በሸላቾቹ ፊት ያለ በግ

«በሸላቾቹ ፊት ዝም እንደሚል በግ፥ እንዲሁ አፉን አልከፈተም።» — ኢሳይያስ 53:7 ጌታችን ኢየሱስ ስፍራችንን እጅግ ፈጽሞ ስለ ወሰደ፣ በዚህ ምዕራፍ ውስጥ እኛ ከበጎች ጋር ተመሳስለናል፦ «እኛ ሁላችን እንደ በጎች ተቅበዝብዘናል» (ኢሳይያስ 53:6)፤ እርሱም ደግሞ ከበግ ጋር ተመሳስሏል፦ «በሸላቾቹ ፊት ዝም እንደሚል በግ፥ እንዲሁ አፉን አልከፈተም።» በክርስቶስና በሕዝቡ መካከል የተደረገው የስፍራ መለዋወጥ ምን ያህል ፍጹም እንደ ነበረ እጅግ የሚደንቅ ነው። እነርሱ እርሱ የሆነውን እንዲሆኑ፣ እርሱ እነርሱ የነበሩትን ሆነ። እኛ በጎች፣ እርሱም እረኛ እንደ ሆነ በቀላሉ እንረዳለን፤ ነገር ግን የራሱ መንፈስ ይህን ትሑት ሥዕል ባይመርጠው ኖሮ የልዑልን ልጅ ከበግ ጋር ማመሳሰል የማይገባ ድፍረት በሆነ ነበር።

ይህ ሥዕል በጸጋ የተሞላ ቢሆንም በዚህ ስፍራ መጠቀሱ እንግዳ ነገር አይደለም። ከኢሳይያስ ዘመን እጅግ አስቀድሞ ጌታችን በፋሲካው በግ ተመስሎ ነበር። በኋላም «እነሆ የዓለምን ኃጢአት የሚያስወግድ የእግዚአብሔር በግ» (ዮሐንስ 1:29) ተብሎ ታወጀ፤ በክብሩም ውስጥ እንኳ በዙፋኑ መካከል ያለው በግ ሆኖ ተገልጿል።

ይህን መለኮታዊ ሥዕል ስንገልጥ፣ በመጀመሪያ በሸላቾቹ ፊት ዝም ባለ በግ ሥዕል የተገለጸውን የአዳኛችንን ትዕግሥት እንድታስብ እጋብዝሃለሁ።

ጌታችን ምቾቱን እንዲገፈፍ፣ ክብሩን እንዲገፈፍ፣ መልካም ስሙን እንኳ እንዲገፈፍ፣ በመጨረሻም ሕይወቱን ራሱ እንዲገፈፍ በሸላቾቹ ፊት ቀረበ፤ ሆኖም በሸላቾቹ እጅ ሥር እንደ በግ ዝም አለ። በጲላጦስ፣ በሄሮድስና በቀያፋ ፊት፣ በመስቀልም ላይ ምን ያህል ታጋሽ እንደ ነበረ አስብ። ከእነዚያ ክፉ ሰዎች እጅ በደረሰበት ሕመምና ኀፍረት ትዕግሥት አጥቶ እንደ ጮኸ የሚናገር አንዳች መዝገብ የለም። አንዲት መራራ ቃል እንኳ ከአፉ አልወጣችም።

ጲላጦስ፦ «አንዳች አትመልስምን? እነሆ፥ በስንት ነገር ያሳጡሃል» (ማርቆስ 15:4) አለው። ሄሮድስ በእርሱ የሚደረግ አንዳች ተአምር ለማየት ተስፋ አድርጎ ስለ ነበር እጅግ ቅር ተሰኘ። ጌታችን የተናገራቸው ጥቂት ቃላት እንደ በግ ጸጥ ያለ ድምፅ የዋህነትና መገዛት የሞላባቸው ነበሩ፤ ሆኖም ወሰን በሌለው ትርጉም የተሞሉ ነበሩ። «እኔ ለእውነት ልመሰክር ስለዚህ ተወልጃለሁ ስለዚህም ወደ ዓለም መጥቻለሁ» (ዮሐንስ 18:37)፣ ደግሞም «አባት ሆይ፥ የሚያደርጉትን አያውቁምና ይቅር በላቸው» (ሉቃስ 23:34) አለ። ከዚህ ሌላ ታግሦ ዝም አለ።

በመጀመሪያ ጌታችን ዝም እንዳለና በጠላቶቹ ላይ አፉን እንዳልከፈተ ልብ በል። ከእነርሱ አንዱንም በጭካኔ ወይም በግፍ አልከሰሰም። ስሙን አጠፉ፤ እርሱ ግን አልመለሰላቸውም። የሐሰት ምስክሮች ተነሡ፤ እርሱ ግን መልስ አልሰጣቸውም። በፊቱ ላይ በተፉበት ጊዜ ይናገራል ብለህ ታስብ ይሆናል። «ወዳጄ ሆይ፥ ይህን ለምን ታደርጋለህ? ከሥራዬ ስለ ማናቸው ትሰድበኛለህ?» ሊል አይችልም ነበርን? ነገር ግን እንደዚህ ያሉ ጥያቄዎች የሚጠየቁበት ጊዜ አልፎ ነበር። ፊቱን በእጆቻቸው በጥፊ በመቱት ጊዜ «ስለ ምን ትመታኛለህ?» ብሎ ቢጠይቅ የሚያስደንቅ ባልሆነ ነበር። ነገር ግን አይደለም — ስድባቸውን እንዳልሰማ ሆነ። በአባቱ ፊት አንዳች ክስ አላቀረበም። ዓይኖቹን ወደ ሰማይ ማንሣት ብቻ በቂ ነበር፤ የመላእክት ጭፍሮችም የሚያፌዙበትን ወታደሮች ባባረሩ ነበር። የአንድ ሱራፌል ክንፍ አንዲት ብልጭታ ብትታይ ሄሮድስ በጠፋ ነበር፤ ጲላጦስም ዓመፀኛ ዳኛ እንደ መሆኑ በሚገባው ፍርድ ሥር በወደቀ ነበር። የመስቀሉ ኮረብታ እንደ እሳተ ገሞራ አፍ ሆኖ በዚያ ቆመው እየተሳለቁና እያፌዙበት የነበሩትን ሕዝብ ሊውጥ ይችል ነበር። ነገር ግን እንደዚህ ያለ የኃይል መገለጥ አልነበረም። ይልቁንም በራሱ ላይ የተገለጠ እጅግ የሚበልጥ ኃይል ነበር።

