በጎተራ ያለ ስንዴ

«ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ።» — ማቴዎስ 13:30 «ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ።» ያን ጊዜ የሰው ልጅ ዓላማ ይፈጸማል። እርሱ መልካም ዘርን ዘራ፤ በመጨረሻም ጎተራው በዚያው ዘር ይሞላለታል። ተስፋ አትቍረጥ — ክርስቶስ አያፍርም። «ስለ ነፍሱ ድካም ያያል፥ ይረካማል።» የከበረ ዘር ይዞ እያለቀሰ ወጣ፤ ነዶውን ተሸክሞ ግን በደስታ ይመለሳል።

«ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ»፤ ያን ጊዜ የሰይጣን ዕቅድ ይከሽፋል። ጠላት መጥቶ የሐሰቱ ስንዴ እውነተኛውን ያጠፋዋል ወይም ክፉኛ ይጐዳዋል ብሎ ተስፋ በማድረግ በስንዴው መካከል እንክርዳድን ዘራ፤ በመጨረሻ ግን ከሸፈበት፤ ስንዴው በስሎ ለመከር ደርሶአልና። የክርስቶስ ጎተራ ይሞላል፤ እንክርዳዱ ስንዴውን አያንቀውም። ክፉውም ይዋረዳል።

ስንዴውን በመሰብሰቡ ሥራ መልካሞቹ መላእክት ይሠራሉ፤ «አጫጆችም መላእክት ናቸው»። ይህም የታላቁን ክፉ መልአክ ሽንፈት ጎላ አድርጎ ያሳያል። እርሱ መከሩን ለማበላሸት እየሞከረ እንክርዳድን ይዘራል፤ ስለዚህ መልካሞቹ መላእክት የእርሱን ውድቀት እንዲያከብሩና በእግዚአብሔር ሥራ መከናወን ከጌታቸው ጋር ደስ እንዲላቸው ይላካሉ። ሰይጣን ከጣልቃ ገብነቱ የሚያተርፈው እጅግ ጥቂት ነው፤ በጥረቱ ሁሉ ይሰናከላል፤ በዚህም «በሆድህ ትሄዳለህ፥ አፈርንም ትበላለህ» የሚለው ማስጠንቀቂያ ይፈጸማል።

ለመላእክት ሥራ በመስጠቱ እኛ የምናውቃቸው አስተዋይ ፍጥረታት ሁሉ ወደ ጸጋ ሥራ ይሳባሉ፤ በክፋትም ይሁን በአክብሮታዊ ፍርሃት፣ ቤዛነት ሁሉንም ያነሣሣል። የእግዚአብሔር ድንቅ ሥራዎች ለሁሉ ይገለጣሉ፤ እነዚህ ነገሮች በስውር አይደረጉምና።

ብዙ ጊዜ መላእክትን እንረሳለን። ለእኛ ያላቸውን ርኅሩኅ አሳቢነት ቸል አንበል፤ ጌታ በንስሐችን ደስ ሲለው ይመለከታሉ፤ ከእርሱም ጋር ደስ ይላቸዋል።

እነርሱ ጠባቂዎቻችንና የጌታ የምሕረት መልእክተኞች ናቸው፤ እንዳንሰናከል ይደግፉናል፤ በምንሞትበትም ጊዜ ወደ ጌታችን ፊት ይሸከሙናል። ከደስታዎቻችን አንዱ ቍጥር ከሌለው የመላእክት ሠራዊት ጋር አንድ ወገን መሆናችን ነው፤ በፍቅር እናስባቸው።

አሁን ከጽሑፌ ጋር በጥብቅ ተጣብቄ ቃል በቃል ለማለት በሚቻል ሁኔታ እሰብካለሁ። ጽሑፉ የሚጀምረው «ግን» በሚለው ቃል ነው፤ ያም የመለየት ቃል ነው።

እንክርዳዱና ስንዴው የመከር ጊዜ እስኪደርስ ድረስ በአንድነት እንደሚያድጉ አስተውሉ። ከእንክርዳድ ጋር ጎን ለጎን ማደግ ለአንዳንዶቹ ስንዴዎች ታላቅ ኀዘን ነው። እግዚአብሔርን የማይፈሩ ሰዎች እግዚአብሔርን ለሚፈሩት እንደ እሾህና እንደ ኵርንችት ናቸው። እግዚአብሔርን የሚፈራ ልብ «በሞሳሕ ስለ ተሰደድሁ፥ በቄዳርም ድንኳኖች ስለ ተቀመጥሁ ወዮልኝ!» እያለ ስንት ጊዜ ያቃስታል! የሰው ጠላቶች ብዙ ጊዜ በገዛ ቤተ ሰቡ ውስጥ ይገኛሉ፤ ይበልጥ ሊረዱት የሚገባቸው ይበልጥ ያደናቅፉት ይሆናል፤ ንግግራቸውም ያስጨንቀዋል፣ ያሠቃየውማል። ከእነርሱ ለማምለጥ መሞከር ብዙ ጊዜ ከንቱ ነው፤ በእግዚአብሔር መግቦት እንክርዳዱ ከስንዴው ጋር እንዲያድግ ተፈቅዶለታልና፤ እስከ መጨረሻውም እንዲሁ ያድጋል።

