በሣር መስኩ ውስጥ

«ሣርን ለእንስሳት ያበቅላል።» — መዝሙር 104:14 በተወሰነው ወቅት ዓለም ሁሉ የሣር ሰብልን በመሰብሰብ ይጠመዳል፤ በገጠርም አዲስ የታጨደውን ድርቆሽ ጣፋጭ መዓዛ ሳትተነፍስ፣ የአጫጁንም ማጭድ ሲሳል የሚያሰማውን ድምፅ ሳትሰማ አንድ ማይል እንኳ መጓዝ አትችልም። በሣር መስኩ ውስጥ ወንጌል አለ፤ መንፈስ ቅዱስ እንደሚያስችለንም መጠን ያንን ወንጌል ለማውጣት አስበናል።

ጥቅሳችን ወዲያውኑ ወደ ስፍራው ያደርሰናል፤ ስለዚህ መግቢያ አያስፈልገንም። «ሣርን ለእንስሳት ያበቅላል» — ሦስት ነገሮችን እናስተውላለን፦ በመጀመሪያ፣ ሣር በራሱ አስተማሪ እንደ ሆነ፤ ሁለተኛ፣ እግዚአብሔር በእርሱ ውስጥ ሲታይ ሣር ከዚያ እጅግ የበለጠ አስተማሪ እንደ ሆነ፤ ሦስተኛም፣ ለእንስሳት ሣርን በማብቀሉ የጸጋ መንገዶች ሊገለጡ እንደሚችሉ።

እንግዲህ በመጀመሪያ፦ «ሣርን ለእንስሳት ያበቅላል።» እዚህ በራሱ አስተማሪ የሆነ ነገር አለን። ከውኃና ከብርሃን በቀር በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከሜዳ ሣር ይበልጥ ብዙ ጊዜ የሚጠቀስ ምሳሌ የለም ማለት ይቻላል።

በመጀመሪያ ደረጃ፣ ሣር የሟችነታችን ምሳሌ ሆኖ ሊታይና ሊያስተምረን ይችላል። «ሥጋ ሁሉ ሣር ነው።» የሰው ታሪክ ሁሉ በአንድ የሣር መስክ ውስጥ ይታያል። ለምለምና ለስላሳ ሆኖ ይበቅላል፤ ለጋውን ሕይወቱን ለሚያሰጋው የሕፃንነት ውርጭ የተጋለጠ ነው፤ ያድጋል፣ ለአቅመ አዳም ይደርሳል፣ ሣር በአበቦች እንደሚያጌጥም ውበትን ይለብሳል፤ ከጥቂት ጊዜ በኋላ ግን ጕልበቱ ይሄዳል፤ ውበቱም ይጨማደዳል — ሣሩ እንደሚጠወልግና በእርሱም ፋንታ የሚበቅለው አዲስ ትውልድ በተራው እንደሚጠወልግ። እንደ እኛው ሣሩም የሚበስለው ለመበስበስ ብቻ ነው። የሰው ልጆች በጊዜያቸው ለአቅመ አዳም ይደርሳሉ፤ ከዚያም እንደ ለመለመ ቅጠል ይደክማሉ፤ ይጠወልጋሉም።

አንዳንዱ ሣር ጭራሽ እስኪበስል ድረስ አይተውም፤ ፈጣን እግር ያለው ሞት ግድ የለሾቹን የአዳም ልጆች እንደሚደርስባቸው፣ የአጫጁ ማጭድም ያስወግደዋል። «ሥጋ ሁሉ ሣር ነው፥ ክብሩም ሁሉ እንደ ሜዳ አበባ ነው። የእግዚአብሔር እስትንፋስ ስለ ነፈሰበት ሣሩ ይጠወልጋል፥ አበባውም ይረግፋል፤ በእውነት ሕዝቡ ሣር ነው።» — ኢሳይያስ 40:6-7 ይህ እጅግ የሚያዋርድ ነው፤ ከከዋክብት በታች ስለ አለመሞት ማለም እንዳንጀምርም ብዙ ጊዜ ልንታሰብበት ያስፈልገናል። አረንጓዴው ሣር መቃብሮቻችንን እየሸፈነ ደግሞ እንደሚያስታውሰን፣ በእያንዳንዱም ቅጠሉ ስለ ሟችነታችን ስብከት እንደሚሰብክ ሳናስብ በሣር ላይ ፈጽሞ መራመድ የለብንም፤ የስብከቱም ጥቅስ «ሥጋ ሁሉ ሣር ነው፥ ክብሩም ሁሉ እንደ ሜዳ አበባ ነው» የሚለው ነው።

ሁለተኛ፣ ሣር በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ብዙ ጊዜ የክፉዎች ሥዕል ሆኖ ይቀርባል። ጻድቅ ሰው እግዚአብሔርን የማይፈሩትን ሰዎች መበልጸግ ሲያይ በክፉዎች ለመቅናት እንደሚያዘነብል ዳዊት ከራሱ ልምድ ይነግረናል። በስፍራቸው የጸኑና ሥር የሰደዱ መስለው እንደ ለመለመ ዛፍ ሲስፋፉ አይተናቸዋል፤ እኛም በገዛ መከራችን ስንቈስል፣ ቀኑን ሙሉ እንደ ተመታንና በየማለዳውም እንደ ተቀጣን ሲሰማን፣ «ይህ ከእግዚአብሔር የጽድቅ አገዛዝ ጋር እንዴት ሊስማማ ይችላል?» ብለን ለመጠየቅ ተፈትነናል። ዘማሪው ግን በጥቂት ጊዜ ውስጥ በክፉው ሰው ስፍራ እንደምናልፍና በዚያ እንደሌለ እንደምናይ ያሳስበናል፤ ስፍራውን አጥብቀን እንፈልጋለን፤ ከእንግዲህም እንደማይታወቅ እናያለን፤ እንደ ሣር ፈጥኖ ይቈረጣልና፤ እንደ ለመለመ ቅጠልም ይጠወልጋልና።