ሁሉን ቻይነትን ራሱን ልክ በሌለው ብርታት ገታው።

ደግሞም በጠላቶቹ ላይ አንዲት ቃል እንዳልተናገረ፣ እንዲሁ ከእኛ በማናችንም ላይ አንዲት ቃል አልተናገረም። ሲፓራ ልጅዋ ሲደማ አይታ ሙሴን፦ «አንተ በእውነት ለእኔ የደም ሙሽራ ነህ» (ዘጸአት 4:25) እንዳለችው ታስታውሳለህ። በእርግጥ ኢየሱስ ቤተ ክርስቲያኑን፦ «ውድ ዋጋ ያስከፈልሽኝ ሙሽራ ነሽ፤ ይህን ሁሉ ኀፍረትና ደም መፍሰስ አመጣሽብኝ» ሊላት ይችል ነበር። ነገር ግን እግዚአብሔር «ሳይነቅፍ በልግስና ለሁሉ የሚሰጠው» አምላክ ነው (ያዕቆብ 1:5)። የልቡን ምንጭ ራሱን ከፈተ፤ እኛንም አልነቀፈንም። ሙሉውን ዋጋ አስቀድሞ አስልቶ ነበር። ስለዚህ ነውርን ንቆ በመስቀል ታገሠ።

«አዳኙ የይቅርታ ዋጋ የገዛ ደሙ መሆኑን ባወቀ ጊዜ፣ ርኅራኄው ከቶ ወደ ኋላ አላለም፤ ይህ እንደ አምላክ ያለ ርኅራኄ ነበር።» ዘመናትን ሁሉ አሻግሮ እንደ ተመለከተ አያጠራጥርም፤ በእንጨቱ ላይ በደም በተሞሉ ጊዜ እንኳ ዓይኖቹ አልፈዘዙም ነበርና። የአንተንና የእኔን ግድየለሽነት፣ የልባችንን ቅዝቃዜና ታማኝነት ማጣታችንን አስቀድሞ አይቶ መሆን አለበት። እንዲህ ያሉ ቃላትን ትቶልን ሊሄድ ይችል ነበር፦ «ፍቅሬ ለማይገባቸው ሰዎች መከራ እቀበላለሁ። ፍቅራቸው ለፍቅሬ የሚመልሱት ደካማ ብድራት ይሆናል። ልቤን ሁሉ ብሰጣቸውም ለእኔ ያላቸው ፍቅር ምንኛ ለብ ያለ ይሆናል! ሰልችተውኛል፤ ለእንደዚህ ያለ ሕዝብ ነፍሴን መስጠት ያሳዝነኛል።» ነገር ግን የእንደዚህ ያለ አሳብ ምልክት እንኳ የለም። አይደለም፤ «በዚህ ዓለም ያሉትን ወገኖቹን የወደዳቸውን እስከ መጨረሻ ወደዳቸው» (ዮሐንስ 13:1)። ስለ እነርሱ መከራ በመቀበሉ ጸጸትን ወይም ማጕረምረምን የሚመስል አንዲት ቃል አልተናገረም፤ ሥራውንም በመጀመሩ የሚያዝን ቃል አላሰማም።

በጠላቶቹ ላይ፣ በአንተና በእኔም ላይ ቃል እንዳልነበረ፣ እንዲሁ በአባቱ ላይ አንዲት ቃል አልነበረም፤ ስለ እኛ ብሎ የተጫነበትን የቅጣት ክብደት የሚያማርር አንዲት ቃል እንኳ አልተናገረም። አንተና እኔ ግን እጅግ በቀለሉ መከራዎች ሥር እንኳ ተገቢ ያልሆነ ነገር እንደ ተደረገብን ተሰምቶን አጕረምርመናል። እንዲያውም ወደ እግዚአብሔር፦ «ፊቴ ከልቅሶ የተነሣ ቀልቶአል፥ በሽፋሽፍቶቼም ላይ ድቅድቅ ጨለማ አለ፤ ነገር ግን በእጄ ግፍ የለም፥ ጸሎቴም ንጹሕ ነው» (ኢዮብ 16:16-17) ብለን ለመጮኽ ደፍረናል። አዳኙ ግን እንዲህ አልነበረም። በአፉ ማጕረምረም አልተገኘበትም። አብ እርሱን ምን ያህል አጥብቆ እንደ ጫነውና እንደ ቀጠቀጠው ልንረዳው እንኳ አንችልም፤ ሆኖም አንዳች ዓመፅ አልነበረም። «አምላኬ አምላኬ፥ ስለ ምን ተውኸኝ?» (ማቴዎስ 27:46) የተደነቀ ኀዘን ጩኸት ነበር እንጂ ማጕረምረም አልነበረም። በድካም ውስጥ ያለውን እውነተኛ ሰውነት አሳየ እንጂ ያመፀ ሰውነትን አላሳየም። ኤርምያስ ብዙ ሰቆቃዎችን ጻፈ፤ ኢየሱስ ግን የተናገረው ጥቂት ነው። ኢየሱስ እንባውን አፈሰሰ፤ ኢየሱስም እንደ ታላላቅ የደም ነጠብጣብ ያለ ወዝ አወጣ፤ ሆኖም በልቡ ከቶ አላጕረመረመም፤ አላመፀምም።