እግዚአብሔርን የሚፈሩ ሰዎች የቅዱሳንን ማኅበረሰብ ለመመሥረት ወደ ሩቅ አገሮች ተሰደዋል፤ ቢሆንም በእነርሱ መካከል እንኳ ኃጢአተኞች ተገልጠዋል። እግዚአብሔርን የማይፈሩትንና መናፍቃን የሆኑትን አባላት ነቃቅሎ ለማውጣት የተደረገው ሙከራ ወደ ስደትና ወደ ሌሎች መከራዎች መርቷል፤ ዕቅዱም በአብዛኛው ከሽፏል። ሌሎች ደግሞ ከዓለማዊ ፈተናዎች ለመራቅ በገዳማዊ ብቸኝነት ራሳቸውን ለይተዋል፤ በመሸሽ ድልን እናገኛለን ብለው ተስፋ አድርገዋል፤ ይህ ግን የጥበብ መንገድ አይደለም። ለአሁኑ ጊዜ ያለው ቃል «እስከ መከር ጊዜ አብረው ይደጉ» የሚል ነው፤ ነገር ግን የመጨረሻ መለያየት የሚሆንበት ጊዜ ይመጣል። ያን ጊዜ፣ ውድ ክርስቲያን ሴት ሆይ፣ ባልሽ ከእንግዲህ አያሳድድሽም።

እግዚአብሔርን የምትፈሪ እኅት ሆይ፣ ወንድምሽ ማፌዙን ይተዋል። አንተ ጻድቅ ሠራተኛ ሆይ፣ እግዚአብሔርን የማይፈሩ ሰዎች ከእንግዲህ አያላግጡብህም። ያ «ግን» እግዚአብሔርን በሚፈሩና እግዚአብሔርን በማይፈሩ መካከል የብረት በር ይሆናል፤ ያን ጊዜ እንክርዳዱ ወደ እሳት ይጣላል፤ የመከሩ ጌታ ግን «ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ» ይላል።

ይህ መለያየት መሆን አለበት፤ ስንዴና እንክርዳድ በምድር ላይ በአንድነት ማደጋቸው ብዙ ሥቃይንና ጉዳትን ያመጣልና፤ ይህም በተሻለው ዓለም አይቀጥልም። እግዚአብሔርን የሚፈሩ ወንዶችና ሴቶች ያልተመለሱ ልጆቻቸው በመንግሥተ ሰማያት ከእነርሱ ጋር እንዲሆኑ ይመኙ ይሆናል፤ ነገር ግን ይህ ሊሆን አይችልም፤ እግዚአብሔር ያነጻቸው እንዲረክሱ፣ ያከበራቸውም በማያምኑ ሰዎች መገኘት እንዲፈተኑ አይፈቅድምና። ለስንዴው ፍጽምናና ጥቅም እንክርዳዱ መወገድ አለበት። እንክርዳድና ስንዴ በጎተራ ውስጥ በአንድነት እንዲከመሩ ትፈልጋለህን? ያ እጅግ የከፋ የእርሻ አያያዝ ነው። ፈጽመው እስኪለዩ ድረስ በትክክል ሊጠቀሙባቸው አይቻልም።

እንዲሁም የዳኑትና ያልዳኑት እዚህ በአንድነት ይኖሩ ይሆናል፤ በሚመጣው ዓለም ግን አይደለም። ትእዛዙ ግልጽ ነው፦ «እንክርዳዱን አስቀድማችሁ ልቀሙ በእሳትም ለማቃጠል በየነዶው እሰሩ፥ ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ።»

ኃጢአተኛ ሆይ፣ ወደ መንግሥተ ሰማያት ለመግባት ተስፋ ታደርጋለህን? የእናትህን አምላክ ከቶ አልወደድኸውም፤ እርሱስ ወደ ሰማያዊ አደባባዮቹ ያስገባሃልን? የአባትህን አዳኝ ከቶ አልታመንኸውም፤ ቢሆንም ክብሩን ለዘላለም ለማየት ተስፋ ታደርጋለህን? በመንግሥተ ሰማያት ውስጥ እየተንጐማለልህ መሐላ ልትወረውር ወይም ልቅ ዘፈኖችን ልትዘፍን ነውን?

