የእርሻ ሠራተኞች የሚችሉትና የማይችሉት

«እርሱም አለ፦ ‹በምድር ዘርን እንደሚዘራ ሰው የእግዚአብሔር መንግሥት እንደዚህ ናት፤ ሌሊትና ቀን ይተኛልም ይነሣልም፥ እርሱም እንዴት እንደሚሆን ሳያውቅ ዘሩ ይበቅላል ያድግማል። ምድሪቱም አውቃ በመጀመሪያ ቡቃያ ኋላም ዛላ ኋላም በዛላው ፍጹም ሰብል ታፈራለች። ፍሬ ግን ሲበስል መከር ደርሶአልና ወዲያው ማጭድ ይልካል።›» — ማርቆስ 4:26-29 ከእግዚአብሔር ጋር አብረው ለሚሠሩ ሰዎች በዚህ ውስጥ ትምህርት አለ። በእግዚአብሔር መንግሥት ውስጥ ድርሻ ላላቸው ሁሉ የተሰጠ ምሳሌ ነው። በጨለማው መንግሥት ውስጥ ለሚኖሩት ግን ጥቅሙ እምብዛም ነው፤ መልካሙን ዘር እንዲዘሩ አልተጠሩምና። «ኃጢአተኛውን ግን እግዚአብሔር እንዲህ አለው፦ ‹ሥርዓቴን ትናገር ዘንድ፣ ኪዳኔንም በአፍህ ትወስድ ዘንድ ለአንተ ምን አለህ?›» ለንጉሣዊው ገበሬ ዘርን እንዲበትኑ የተሾሙ ሁሉ ግን ለሚያገለግሉት ጌታ መከሩ እንዴት እንደሚዘጋጅ ቢያስተውሉ ደስ ይላቸዋል። እንግዲህ እናንተ በውኃ ሁሉ አጠገብ የምትዘሩ ስሙ፤ የሰማይን ጎተራዎች ለመሙላት በትጋት የምትፈልጉ እናንተ ስሙ — የእግዚአብሔርም መንፈስ ልትቀበሉት በምትችሉት መጠን ይናገራችሁ።

በመጀመሪያ ከጥቅሳችን የምንችለውንና የማንችለውን እንማራለን። «በምድር ዘርን እንደሚዘራ ሰው የእግዚአብሔር መንግሥት እንደዚህ ናት።» ጸጋን የተቀበለው ሠራተኛ ሊያደርገው የሚችለው ይህ ነው። «ሌሊትና ቀን ይተኛልም ይነሣልም፥ እርሱም እንዴት እንደሚሆን ሳያውቅ ዘሩ ይበቅላል ያድግማል።» ሊያደርገው የማይችለው ይህ ነው። ዘሩ አንድ ጊዜ ከተዘራ በኋላ ከሰው ቁጥጥር ውጭ ነው፤ ሰውም እንዲበቅል ሊያደርገውም ሆነ ሊያሳድገው አይችልም። ብዙም ሳይቆይ ግን ሠራተኛው እንደ ገና ይገለጣል፦ «ፍሬ ግን ሲበስል … ወዲያው ማጭድ ይልካል።» በጊዜው ልናጭድ እንችላለን፤ ይህንም ማድረግ ግዴታችንም መብታችንም ነው። እንግዲህ በመጀመሪያው ለሠራተኛው ስፍራ እንዳለ ታያለህ፤ በመካከለኛው ሂደት ስፍራ ባይኖረውም፣ የዘራው ፍሬ ካፈራ በኋላ ሌላ ዕድል ይሰጠዋል።

እንግዲህ ልብ በል፦ መዝራት እንችላለን። የእግዚአብሔርን ጸጋ እውቀት በልቡ የተቀበለ ሁሉ ሌሎችን ማስተማር ይችላል። «ሰው» የሚለውን ቃል የምጠቀመው ወንድም ይሁን ሴት ጌታን የሚያውቁትን ሁሉ ለማጠቃለል ነው። ሁላችንም አንድ ዓይነት ስጦታ ስለሌለን ሁላችንም በአንድ ዓይነት መንገድ ማስተማር አንችልም፤ ለአንዱ አንድ መክሊት፣ ለሌላውም አሥር ተሰጥቶታልና። ሁላችንም አንድ ዓይነት ዕድል የለንም፤ አንዱ በማይታወቅ ስፍራ ይኖራል፤ ሌላው ደግሞ ሰፊ ተጽዕኖ አለው። ቢሆንም በእግዚአብሔር ቤተሰብ ውስጥ የራሷን ትንሽ ዘር በመሬት ላይ መጣል የማትችል አንዲት ትንሽ እጅ እንኳ የለችም። ከመካከላችን ሥራ ፈትቶ መቆም የሚያስፈልገው አንድም ሰው የለም፤ ለአቅሙ የሚመጥን ሥራ ይጠብቀዋልና። የተቀደሰ ተግባር ሳይሰጣት የቀረች አንዲትም የዳነች ሴት የለችም፤ ታድርገው፤ «የተቻላትን አደረገች» የሚለውንም የምስጋና ቃል ትቀበል።