ሸላቾቹ የሚወደውን ሁሉ ሲወስዱበት ጌታህና አዳኝህ በጸጥታ ራሱን አሳልፎ ሰጥቶ በሸላቾቹ ሥር ተኝቶ ተመልከት፤ ሆኖም አፉን አይከፍትም። ፍጹም መገዛቱን እዚህ እናያለን። ራሱን ሙሉ በሙሉ ሰጠ፤ ወደ ኋላ ያስቀረው አንዳች አልነበረም። መሥዋዕቱ በገመድ ከመሠዊያው ቀንዶች ጋር መታሰር አላስፈለገውም። ከአንተና ከእኔ ምንኛ የተለየ ነው! መከራ ለመቀበል፣ እንዲተፉበት፣ እንዲዋረድና እንዲሞት ፈቃደኛ ሆኖ ቆመ፤ ፈጽሞ ራሱን ሰጥቶ ነበርና። የአብን ፈቃድ ለማድረግና ቤዛነታችንን ለመፈጸም ሙሉ በሙሉ ራሱን ሰጥቶ ነበር። ፍጹም ራስን መግዛትም ነበረ። ነጻነትን ለመጠየቅ ወይም ከመከራው ለማምለጥ የተነሣ አንዳች የእርሱ ክፍል አልነበረም። የሰውነቱ አንዳች ክፍል፣ የአእምሮው አንዳች አሳብ፣ የመንፈሱ አንዳች ኃይል አልተቃወመም።

ሁሉ ለእግዚአብሔር ፈቃድ ተገዛ። ስለ ቤዛነታችን ራሱን ነውር የሌለው አድርጎ በፍጹምነት ያቀርብ ዘንድ፣ ክርስቶስ በሙሉ ሁለንተናውን በሙሉ ለእግዚአብሔር ሰጠ። ራስን መግዛት ብቻ ሳይሆን በተልእኮው ላይ ፍጹም ማተኮርም ነበረ። በዚያ የተኛው በግ ስለ መሰማሪያው አያስብም፤ ራሱን ለሸላቹ ይሰጣል። የእግዚአብሔር ቤት ቅናት ጌታችንን በሌላው ስፍራ ሁሉ እንደ በላው በጲላጦስ አደባባይም በላው፤ በዚያ መልካሙን መታመን መስክሯልና። ብቸኛው ጭንቀቱ የእግዚአብሔርን ክብር ከፍ ማድረግና የመረጣቸውን ሕዝቡን ማዳን ነበር። ወንድሞቼና እኅቶቼ ሆይ፣ ወደዚህ ደረጃ ብንደርስ ምንኛ እመኛለሁ፦ መንፈሳችንን ሁሉ ለእግዚአብሔር እንድንሰጥ፣ ራስን መግዛትን እንድንማርና በእርሱ የተሸነፈውን ራሳችንን ፈጽመን ለእርሱ እንድንሰጥ።

በምሥራቅ ያሉ በጎች ከእኛዎቹ ይልቅ የዋሆች መሆናቸው እውነት ከሆነ፣ የጌታችን ጸጥታና መገዛት ይበልጥ ግልጽ ሆኖ ይታያል። በብዙዎቹ የአገራችን የበግ መሸለቻዎች ያለውን ጫጫታና ሻካራ አያያዝ ያዩ ሰዎች፣ በጎች ለመሸለት በፈቃዳቸው ይመጡ ነበር ያለውን የጥንቱን ጸሐፊ የአይሁዳዊውን ፊሎንን ምስክርነት ለማመን ይቸገሩ ይሆናል። እርሱም፣ ሱፍ የለበሱና በወፍራም ሱፋቸው የከበዱ አውራ በጎች፣ ለተፈጥሮ ገዢያቸው ለሰው ዓመታዊ ግብራቸውን እንደሚከፍሉ ያህል፣ ሱፋቸው እንዲቆረጥ ራሳቸውን በእረኛው እጅ ውስጥ ያኖራሉ ብሎ ጻፈ። በጉ ማንም ሳያስገድደው በሸላቹ እጅ ሥር ጸጥ ብሎና አንገቱን ደፍቶ ይቆማል። የበጎችን የዋህ ጠባይ ለማያውቁ ይህ እንግዳ ሊመስል ይችላል፤ እርሱ ግን እውነት እንደ ሆነ አጽንቶ ይናገራል። በጌታችን ዘንድ እንደዚህ ያለው መገዛት ምንኛ ድንቅ ነበር! እናድንቀው፤ ምሳሌውንም ለመከተል እንጣር።

የተወደደውን ጌታችንን ትዕግሥት፣ ምንም ፍጹም ባይሆንም፣ በቻልሁት መጠን ለመግለጽ ሞክሬአለሁ። አሁን ደግሞ፣ ሁለተኛ፣ ለጌታችን በተጠቀመበት በዚያው ሥዕል ሥር የራሳችንን ሁኔታ እናስብ።