በጌታ ቀን አምልኮ ይሰለችሃል፤ ታዲያ ጌታ በላይ ባለው መቅደሱ ውስጥ ሳይወዱ የሚያመልኩትን የሚታገሥ ይመስልሃልን? ሰንበት ያደክምሃል፤ ታዲያ ወደ እግዚአብሔር ዘላለማዊ ዕረፍት ለመግባት እንዴት ተስፋ ታደርጋለህ? ለሰማያዊ ነገሮች ምንም ፍላጎት የለህም፤ እንድትካፈላቸው ብትፈቀድልህ ይረክሱ ነበር፤ ስለዚህ ያ «ግን» መምጣት አለበት፤ አንተም ከጌታ ሕዝብ ለዘላለም መለየት አለብህ። እግዚአብሔርን ከሚፈሩ ወዳጆችህ ለዘላለም መለየትን ልትሸከም ትችላለህን?

ያ መለያየት የሚያስፈራ የዕጣ ፈንታ ልዩነትን ያስከትላል፦ «እንክርዳዱን አስቀድማችሁ ልቀሙ በእሳትም ለማቃጠል በየነዶው እሰሩ።» ሙሉውን ሥዕል ልስለው አልችልም፤ ነዶው አንዴ ከታሰረ ግን ስፍራው እሳት ብቻ ነው። ከዚያ ሥቃይ ሁሉ ታመልጥ ዘንድ ይሁንልህ። የፍቅር ጌታ በእሳት ከመቃጠል ጋር ያመሳሰለው ነገር ቀላል ጉዳይ አይደለም። ማንም ቃል አስፈሪነቱን በሙሉ ሊገልጸው አይችልም። ስለሚመጣው ቍጣ ብዙ ጊዜ እንናገራለን፤ ቢሆንም በእርግጥ አሳንሰን እንናገረዋለን። ርኅሩኁ፣ አፍቃሪውና ቸሩ ኢየሱስ «እንክርዳዱን አስቀድማችሁ ልቀሙ በእሳትም ለማቃጠል በየነዶው እሰሩ» ሲል ምን ማለቱ ነበር? በጌታ ሕዝብና በሰይጣን ተከታዮች ዕጣ ፈንታ መካከል ያለውን ታላቅ ልዩነት አስብ። ስንዴውን ማቃጠል? አይደለም — «ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ።» በዚያም በደህናና በደስታ ለዘላለም ይኖራሉ። ኦ፣ በመንግሥተ ሰማያትና በሲኦል መካከል ያለው ወሰን የሌለው ገደል — በገናዎችና መላእክት፣ ልቅሶና ጥርስ ማፋጨት! ነጭ ልብስ በለበሰውና የማይሞት ዘውድ በደፋው በከበረው ቅዱስ፣ ከእግዚአብሔርና ከክብሩ ለዘላለም በተባረረችው ነፍስ መካከል ያለውን ርቀት ማን ሊለካው ይችላል? ያ «ግን» የሚያስፈራ ነው። አስታውስ፣ ወንድምን ከወንድም፣ እናትን ከልጅ፣ ባልን ከሚስት ይለያል። «አንዱ ይወሰዳል አንዱም ይቀራል።» ያም ሰይፍ አንዴ ከወረደ ዳግመኛ መገናኘት የለም። መለያየቱ ዘላለማዊ ነው።

ነገር ግን አንድ ሰው «ይህ ሁሉ ልዩነት ለምን?» ብሎ ይጠይቅ ይሆናል። ሁልጊዜም ልዩነት ስለ ነበረ ነው። ስንዴው በሰው ልጅ ተዘራ፤ የሐሰቱ ስንዴ ግን በጠላት ተዘራ። በባሕርይም ሁልጊዜ ልዩነት ነበረ — ስንዴው መልካም፣ እንክርዳዱ ክፉ። መጀመሪያ ይህ ልዩነት ላይታይ ይችላል፤ ስንዴውና እንክርዳዱ እየበሰሉ ሲሄዱ ግን ግልጽ ይሆናል። ፈጽመው የተለያዩ ተክሎች ናቸው፤ እንዲሁም ዳግመኛ የተወለደ ሰውና ዳግመኛ ያልተወለደ ሰው ፈጽመው የተለያዩ ፍጥረታት ናቸው። ዳግመኛ ያልተወለደ ሰው እግዚአብሔርን ከሚፈራ ሰው ያላነሰ መልካም ነኝ ሲል ሰምቻለሁ፤ ይህን በማለቱ ትዕቢቱን ይገልጣል።

