የተጫነው ጋሪ

«እነሆ፣ ነዶ የሞላባት ሰረገላ እንደምትጫን፣ እንዲሁ እኔ ከበታቻችሁ ተጫንሁ።» — አሞጽ 2:13። ከቦዔዝና ከሩት ጋር ለመቃረም ወደ እህል ማሳዎች ሄደን ነበር፤ ፈሪዎችና ልበ ደካሞችም በጌታችን ለጋስ ትእዛዝ ሆን ተብለው የተተዉላቸውን እፍኞች እንዲወስዱ እንደ ተበረታቱ ተስፋ አደርጋለሁ። ዛሬ ደግሞ በሌላ ዓላማ ወደ መከሩ ማሳ በር እንሄዳለን፤ ብዙ ነዶ ተከምሮበት፣ ሲሄድ እየተንቋቋና በማሳው ላይ የመንኰራኵር ቦይ እየተወ የሚጓዘውን ጋሪ ለማየት ነው። ስለ መከሩ እያመሰገንነው፣ ስለ ተስማሚው አየር እየባረክነውና የመጨረሻዋ የእህል ነዶ እስክትገባ፣ ገበሬዎችም በየስፍራው «የመከር መግቢያ» በዓልን እስኪያከብሩ ድረስ እንዲቀጥልልን እየጸለይን በምስጋና ወደ እግዚአብሔር እንመጣለን።

በእህል የተጫነ ጋሪ፣ በእግዚአብሔር ምሕረቶች እንደ ተጫንን ያህል፣ ስለ አንተና ስለ እኔ ምንኛ ያለ ሥዕል ይሰጣል! በእናታችን እቅፍ ከነበርንበት ጊዜ ጀምሮ እስከ አሁን ድረስ እያንዳንዱ ቀን አንድ የበረከት ነዶ ጨምሮልናል። ጌታ ቀደም ብሎ ካደረገልን በላይ ምን ሊያደርግልን ይችል ነበር? ሕይወታችንን በየዕለቱ በበጎ ነገሮች ሞልቶታል። ቸርነቱን እናምልክ፤ ከልባችን የሚወጣውንም ምስጋና እናቅርብለት።

ወዮ! ይህ ያው ምስል ሌላም ትርጉም መሸከሙ! ወዮ! እግዚአብሔር በምሕረት ሲጭነን፣ እኛ በኃጢአት እንጭነዋለን። እርሱ ሞገስን በሞገስ ላይ ሲከምር፣ እኛም በደልን በበደል ላይ እንከምራለን፤ የኃጢአታችን ክብደት በልዑል ዘንድ የማይታገሡት እስኪሆን ድረስ፣ እርሱም ከሸክሙ የተነሣ እንዲህ ብሎ እስኪጮኽ ድረስ፦ «ነዶ የሞላባት ሰረገላ እንደምትጫን፣ እንዲሁ እኔ ከበታቻችሁ ተጫንሁ።»

ጥቅሳችን የሚጀምረው «እነሆ!» በሚል ቃል ነው፤ ይህም ተገቢ ነው። «እነሆ» በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ትኵረትን ለመሳብ ከሱቅ ፊት ለፊት እንደሚሰቀል ምልክት ሆኖ ያገለግላል። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ «እነሆ» ባየን ቁጥር አዲስ፣ አስፈላጊ ወይም ትኵረት የሚገባው ነገር እንዳለ ያመለክታል።

ይህን «እነሆ!» በጥበብ ቤት ደረጃዎች ላይ ቆማ «እናንተ ልበ ጥበበኞች፣ ግቡ፤ የእግዚአብሔርንም ድምፅ ስሙ» እያለች እንደምትጣራ ቈንጆ ሆኖ ቆሞ አየዋለሁ። «እነሆ» ብለን ለማየት ዓይኖቻችንን እንክፈት፤ በቸሩ አምላካችን ላይ ስለ ሠራነው በደል ንስሐና ራስን መጸየፍ ይይዘን ዘንድ መንፈስ ቅዱስ በዓይኖቻችንና በጆሮዎቻችን በኩል ልባችንን ይምራ።

ወደ ፊት ከመቀጠላችን በፊት ይህ ጥቅስ ምሳሌያዊ መሆኑ መታወቅ አለበት። እግዚአብሔር በእውነት በሰዎች ሊጨቆን አይችልም፤ ሰው የሚሠራው ኃጢአት ሁሉ የመለኮታዊውን ፍጹምነት ጸጥታ ሊያውክ ወይም በዘላለማዊው እርጋታው ላይ ትንሽ ሞገድ እንኳ ሊያስነሣ አይችልም። የሚናገረን በሰው አነጋገር ነው፤ የሰማይን ምሥጢራት ወደ ምድራዊ ማስተዋል ልክ ዝቅ አድርጎ ያወርዳቸዋል። አፍቃሪ አባት ለትንሽ ልጁ እንደሚናገር ያናግረናል። ጋሪ ከልክ ባለፈ ክብደት በታች እንደሚንቋቋና እንደሚጐብጥ፣ እንዲሁ ጌታ፣ በእርሱ ላይ የሚበድሉትን ሰዎች በደል ከዚህ በላይ ሊሸከም ስለማይችል፣ በሰው በደል ሸክም በታች እስኪጮኽ ድረስ እንደ ተጫነ ይናገራል።