እኛ በጎች ስለ ሆንን እርሱ ራሱን ከበግ ጋር ሊያመሳስል ፈቃደኛ ሆነ ብዬ በመጀመሪያ አልተናገርሁምን? ከሌላ አቅጣጫ እንመልከተው። ጌታችን በሸላቾቹ ፊት በግ ነበረ፤ «እርሱ እንዳለ እኛ ደግሞ እንዲሁ በዚህ ዓለም ነን»። ለማስተስረያ መሥዋዕት እንደ ጠቦቶች በቤተ መቅደስ ፈጽሞ ባንቀርብም፣ ቅዱሳን ለዘመናት እንደሚታረድ መንጋ ተቆጥረዋል። «ስለ አንተ ቀኑን ሁሉ እንገደላለን፥ እንደሚታረዱ በጎች ተቆጠርን» (ሮሜ 8:36) ተብሎ እንደ ተጻፈ ነው። ኢየሱስ እንደ በጎች በተኵላዎች መካከል ይልከናል (ማቴዎስ 10:16)፤ እኛም ራሳችንን ለመቅረብ ዝግጁ የሆንን ሕያዋን መሥዋዕቶች አድርገን ልንቆጥር ይገባናል። ነገር ግን በተለይ በዚህ በሁለተኛው ሥዕል ላይ ማተኮር እፈልጋለሁ፦ እንደ በጎች ወደ ሸላቹ እጅ እንቀርባለን።

በግ በሸላቹ ተይዞ ሱፉ እንደሚቆረጥ፣ እንዲሁ ጌታ አንዳንድ ጊዜ ሕዝቡን ይይዛቸዋል፤ ይሸልታቸዋልም፤ ምድራዊ መጽናናታቸውን ያነሣባቸዋል፤ ተገፍፈውም ይቀራሉ።

የእኛ የመሸለት ጊዜ ሲደርስ፣ ስለ ጌታችን እንደ ተባለ፦ «በሸላቾቹ ፊት ዝም እንደሚል በግ፥ እንዲሁ አፉን አልከፈተም» ተብሎ ስለ እኛም ቢነገር ምንኛ እመኛለሁ! እጅግ ብዙ እንደምንናገርና ብዙ ጊዜ ያለ እውነተኛ ምክንያት ወይም ስለ ጥቃቅን ምክንያቶች ያለ ማቋረጥ እንደምናጕረመርም እፈራለሁ። አሁን ግን ሥዕሉን ራሱን እንመልከት።

በመጀመሪያ፣ በግ ለባለቤቱ ስለ እንክብካቤውና ስለ ድካሙ ሁሉ ብድራት የሚከፍለው ራሱን ለመሸለት በመስጠት እንደ ሆነ አስታውስ። እኔ እስከማውቀው ድረስ በግ በምላሹ ሊያደርገው የሚችለው ሌላ ነገር የለም። ሲታረድ ምግብ ይሆናል፤ በሕይወት ሳለ ግን ለእረኛው ሊከፍለው የሚችለው ብቸኛ ክፍያ በተገቢው ጊዜ ሱፉን መስጠት ነው። ከእግዚአብሔር ሕዝብ አንዳንዶቹ ለክርስቶስ በትጋት በማገልገል የምስጋናን ግብር ሊያቀርቡለት ይችላሉ፤ በሕይወታቸውም ዘመን ሁሉ በየቀኑ ይህን በደስታ ሊያደርጉ ይገባቸዋል። ሌሎች ብዙዎች ግን በትጋት በማገልገል ብዙ ማድረግ አይችሉም፤ ለጌታቸው ሊመልሱለት የሚችሉት ብቸኛው ነገር ማለት ይቻላል፣ መከራ እንዲቀበሉ በጠራቸው ጊዜ በመከራ በኩል ሱፋቸውን መስጠት ነው — በትዕግሥት የመጽናት ጊዜ ሲደርስ የግል ምቾታቸው እንዲገፈፍ በጸጥታ ራሳቸውን መስጠት ነው።

ሸላቹ እነሆ መጣ። በጉን ይይዝና መቁረጥ ይጀምራል — ይቆርጣል፣ ይቆርጣል፣ ይቆርጣል፤ ሱፉን በታላላቅ ጭብጦች ይቆርጠዋል። መከራ ብዙ ጊዜ ትልቁ መቀስ ነው። ባል፣ ወይም ምናልባት ሚስት፣ ይወሰዳል። ትንንሽ ልጆች ይነጠቃሉ። ንብረት ይቆረጣል፤ ጤናም ይሄዳል። አንዳንድ ጊዜ መቀሱ የሰውን መልካም ስም ያነሣል፤ ስም ማጥፋት ይነሣል፤ መጽናናትም ይጠፋል። እንግዲህ ይህ የመሸለቻ ጊዜህ ነው፤ በዚህ ሂደት ከማለፍ በቀር በታላቅ ውጫዊ መንገድ እግዚአብሔርን ልታከብር አትችል ይሆናል። እንደዚያ ከሆነ፣ እንደ ክርስቶስ መልካም በጎች ራሳችንን በፈቃደኝነት ሰጥተን፦ «ማናቸውንም ነገርና ሁሉንም ከእኔ እንድትወስድ፣ በእኔም የወደድኸውን እንድታደርግ በዚህ ዓላማ ራሴን አስተኛለሁ፤ ለራሴ አይደለሁምና፥ በዋጋ ተገዝቻለሁና» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:19-20) ማለት አይገባንምን?