በእርግጥ በእግዚአብሔር ዓይን በአማኝና በማያምን መካከል ያለው ልዩነት በብርሃንና በጨለማ፣ ወይም በሕይወትና በሞት መካከል እንዳለው ልዩነት ታላቅ ነው። አንዱ ሕይወት አለው፤ ሌላው የለውም፤ ልዩነቱ የሕይወትና የሥር ልዩነት ነው።

ኦ፣ በዚህ ጉዳይ ከቶ አትቀልዱ፤ ይልቁንም በእውነት የጌታ ስንዴ ሁኑ! የስንዴን ስም መያዝ ብቻ በቂ አይደለም — ባሕርዩ ሊኖረን ይገባል። እግዚአብሔር አይዘበትበትም፤ ክርስቲያን ሳይሆኑ ክርስቲያኖች ነን በሚሉ ሰዎች ደስ አይሰኝም። በቤተ ክርስቲያን አባልነት አትርኩ፤ የክርስቶስ ብልቶች ለመሆን ፈልጉ። ስለ እምነት አትናገሩ፤ እመኑ እንጂ። በልምምድ አትመኩ፤ ያዙት እንጂ። ስንዴው ሁኑ እንጂ አስመሳዩ አትሁኑ። ያ የሚያስፈራ «ግን» በእውነተኞቹና በሐሰተኞቹ መካከል እንደ እሳት ባሕር ይንከባለላል። ኦ መንፈስ ቅዱስ ሆይ፣ እያንዳንዳችን በኃይልህ እንድንለወጥ አድርግ።

የጽሑፋችን ሁለተኛው ቃል «ክተቱ» ነው — የመሰብሰብ ቃል ነው። ይህ መሰብሰብ እንዴት ያለ በረከት ነው! ብዙ ሕዝብን ወንጌልን እንዲሰሙ ማምጣት ደስ ያሰኛል፤ በሳምንቱ ቀናትና በሰንበት ወንጌልን ለመስማት ርቀው ለመምጣት ፈቃደኞች በሆኑ ሰዎች የተሞላ ቤት ማየት ደስታ አይደለምን? ያ ታላቅ ነው፤ ስንዴውን ወደ ጎተራ መክተት ግን እጅግ የበለጠ ድንቅ ነው። መሰብሰብ በባሕርዩ ከመበተን ይሻላል፤ ጌታ ኢየሱስም ሰዎችን ሁልጊዜ ወደዚህ እንዲስብ እጸልያለሁ፤ እርሱ ከፋፋይ አይደለምና፤ ይልቁንም «የአሕዛብም መሰብሰብ ወደ እርሱ ይሆናል።» «እኔም ከምድር ከፍ ከፍ ያልሁ እንደ ሆነ ሁሉን ወደ እኔ እስባለሁ» ብሎ ተናግሮ የለምን?

በጽሑፋችን ያለው ጉባኤ በብልሃተኛ ሰብሳቢዎች እንደሚመረጥና እንደሚሰበሰብ አስተውሉ፦ «አጫጆችም መላእክት ናቸው።» አገልጋዮች ይህን ብቻቸውን ሊያደርጉት አይችሉም፤ የጌታን ስንዴ ሁሉ አያውቁምና፤ ለስሕተትም የተጋለጡ ናቸው — አንዳንዶቹ እጅግ ልል፣ ሌሎቹ እጅግ ጨካኞች ይሆናሉ። የሰው ፍርድ አንዳንድ ጊዜ ቅዱሳንን ያስወጣል፣ ኃጢአተኞችን ያስገባል። መላእክት ግን የጌታቸውን ንብረት ያውቃሉ። እያንዳንዱን ቅዱስ ያውቃሉ፤ በተወለደበት ጊዜ በዚያ ነበሩና። መላእክት ኃጢአተኞች ንስሐ ሲገቡ ያውቃሉ፤ ንስሐ የገቡትንም ከቶ አይረሱም።

የአማኞችን ሕይወት አይተዋል፤ በመንፈሳዊ ውጊያዎቻቸውም ረድተዋቸዋል። አዎን፣ መላእክት በቅዱስ ውስጣዊ ስሜት የአብን ልጆች ይለያሉ፤ አይታለሉም። ስንዴውን ሁሉ ይሰበስባሉ፤ አንዱንም እንክርዳድ ሳያስገቡ ይተዉታል።