በጥቅሱ ውስጥ የመጀመሪያውና እጅግ ግልጽ የሆነው እውነት ኃጢአት በእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ የሚያሳዝንና የሚከብድ መሆኑ ነው።

ሰማያት ሆይ፣ ተደነቁ፤ ምድር ሆይ፣ ተገረሚ፤ እግዚአብሔር እንደ ተጫነና ክብደት እንደ ወደቀበት ይናገራልና! የፍጥረት ክብደት ለልዑል ሸክም እንደ ሆነ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የትም ቦታ አናነብም። «ደሴቶችን እንደ ትንሽ ትቢያ ያነሣል» (ኢሳይያስ 40:15)። ፀሐይም፣ ጨረቃም፣ ከዋክብትም፣ በኃይሉ የተፈጠሩ ኃያላን ሉሎችም ሁሉ እነርሱን ለመደገፍ ምንም ድካም አያስከፍሉትም።

አሕዛብ አትላስን ዓለምን በጫንቃው ተሸክሞ ሲጐብጥ ይሥሉታል፤ የዓለማትን ምሰሶዎች የሚደግፈው ዘላለማዊው አምላክ ግን «አይደክምም፥ አይታክትም» (ኢሳይያስ 40:28)። የሩቁ ዓለም መግቦት እንኳ አያደክመውም። ሌሊትና ቀን ይጠብቃል፤ ኃይሉ በየቅጽበቱ ይወጣል። ከዋክብትን በየወቅታቸው ያወጣቸዋል፤ አርክቱረስንም ከልጆቹ ጋር ይመራል። የምድርን መሠረቶች ይደግፋል፤ የማዕዘን ድንጋይዋንም ይይዛል። ንጋትን ስፍራውን እንዲያውቅ ያዝዘዋል፤ ለጨለማና ለሞት ጥላም ወሰን ያበጃል። ሁሉ ነገር በኃይሉ ጸንቶ ይኖራል፤ ያለ እርሱም ምንም የሚኖር የለም። ማዕበል አረፋውን እንደሚሸከምና አረፋውም እንደሚጠፋ፣ እንዲሁ እግዚአብሔር በየዕለቱ ባይደግፈው ኖሮ ጽንፈ ዓለም በጠፋ ነበር። ይህ የማያቋርጥ ሥራ አላደከመውም፤ የድካም ፍንጭ እንኳ የለበትም። ሁሉን ይሠራል፤ ሥራውም ሲፈጸም በፊቱ እንደ ምንም ነው።

ነገር ግን እንግዳ፣ እጅግ የሚያስደንቅ፣ ከተአምራት ሁሉ የበለጠ ተአምር ነው — ዓለም ሊከብደው ያልቻለውን እግዚአብሔርን ኃጢአት ይከብደዋል፤ የፍጥረት ሁሉ ክብደት በሚዛን ላይ እንዳለች ትንሽ ትቢያ ሆኖ ሳለ፣ በደል ልዑልን ይጫነዋል። ወይ፣ እናንተ ግድ የለሽ የአዳም ልጆች፣ ኃጢአትን ቀላል ነገር አድርጋችሁ ትቈጥራላችሁ፤ እናንተም የቤልሆር ልጆች፣ «አያስተውልም፣ አያይም፤ እግዚአብሔር እንዴት ያውቃል? ቢያውቅስ ስለ ኃጢአታችን ግድ የለውም» እያላችሁ እንደ ጨዋታ ትቈጥሩታላችሁ። እውነቱ የዚህ ተቃራኒ መሆኑን ከእግዚአብሔር ቃል ተማሩ፤ ኃጢአታችሁ ያሳዝነዋል፤ ሸክምና ጭነት ይሆንበታል፤ ነዶ ከልክ በላይ እንደ ተጫነ ጋሪም በሰው በደል እስኪጐብጥ ድረስ ይከብደዋል።

ኃጢአት ምን እንደ ሆነና ምን እንደሚያደርግ ብናስብ ይህ ይበልጥ ግልጽ ይሆናል። ኃጢአት የእግዚአብሔርን ሥራዎች ሁሉ የሚያጠፋ ታላቅ አጥፊ ነው። ኃጢአት የመላእክት አለቃን የወደቀ መልአክ፣ የብርሃን መላእክትንም ርኩሳን መናፍስት አደረጋቸው። ኃጢአት ዔድንን ተመለከተ፤ አበቦቿንም ሁሉ አጠወለገ። ኃጢአት ከመግባቱ በፊት ፈጣሪ ስለ አዲሲቱ ምድር «እጅግ መልካም ነው» (ዘፍጥረት 1:31) አለ፤ ኃጢአት በገባ ጊዜ ግን እግዚአብሔር ሰውን በመፍጠሩ በልቡ አዘነ። ኃጢአት የእግዚአብሔርን መልክ ስለሚያበላሽና ማኅተሙን ስለሚደመስስ ውበትን እንደ ኃጢአት የሚያደበዝዝ ምንም ነገር የለም።

