡን ከቶ አልተጠራጠርሁም። ታላቁ ገበሬ ከቅርፊቱ እንዴት እንደሚለየን ያውቃል፤ ዘዴውም ለዘላለም ምስጋና ይገባዋል።

የእግዚአብሔር ገደብ ፍጹም መሆኑ ያጽናናል፦ «ለሰዎች ስድስት መከራ ቢወሰን፣ ሰባት አይደርስባቸውም።

እግዚአብሔር አሥር መከራ ቢወስን፣ አሥራ አንድ አይሆኑም።»

ሕጉ አንድ ሲጎድል አርባ ግርፋት ፈቀደ፤ በግርፋታችን ሁሉ ያ «አንድ ሲጎድል» የሚለው ይገለጣል። እግዚአብሔር ኀዘንን የሚያበዛው ቀድሞ የተሰጡት መጠኖች ስላልሠሩ ነው፤ ከተወሰነው ቍጥር በላይ አንዲት ምት ሊጨምርብን የሚችል ኃይል የለም። ጌታ በቅዱሳኑ ስሜት ፈጽሞ አይጫወትም። «ከልቡ አያስጨንቅም» (ሰቆቃወ ኤርምያስ 3:33)። አላስፈላጊ የሆነ ምት አንድም አይሰጥም።

ገበሬው መውቃቱን በመገደብ የሚያሳየውን ጥበብ እግዚአብሔር በኀዘን ላይ ገደብ በማበጀቱ የሚያሳየው ጥበብ እጅግ ይበልጠዋል። አንዳንዶች የሚታገሡት ጥቂት ነው፤ ምናልባት ከድካማቸው የተነሣ ይሆናል። ስስ ዘሮች መመታት የለባቸውም፤ ሰውነታቸው የደከመ ቅዱሳንም በሻካራ አይያዙም። ምናልባት አእምሮአቸው ስስ ይሆናል፤ ሌሎች በቀላሉ የሚሸከሙት ለእነርሱ ገዳይ ይሆን ነበር፤ እነርሱም እንደ እግዚአብሔር ዓይን ብሌን ይጠበቃሉ።

ከመከራ ነፃ ከሆንህ አትለምነው። አንድ ወንድም ምንም ችግር ስላልነበረበት በቅርቡ ተጨንቆ ነበር፤ እኔም «እስከቻልህ ድረስ ደስ ይበልህ» አልሁት። መገረፍን የሚለምን ሞኝ ልጅ ብቻ ነው። አንዳንድ ገሮችና የሚያበሩ ቅዱሳን ከጨካኝ አያያዝ ይጠበቃሉ፤ አያስፈልጋቸውም፤ ሊሸከሙትም አይችሉም። ታዲያ ለምን ትመኘዋለህ?

ሌሎች ደግሞ ከባድ ጫናን ይታገሣሉ። ሆኖም ለላቀ ጥቅም የታሰቡ የላቁ እህሎች ከሆኑ አይቈጩ። ለእንጀራ የሚሆነው እህል ከፈረስ እግርና ከጋሪ መንኰራኵር በታች ማለፍ አለበት፤ እጅግ ጠቃሚዎቹ እጅግ ጠንካራውን ሂደት ማለፍ አለባቸው። ከመካከላችን «ምነው ማርቲን ሉተር ወይም እንደ እርሱ ክቡር በሆንሁ!» የማይል ማን አለ? ሆኖም ከውጫዊ አደጋዎቹ በተጨማሪ ውስጣዊ መከራዎቹ ማንም ሊሸከማቸው የማይመኛቸው ነበሩ።

የሰይጣንን ፈተናዎችና ተስፋ መቍረጥን ተጋፈጠ፤ የግጭትን ማዕበሎች አቋርጦ ከተጓዘ በኋላ ተሰብሮና እየተንቀጠቀጠ ተጋደመ።

እኛ የምናየው በሕዝብ ፊት ያሉትን ጀግኖች ብቻ ነው እንጂ በስውር የሚደርስባቸውን መከራ አይደለም፤ ለእንጀራ የሚሆነው እህል ይፈጫል፤ ሌሎችን የሚያጽናኑትም ብዙውን ጊዜ ከሁሉ ይበልጥ መከራን የሚቀበሉ ናቸው። በማንም አትቅና፤ ትክክል እንዲሆኑ እንዴት እንደ ተወቁ አታውቅምና።