ነገር ግን የሚሰበሰቡት እጅግ ጥብቅ በሆነ ሥርዓት ነው። በምሳሌው መሠረት እንክርዳዱ — የሐሰቱ ስንዴ — በመጀመሪያ ይወገዳል፤ ከዚያም መላእክታውያኑ አጫጆች ስንዴውን ብቻ ይሰበስባሉ። ሰይጣን የወለደው የእባቡ ዘር ተስፋ ለተሰጠው አዳኝ ለኢየሱስ ከሆነው ከመንግሥቱ ዘር ይለያል። ይህ ብቸኛው መለያ ነው፤ ሌላ ምንም መለያ አይታሰብም። በቅዱሳን መካከል የቆመ እጅግ ተወዳጅ ያልተመለሰ ሰው እንኳ በመላእክት ወደ መንግሥተ ሰማያት አይወሰድም፤ ትእዛዙ «ስንዴውን ክተቱ» የሚል ነውና። እጅግ ሐቀኛው ሰው በቤተ ክርስቲያን መካከል ቢቆም፣ አባላትና አገልጋዮችም ከበውት ምሕረት እንዲደረግለት ቢማልዱለት እንኳ፣ አማኝ ካልሆነ ወደ መለኮታዊው ጎተራ ሊገባ አይችልም። ልዩ የሚደረግ የለም። መላእክት ምርጫ የላቸውም፤ የማይታጠፈው ትእዛዝ «ስንዴውን ክተቱ» የሚል ነው፤ ሌላ ማንንም መሰብሰብ የለባቸውም።

መሰብሰቡ ከእጅግ ሩቅ ስፍራዎች ይሆናል። አንዳንዱ ስንዴ በደቡብ ባሕር ደሴቶች፣ በቻይናና በጃፓን ይበስላል። አንዳንዱ በፈረንሳይ ይለመልማል፤ ሰፋፊ ማሳዎችም በአሜሪካ ይበቅላሉ። ከእግዚአብሔር መልካም እህል አንዳች የሌለበት አገር እምብዛም የለም። የእግዚአብሔር ስንዴ ሁሉ የሚበቅለው የት እንደ ሆነ ልናገር አልችልም። በሕዝብና በወገን ሁሉ መካከል በጸጋ የተመረጡ ቅሬታዎች አሉ፤ መላእክት ግን መልካሙን እህል ሁሉ ወደ አንድ ጎተራ ይሰበስቡታል።

«ስንዴውን ክተቱ።» ቅዱሳን በኅብረተሰብ ደረጃ ሁሉ ይገኛሉ። መላእክት ከቤተ መንግሥታት ጥቂት ዛላዎችን፣ ከጎጆዎች ግን ታላላቅ እቅፎችን ያመጣሉ። ብዙዎች ከመንደሮቻችንና ከትንንሽ ሰፈሮቻችን ትሑታን ቤቶች ይሰበሰባሉ፤ ሌሎችም ከታላላቅ ከተሞቻችን የኋላ መንገዶች ወደ እግዚአብሔር ዋና ከተማ ይወጣሉ። መላእክት ፀሐይን እምብዛም ያላዩትን፣ ቢሆንም ልበ ንጹሖች የነበሩትንና አምላካቸውን ያወቁትን እነዚያን የጣፋጭነትና የብርሃን ልጆች ከጨለማዎቹ ማዕዘኖች ያመጣሉ። የተሰወሩትና ያልታወቁት ወደ ብርሃን ይወጣሉ፤ «ጌታ ለእርሱ የሆኑትን ያውቃል»፤ አጫጆቹም አያመልጧቸውም።

ከዘመናት ሁሉ እንደሚመጡ ማሰብ ድንቅ ነው። የመጀመሪያው አባታችን አዳም በዚያ እንደሚኖር፣ እናታችን ሔዋንም በዚያው መሥዋዕት በመታመን የተወደደ ልጃቸውን የአቤልን ፈለግ ተከትላ በዚያ እንደምትገኝ ተስፋ እናድርግ። አብርሃምን፣ ይስሐቅን፣ ያዕቆብን፣ ሙሴን፣ ዳዊትን፣ ዳንኤልንና ፍጹማን የሆኑትን ቅዱሳን ሁሉ እናገኛለን። ሐዋርያትን፣ ሰማዕታትንና የተሐድሶ መሪዎችን ማየት እንዴት ያለ ደስታ ነው! ሉተርን፣ ካልቪንን፣ ባንየንንና ዋይትፊልድን ለማየት እናፍቃለሁ። የደጉን የቀድሞውን አባ ራይላንድን ግጥም እወደዋለሁ፦ «ሁሉም በዚያ ይኖራሉ፣ ታላላቆችም ታናናሾችም፤ ምስኪኑ እኔም ከብፁዕ ቅዱስ ጳውሎስ ጋር እጅ እጨባበጣለሁ።»

እንዴት እንደሚሆን በትክክል አላውቅም፤ ነገር ግን «በሰማያትም ወደ ተጻፉ ወደ በኵራት ማኅበር» ተሰብስበን ከዘመናት ሁሉ ቅዱሳን ጋር ኅብረት እንደሚኖረን እርግጠኛ ነኝ።