ከዚህም በላይ ኃጢአት የእግዚአብሔርን ፍጥረታት ደስታ ያሳጣቸዋል። እግዚአብሔር ይህን ይታገሣል ብለን ልናስብ እንችላለንን? እግዚአብሔር ከፍጥረታቱ አንዱ እንኳ ጐስቋላ እንዲሆን ከቶ አላሰበም። ደስ እንዲላቸው ፈጠራቸው፤ ለወፎች ዝማሬያቸውን፣ ለአበቦች መዓዛቸውን፣ ለአየርም ትኩስነቱን ሰጠ፤ ለቀኑ ፈገግ የምትል ፀሐይን፣ ለሌሊቱም የከዋክብትን ዘውድ ሰጠ፤ ደስታ አምልኮ፣ ሐሤትም የምስጋና ዕጣን እንዲሆን አስቦ ነበር። ኃጢአት ግን የእግዚአብሔርን ተወዳጅ ፍጥረት ምስኪን አደረገው፤ በመልኩ የተፈጠረውን የእግዚአብሔርን ዘር ወደ ዕራቁትነት፣ ወደ ድህነትና ወደ ጕስቍልና አወረደው። ስለዚህ እግዚአብሔር ኃጢአትን ይጠላል፤ በእርሱም ይጫናል፤ ምክንያቱም የፍቅሩ ተቀባዮች የሆኑትን ከውስጣቸው ደስታ ያሳጣቸዋልና።

ኃጢአት እግዚአብሔርን በባሕርያቱ ሁሉ ይቃወማል፤ በዙፋኑ ላይ ሳለ ያጠቃዋል፤ መኖሩንም ራሱን ይመታል።

ኃጢአት ምንድን ነው? የእግዚአብሔርን ጥበብ መስደብ አይደለምን? ኃጢአተኛ ሆይ፣ እግዚአብሔር ፈቃዱን እንድታደርግ ያዝዝሃል፤ ፈቃዱን ተቃውመህ ስትሠራ በመሠረቱ «ለእኔ የሚበጀኝን እኔ አውቃለሁ፤ እግዚአብሔር ግን አያውቅም» እያልክ ነው። ወሰን የሌለው ጥበብ እንደ ተሳሳተ፣ አንተም የአንድ ቀን ፍጥረት የሆንከው የደስታ ምርጥ ፈራጅ እንደ ሆንክ እያወጅህ ነው። ኃጢአት እግዚአብሔር ደስተኛ የሚያደርግህን ነገር ይከለክልሃል በማለት ቸርነቱን ይገዳደራል — ይህ ደግሞ የቸርና አፍቃሪ አባት ሥራ አይደለም። ኃጢአት የእግዚአብሔርን ጥበብ በአንድ እጁ፣ ቸርነቱንም በሌላው እጁ ያጠቃል።

ኃጢአት ደግሞ የእግዚአብሔርን ምሕረት አላግባብ ይጠቀምበታል። እግዚአብሔር ስለ ታገሠህ በድፍረት ኃጢአት ስትሠራ፣ ወዲያውኑ ቅጣት ስላልደረሰብህ በክፋት ስትዘፈቅ፣ ወደ ንስሐ ሊመራህ የታሰበውን ምሕረት ለተጨማሪ ዓመፅ ማመካኛ ታደርገዋለህ። አፍቃሪ አባት ምሕረቱ በራሱ ላይ ሲመለስ ማየቱ ያሳዝነዋል። እያንዳንዱ ኃጢአት በእርግጥ መለኮታዊውን ኃይል መገዳደር ነው። ደካማ ጡጫህን በሰማይ ግርማ ላይ አንሥተህ እግዚአብሔር ይቀጣህ ዘንድ እንደ መዳፈር ነው። እያንዳንዱ አለመታዘዝ ጌታ ሕጉን ማስፈጸም ይችል እንደ ሆነ ለማየት ይገዳደረዋል።

ጥቃቅን ፍጥረት የዘመናትን ሁሉ ጌታ፣ ሁሉን በቃሉ የሚደግፈውን አምላክ መገዳደሩ ትንሽ ነገር ነውን? በእንደዚህ ያሉ ማስቈጣቶች ቢከብደው አያስደንቅም! ልትጠቅሰው የምትችለው ባሕርይ ሁሉ በኃጢአት ተደፍሯል፤ የእግዚአብሔር ባሕርይ ገጽታ ሁሉ በእርሱ ይጐድፋል። ኃጢአት ክፉ ነው፤ ያለማቋረጥም ክፉ ነው፤ ከየትኛውም አቅጣጫ ቢታይ በልዑል ዘንድ የሚያስቈጣ ነው።

ኃጢአተኛ ሆይ፣ ለእግዚአብሔር ሕግ የምታሳየው እያንዳንዱ አለመታዘዝ በእርግጥ በንጉሡ ላይ የሚፈጸም ታላቅ ክህደት መሆኑን ታውቃለህን? ከፈቃዱ ፈቀቅ ባልክ ቁጥር ፈቃድህን በእርሱ ፈቃድ ቦታ ታኖራለህ፤ ራስህን አምላክ ታደርጋለህ፤ ልዑልንም ታሳንሳለህ። ዘውዱንና በትረ መንግሥቱን ከእርሱ መንጠቅ ትንሽ በደል ነውን? እንዲህ ያለው ሥራ በሰማይ ዘንድ ችላ ሊባል አይችልም፤ ቢባል ኖሮ የሥነ ምግባር ሥርዓቱ በፈረሰ ነበር። ይህ በእግዚአብሔር ላይ የተደረገ ክህደት ቅጣት ያገኛል።