እግዚአብሔር በመቅጣት ውስጥ ማስተዋልን ይጠቀማል፤ እኛም ከሌሎች ጋር እንዲሁ እናድርግ። ለልጆች ገሮች ሁኑ፤ ወንድሞችን በርኅራኄ ገሥጹ። በስስ ዘር ላይ ፈረሶችን አትንዱ። አስታውሱ፦ ከሙን በበትር ይወቃል እንጂ በመንኰራኵር አይደቀቅም። ምናልባት በትሩን ይበልጥ ጠቢባን ለሆኑ እጆች ተዉ፤ ዝሩ፤ መውቃቱንም ለሽማግሌዎች ተዉ።

በእግዚአብሔር ማስተዋል እንታመን። ከመከራ ለማምለጥ አትፈልግ። ስትጸልይ «ነገር ግን የእኔ ፈቃድ አይሁን» በል። ገለባህን በፈቃደኝነት ተለየው። ከመውቂያው ለማምለጥ ከቅርፊቱ ፈጥነህ ተለይ፦ «ከመካከላቸው ውጡ» (2ኛ ቆሮንቶስ 6:17)። ከኃጢአትና ከኃጢአተኞች ተለይ፤ ሂደቱ ፈጥኖ ይፈጸማል። እግዚአብሔር ጠቢባን ያድርገን!

ሦስተኛ፦ መውቃቱ ለዘላለም አይቀጥልም። ዘመናችንን ሁሉ አይይዝም፦ «እህልም ለእንጀራ ይፈጫል፤ እህሉን ለዘላለም አይወቃውም» (ኢሳይያስ 28:28)። «ለጥቂት ጊዜ ተውሁሽ፤ በታላቅ ምሕረት ግን እሰበስብሻለሁ» (ኢሳይያስ 54:7)። «ሁልጊዜ አይወቅስም፥ ለዘላለምም አይቈጣም» (መዝሙር 103:9)። «ልቅሶ በማታ ይታደራል፤ በጥዋት ግን ደስታ ይሆናል» (መዝሙር 30:5)። እናንተ የኀዘን ሴቶች ልጆች ሆይ፣ ደስ ይበላችሁ፤ እናንተ የትካዜ ወንዶች ልጆች ሆይ፣ ተጽናኑ፤ በእግዚአብሔር ተስፋ አድርጉ፤ ገና ታመሰግኑታላችሁና። ዝናቡ ሁልጊዜ አይዘንብም፤ ደመናትም ሁልጊዜ አይመለሱም፤ ኀዘንና ትካዜ ይሸሻሉ። መውቃት ዓመቱን ሙሉ አያስፈልግም፤ አብዛኛውን ጊዜ መውቂያው ያርፋል። ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ! የተሰደደውን ገና ወደ ቤቱ ይመልሰዋል።

ከሁሉም በላይ መከራ ለዘላለም አይቀጥልም። አውድማም የመውቂያ ጣውላም ወደሌለበት ወደ ተሻለ ዓለም በቅርቡ እንወሰዳለን። አንዳንድ ጊዜ የአዋጅ ነጋሪውን ጥሪ እሰማለሁ፦ «ተነሡ፥ እንሂድ! ጫማችሁን አጥብቁ፥ ፈረሳችሁን ጫኑ! ሰፈሩንና ጦርነቱን ትታችሁ በድል አድራጊነት ተመለሱ!» ሌሊቱ አልፎአል፥ ቀኑም ቀርቦአል። ቀኑ በተራሮች ላይ ይቀድዳል። የዘላለም ቀን ይመጣል። ኑ፥ እንጀራችሁን በደስታ ብሉ፤ በደስተኛ ልብም ገስግሱ፤ ወተትና ማር የምታፈስሰው ምድር ቀርባለች። ቀኑ እስኪነጋ ድረስ በታላቁ ገበሬ ፈቃድ ጽኑ፤ ጌታም በእናንተ ራሱን ያክብር። አሜን።