ስንዴው መቼም ይሁን የትም ቢበቅል፣ ወደ አንዱ ጎተራ ይሰበሰባል — ዳግመኛም ከቶ አይበተንም። በተለያዩ ማሳዎች በቀሉ። አንዳንዶቹ ኤጲስቆጶሳውያን በሚበለጽጉበት በኮረብታ ጥግ ለመለሙ፤ ሌሎቹም ባፕቲስቶች በሚበዙበትና ሜቶዲስቶች በሚለመልሙበት በዝቅተኛው አፈር በቀሉ። ስንዴው አንዴ ወደ ጎተራ ከገባ በኋላ ግን ዛላዎቹ ከየትኛው ማሳ እንደ መጡ ማንም ሊለይ አይችልም።

ያን ጊዜ በእርግጥ የጌታ ጸሎት የከበረ መልስ ያገኛል፦ «ሁሉም አንድ እንዲሆኑ።» ስሕተቶች ሁሉ ተወግደው፣ ጥፋቶች ሁሉ ታርመውና ይቅር ተብለው፣ አንድ ጌታ አንድ ሃይማኖት አንዲት ጥምቀት በሙላት ይታወቃሉ፤ ከእንግዲህም መበሳጨትም ሆነ ቅንዓት አይኖርም። እንዴት ያለ የተባረከ መሰብሰብ ነው!

እንዴት ያለ መገናኘት ነው! የእግዚአብሔር ምርጦች፣ የዘመናት ሁሉ ምርጥ ሰዎች፣ ዓለም አልተገባቸውምና የተባለላቸው።

ከዚያ መቅረት አልፈልግም። ሲኦል ባይኖር እንኳ እንዲህ ያለውን ሰማያዊ ማኅበር ማጣት ሲኦል በሆነ ነበር። ልቅሶና ጥርስ ማፋጨት ባይኖር እንኳ የጌታን ፊት፣ እርሱን ለዘላለም የማመስገንን ደስታና ከኖሩት ሁሉ እጅግ የከበሩትን ፍጥረታት የመገናኘትን ብፅዕና ማጣት የሚያስፈራ በሆነ ነበር። በዚህ ዘመን ክርክሮች መካከል የጠብ ሰው መስዬ የታየሁት እኔ፣ መንፈሳውያን አእምሮዎች ሁሉ በእግዚአብሔርና በበጉ ዙፋን ፊት በዘላለማዊ ስምምነት ወደሚዋሐዱበት ወደ ተባረከው ዕረፍት እናፍቃለሁ። ኦ፣ ምነው ሁላችንም ትክክል በሆንን፣ ሁላችንም በአንድ መንፈስ እንድንተባበር!

በጽሑፉ ውስጥ የሚቀጥለው ቃል የመለየትና የመሰየም ቃል ነው። ስለዚህ አስቀድሜ ጥቂት ነክቻለሁ። «ስንዴውን ክተቱ።»

ከ«ስንዴው» በቀር ወደ ጌታ ርስት ሊገባ የሚችል ምንም የለም። ለጥቂት ደቂቃዎች ራሳችሁን በጥልቅ እንድትመረምሩ ስመክራችሁ ልባችሁን አውሱኝ። ስንዴው የተዘራው በጌታ ነው። አንተ በጌታ የተዘራህ ነህን? ወዳጄ ሆይ፣ ሃይማኖት ካለህ እንዴት አገኘኸው? በራሱ የበቀለ ነውን? እንደዚያ ከሆነ ምንም ጥቅም የለውም። እውነተኛው ስንዴ በሰው ልጅ ተዘራ። አንተ በጌታ የተዘራህ ነህን? የእግዚአብሔር መንፈስ በልብህ የዘላለምን ሕይወት ተከለን? በመስቀል ላይ ከተቸነከረችው ከዚያች እጅ የመጣ ነውን? ኢየሱስ ሕይወትህ ነውን? ሕይወትህ በእርሱ ይጀምራል፣ በእርሱም ያበቃልን? እንደዚያ ከሆነ መልካም ነው።

በጌታ የተዘራው ስንዴ ደግሞ የእንክብካቤው ዓላማ ነው። ስንዴ ብዙ ትኩረት ይፈልጋል። ገበሬው በጥንቃቄ ካልተከታተለው ምንም አያተርፍም። አንተ በጌታ እንክብካቤ ሥር ነህን? እርሱ ይጠብቅሃልን? «እኔ እግዚአብሔር እጠብቀዋለሁ፤ ሁልጊዜም አጠጣዋለሁ፤ ማንም እንዳይጐዳው ሌሊትና ቀን እጠብቀዋለሁ» የሚለው ቃል ለነፍስህ እውነት ነውን? እንዲህ ያለውን ጥበቃ ታውቀዋለህን? ለነፍስህ ስትል በታማኝነት መልስ።