በመጨረሻም ኃጢአት በእግዚአብሔር ራሱ ላይ የሚደረግ ጥቃት ነው፤ ኃጢአት በልብ የሚደረግ አምላክ የለሽነት ነው። ኃጢአተኛው ምንም ዓይነት ሃይማኖት ቢናገር በልቡ «እግዚአብሔር የለም» ይላል። ሕግም ሆነ ልዑል ገዥ ባይኖር ይመኛል። ይህ ቀላል ነገር ነውን? እግዚአብሔርን ገዳይ መሆን! እግዚአብሔርን ከዓለሙ ለማስወገድ መመኘት! ይህ ችላ ሊባል ይችላልን? ልዑል ይህን ሰምቶ በክብደቱ በታች ሳይጫን ይቀራልን?

በኃጢአትና በአለመታዘዝ ላይ አላጋንንም። የኃጢአትን ክፋት ሙሉ በሙሉ መግለጽ ከሰው አእምሮ በላይ ነው፤ በእግዚአብሔር የገዛ እሳት የተነካ ቢሆን እንኳ የትኛውም የሟች ሰው አንደበት በእግዚአብሔር ላይ የተሠራችውን ትንሿን ኃጢአት ታላቅነት ሊናገር አይችልም። ወዳጆች ሆይ፣ አስቡ፤ እኛ ፍጥረቶቹ ነን፤ ቢሆንም አንታዘዘውም።

ይመግበናል፤ እስትንፋሳችንን ይጠብቃል፤ እኛ ግን በማጕረምረምና በዓመፅ እናባክነዋለን።

ሁሉን በሚያውቀው አምላካችን ፊት ዘወትር ነን፤ ሆኖም መገኘቱ ለመታዘዝ ሊያስገድደን አልበቃም። አንድ ሰው ሕግ ሰጪውን በፊቱ ቢሰድበው በእርግጥ የማይታገሡት ይሆን ነበር፤ የእኛ ሁኔታ ግን በትክክል እንዲሁ ነው። «አንተን ብቻ በደልሁ፥ በፊትህም ክፋትን አደረግሁ» (መዝሙር 51:4) ብለን መናዘዝ አለብን። እያወቅን እንበድላለን። እንደ አላዋቂዎች ወይም እንደ አረመኔዎች ኃጢአት አንሠራም። እኛ በእንግሊዝ ያለን ልዩ በሆነ ብርሃንና ማስተዋል ላይ ኃጢአት እንሠራለን፤ ይህ ትንሽ ነገር ነውን?

እግዚአብሔር ሆን ተብለውና ታስቦባቸው የተሠሩ በደሎችን ችላ እንዲል ልንጠብቅ እንችላለንን? ወይ፣ እነዚህ ከንፈሮች መናገር ቢችሉ፣ ይህም ልብ መንደድ ቢችል! የኃጢአትን አስፈሪነት ማወጅ ብችል ፈርዖንም ሆነ ናቡከደነፆር እንኳ በተንቀጠቀጡ ነበር። በልዑል ላይ ማመፅ አስፈሪ ነገር ነው። ጌታ ለባሪያዎቹ ይራራላቸው፤ ይቅርም ይበላቸው።

ይህ የመጀመሪያው ነጥባችን ነው፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ራሱ በመንፈሱ ሊያስተምረው ይገባል። ኃጢአት ያለ ልክ ኃጢአተኛ፣ በእግዚአብሔር ዘንድ የሚያሳዝንና የሚከብድ መሆኑን መንፈስ ቅዱስ እንዲሰማችሁ ያድርግ።

ሁለተኛ፣ አንዳንድ ኃጢአቶች በተለይ በእግዚአብሔር ዘንድ የሚያሳዝኑ ናቸው። የጥቅሳችን ዐውድ የዚህን እውነት ኃይል ለማሳየት ይረዳል።

«ትንሽ» ኃጢአት የሚባል ነገር የለም፤ ቢሆንም የበደል ደረጃዎች አሉ። ኃጢአተኛ አሳብ ከኃጢአተኛ ሥራ ጋር እኩል የክፋት ደረጃ አለው ማለት ስሕተት ይሆናል። ኃጢአተኛ አሳብ በእርግጥ ስሕተት ነው — ፈጽሞ ኃጢአተኛና ከባድ ነው — ኃጢአተኛ ሥራ ግን የበለጠ የማስቈጣት ደረጃ አለው።