«ክፉዎች ግን እንደሚናወጥ ባሕር ናቸው፤ ማረፍ አይችልምና፥ ውኃውም ጭቃና ትቢያ ያወጣልና።

‹ለክፉዎች ሰላም የላቸውም› ይላል አምላኬ።» — ኢሳይያስ 57:20-21 ሣሩ ይጠወልጋል፣ አበባውም ይረግፋል፤ እንዲሁም መታመናቸውን በጊዜያዊ ነገሮች ላይ የሚጥሉና መጽናናትን በምድር ሀብት ውስጥ የሚቈፍሩ ሰዎች ክብር ለዘላለም ያልፋል። የምሥራቅ አገር ገበሬ የቀድሞው ውበቱ ቢኖርም ለመለመውን ቅጠል ሰብስቦ ወደ እቶን እንደሚጥለው፣ እናንተ ትምክሕተኞች ኃጢአተኞች ሆይ፣ ዕጣ ፈንታችሁ እንደዚሁ ይሆናል! ዳኛውም መላእክቱን እንዲህ ብሎ ያዝዛቸዋል፦ «በእሳትም ለማቃጠል በየነዶው እሰሩ።»

«እነዚህንም ከሕዝቡ ጋር አጠፋቸዋለሁ፤ ወደ ጕድጓዱም ጥልቅ ስፍራ ይወርዳሉ፤ ስምህም በመቃብር ይረሳል…» — መዝሙር 9:17 አሁን ፌዝህ ወዴት ነው? አሁን መታመንህ ወዴት ነው? አሁን ትዕቢትህና ግርማ ሞገስህ ወዴት ነው? አሁን ትምክሕትህና በታላቅ ድምፅ የምትናገረው የስድብ ቃልህ ወዴት ነው?

ለዘላለም ዝም ብለዋል፤ በድስት በታች ያለ እሾህ እንደሚንጣጣ ነገር ግን ፈጥኖ ተቃጥሎ አንድ እፍኝ አመድ ብቻ እንደሚተው፣ በዚህ ሕይወት ክፉዎችም እንደዚሁ ይሆናሉ፤ የእግዚአብሔር የቍጣ እሳት ይበላቸዋል።

ሣር በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የእግዚአብሔርን ምርጦች እንደሚያሳይም ማስታወስ ይበልጥ ደስ ያሰኛል። ክፉዎች ከምድረ በዳ ዘንዶዎች ጋር ይመሰላሉ፤ የእግዚአብሔር የገዛ ሕዝብ ግን በስፍራቸው ይበቅላሉ፤ «ቀበሮዎች ይመሰጉበት በነበረው መኖሪያ፣ እያንዳንዳቸው በተኙበት ስፍራ፣ ሣርና ቄጤማ ደንገልም ይሆናል» ተብሎ ተጽፎአልና።

ምርጦች ከሣር ጋር የሚመሰሉት በኋለኛው ዘመን ከሚሆነው ብዛታቸውና ከዕድገታቸው ፍጥነት የተነሣ ነው። «ከዚህ [እህል] አንድ እፍኝ ታላቅ ዘለላ ይሆናል፤ ታላቁም ዘለላ በሕዝቡ መካከል ለጋ ተክል ይሆናል» የሚለውን ክፍል ታስታውሳለህ። የእግዚአብሔር ሕዝብ ከእንግዲህ እንደ ብቸኛ የሣር ጕንጕን የማይሆኑበት፣ ነገር ግን በውኃ ፈሳሾች አጠገብ እንዳለ አኻያ በሣር መካከል የሚበቅሉበት፣ ለረጅም ጊዜ የተጠበቀው ቀን ቶሎ ቢመጣ ምንኛ መልካም ነበር! ሣርና አኻያ ከምናውቃቸው ነገሮች ሁሉ ይልቅ በፍጥነት የሚያድጉ ሁለት ነገሮች ናቸው፤ እንዲሁም ሕዝብ በአንድ ቀን ይወለዳል፤ ብዙ ሰዎችም በአንድ ጊዜ ይለወጣሉ። የእግዚአብሔር መንፈስ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በኃይል ሲሠራ ርግቦች ወደ ቤታቸው እንደሚበርሩ ሰዎች ወደ ክርስቶስ ይመለሳሉ፤ ስለዚህም የተደነቀችው ቤተ ክርስቲያን «እነዚህ ከወዴት መጡ?» ብላ ትጮኻለች። ነቢያት አስቀድመው የተናገሩለትን ወርቃማውን ዘመን ለማየት በሕይወት ብንቈይ ምንኛ መልካም ነበር! በዚያ ዘመን የእግዚአብሔር ሕዝብ ጉባኤ በሣር መስኮች እንዳሉ የሣር ቅጠሎች የማይቈጠር ይሆናል፤ ጸጋና እውነትም ይለመልማሉ።