ቀጥሎም ስንዴ ጠቃሚ ነው፤ ለሰው ልጆች ጥቅም ከእግዚአብሔር የተሰጠ ስጦታ ነው። የሐሰቱ ስንዴ ለምንም አይጠቅምም ነበር፤ አሳማዎችን ብቻ ሊመግብ ይችል ነበር፤ እርሱም እንደ ሰካራም እንዲንገዳገዱ ያደርጋቸው ነበር። አንተስ በኅብረተሰብ ውስጥ ጤናማ ከሆኑት አንዱ ነህን — ለዓለም እንደ እንጀራ፣ ሰዎች ምሳሌነትህን፣ ትምህርትህንና ሕይወትህን ቢቀበሉ የሚባረኩ? በሕይወትህና በተጽዕኖህ መልካም ወይም ጎጂ መሆንህን ፍረድ።

«ስንዴውን ክተቱ።» እግዚአብሔር መልካምነትን፣ ጸጋን፣ ብርታትንና ጠቃሚነትን በአንተ ውስጥ ማኖር አለበት፤ ያለዚያ በመላእክት ለመሰብሰብ የሚበቃ ስንዴ ከቶ አትሆንም። ስንዴ ከተክሎች ሁሉ እጅግ ጥገኛ ነው። ያለ ገበሬ እንክብካቤ በቅሎ የበሰለ የስንዴ ማሳ ሰምቼ አላውቅም።

ከመከር በኋላ አንዳንድ ዛላዎች ብቅ ይሉ ይሆናል፤ ነገር ግን ባልተዘራ ስንዴ የተሸፈኑ ሜዳዎችን ሰምቼ አላውቅም።

ያለ ሰው ስንዴ የለም፤ ያለ ክርስቶስም ጸጋ የለም። ሕልውናችንን ገበሬው ለሆነው ለአብ ዕዳ አለብን። ቢሆንም ስንዴ ይህን ያህል ጥገኛ ሆኖ ሳለ ክብርና ግምት አለው፤ እንዲሁም እግዚአብሔርን የሚፈሩ ሰዎች በአስተዋዮች ዘንድ የተከበሩ ናቸው። ያለ ክርስቶስ ምንም አይደለንም፤ ከእርሱ ጋር ግን በክብር የተሞላን ነን። ኦ፣ ዓለም በእነርሱ ምክንያት ተጠብቆ ከሚኖርባቸው፣ ቅዱሳን ደስ ከሚሰኙባቸው የምድር ክቡራን መካከል መሆን! ከወራዶችና ከማይረቡ እንክርዳዶች መካከል እንዳንሆን እግዚአብሔር ይጠብቀን!

በመጨረሻም የመድረሻ ቃል፦ «ስንዴውን ግን በጎተራዬ ክተቱ።» የመሰብሰቡ ሥራ በፍርድ ቀን ይፈጸማል፤ ነገር ግን በየቀኑም እየተከናወነ ነው። ቅዱሳን ያለማቋረጥ ይሰበሰባሉ፤ አሁንም እንኳ ወደ ሰማይ እየተጓዙ ነው። ያንቀላፉት የገዛ ቤተ ክርስቲያኔ አባላት ታጭደው በመሰብሰብ ደስታ እንደሚያገኙ ስሰማ ደስ ይለኛል። ለእግዚአብሔር ክብር ይሁን፤ ሕዝባችን በመልካም ይሞታል። በመልካም መኖር ከሁሉ ይበልጣል፤ በመልካም መሞት ግን ብዙ ጊዜ ለሕያው እግዚአብሔርን መምሰል ከሁሉ በበለጠ ኃይል ይመሰክራል። ዓለም የድል አድራጊ ሞትን ኃይል ይገነዘባል።