በጉ ራሱ ከመሸለቱ እንደሚጠቀም ልብ በል። በጎች ከመሸለታቸው በፊት ሱፉ ረጅምና ያረጀ ነው፤ በጉ የተቦጫጨቀና የተጐሳቈለ እስኪመስል ድረስ ቍጥቋጦውና ኵርንችቱ ሁሉ ይቦጫጭቀዋል።

የበጋው ሙቀት በመጣ ጊዜ ሱፉ ባይቆረጥ በጉ ሊሸከመው ባልቻለ ነበር።

ከመጠን በላይ በሱፍ ተጭኖ፣ ልክ እኛ ከባዱን የክረምት ልብሳችንን ወቅቱ ካለፈ በኋላ ለረጅም ጊዜ ስንለብስ እንደሚሰማን ይቸገር ነበር። ስለዚህ ወንድሞቼና እኅቶቼ ሆይ፣ ጌታ ሲሸልተን፣ ልክ በጎች እንደማይደሰቱበት እኛም በሂደቱ አንደሰትም፤ ነገር ግን በመጀመሪያ ለእርሱ ክብር ነው፤ ሁለተኛም ለእኛ ጥቅም ነው። ስለዚህ በፈቃደኝነት ልንገዛ ይገባናል። ልናቆያቸው የምንወዳቸው ብዙ ነገሮች አሉ፤ ብናቆያቸው ኖሮ ግን በረከቶች ሳይሆኑ እርግማኖች በሆኑ ነበር።

ያረጀ በረከት እርግማን ይሆናል። መናው ከሰማይ የወረደ ቢሆንም መልካም የነበረው እግዚአብሔር እስከ ተገቢው ጊዜ እንዲቀመጥ ባዘዘው መጠን ብቻ ነበር። ከዚያ ጊዜ በላይ በተቀመጠ ጊዜ «ትል ወጣበት፥ ገማም» (ዘጸአት 16:20)፤ ያን ጊዜም ፈጽሞ በረከት አልነበረም። ብዙ ሰዎች ምሕረቶቻቸው እስኪበሰብሱ ድረስ ባቆዩአቸው ነበር፤ እግዚአብሔር ግን አይፈቅድም። እስከ አንድ ደረጃ ድረስ ሀብትህ በረከት ነበረ፤ ከዚያ ደረጃ በላይ ግን በረከት ባልሆነ ነበር፤ ስለዚህ ጌታ ወሰደው።

እስከዚያ ደረጃ ድረስ ልጅህ ስጦታ ነበረ፤ ከዚያ በላይ ግን እንደዚያ ባልሆነ ነበር፤ ስለዚህ ሕመም መጣ፤ ልጁም ሞተ። ይህን ማየት አትችል ይሆናል፤ እውነት ግን ነው፦ እግዚአብሔር ከሕዝቡ በረከትን ሲያነሣ የሚወስደው በረከት ሆኖ ስለማይቀጥል ነው።

በጎች ከመሸለታቸው በፊት ሁልጊዜ ይታጠባሉ። ወደ ጅረቱ በሚነዱበት ጊዜ ያለውን ትዕይንት አይተህ ታውቃለህ? በውኃው ውስጥ ወደሚጠብቀው እረኛ የሚያደርስ መስመር ሠርተው ሰዎች በተርታ ይቆማሉ። በጎቹ ይነዳሉ፤ ሰዎቹ ይይዟቸዋል፣ ወደ ኩሬው ይጥሏቸዋል፣ ራሳቸውን ከውኃ በላይ ይይዛሉ፣ ሱፉንም ከመቁረጣቸው በፊት ለማጠብ ዙሪያ ዙሪያ ያሽከረክሯቸዋል። ከዚያም ምስኪኖቹ ፍጥረቶች ቀጥሎ ምን እንደሚሆን እያሰቡ እየተንቀጠቀጡ በሌላው ወገን ሲወጡ ታያቸዋለህ። ወንድሞቼና እኅቶቼ ሆይ፣ መከራ ሊመጣባችሁ ሲያሰጋ ሁሉ ጌታ እንዲቀድስላችሁ እንድትለምኑት ልመክራችሁ እወዳለሁ። መልካሙ እረኛ ሱፋችሁን ሊቆርጥ ሲል ከማንሣቱ በፊት እንዲያጥበው ለምኑት። በመንፈስ፣ በነፍስና በሥጋ እንድትነጹ ለምኑ። ክርስቲያኖች እንጀራ ከመብላታቸው በፊት በምግባቸው ላይ በረከትን የመለመን መልካም ልማድ አላቸው። ወደ መከራዎቻችን ከመግባታችንስ በፊት በእነርሱ ላይ በረከትን መለመን ይበልጥ አስፈላጊ አይደለምን? የምትወዱት ልጃችሁ ለሞት ተቃርቦ ይሆናል፤ የተወደዳችሁ ወላጆች ሆይ፣ አንድ ላይ ተሰብስባችሁ፣ የግድ የሚሆን ከሆነ የዚያን ልጅ ሞት እንኳ እግዚአብሔር እንዲባርከው አትለምኑምን? መከሩ ይጠፋል፤ «ጌታ ሆይ፣ ይህን ድህነት፣ ይህን ኪሳራ፣ ይህን መጥፎ መከር ቀድስልን። የጸጋ መንገድ አድርግልን» ማለት ትክክል አይሆንምን? በምስጋናው ጽዋ ላይ እንደምንለምን በምሬት ጽዋ ላይስ በረከትን ለምን አንለምንም? ከመሸለታችሁ በፊት እንድትታጠቡ ለምኑ፤ መሸለቱም የግድ ከመጣ ንጹሕ ሱፍ ማቅረብ ዋና ጭንቀታችሁ ይሁን።