የእግዚአብሔር ሕዝብ በዚህ ምክንያትም ምንኛ ሣርን ይመስላሉ፦ ከሰማይ በሚመጣው ተጽዕኖ ላይ ፈጽሞ ጥገኞች ናቸው። የጸደይ ካፊያና ለስላሳው ጤዛ ቢከለከሉ ማሳዎቻችን ይደርቃሉ፤ ነፍሳችንስ ያለ መንፈስ ቅዱስ የጸጋ ጕብኝት ምንድን ናት? አንዳንድ ጊዜ በከባድ መከራ ምክንያት የቈሰለው ልባችን እንደ ታጨደ ሣር ይሆናል፤ ያን ጊዜም «በታጨደ ሣር ላይ እንደ ዝናብ፥ ምድርንም እንደሚያረካ ካፊያ ይወርዳል» የሚለው የተስፋ ቃል አለን። የሚያሠቃዩ መከራዎቻችን ውበታችንን ወስደውታል፤ ያን ጊዜ ጌታ ይጐበኘናል፤ እኛም እንደ ገና እንለመልማለን። እውነተኛ ምሳሌ ብቻ ሳይሆን የጸጋን እውነትም ስለሚያስተምረው ስለዚያ ጥንታዊ አባባል እግዚአብሔር ይመስገን፦ «እያንዳንዷ የሣር ቅጠል የራሷ የሆነች የጤዛ ጠብታ አላት።» እግዚአብሔር ለእያንዳንዱ ባሪያው የራሱን ልዩ ምሕረት ሊሰጥ ደስ ይለዋል፦ «የእግዚአብሔር በረከት ባለ ጠጋ ታደርጋለች፥ ኀዘንንም አይጨምርባትም።»

ደግሞም ሣር ጌታ የመረጣቸውን ሰዎች ፍላጎት የሚያሟላበትን ምግብ ይመስላል። ሀያ ሦስተኛውን መዝሙር ውሰድ፤ በዚያም ይህ ሥዕል እጅግ ጣፋጭ በሆነ የእረኝነት መዝሙር ተሥሎ ታገኘዋለህ፦ «በለመለመ መስክ ያሳድረኛል፤ በዕረፍት ውኃ ዘንድ ይመራኛል።»

በጉ ለባሕርዩ የሚስማማ ምግብ እንዳለው፣ ይህም ምግብ በእረኛው በብዛት እንደሚቀርብለትና የሚመገብ ብቻ ሳይሆን በግጦሹ መካከል ተጋድሞ በብዛቱ ጠግቦ ፍጹም በሆነ ዕረፍት እንደሚኖር፣ እንዲሁ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ወደ ኪዳኑ መስኮች ሲመራቸውና ነፍሳቸው የምትመገብባቸውን የከበሩ እውነቶች ሲገልጥላቸው እነርሱም እንደዚሁ ናቸው።

ወዳጆች ሆይ፣ «የሠራዊት ጌታ እግዚአብሔር በዚህ ተራራ ላይ ለአሕዛብ ሁሉ የሰባ ነገር ግብዣ፣ ያረጀና የጠራ የወይን ጠጅ ግብዣ፣ ቅልጥም የሞላበት የሰባ ነገርና በሚገባ የጠራ ያረጀ የወይን ጠጅ ግብዣ ያደርጋል» የሚለው የተስፋ ቃል እውነት ሆኖ አላገኘነውምን? ነፍሴ አንዳንድ ጊዜ ከዚያ በላይ መቀበል እንደማልችል እስኪሰማኝ ድረስ ክርስቶስን ተመግባለች፤ ከዚያም ሞገሱን ጠግቤና የጌታን ቸርነት ተሞልቼ ለማረፍ በአምላኬ ብዛት መካከል ተጋድሜአለሁ።

እንግዲህ ጆሮውን ለሚያዘነብል ሰው ሣሩ ራሱ ትምህርት የሌለው እንዳልሆነ ታያለህ። በሁለተኛ ደረጃ፣ እግዚአብሔር በሣሩ መብቀል ውስጥ ይታያል። በመጀመሪያ እንደ ሠራተኛ ይታያል — «ሣርን … ያበቅላል»። ሁለተኛ እንደ ተንከባካቢ ይታያል — «ሣርን ለእንስሳት ያበቅላል»።

በመጀመሪያ፣ እንደ ሠራተኛ፣ የሚያስተውሉ ዓይኖች ካሉን እግዚአብሔር በእያንዳንዷ የሣር ቅጠል ውስጥ ሊታይ ይችላል። ዓለም ስለ ‹የተፈጥሮ ሕጎች› እና ስለ ‹የተፈጥሮ ምክንያቶች› ስትናገር፣ ሕጎች በራሳቸው ሊሠሩ እንደማይችሉ፣ የተፈጥሮ ምክንያቶች የሚባሉትም የመጀመሪያው ምክንያት ካላንቀሳቀሳቸው በቀር ጭራሽ ምክንያቶች እንዳልሆኑ ስትረሳ ዕውር ናት። የጥንት ሮማውያን «እግዚአብሔር አንጐደጐደ፤ እግዚአብሔር አዘነበ» ይሉ ነበር። እኛ ግን «ያንጐደጕዳል፤ ይዘንባል» እንላለን። ማን ነው የሚያንጐደጕደው? እንደዚህ ያሉ አነጋገሮች ሁሉ እግዚአብሔርን ከማሰብ ለመሸሽ የሚደረጉ ሙከራዎች ናቸው። በተለምዶ «የተፈጥሮ ሥራዎች እንዴት ድንቅ ናቸው!» እንላለን። ነገር ግን «ተፈጥሮ» ምንድን ናት? በመንገድ ላይ ስለ ተፈጥሮ ይናገር የነበረ አንድ የማያምን ሰው፣ አንድ ክርስቲያን ተፈጥሮ ምን እንደ ሆነች ሊገልጽ ይችል እንደ ሆነ ሲጠይቀው አስታውሳለሁ። ምንም መልስ አልሰጠም። ሣር የሚበቅለው ከእግዚአብሔር እውነተኛ ሥራ ተለይቶ በተፈጥሮ ሕግ ብቻ አይደለም፤ ታላቁ ጌታ ራሱ በሕጉ በሚተዳደረው ቁስ ውስጥ ኃይልን ባይልክ ኖሮ ሕግ ብቻውን አቅመ ቢስ ይሆን ነበር — ለጥጥ ፋብሪካ መንኰራኵሮች ሁሉ ኃይልን እንደሚሰጥ የእንፋሎት ሞተር። አምላኬ ለፍጥረታቱ እዚያ እየሠራ እንዳለ ካወቅሁ ወዲህ በሣሩ ላይ እንደ ንጉሣዊ ምንጣፍ ዕረፍት አገኛለሁ።