አንዳንድ ኃጢአቶች በተለይ እግዚአብሔርን ያስቈጣሉ። በጥቅሳችን ዐውድ ውስጥ ሴሰኝነት ይህን እንደሚያደርግ እናያለን። በአሞጽ ዘመን የነበረው የአይሁድ ሕዝብ እጅግ ከፍተኛ ወደ ሆነ የዝሙትና የፍትወት ደረጃ የደረሰ ይመስላል። ይህ ኃጢአት ዛሬም የተለመደ ነው፤ የእኩለ ሌሊት መንገዶቻችንና የፍቺ ፍርድ ቤቶቻችን ይመሰክራሉ።

ከዚህ በላይ አልናገርም። እያንዳንዱ ሰው ሰውነቱን በንጽሕና ይጠብቅ፤ ንጽሕና ማጣት በጌታ ፊት ከባድ ክፋት ነውና።

እንደ ነቢዩ አባባል ግፍም እግዚአብሔርን እጅግ የሚያስቈጣ ሌላው ነገር ነው። ነቢዩ ድሀውን በአንድ ጥንድ ጫማ ስለ መሸጥ ይናገራል፤ አንዳንዶችም መበለቶችንና ድሀ አደጎችን ይደቁሳሉ፤ ሠራተኞችንም ያለ ደመወዝ ያሠሯቸዋል። ብዙ ነጋዴዎች «ርኅራኄ» የላቸውም። ራሳቸውን በማኅበራት ያደራጃሉ፤ ከዚያም በእጃቸው ላይ ከወደቁ ዕድለ ቢሶች በብድር ላይ ከልክ ያለፈ ወለድ ይጠይቃሉ። ብልጣ ብልጥ የሕግ ቀዳዳዎችና ትክክለኛ ዕዳን ማምለጥ ብዙ ጊዜ ከባድ ግፍ ይሆናሉ፤ የልዑልንም ቍጣ በእርግጥ ያወርዳሉ።

ጣዖት ማምለክና ስድብም በእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ የሚያስቈጡና እጅግ አስጸያፊ ናቸው። ጥቅሱ ሕዝቡ «የሐሰት አማልክትን የወይን ጠጅ ጠጡ» ይላል። ሆዱን፣ ወርቁን ወይም ሀብቱን አምላኩ አድርጎ የሚያቆምና በልዑል ፈንታ ለእነዚህ የሚኖር ሁሉ ጣዖትን ያመልካል። እንዲህ ላለው ሰው ወዮለት፤ መስቀሎችን፣ ምሥጢራትን ወይም ምስሎችን ለሚያመልኩም እንዲሁ ወዮላቸው።

በተለይም ስድብ እግዚአብሔርን የሚያስቈጣ ኃጢአት ነው። ለስድብ ምንም ማመካኛ የለውም። ጆርጅ ኸርበርት እንዳለው፦ «ምኞትና ወይን ጠጅ ተድላን ያመካኛሉ፤ ለስስትም የሚቀርብ ትርፍ አለ፤ በከንቱ የሚምል ተሳዳቢ ግን ነፍሱን በከንቱ ያስሮጣታል።» በርኩስ ንግግር ምንም ጥቅም የለም፤ መርገም ምንም ተድላ አያመጣም — ለማስቈጣት ብቻ ያስቈጣል፤ ስለዚህም ጌታን በሰው ልጆች እንዲታክት የሚያደርግ ከፍ ያለና የሚጮኽ ኃጢአት ነው። አንዳንዶቻችሁ እነዚህ ቃላት በግል ወደ እናንተ የተነጣጠሩ ሆነው ታገኟቸው ይሆናል። ለሴሰኛው፣ ለጨቋኙ ወይም ለተሳዳቢው ነው የምናገረው? ነፍስ ሆይ፣ እግዚአብሔር ለዚህ ሁሉ ዘመን ምንኛ ያለ ምሕረት አሳየህ!

«ከባላጋራዎቼ ራሴን አሳርፋለሁ» የሚልበት ቀን ይመጣል፤ አንተንም ወደ አስፈሪ ጥፋት መጣል ለእርሱ ምንኛ ቀላል ነው!

አንዳንድ ኃጢአቶች በተለየ አስጸያፊነታቸው የሚያሳዝኑ ሲሆኑ፣ ብዙ ሰዎች ደግሞ ከኃጢአታቸው ርዝመት የተነሣ በተለይ እግዚአብሔርን ያስቈጣሉ። ያ ሽበታም ሽማግሌ — ልዑልን ስንት ጊዜ አስቈጥቶት ይሆን? ወጣቶችም እንኳ በዓመፅ ካሳለፉት ጊዜ የተነሣ ዘመናቸውን ሊቈጥሩና ልባቸውን ወደ ጥበብ ሊያዘነብሉ የሚገባቸው ምክንያት አላቸው። በእግዚአብሔር ላይ ለአምሳ፣ ለስድሳ፣ ለሰባ፣ እንዲያውም ለሰማንያ ዓመት ሊጠጋ በግልጽ ዓመፅ ውስጥ ስለ ኖሩትስ ምን እንላለን?

የሰማንያ ዓመት ምሕረት በሰማንያ ዓመት ቸልተኝነት ተመለሰ፤ ለሰማንያ ዓመት ትዕግሥት የሰማንያ ዓመት ምስጋና ቢስነትን መለሱ። አምላክ ሆይ፣ ከሰው ኃጢአት ርዝመትና ብዛት የተነሣ ምንኛ ታክተህ ይሆን!