ከታጠበ በኋላ፣ በጉ ሲደርቅ፣ መጽናኛው የነበረውን ያጣል። ይጣላል፤ ሸላቾቹም ሥራቸውን ይጀምራሉ። ምስኪኑ ፍጥረት ሞቃቱን ሱፉን ያጣል። አንተም ከመጽናናቶችህ ጋር መለያየት ይኖርብሃል። ይህን አስታውስ፦ በሚቀጥለው ጊዜ አዲስ በረከት ስትቀበል ውሰት ብለህ ጥራው። ምስኪን በግ ሆይ፣ አንድ ቀን የማይቆረጥ ሱፍ በጀርባህ ላይ የለም። የእግዚአብሔር ልጅ ሆይ፣ በእጅህ ያለ ምድራዊ መጽናኛ ሁሉ ወይ እርሱ ይተውሃል፣ ወይ አንተ ትተወዋለህ። ከአምላካችን በቀር በእውነት የእኛ የሆነ ምንም ነገር የለም። «እንዴ፣ ኃጢአታችንስ የእኛ አይደለምን?» ይላል አንድ ሰው። ኃጢአት የእኛ ነበረ፤ ኢየሱስ ግን በራሱ ላይ ወሰደው፤ ተወግዶአልም።

ከአምላካችን በቀር በእውነት የእኛ የሆነ ምንም ነገር የለም፤ ስጦታዎቹ ሁሉ በውሰት የተያዙ ናቸውና፤ በሉዓላዊ ፈቃዱም መልሶ ሊጠራቸው ይችላል። ምሕረቶቻችን የእኛ እንደ ሆኑ በሞኝነት እናስባለን፤ ጌታ ሲወስዳቸውም ማጕረምረም እንጀምራለን። ውሰት እየሳቀ ወደ ቤቱ ይመለስ ይባላል፤ እንዲሁ ጌታ ያዋሰንን መልሶ ሲወስድ ደስ ሊለን ይገባል። ያለን ሁሉ ለጊዜው የተዋስናቸው አጭር ቸርነቶች ናቸው። በጉ ሱፉን ሰጥቶ መጽናኛውን እንደሚያጣ፣ እኛም እንዲሁ ምድራዊ ንብረቶቻችንን ሁሉ መተው አለብን። ወይም እስከ ሞት ድረስ ከእኛ ጋር ቢቆዩ፣ ያን ጊዜ እንተዋቸዋለን። ከእነርሱ አንዱንም የሞትን ወንዝ ተሻግረን አንወስድም።

ሸላቾቹ በጉን እንዳይጎዱ ይጠነቀቃሉ። በተቻለ መጠን ተጠግተው ይቆርጣሉ፤ ቆዳውን ግን አይቆርጡም። ቢቻላቸው ደም አያፈስሱም፤ ትንሿን ጠብታ እንኳ። መቁረጥ ሲደርስ ደግሞ፣ አብዛኛውን ጊዜ ምክንያቱ በጉ ጸጥ ብሎ ስለማይተኛ ነው። ጠንቃቃ ሸላች መቀሱን ከደም ንጹሕ አድርጎ ይጠብቃል። ስለዚህ ቶምሰን ወቅቶች በተሰኘው ግጥሙ ጽፎአል፤ ስንኞቹም ጉዳዩን ሁሉ በሚያምር ሁኔታ ያብራራሉ፦ «የዋሁ ፍጥረት ምንኛ ገር፣ ምንኛ ታጋሽ ሆኖ ይተኛል! በሐዘንተኛ ፊቱ ላይ ምንኛ ልስላሴ አለ! ምንኛ ዝምተኛ፣ መከራን የሚቀበል ንጽሕና ይታያል!

እናንተ የዋሆች መንጎች ሆይ፣ አትፍሩ! በላያችሁ የተነሣው የአሰቃቂ እርድ ቢላዋ አይደለም፤ አይደለም፣ ለዓመታዊ እንክብካቤው ክፍያ ሱፋችሁን የተዋሰው፣ ቀላላችሁና ነጻ አድርጎ ወደ ኮረብቶቹ መልሶ የሚሰዳችሁ የእረኛው በጥንቃቄ የሚመራ መቀስ ነው።» መሸለቱን አስቸጋሪ የሚያደርገው መራገጡና መታገሉ ነው። በሸላቾቹ ፊት ዝም ብንል ምንም ጉዳት አይደርስብንም። ጌታ እጅግ ተጠግቶ ሊቆርጥ ይችላል። ኢዮብ፦ «ራቁቴን ከእናቴ ማኅፀን ወጣሁ፥ ራቁቴንም ወደዚያ እመለሳለሁ» (ኢዮብ 1:21) ባለ ጊዜ እንደ ነበረው፣ አንዳንዶችን ምንም የቀራቸው እስከማይመስል ድረስ ፈጽሞ ሲገፍፋቸው አውቃለሁ። ሆኖም እነርሱ ደግሞ ከኢዮብ ጋር፦ «እግዚአብሔር ሰጠ፥ እግዚአብሔርም ነሣ፤ የእግዚአብሔር ስም የተባረከ ይሁን» (ኢዮብ 1:21) ብለዋል።