እግዚአብሔርን እንደ ሠራተኛ እንድታዩ ከጠየቅኋችሁ በኋላ በዚህ እንድትጠቀሙበት እፈልጋለሁ — ስለዚህ እግዚአብሔርን በዕለት ተዕለት ነገሮች ውስጥ እንድታዩ እለምናችኋለሁ። ሣርን ያበቅላል — ሣር ደግሞ ተራ ነገር ነው። በየቦታው ታዩታላችሁ፤ ቢሆንም እግዚአብሔር በእርሱ ውስጥ አለ። አጥኑት፤ ፈልቅቃችሁ መርምሩት፤ የእግዚአብሔር ባሕርያት በእያንዳንዷ የሜዳ አበባና በእያንዳንዱ አረንጓዴ ቅጠል ውስጥ ይታያሉ።

እንደዚሁም እግዚአብሔርን በዕለት ተዕለት ልምዳችሁ ውስጥ እዩት — በየዕለቱ መከራችሁ፣ በተራ ደስታችሁ፣ በመደበኛ ምሕረቶቻችሁ ውስጥ። «እግዚአብሔርን ከማየቴ በፊት ተአምር ማየት አለብኝ» አትበሉ። በእውነቱ ሁሉም ነገር በድንቅ የተሞላ ነው። እግዚአብሔርን በማዕዳችሁ ላይ ባለው እንጀራና በጽዋችሁ ውስጥ ባለው ውኃ እዩት። በእያንዳንዱ ሁኔታ «ይህን ሁሉ ያደረገው አባቴ ነው» ማለት ብትችሉ ከሁሉ የሚበልጥ ደስተኛ ሕይወት ይሆናል። እግዚአብሔርን በትንንሽ ነገሮችም እዩት። የሕይወት ትንንሽ ነገሮች ብዙ ጊዜ ከሁሉ የሚበልጡ ችግሮች ናቸው። አንድ ሰው ፍጹም ሆኖ እንዲቀርብለት የጠበቀው ብልት ሥጋ በደንብ ሳይበስል በማዕዱ ላይ ሲያይ ከሚያጕረመርመው ይልቅ ቤቱ በእሳት መቃጠሉን በጸጥታ ይሰማል። መንገደኛውን የሚያነክሰው በጫማው ውስጥ ያለች ትንሽ ጠጠር ናት። እግዚአብሔርን በታላላቅ ነገሮች ብቻ ሳይሆን በትንንሾቹም ማየት — ማዕበል ከዓለት ጋር ሲላተም የሚረጨው እያንዳንዱ ጠብታ የሚመራው በእግዚአብሔር እጅ እንደ ሆነ፣ ልክ ከሁሉ የሚበልጠው ፕላኔት በምሕዋሩ የሚያደርገው እንቅስቃሴም እንደዚሁ እንደ ሆነ ማመን — ይህ ሁሉ እውነተኛ ጥበብ ነው።

ደግሞም እግዚአብሔር በብቸኛ ስፍራዎች እንደሚሠራ አስብ፤ ሣር የሚበቅለው ሰዎች በሚንከባከቡት ስፍራ ብቻ አይደለምና፤ ማንም መንገደኛ ደርሶበት በማያውቅ ብቸኛ ተራራ ጥግ ላይ እንኳ ይበቅላል። የዱር ወፍ ዓይን ብቻ አረንጓዴውን ሣርና ሞሱን ባየበት ስፍራ የእግዚአብሔር ሥራዎች ውበታቸውን ያሳያሉ፤ የእግዚአብሔር ሥራዎች ከሰዎች ዓይን ውጭ ላሉ ዓይኖችም እንኳ ያማሩ ናቸውና። አንተም በሩቅ መንደር ውስጥ ሳትታይና ሳትታወቅ የምትኖር ብቸኛ የእግዚአብሔር ልጅ ሆይ — የሰማይ ፍቅር አልረሳህም። ሣርን ለብቻው ያበቅላል፤ አንተንስ ብቸኝነትህ ቢኖርም አያለመልምህምን? በብቸኝነትና በመረሳት ውስጥ ጸጋዎችህን ሊያሳድግና ለሰማይ ሊያዘጋጅህ ይችላል። ሣር ከእግራችን በታች ተጋድሟል፤ በእግር መረገጡን ማንም አያስብም፤ ቢሆንም እግዚአብሔር ያበቅለዋል። ምናልባት ተጨቍነህና ደክመህ ይሆናል፤ ያ ግን ተስፋ አያስቈርጥህ፤ እግዚአብሔር ለተጨቈኑት ሁሉ ጽድቅን ያደርጋልና፤ ሣርን ያበቅላል፤ ልብህንም በሕይወት ጫናዎችና መከራዎች ሁሉ መካከል ሊያለመልመው ይችላል፤ ስለዚህም ዓለም ሁሉ ቢረግጥህ፣ ሲኦል ራሱ እንኳ ተረከዙን ቢጭንብህ፣ እግዚአብሔር ራሱ በሚሰጥህ በማይሞተው ሕይወት እየኖርህ አሁንም ደስተኛና ቅዱስ ትሆናለህ።