ደግሞም እግዚአብሔር ከእልከኝነት ጋር የተቀላቀለውን ኃጢአት በተለይ ይመለከታል። ወይ፣ አንዳንድ ሰዎች ምንኛ እልከኞች ናቸው! ለመኰነን የቈረጡ ይመስላሉ፤ ምንም ሊያቆማቸው አይችልም። ወደ ጥፋት ለመድረስ ተራሮችን የሚወጡ፣ ነፍሳቸውንም ለማጥፋት በእሳት ባሕር ውስጥ የሚዋኙ ይመስል ይሠራሉ። አንዳንዶች ከከባድ ሕመም ድነው ወደ ኃጢአት ብቻ ተመለሱ። አንዳንዶች በንግዳቸው ከስረዋል፤ ሀብታቸውን አጥተዋል፤ በድህነት ውስጥ ወድቀዋል፤ ቢሆንም በኃጢአት ይቀጥላሉ። ሌላ ልጅ ይሞታል፤ ሚስቲቱ ትታመማለች፤ ረሃብ ቤተሰቡን ያሰጋዋል — እነርሱ ግን በትዕቢት ይጸናሉ። እውነተኛ እልከኝነት ይህ ነው። ኃጢአተኛ ሆይ፣ አንድ ቀን እግዚአብሔር የራስህን መንገድ እንድትይዝ ይተውሃል፤ ያም መንገድ ዘላለማዊ ጥፋትህ ይሆናል። ማስጠንቀቂያዎች፣ ጥሪዎችና ልመናዎች እያሉ በክፋት በሚጸኑት እግዚአብሔር ይታክታል።

ጥቅሱ ደግሞ ምስጋና ቢስነት በተለይ በእግዚአብሔር ዘንድ ከባድ ሸክም እንደ ሆነ ያመለክታል። ሕዝቡን ከግብፅ እንዴት እንዳወጣቸው፣ አሞራውያንን እንዴት እንዳሸነፈ፣ ነቢያትንና ናዝራውያንን እንዴት እንዳስነሣ ያሳስባቸዋል — እነርሱ ግን አሁንም ዐመፁ። በደለኛ ኃጢአተኛ ሆኜ ለመጀመሪያ ጊዜ ወደ እግዚአብሔር በመጣሁ ጊዜ ይህ እጅግ ነካኝ — የሕይወቴ የሚታየው ክፋት ብቻ ሳይሆን ያገኘኋቸው ልዩ ምሕረቶችም። ምንም ላልጐደለብን ለአንዳንዶቻችን እግዚአብሔር ምንኛ ለጋስ ሆኖልናል! በድህነት ውስጥ እንድንወድቅ፣ ለውርደት እንድንጋለጥ ወይም ለክፉ ምሳሌ ተላልፈን እንድንሰጥ ከቶ አልፈቀደም። ሥነ ምግባራችንን ጠበቀ፤ እኛ እርሱን ባንወደውም እንኳ ዓመት ከዓመት ለቤቱ ፍቅር እንዲኖረን አበረታታ። የመለስነው ምላሽ ግን ምንኛ ደካማ ነው! ምን ያህል ደስታ፣ ማዳን፣ ፍቅርና መጽናናት ተቀብለናል — ቢሆንም በግልጽ ኃጢአት ሠርተናል! እንግዲህ በከባድ የነዶ ጭነት በታች እንደ ተጫነ ጋሪ ቢሆን አያስደንቅም።

ደግሞም የጌታ ሸክም እጅግ ታላቅ ከመሆኑ የተነሣ እንዲያውም እንደሚጮኽ ልብ በሉ። ከባድ ጭነት የተጫነ ጋሪ በክብደቱ በታች እንደሚያቃስት፣ እንዲሁ ጌታ በኃጢአት ክብደት በታች ይጮኻል። እነዚህን ቃላት ሰምታችኋልን?

«ሰማይ ሆይ፥ ስማ፤ ምድር ሆይ፥ አድምጪ፤ እግዚአብሔር ተናግሮአልና፤ ልጆችን ወለድሁ አሳደግሁም፥ እነርሱ ግን ዐመፁብኝ!» (ኢሳይያስ 1:2)። ደግሞም ስሙ፦ «እናንተ ከዳተኞች ልጆች፥ ተመለሱ፥ ክዳታችሁንም እፈውሳለሁ» (ኤርምያስ 3:22)።

ከዚህም የተሻለ፣ እንደ ጠል የለሰለሰውን የኢየሱስን ልቅሶ ስሙ፦ «ኢየሩሳሌም ኢየሩሳሌም ሆይ፥ … ዶሮ ጫጩቶችዋን ከክንፎችዋ በታች እንደምትሰበስብ ልጆችሽን እሰበስብ ዘንድ ስንት ጊዜ ወደድሁ! አልወደዳችሁምም!» (ማቴዎስ 23:37)። ኃጢአተኛ ሆይ፣ እግዚአብሔር በኃጢአትህ ያዝናል፤ አንተ በምታፌዝበት ነገር ፈጣሪህ ይሠቃያል፤ አንተ ቀላል አድርገህ በምትቈጥረው ነገር አዳኝህ በመንፈሱ ያለቅሳል። «ወይ፣ ይህን የምጠላውን ርኵስ ነገር አታድርጉ!» ስለ እግዚአብሔር ብለህ አታድርገው።

ከክፉ መንገዳችሁ ተመለሱ፤ የእስራኤል ቤት ሆይ፥ ስለ ምን ትሞታላችሁ?