ሸላቾች ሁልጊዜ ተገቢውን ጊዜ እንደሚመርጡ ልብ በል። በክረምት መሸለት መጀመር ጭካኔና ሞኝነት በሆነ ነበር። እግዚአብሔር «ለተሸለተው ጠቦት ነፋሱን ያለዝብለታል» የሚል አባባል አለ። ይህ ትክክል ቢሆንም ባይሆንም፣ መራራ ነፋስ በሚነፍስበት ጊዜ ጠቦቶችን መሸለት በእርግጥ ጭካኔ በሆነ ነበር። በጎች የሚሸለቱት ሱፋቸውን ማጣት በሚችሉበትና ያለ እርሱ በሚሻላቸው በሞቃትና ደስ በሚያሰኝ አየር ነው። በጋ ሲቃረብ የመሸለቻው ጊዜ ይመጣል። ጌታ ሲያስጨንቀን ከሁሉ የተሻለውን ጊዜ እንደሚመርጥ አላስተዋልህምን? ደቀ መዛሙርቱን፦ «ሽሽታችሁ በክረምት … እንዳይሆን ጸልዩ» (ማቴዎስ 24:20) ብለው እንዲጸልዩ አስተማራቸው። የዚያ ጸሎት መንፈስ በኀዘኖቻችን ጊዜ አመራረጥ ውስጥ ይታያል። ከሁሉ የከበዱትን መከራዎቻችንን ከሁሉ በደከምንበት ሰዓት አይልክብንም። ነፍስህ አስቀድሞ እጅግ ተጨንቃ ከሆነ ጌታ ከሁሉ የከበደውን ሸክም ያን ጊዜ አይጨምርብህም። እንደዚህ ያሉትን ሸክሞች «የእግዚአብሔር ደስታ» ኃይልህ ለሚሆንበት ጊዜ ያቆያቸዋል። ደስታ ሲበዛ መከራ ቀርቦ ይሆናል፤ ኀዘን ሲጠልቅ ደግሞ መዳን እየቀረበ ይሆናል ብለን ብዙ ጊዜ እናስባለን። ጌታ ሁለት ሸክሞችን በአንድ ጊዜ አይልክም፤ ቢልክም እጥፍ ብርታትን ይሰጣል። የመሸለቻውን ጊዜ በርኅሩኅ ጥበብ ይመርጠዋል።

ሌላም የሚታሰብ ነገር አለ። በበጉ እንደሚሆን አዲስ ሱፍ ያድጋል። ጌታ በአንድ እጁ ምድራዊ መጽናናቶችን — አንድ፣ ሁለት፣ ሦስት — ሲያነሣ ሁሉ፣ በሌላው እጁ ስድስት፣ ሀያ፣ መቶ ይመልሳል። ስለ ትንሹ ኪሳራ እናለቅሳለን፣ እናጕረመርማለንም፤ ነገር ግን ያ ኪሳራ የሚበልጥ ትርፍ እንድናገኝ አስፈላጊ ነው። አዎን፣ እንዲሁ ይሆናል። ደስ የሚለን ምክንያት ይኖረናል፤ «ልቅሶ በማታ ይታደራል፤ በጥዋት ግን ደስታ ይሆናል» (መዝሙር 30:5)። አንድ ስፍራ ብናጣ ሌላ ይጠብቀናል። ከአንድ ስፍራ ብንባረር የተሻለ መጠጊያ ተዘጋጅቶልናል። መግቦት የመጀመሪያውን በር ሲዘጋ ሁለተኛውን ይከፍታል። ጌታ መናውን ከእስራኤል ቢያነሣው የከነዓንን ምድር ፍሬ ስለ በሉ ነበር። ከዓለቱ የወጣው ውኃ ከዚያ በኋላ ባይከተላቸው ከዮርዳኖስና ከጅረቶቹ ስለ ጠጡ ነበር። የጌታ በረት በጎች ሆይ፣ አዲስ ሱፍ እየመጣ ነው። ስለዚህ ስለ መሸለቱ አትጨነቁ። ወደ መጨረሻው ነጥብ እንድንመጣ እነዚህን ነገሮች ባጭሩ ተናግሬአለሁ።

የመሸለቻ ጊዜያችን ሲደርስ የተባረከውን የጌታችንን ምሳሌ ለመከተል እንጣር። እርሱ እንደ ነበረ፣ ተገዝተንና ጸጥ ብለን በሸላቾቹ ፊት ዝም እንበል።

የተናገርሁት ሁሉ እንዲህ ለማድረግ ምክንያት ይሰጣል። በመከራ በኩል መሸለታችን እግዚአብሔርን ያከብራል፣ ለእረኛው ክብርን ያመጣል፣ እኛንም ይጠቅመናል። ጌታ መከራዎቻችንን ይለካል፣ ያለዝባቸዋልም፤ በተገቢውም ጊዜ ይልካቸዋል። በብዙ መንገድ እንደ በጉ መገዛት ጥበብ እንደ ሆነ፣ ይህንንም ይበልጥ በፈጸምን መጠን የተሻለ እንደ ሆነ አሳይቻለሁ።

እጅግ ብዙ እንታገላለን፤ እንዲህ በማድረጋችንም ብዙ ጊዜ ራሳችንን እናመካኛለን። አንዳንድ ጊዜ፦ «ይህ እጅግ ያማል፤ ልታገሥ አልችልም። ከዚህ በቀር ማንኛውንም ነገር ልሸከም እችል ነበር» እንላለን። አባት ልጁን ሲቀጣ ደስ የሚያሰኝ ነገር ይመርጣልን? አይመርጥም። ሕመሙ የቅጣቱ ክፍል ነው። እንዲሁ የኀዘን ምሬት የተግሣጻችን ክፍል ነው። «በቍስል ልብ ይፈወሳል» (ምሳሌ 20:30ን ተመልከት)። መከራህ የሚቈርጥና ያልተለመደ ስለ መሰለህ አታጕረምርም። ይህ፦ «ሁሉ እንደ ፈቀድሁት ቢሆን እገዛለሁ፤ ካልሆነ ግን አምፃለሁ» እንደ ማለት ይሆናል። ይህ የእግዚአብሔር ልጅ መንፈስ አይደለም።

አንዳንድ ጊዜ ስለ ድካማችን እናማርራለን። «ጌታ ሆይ፣ ብርቱ ብሆን ኖሮ ይህ ከባድ ኪሳራ ግድ ባልሰጠኝ ነበር፤ እኔ ግን በዐውሎ ነፋስ እንደሚወሰድ ደረቅ ቅጠል ደካማ ነኝ።» ነገር ግን ለአንተ የሚስማማውን መከራ የሚወስነው ማን ነው — እግዚአብሔር ወይስ አንተ? ጌታ ይህ መከራ ለድካምህ የሚስማማ እንደ ሆነ ከፈረደ፣ እንደዚያ እንደ ሆነ እርግጠኛ መሆን ትችላለህ። ጸጥ ብለህ ተኛ። ጸጥ ብለህ ተኛ። «ነገር ግን ኀዘኔ የመጣው ከጨካኝ ምንጭ ነው» ትላለህ። «ይህ መከራ በቀጥታ ከእግዚአብሔር አልመጣም። የመጣው የተሻለ ሊያደርግልኝ ይገባው በነበረው በአጎቴ ልጅ ወይም በወንድሜ በኩል ነው።