ማንም ልብ ያላለህ፣ የተጨቈንህና የተረገጥህ ድሀና ችግረኛ ሆይ፣ እግዚአብሔር ሣርን ያበቅላል፤ አንተንም ይንከባከብሃል።

ነገር ግን በጥቅሱ ውስጥ እግዚአብሔርን እንደ ታላቅ ተንከባካቢም እናያለን አልሁ። «ሣርን ለእንስሳት ያበቅላል።» «እግዚአብሔርስ ስለ በሬዎች ይገደዋልን?» ወይስ ይህ ስለ እኛ ብቻ ነውን? «የሚያበራየውን በሬ አፉን አትሰር።» ያ እግዚአብሔር ለምድር አራዊት እንደሚገደው ያሳያል፤ ነገር ግን ከዚያም በላይ ያሳያል፦ ለእርሱ የሚሠሩ ሰዎች እየሠሩ እንዲመገቡ ይፈልጋል። እግዚአብሔር ለእንስሳት ይገደዋል፤ ሣርንም ያበቅልላቸዋል። እንግዲያስ ነፍሴ ሆይ፣ አንዳንድ ጊዜ ከዳዊት ጋር «እኔ ሰነፍ ነበርሁ፥ አላወቅሁምም፤ በፊትህ እንደ እንስሳ ሆንሁ» ብትዪም፣ እግዚአብሔር ግን ይገደዋል።

«ለእንስሳ ምግባቸውን፥ ወደ እርሱ ለሚጮኹ ለቍራ ጫጩቶችም ይሰጣል።» በዚያ እግዚአብሔር ለወፎች የሚያደርገውን እንክብካቤ የሚያሳይ ምሳሌ አለህ፤ እዚህ ደግሞ ለእንስሳት የሚያደርገው እንክብካቤ አለን፤ አንተ አድማጬም ራስህን እንደ ቍራ ጥቁርና የረከስህ፣ እንስሳትም ከመንፈሳዊ በጎ ነገር እንደሚርቁ እንደዚያው የራቅህ አድርገህ ብትቈጥርም፣ ከዚህ ጥቅስ መጽናናትን ውሰድ፦ ለእንስሳት ሣርን ይሰጣል፤ በፊቱ እንደ እንስሳ እንደ ሆንህ ብታስብም ለአንተም ጸጋን ይሰጥሃል።

ራሳቸውን ለመንከባከብ አቅም የሌላቸውን እነዚህን እንስሳት እንደሚንከባከብ ልብ በል። እንስሳት ሣርን ሊተክሉ ወይም ሊያበቅሉ አይችሉም። በዚህ ጉዳይ አንዳች ማድረግ ባይችሉም እርሱ ሁሉን ያደርግላቸዋል፤ ሣርን ያበቅላል። እናንተ ራሳችሁን ለመርዳት እንደ እንስሳት አቅም የሌላችሁ፣ ቆማችሁ በጭንቀት ከማቃሰት በቀር ምን እንደምታደርጉ የማታውቁ ሆይ፣ እግዚአብሔር በምሕረቱ ሊደግፋችሁ በርኅራኄውም ሊያስደስታችሁ ይችላል። የጸሎታችሁ ጩኸት ወደ ሰማይ ይውጣ፤ የምኞታችሁ ትርጉም ወደ እርሱ ይውጣ፤ ራሳችሁን መርዳት ባትችሉም እርዳታ ይመጣላችኋል። እንስሳት ዲዳዎች፣ መናገር የማይችሉ ፍጥረታት ናቸው፤ ቢሆንም እግዚአብሔር ሣርን ያበቅልላቸዋል። መናገር የማይችሉትን ሰምቶ መናገር የሚችሉትን አይሰማምን? አምላካችን በሜዳ ላሉ እንስሳት እንኳ እንዲህ በጥንቃቄ የሚያስብ ከሆነ፣ የገዛ ወንዶችና ሴቶች ልጆቹ ፊቱን ሊፈልጉ በሚመኙበት ጊዜ በእርግጥ ይራራላቸዋል።

ይህም ደግሞ ሊባል ይገባዋል፦ እግዚአብሔር ለእንስሳት የሚገደው ብቻ ሳይሆን የሚያቀርብላቸውም ምግብ የሚስማማቸው ነው — የሚያመሰኩ እንስሳት የሚያስፈልጋቸውን ትክክለኛውን ዓይነት ምግብ፣ ሣርን ለእንስሳት ያበቅላል። እንደዚሁም ጌታ እግዚአብሔር ለሕዝቡ የሚገባቸውን ስንቅ ያቀርባል። በእምነት በእርሱ ተደገፍ፤ በጸሎትም ጠብቀው፤ የሚስማማህንም ምግብ ትቀበላለህ። ባሕርይህ የሚፈልገውን በትክክል — ለልዩ ፍላጎቶችህ የሚስማማ ስንቅን — በእግዚአብሔር ምሕረት ውስጥ ታገኛለህ።

ጌታ ይህን «የሚስማማ» ምግብ ለእንስሳት ያረጋግጥላቸዋል፤ የእንስሳትን ምግብ ሌላ ማንም አይበላውምና። ሣር ለእነርሱ አለ፤ ማንም አይወስድባቸውም፤ ለእነርሱ ተጠብቆአል። እንደዚሁም እግዚአብሔር ለገዛ ሕዝቡ ልዩ ስንቅ አለው፦ «የእግዚአብሔር ምሥጢር ለሚፈሩት ነው፥ ቃል ኪዳኑንም ያስታውቃቸዋል» — መዝሙር 25:14። ሣሩ በሕግ አኳያ ማንም ሊበላው የሚችል ቢሆንም፣ ከተዘጋጀላቸው እንስሳት በቀር ማንም ፍጥረት አይፈልገውም። እንደዚሁም የእግዚአብሔር ጸጋ ለሁሉ በነጻ የሚቀርብ ቢሆንም ልብ የሚሉትና ለመቀበል የተዘጋጁት ምርጦች ብቻ ናቸው። ቅጥር የከበበው ያህል ሣሩ ለእንስሳት ተጠብቆአል፤ እንደዚሁም የእግዚአብሔር ጸጋ ነጻ ቢሆንም በውጤቱ ለመረጣቸው ተጠብቆአል።