በየሰዓቱ ቅዱሳን ወደ ጎተራ ይሰበሰባሉ። ሊሆኑበት የሚመኙትም ስፍራ እርሱ ነው። በዚህ መሰብሰብ ኀዘን አይሰማንም፤ በጌታችን በደህና ልንከተት እንመኛለንና። በማሳ ያለው ስንዴ መናገር ቢችል ኖሮ እያንዳንዱ ዛላ፦ «የምንኖርበትና የምናድግበት ግብ ጎተራው፣ የእህል ማከማቻው ነው» ይል ነበር። ለዚህም ዓላማ ውርጭና ፀሐይ፣ ጤዛና ዝናብ ሁሉም ይደክማሉ። የስንዴው ሂደት ሁሉ ወደ ጎተራው ያመራል። እንዲሁም በእኛ ውስጥ ያለው ነገር ሁሉ ወደ መንግሥተ ሰማያት ይሠራል — ወደ መሰብሰቢያው ስፍራ፣ ወደ ጻድቃን ማኅበር፣ የቤዛችንን ፊት ወደ ማየት። ሞታችን የሚያደናግር ድምፅ አያስከትልም፤ የሕይወታችንን ዜማ ያጠናቅቃል እንጂ። ለስንዴው ጎተራ የደህንነት ስፍራ ነው። አንዴ ከገባ በኋላ ዋግ፣ ውርጭ፣ ሙቀት፣ ድርቅ ወይም እርጥበት የለም። አደጋዎች ሁሉ አልፈዋል። ፍጽምና ደርሷል፤ ለገበሬውም ድካም ዋጋ ከፍሏል፤ በደህናም ተከትቷል። ኦ፣ የተናፈቅህ ቀን ሆይ፣ ጀምር! ኦ ወንድሞች ሆይ፣ ወደ ብስለት ስንደርስና ክርስቶስ በእኛ ውስጥ የነፍሱን ድካም ፍሬ ሲያይ እንዴት ያለ በረከት ነው።

መንግሥተ ሰማያትን የእርሱ ጎተራ አድርጌ ማሰብ ደስ ያሰኘኛል — እንዴት ያለ አሳብ ነው! የአባታችንን ቤት፣ የኢየሱስን መኖሪያ ጎተራ ብለን እንድንጠራው የሚያስገድደን ቋንቋ ድሃ ነው። መንግሥተ ሰማያት የንጉሡ ቤተ መንግሥት ነው፤ ለእኛ ግን ጎተራ ነው — የደህንነት፣ የዕረፍትና የመጠበቅ ስፍራ። የክርስቶስ ርስት ነው፤ እኛም ለእርሱ እየበሰልን ነው። በታላቅ ሐሴት አስቡት፤ ወደ ጎተራ መሰብሰብ የመከር መግቢያ ነውና። ሰዎች በምድራዊ መከር አያለቅሱም፤ ነዶዎችንም በእንባ አይከተሉም። ያጨበጭባሉ፣ ይዘፍናሉ፣ በደስታም ይጮኻሉ። እኛም አስቀድመው ለተከተቱት እንዲሁ እናድርግ። በክብራማና በጣፋጭ ዜማዎች በመቃብሮቻቸው ዙሪያ እንዘምር።

የሞት ምሬት አልፏል። ክብራቸውን አስቡ፤ «ሰው በዓለም ተወልዶአልና ስለ ደስታዋ መከራዋን ኋላ አታስበውም» እንደ ተባለላት ሴት ደስ ይበላችሁ። ሌላ ነፍስ በመንግሥተ ሰማያት መዘመር ጀመረች — እናንተ የዘላለም ሕይወት ወራሾች ሆይ፣ ስለ ምን ታለቅሳላችሁ? ዘላለማዊ ደስታ ከሞት ምጥ በኋላ የሚከተል ልደት ነውን? እንግዲያስ የሚሞቱ ብፁዓን ናቸው። ቤቶቻችንን በኀዘን የሚሞላው ነገር ፍጻሜው ክብር ነውን? እንግዲያስ ስለ ሞት ኀዘኖች፣ ስለ አሳዛኝ መለያየቶችም እግዚአብሔርን አመስግኑ። የምንወዳቸውን ወደ ሰማያት ከፍ አድርጎአቸዋል! ከዚህ ከደከመ ዓለም ወስዶ ለዘላለም በእቅፉ እንዲያርፉ በማድረግ ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ ይልቅ እጅግ አብልጦ ባርኳቸዋል። ስለ ሌላ ምንም ባይሆን ስለዚህ ብቻ ስሙ የተባረከ ይሁን።

ሽማግሌውን አባትህን በሕመምና በድካም ተሞልቶ እዚህ ልታቆየው ትፈልጋለህን? ውድ ሚስትህን በሥቃይ ውስጥ እንድትቆይ? ባልሽንስ ከማይጠፋው ዘውድ ልታርቂው? ልጅህ ከብፅዕና ወደ ምድር እንዲመለስ? አይደለም።

እኛ ራሳችን ወደ ቤት ለመሄድ እንናፍቃለን፤ ስለ ሞቱት ግን በመከር ጊዜ እንደሚደረግ በጌታ ፊት ደስ ይለናል። «ስለዚህ እርስ በርሳችሁ በዚህ ቃል ተጽናኑ።»

መጨረሻ