ጠላት ቢሆን ኖሮ በታገሥሁት ነበር።» ወንድሜ ሆይ፣ መከራ በእውነት ከጠላት አይመጣም። እግዚአብሔር ከመከራህ ሁሉ በስተ ኋላ ቆሟል። ከሁለተኛ ምክንያቶች አልፈህ ወደ ታላቁ የመጀመሪያው ምክንያት ተመልከት። በሚመታን ሰብአዊ መሣሪያ ላይ አተኩሮ በትሩን የያዘውን እጅ መርሳት ከባድ ስሕተት ነው። ውሻን ብመታ ዱላውን ይነክሳል። ምስኪን ፍጥረት፣ ከዚህ የተሻለ አያውቅም። በጥራት ማሰብ ቢችል ኖሮ ወይ እኔን በነከሰ፣ ወይ ምቱን በጸጥታ በተቀበለ ነበር። አንተ ዱላውን መንከስ አትጀምር። የሚጠቀምበት የሰማዩ አባትህ ነው። በትሩ ከከበረ ጥቁር ዕንጨት የተሠራ ቢሆንም ከእሾህ ቢሆንም በእጁ ውስጥ ነው። መከራዎቻችንን ለመምረጥ መሞከርን ትተን ሁሉን በወሰን የሌለው ጥበብ እጅ መተው ይበልጣል።

የመልእክቴ ዋና ነገር ይህ ነው፦ አማኝ ሆይ፣ ራስህን አሳልፈህ ስጥ። በእግዚአብሔር እጅ ውስጥ በጸጥታ ተኛ። አትታገል። መታገል ምንም ጥቅም የለውም። ታላቁ ሸላች ሊሸልት ካሰበ ይሸልታል። ቀደም ብዬ እንዳልሁት በጉ ሲታገል በመቀሱ ሊቆረጥ ይችላል። ከእግዚአብሔር ጋር ብንታገል በአንድ ምት ፋንታ ሁለት ምት ልንቀበል እንችላለን። በእውነቱ በመከራ ውስጥ ያለው ሕመም እርሱን በመታገል ውስጥ ካለው ሕመም ግማሽ እንኳ አይሆንም። የምሥራቅ ገበሬ በሬውን ለመምራት መውጊያ ይጠቀማል። የዋሁ ውጋት ብዙም አይጎዳም፤ በሬው ግን ቢራገጥ መውጊያውን ወደ ራሱ ይነዳና ይደማል። እኛም እንዲሁ ነን። «የመውጊያውን ብረት ብትቃወም ለአንተ ይብስብሃል» (የሐዋርያት ሥራ 26:14)። ለእግዚአብሔር ፈቃድ ብንገዛ ከምንቀበለው ይልቅ በዓመፅ ብዙ መከራ እንቀበላለን።

መጨነቅ ምን ጥቅም ያመጣል? «አንዲቱን ጠጉር ነጭ ወይም ጥቁር» (ማቴዎስ 5:36) ልናደርግ አንችልም። እናንተ የተጨነቃችሁ ሆይ፣ በትካዜአችሁ አየሩን ልትለውጡ አትችሉም።

በመብሰክሰክ አንዲት ሳንቲም አትርፈህ ታውቃለህን? ወይስ በማጕረምረም እንጀራን በገበታ ላይ አቅርበህ ታውቃለህን? ማጕረምረም እስትንፋስን ያባክናል፤ መጨነቅም ጊዜን ያባክናል። በእግዚአብሔር እጅ ጸጥ ብሎ መተኛት ግን ለነፍስ በረከትን ያመጣል።

ይበልጥ የተረጋጋሁና ራሴን የምገዛ ብሆን ምንኛ እመኛለሁ! ዘወትር፦ «ጌታ ሆይ፣ በእኔ በባሪያህ ላይ የወደድኸውን፣ በወደድኸው ጊዜ፣ በወደድኸው መንገድ አድርግ። ክብርን ወይም ውርደትን፣ ሀብትን ወይም ድህነትን፣ ሕመምን ወይም ጤናን፣ ደስታን ወይም ኀዘንን ስጠኝ፤ እኔም ከእጅህ በደስታ እቀበለዋለሁ» ማለት እናፍቃለሁ። ሰው ለጌታ ፈቃድ ፈጽሞ ሲገዛ ከሰማይ ደጆች ሩቅ አይደለም።

እናንተ የተሸለታችሁ፣ በተባረከው በእግዚአብሔር መንፈስ መጽናናትን እንደ ተቀበላችሁ ተስፋ አደርጋለሁ። እግዚአብሔር ይባርካችሁ። ኃጢአተኛውም ደግሞ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሱን ያዋርድ። «እንግዲህ በጊዜው ከፍ እንዲያደርጋችሁ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችሁን አዋርዱ» (1ኛ ጴጥሮስ 5:6)። ለእግዚአብሔር ተገዙ (ያዕቆብ 4:7)። አሳብ ሁሉ ለእርሱ ይማረክ (2ኛ ቆሮንቶስ 10:5)፤ ጌታም ስለ ክርስቶስ ብሎ በረከቱን ይላክ። አሜን።