እግዚአብሔር በሣሩ ውስጥ እንደ ሠራተኛም እንደ ተንከባካቢም ይታያል። እንግዲያስ በመግቦቱ ውስጥ እጁን ሁልጊዜ እናስተውል። በብዛት ስንደሰት ብቻ ሳይሆን ስንቃችን ባነሰ ጊዜም እንኳ እናስተውለው፤ በክረምት ጥልቀት ውስጥ እንኳ ሣር ለእንስሳት እየተዘጋጀ ነውና። እናንተም የኀዘን ልጆች ሆይ፣ በፈተናችሁና በመከራችሁ ውስጥ አሁንም በእግዚአብሔር እንክብካቤ ሥር ናችሁ፤ በእናንተ ውስጥ የጸጋ ዓላማውን ይፈጽማል። ጸጥ በሉ፤ የእግዚአብሔርንም ማዳን እዩ። እያንዳንዱ የክረምት ሌሊት በቀጥታ ከአስደሳቹ የማጨጃና የመከር ቀናት ጋር ይገናኛል፤ እያንዳንዱ የኀዘን ወቅት ከሚመጣው ደስታ ጋር የተያያዘ ነው።

ሦስተኛው ነጥባችን እጅግ የሚያስደስት ነው፦ እግዚአብሔር ለእንስሳት ሣርን በማዘጋጀት የሚሠራው ሥራ የጸጋውን ምሳሌዎች ይሰጠናል።

በጥቅሱ ላይ አሰላስልና ለራሴ እንዲህ እላለሁ፦ «‹ሣርን ለእንስሳት ያበቅላል።› ለዚያ ፍጥረት የተሟላ ስንቅ እዚህ አያለሁ። እኔም ፍጥረት ነኝ፤ ከእንስሳት ግን የከበርሁ ነኝ። በእርግጥ እግዚአብሔር ለእነርሱ እንደሚያቀርብ ለእኔም ያቀርባል። ቢሆንም በተፈጥሮዬ ዕረፍት ይነሣኛል፤ የምፈልገውን በዚህ ዓለም ውስጥ ማግኘት አልችልም። ሀብቱን ሁሉ ባገኝ እንኳ አሁንም አልረካም፤ ልቤ የሚመኘውን ጊዜያዊ ሀብት ሁሉ ባገኝ እንኳ ነፍሴ ባዶ ሆና ትቀራለች። የማትሞት ነፍስ ያለኝ ሰው እንደ መሆኔ ሊያረካኝ የሚችል አንድ ነገር የሆነ ቦታ መኖር አለበት። እግዚአብሔር በሬውን ፈጽሞ ያረካዋል፤ ብቀበለው ፈጽሞ የሚያረካኝ አንድ ነገርም ሊኖረው ይገባል። ሣሩ ይኸው አለ፤ እንስሳቱ ይበሉታል፤ ከዚያም ረክተው ይተኛሉ፤ በምድር ላይ ያገኘሁት ሁሉ ግን ፈጽሞ ለማረፍ የሚያበቃ እርካታ ሰጥቶኝ አያውቅም። ስለዚህ ብደርስበት የሚያረካኝ አንድ ነገር መኖር አለበት።» ይህ ጤናማ አስተሳሰብ አይደለምን? ክርስቲያኖችንም የማያምኑትንም እስከዚህ ድረስ እንድትከተሉኝ እጠይቃለሁ።

አንድ እርምጃ ወደ ፊት እንሂድ፦ እንስሳት ሣር የሚዘጋጅላቸው ብቻ ሳይሆን በእርግጥ ይቀበሉታል። እኔስ የምፈልገውን የማላገኘው ለምንድን ነው? ነፍሴ ከማየውና ከምሰማው በላይ የሆነን አንድ ነገር ትራባለች፤ ትጠማለችም፤ ነፍሴን የሚያረካ አንድ ነገር መኖር አለበት። እንስሳት በሚያረካቸው ይመገባሉ፤ እኔስ እርካታን የማላገኘው ለምንድን ነው? እንዲህ ብዬ መጸለይ እጀምራለሁ፦ «አቤቱ፥ ነፍሴን በበጎ ነገር አጥግባት፤ ጕልማስነቴንም እንደ ንስር አድስ» — መዝሙር 103:5።

እየጸለይሁም አሰላስላለሁ፦ እግዚአብሔር ለእንስሳት ለባሕርያቸው የሚስማማውን አዘጋጅቶላቸዋል — ሥጋ ናቸው፤ ሥጋም ሣር ይበላል። እኔም ሥጋ ነኝ፤ ደግሞም መንፈስ ነኝ፤ እኔን ለማርካት መንፈሳዊ ምግብ ያስፈልገኛል። ታዲያ የት ነው?