ኃጢአት በጌታ ዘንድ የሚያሳዝን ቢሆንም፣ ሸክሙን እንደሚሸከም ስናይ ምሕረቱ ይበልጥ ይገንናል። ጋሪው እንደማይሰበር ነገር ግን እንደሚጫን፣ እንዲሁ እርሱም ይጫናል፤ ቢሆንም ይሸከማል። አንተና እኔ በእግዚአብሔር ቦታ ብንሆን ኖሮ እንሸከመው ነበርን? በአንድ ሳምንት ውስጥ ዓለምን ባጠፋን ነበር። የሰማይ ሕግ እንደ ሰው ሕግ ፈጥኖ ቢቀጣ ኖሮ የት በተገኘን ነበር? እግዚአብሔር ስለ ክብሩ በቀላሉ ሊበቀል ይችላል፤ ትእዛዙን ለመፈጸም የተዘጋጁ ቍጥር የሌላቸው ባሪያዎች ቆመዋል። አንዲት ድንጋይ፣ የነፋስ እስትንፋስ፣ አንዲት የትቢያ ቅንጣት — ሁሉም ያበቃል። ቢሆንም እግዚአብሔር የቍጣውን ባሪያዎች ይከለክላቸዋል። ሰማያትና ምድር በደስታ በቀጡ ነበር፤ እግዚአብሔር ግን ይከለክላል። መላእክት በትዕግሥቱ ይደነቃሉ። ታጋሽ ሰው ሲሰደብና ሲታገሥ አይተህ ታውቃለህን? እንዲሁ እግዚአብሔር ኃጢአተኞችን ይታገሣል፤ በበደላቸው ክብደት በታች ተጭኖ ሳለ አልተሰበረም።

ይህም ወደ አንድ ጥልቅ ነጥብ ያደርሰናል፤ አንዳንዶቻችሁ ኃጢአት በእግዚአብሔር ዘንድ ምን ያህል እንደሚያሳዝን ከቶ አላያችሁም። ሌሎች ደግሞ ክፋት ምን ያህል መራራ እንደ ሆነ ያውቃሉ፤ ከእርሱም ማምለጥ ይመኛሉ። እግዚአብሔር ኃጢአትን የሚታገሥ ብቻ አይደለም፤ በልጁ አካል ተሸከመው፤ አስወገደውም።

እነዚህ ቃላት በኢየሱስ ከንፈሮች ላይ ጥልቅ ትርጉም ያገኛሉ፦ «ነዶ የሞላባት ሰረገላ እንደምትጫን፣ እንዲሁ እኔ ከበታቻችሁ ተጫንሁ።» እግዚአብሔር ኃጢአትን መቅጣት አለበት፤ ቢሆንም ምሕረትን ይሻል። ኢየሱስ በእርሱ ለሚታመኑ ሁሉ ምትክ ሆኖ ይመጣል። የሰው በደል ሸክም ነዶ በነዶ ላይ እየተደረበ በትከሻው ላይ ይጫናል።

«እግዚአብሔርም የሁላችንን በደል በእርሱ ላይ አኖረ» (ኢሳይያስ 53:6)። የተናቀና በሰዎች የተጠላ፣ የሕማም ሰው፥ ደዌንም የሚያውቅ ነው (ኢሳይያስ 53:3)። ወዙ እንደ ታላቅ ደም ነጠብጣብ ይወርዳል (ሉቃስ 22:44)። ሄሮድስ ያፌዝበታል፤ ጲላጦስ ይዘብትበታል፤ ይመቱታል። «ጀርባዬን ለገራፊዎች፥ ጕንጮቼንም ጢም ለሚነጩ ሰጠሁ፤ ፊቴንም ከውርደትና ከትፋት አልሰወርሁም» (ኢሳይያስ 50:6)። ይገርፉታል፤ የደኅንነታችንም ተግሣጽ በእርሱ ላይ ነበረ፥ «በእርሱ ቍስል እኛ ተፈወስን» (ኢሳይያስ 53:5)። በነዶ እንደ ተጫነ ጋሪ በኢየሩሳሌም መንገዶች ያልፋል።

እናንተ የኢየሩሳሌም ቈነጃጅት፣ እንባችሁን እንድታብሱ ቢነግራችሁም አልቅሱ! የኃጢአታችን ምልክት የሆነውን መስቀል ተሸክሞ ሲሄድ ምናምንቴዎች ይሰድቡታል። ወደ ጎልጎታ ይመጣል፤ በምድር ላይ ይጋደማል፤ እጆቹና እግሮቹ ይቸነከራሉ፤ ብረቱም የሰውነቱን ለስላሳ ክፍሎች ይወጋል። መስቀሉ ይቆማል። እግዚአብሔር ይተወዋል፤ ጠላቶቹም ያፌዙበታል። ፀሐይ ለማብራት እምቢ ትላለች፤ አሥር እጥፍ ጨለማ ነፍሱን ይሸፍናል። «አምላኬ አምላኬ፥ ስለ ምን ተውኸኝ?» (ማቴዎስ 27:46)። እንደ እርሱ ያለ ኀዘን ከቶ አልነበረም። ታዲያ ኃጢአትን ቀላል አድርገን እንመለከተዋለንን? አዳኛችንን ባስቃተተው ነገር እንጫወታለንን? ኃጢአተኛ ሆይ፣ ስለ ኃጢአትህ ለተሠቃየው ለእርሱ ስትል ኃጢአትህን ትተዋለህን?