ወደ እግዚአብሔር ቃል ስመለስ «ሣሩ ይጠወልጋል፥ አበባውም ይረግፋል፤ የአምላካችን ቃል ግን ለዘላለም ጸንቶ ይኖራል» — ኢሳይያስ 40:8 — የሚለውን አገኛለሁ፤ ኢየሱስም «እኔ የነገርኋችሁ ቃል መንፈስ ነው ሕይወትም ነው።» ብሎአል — ዮሐንስ 6:63።

«ለነፍሴ የሚሆን መንፈሳዊ ምግብ ይኸውና» እላለሁ፤ «በእርሱ ደስ ይለኛል።» ያ መንፈሳዊ ምግብ ምን እንደ ሆነ እንዳስተውል እግዚአብሔር ይርዳኝ፤ እንድቀበለውም ያስችለኝ፤ እግዚአብሔር ለእንስሳት ሣርን ቢያዘጋጅም ራሳቸው ሊበሉት ይገባቸዋልና። እምቢ ቢሉ አይመገቡም። እኔም እንስሳትን መምሰልና እግዚአብሔር ያዘጋጀልኝን መቀበል አለብኝ። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የተዘጋጀው ምንድን ነው? ጌታ ኢየሱስ በእኔ ፋንታ መከራ ሊቀበል፣ ደሙን ሊያፈስስና ሊሞት እንደ መጣ፣ በእርሱም ብታመን እንደምድን ተነግሮኛል። ከዳንሁ በኋላ ስለ ፍቅሩ ማሰቤ መጽናናትንና ደስታን ይሰጠኛል፤ ያበረታኛልም። በእነዚህ እውነቶች ከመመገብ በቀር ሌላ ምን ማድረግ አለብኝ? እንስሳት ወደ መሰማሪያው ከረኃባቸው በቀር ምንም አያመጡም፤ ይገቡበታል፤ ይመገቡማል። እንደዚሁም በእምነት በክርስቶስ መኖር አለብኝ። ጌታ ሆይ፣ በእርሱ እንድመገብ ጸጋን ስጠኝ፤ እንድራበውና እንድጠማው አድርገኝ፤ ሞገስን ጠግቤ የጌታንም ቸርነት ተሞልቼ እንድረካ እርሱን የምቀበልበትን እምነት ስጠኝ።

ጥቅሱ ትንሽ ቢመስልም ስናሰላስልበት ያድጋል። ስለ መለኮታዊ ጸጋ ተጨማሪ ምሳሌዎችን ልስጣችሁ። ቀዳሚ ጸጋ እዚህ በምሳሌ ተገልጦአል፦ እንስሳት ከመፈጠራቸው በፊት ሣር በቅሎ ነበር። በዘፍጥረት ውስጥ እግዚአብሔር እንስሳትን ከመሥራቱ በፊት ሣርን እንዳዘጋጀ እናያለን። እግዚአብሔር ለሕዝቡ ያዘጋጀው የኪዳን ስንቅ እነርሱ ከመወለዳቸው በፊት መዘጋጀቱ ምንኛ ምሕረት ነው! እግዚአብሔር አዳም ከመውደቁ በፊት ልጁን ኢየሱስ ክርስቶስን ለመረጣቸው አዳኝ አድርጎ ሰጠ፤ ኃጢአት ወደ ዓለም ከመግባቱ ብዙ አስቀድሞ የእግዚአብሔር የዘላለም ምሕረት አስቀድሞ አይቶ ለእያንዳንዱ የተመረጠ ነፍስ መጠጊያን አዘጋጀ። ከመራቤ በፊት እግዚአብሔር መናውን እንዳዘጋጀ፣ ከመጠማቴ በፊት የነፍሴን ጥም የሚያረካ የጠራ ጅረት ከምድረ በዳው ዓለት እንዲፈልቅ እንዳደረገ ማወቅ ምንኛ መጽናናት ነው! ሉዓላዊ ጸጋ ምን ማድረግ እንደሚችል እዩ! እንስሳት ወደ መሰማሪያው ከመምጣታቸው በፊት ሣሩ ዝግጁ ነው፤ እኔም የምሕረት ፍላጎቴ ከመሰማቱ በፊት ምሕረት አስቀድሞ ተዘጋጅቶልኛል።

ደግሞም የነጻ ጸጋ ምሳሌ ይኸውና፦ በሬው ወደ ማሳው ሲገባ ገንዘብ አያመጣም። እንደዚሁም እኔ ድሀና ችግረኛ ኃጢአተኛ ምንም ሳላመጣ ክርስቶስን ያለ ገንዘብና ያለ ዋጋ እቀበላለሁ። «ጌታ ሣርን ለእንስሳት ያበቅላል፤ እንዲሁም ገንዘብ፣ ብቃትና የራሴ የሆነ መልካምነት ባይኖረኝም ለችግረኛዋ ነፍሴ ጸጋን ያዘጋጃል።»

እግዚአብሔር ለእንስሳት ሣርን የሚሰጠው ለምንድን ነው? የእርሱ ስለ ሆኑ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ እንዲህ ያረጋግጣል፦ «ብሩ የእኔ ነው፥ ወርቁም የእኔ ነው፥ ይላል የሠራዊት ጌታ እግዚአብሔር፤ በሺህ ኮረብቶች ላይ ያሉ እንስሶችም» — ሐጌ 2:8። እግዚአብሔር ለእንስሶቹ ሣርን ያዘጋጃል፤ እንደዚሁም ለእግዚአብሔር ሕዝብ ጸጋ ተዘጋጅቶላቸዋል።

የከብት መንጋ ሁሉ የእግዚአብሔር ነው፤ ገበሬው በወይፈኑ ላይ ምልክት ከማድረጉ ብዙ አስቀድሞ እግዚአብሔር ምልክት አድርጎበታል፤ እንዲሁም ከአዳም ውድቀት ብዙ አስቀድሞ የሚመርጠው ፍቅር ማኅተም በግንባራችን ላይ ተደርጓል፦ «ዓይኖችህ ገና ያልተሠራ አካሌን አዩ፤ ገና አንዳቸውም ሳይኖሩ ለእኔ የተሠሩልኝ ቀኖች ሁሉ በመጽሐፍህ ተጻፉ» — መዝሙር 139:16።

ደግሞም እግዚአብሔር እንስሳትን የሚመግበው ከእነርሱ ጋር ኪዳን ስለ ገባ ነው። «ከእንስሳት ጋር ኪዳን?»

ብሎ አንድ ሰው ይጠይቅ ይሆናል። አዎን፤ እግዚአብሔር ከጥፋት ውኃ በኋላ ኖኅን ሲያናግረው እንዲህ አለ፦ «እኔም እነሆ ኪዳኔን ከእናንተ ጋር ከእናንተም በኋላ ከዘራችሁ ጋር አቆማለሁ፤ ከእናንተም ጋር ካሉ ሕያዋን ፍጥረታት ሁሉ ጋር፥ ከወፎችም ከእንስሶችም ከእናንተ ጋር ካሉ ከምድር አራዊት ሁሉ ጋር» — ዘፍጥረት 9:9-10። በዚህ መንገድ ከእንስሳት ጋር ኪዳን ተገባ፤ መዝራትና ማጨድ አይቀሩም፤ ስለዚህ ምድር ታበቅልላቸዋለች፤ ጌታም ለእነርሱ ሣርን ያበቅላል። እግዚአብሔር ከእንስሳት ጋር የገባውን ኪዳን የሚጠብቅ ከሆነ፣ ከሚወዳቸው ጋር የገባውን አይጠብቅምን? አዎን፤ የመረጣቸው በክርስቶስ የኪዳን ሰዎች ናቸው፤ በጊዜም በዘላለምም የሚያስፈልጋቸውን ሁሉ ያቀርብላቸዋል፤ ከዘላለማዊ ፍቅሩ ሙላትም ያረካቸዋል።

እግዚአብሔር እንስሳትን ይመግባል፤ ከዚያም እንስሳት ያመሰግኑታል። ዳዊት እንዲህ ይጽፋል፦ «እናንተ ታላላቅ የባሕር ፍጥረታትና ቀላዮች ሁሉ፥ እግዚአብሔርን ከምድር አመስግኑት፤ እሳትና በረዶ፥ አመዳይና ጭጋግ፥ ቃሉን የምትፈጽም ዐውሎ ነፋስ፤ ተራሮችና ኮረብቶች ሁሉ፥ የሚያፈሩ ዛፎችና ዝግባዎች ሁሉ፤ አራዊትና እንስሶች ሁሉ፥ ተንቀሳቃሾችና የሚበርሩ ወፎች» — መዝሙር 148:7-10። ጌታ ሕዝቡን የሚመግበው ክብራቸው እንዲያመሰግነው፣ ዝምም እንዳይል ነው። ሌሎች ፍጥረታት ክብርን ሲሰጡት፣ ከጠላት እጅ ያዳናቸው የእግዚአብሔር ቤዛዎች ይልቁን ያውጁት።

አሁንም እንኳ ጥቅሳችን አላለቀም። ሣሩን ራሱን አስቡ፦ «ሣርን … ያበቅላል»።

የአስተምህሮ ትምህርት ይኸውና፦ ሣር ያለ እግዚአብሔር ማደግ ካልቻለ፣ ጸጋ ያለ መለኮታዊ ሥራ በሰው ልብ ውስጥ እንዴት ሊበቅል ይችላል? ጸጋ ከሣር እጅግ የሚበልጥ ድንቅ የእግዚአብሔር ጥበብ ውጤት ነው።

ሣር ያለ መለኮታዊ ምክንያት ማደግ ካልቻለ፣ የትኛውም የጸጋ ዕድገት ከእግዚአብሔር እንደ መጣ ሊታወቅ ይገባዋል፤ ክብርም ሁሉ ለእርሱ ሊሰጥ ይገባል።

ከዚህም በላይ እግዚአብሔር ሣርን መሥራትና መንከባከብ የሚገባ ነገር ሆኖ ካገኘው፣ ጸጋውን በልባችን ውስጥ በክብር እንዲያድግ ማድረጉማ እንዴት አብልጦ አይሆንም! አሳቡ ከፍ ያለና የላቀ የሆነው ታላቁ የማይታየው መንፈስ በአጥር አጠገብ ያለውን ያን ትሑት ቡቃያ ለመጠበቅ ዝቅ የሚል ከሆነ፣ በእርግጥ በእኛ ውስጥ ያለውን የገዛ ዘሩን ይጠብቃል፤ ያም ዘር «በሕያውና ለዘላለም በሚኖር በእግዚአብሔር ቃል ከማይጠፋ ዘር» ነው — 1ኛ ጴጥሮስ 1:23።

ሙንጎ ፓርክ የአፍሪካን በረሃዎች ሲያስስ ከአንዲት ትንሽ የሞስ ቁራጭ መጽናናትን አገኘ፤ በዚያች ብቸኛ አረንጓዴ ቦታ ውስጥ እንኳ የእግዚአብሔርን ጥበብና ኃይል አየ።

እንደዚሁም ለማጨድ የደረሱ ማሳዎችን ስታይ፣ እግዚአብሔር በክረምቱ ብርድና በጸደዩ ውርጭ ውስጥ እየተንከባከበ ዝናብና ፀሐይ ፍጹም እስኪያደርጉት ድረስ ሣሩን እንዴት እንዳበቀለው አስበህ ልብህ በደስታ ሊዘል ይገባዋል። ስለዚህ ነፍሴ ሆይ፣ ብዙ የኀዘን ውርጭና ረጅም የፈተና ክረምት ብትታገሺም፣ እግዚአብሔር በጌታችንና በመድኃኒታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋና እውቀት እንድታድጊ ያደርግሻል፤ ለእርሱ አሁንም እስከ ዘላለምም ቀን ድረስ ክብር ይሁን፤ አሜን።