«አዎን» ትላለህ፣ «እርሱ ስለ እኔ እንደ ተሠቃየ ማመን ብችል ኖሮ።» ነፍስህን ለእርሱ አደራ ስጥ፤ እንዲህ ከሆነ እርሱ ስለ አንተ ሞቷል፤ በደልህንና ኀዘንህን ወስዷል፤ አንተም ነጻ ሆነህ ልትሄድ ትችላለህ። አንተ እንድትቀልል ክርስቶስ ሸክም ተጫነበት፤ አንተ ነጻ እንድትሆን እርሱ ተጫነ። በእርሱ እመን።

በመጨረሻም እግዚአብሔር የኃጢአታችንን ሸክም የሚሸከመው ለጥቂት ጊዜ ብቻ ነው። በመጨረሻ በክርስቶስ ውስጥ ባትገኝ ያው ሸክም ለዘላለም ይደቅቅሃል። አንዳንዶች ጥቅሱን በሌላ መንገድ ይተረጕሙታል፦ «ነዶ የሞላባት ሰረገላ ከበታቿ ያለውን መንገድ እንደምትጫን፣ እንዲሁ እኔ እጫናችኋለሁ።» ከባድ ጭነት የተጫነ ጋሪ ለስላሳውን መንገድ እንደሚጫን፣ እንዲሁ ከክርስቶስ ውጭ ብትሆን እግዚአብሔር በኃጢአትህ በታች ይደቅቅሃል። ይህን ለራስህ ልትወስደው ይገባሃል።

በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ ታምናለህን? አዎን ከሆነ ማስፈራሪያው የአንተ አይደለም። አይደለም ከሆነ በጥንቃቄ አድምጥ፤ ክርስቶስ የሌላት ነፍስ በቅርቡ ትጠፋለች፤ ባለማመኗም ቀድሞውኑ ተፈርዶባታል። ይህን ታላቅ መዳን ቸል ብትል እንዴት ታመልጣለህ? «በመንገዳችሁ ልብ አድርጉ» (ሐጌ 1:5)። በጊዜ፣ በዘላለም፣ በሕይወት፣ በሞት፣ በሰማይና በሲኦል እለምንሃለሁ፤ ወደ እርሱ የሚመጡትን ፈጽሞ ሊያድናቸው በሚችለው በክርስቶስ እመን። ባታምን በኃጢአትህ ትሞታለህ።

ከሞት በኋላ ፍርድ ይመጣል! መለከቱ ይነፋል፤ ብዙ ሕዝብ፣ መጻሕፍቱ፣ ታላቁ ነጭ ዙፋን፣ «እናንተ የአባቴ ቡሩካን፥ ኑ» እና «እናንተ ርጉማን፥ … ከእኔ ሂዱ» (ማቴዎስ 25:34, 41)። ከፍርድ በኋላ ክርስቶስ የሌላቸውን ሲኦል ይጠብቃቸዋል። ከእኛ መካከል የሚበላውን እሳት የሚታገሥ ማን ነው? ከዘላለም ቃጠሎ ጋር የሚቀመጥ ማን ነው? ወደ ክርስቶስ ካልሸሸን በቀር ከእኛ ማንም አይችልም። ወደ ኢየሱስ ሽሹ! ፊታችሁን ዳግመኛ ላላይ እችላለሁ። እንባዬ ይለምናችኋል፤ የእግዚአብሔር ትዕግሥት ወደ ንስሐ ይምራችሁ። እርሱ ማንም እንዲሞት አይሻም፤ ይልቁንም ወደ እርሱ ተመልሶ በሕይወት እንዲኖር ይሻል። ይህ መመለስ የሚመጣው ነፍስን ለኢየሱስ አደራ በመስጠት ነው።

ትታመንበታለህን? መንፈስ ቅዱስ ያስገድድህ ይሆናል፤ ካልሆነ ግን ልመና በማጣት አይሆንም። ምሕረት እየጠራች ሳለ አሁን ና። ለረጅም ጊዜ የናቅኸው ቢሆንም የተወጉ እጆች ያሉት ኢየሱስ ይጋብዝሃል።

ፍቅሩ ኃጢአትህን ይገዳደራል። የወደደ ሁሉ ይምጣ፥ የወደደም የሕይወትን ውኃ እንዲያው ይውሰድ (ራእይ 22:17)። ለቤዛው ክብር እግዚአብሔር እንድትመጣ ይርዳህ። አሜን።