እግዚአብሔር ይህን አንድ ነገር እንድናደርግ ከፈቀደልን ሁሉን ማድረግ ባለመቻላችን ፈጽሞ ማጕረምረም የለብንም፤ መልካሙን ዘር መዝራት ጥበባችንን፣ ኃይላችንን፣ ፍቅራችንንና ጥንቃቄያችንን ሁሉ የሚጠይቅ ሥራ ነውና። የተቀደሰ ዘር መዝራት ከሁሉ የላቀ ጥሪያችን ሆኖ ሊታቀፍ ይገባዋል፤ ለከበረው ሕይወት እንኳ የማይገባ ሥራ አይደለም። መልካሙን ስንዴ በጥንቃቄ እንድትመርጥና ከስሕተት አረም ነጻ አድርገህ እንድትጠብቀው ሰማያዊ ትምህርት ያስፈልግሃል። የራስህን አሳብና አስተያየት ከእርሱ ለማስወገድ መመሪያ ያስፈልግሃል፤ እነዚህ ከእግዚአብሔር አሳብ ጋር ላይስማሙ ይችላሉና። ሰዎች የሚድኑት በእኛ ቃል ሳይሆን በእግዚአብሔር ቃል ነው። ወንጌልን በትክክል ለመረዳትና ሁሉንም ለማስተማር ጸጋ ያስፈልገናል። ለተለያዩ ሰዎች ኅሊናቸውን ከሁሉ በተሻለ የሚናገረውን የእግዚአብሔርን ቃል ክፍል በጥበብ ማቅረብ አለብን፤ በተገቢው ጊዜ በተነገረ ቃል ላይ ብዙ ነገር ሊመሠረት ይችላልና።

ዘሩን ከመረጥን በኋላ ወጥተን በየቦታው ብንዘራው ብዙ ሥራ ይኖረናል፤ እያንዳንዱ ቀን ዕድልን ያመጣል፤ እያንዳንዱ ስብሰባም በርን ይከፍታልና። «በማለዳ ዘርህን ዝራ፥ በማታም እጅህን አትከልክል።» «በውኃ ሁሉ አጠገብ የምትዘሩ እናንተ ብፁዓን ናችሁ።» ጠቢባን ዘሪዎች የተመቹ ዕድሎችን ያውቃሉ፤ በደስታም ይጠቀሙባቸዋል። አፈሩ ስላልተዘጋጀ መዝራት በግልጽ ከንቱ የሚሆንበት ጊዜ አለ። ከዝናብ በኋላ፣ ወይም ከዝናብ በፊት፣ ወይም ልምድ ያለው ገበሬ የተሻለ እንደ ሆነ በሚያውቀው በማናቸውም ጊዜ — ያን ጊዜ ነው ልንተጋ የሚገባን። እግዚአብሔርን ሁልጊዜ ልናገለግለው ቢገባንም፣ መናገር «ዕንቁዎቻችሁንም በእሪያዎች ፊት» እንደ መጣል የሚሆንበት ወቅት አለ፤ ዝም ማለት ደግሞ ከባድ ኃጢአት የሚሆንበት ሌላ ጊዜ አለ። በማረሻና በመዝሪያ ወቅት የሚሰንፉ በእውነት ሰነፎች ናቸው፤ ቀኑን ብቻ ሳይሆን ዓመቱን ሁሉ ያጣሉና።

ነፍሳትን ብትጠባበቅ፣ የተመቹትን ሰዓቶችና ልብ የሚለሰልስባቸውን ጊዜያት ብትጠቀምባቸው ስለ ዕድል ማጣት አታጕረምርምም። ፈጽሞ እንድታጠጣ ወይም እንድታጭድ ባትጠራ እንኳ፣ የዘሪውን ሥራ በታማኝነት ብትፈጽም ድርሻህ በቂ ነው።

ቀላሉን የወንጌል እውነት ማስተማር ትንሽ ነገር ቢመስልም እጅግ አስፈላጊ ነው። የሚያስተምራቸው ሳይኖር ሰዎች እንዴት ይሰማሉ? «ያለ ሰባኪስ እንዴት ይሰማሉ?» የእግዚአብሔር ባሪያዎች ሆይ፣ የቃሉ ዘር በነፋስ ሁሉ እንደሚወሰድ እንደ አሜኬላ ጥጥ አይደለም። የመንግሥቱ ስንዴ የሚዘራው የሰው እጅ ያስፈልገዋል፤ ያለ እንዲህ ያለ ተግባርም ወደ ሰዎች ልብ አይገባም፤ ለእግዚአብሔርም ክብር ፍሬ አያፈራም። የወንጌል ስብከት በየዘመኑ አስፈላጊ ነው። እግዚአብሔር አገራችንን ከቶ ከእርሱ እንዳያጐድላት ይስጠን። ጌታ የእንጀራና የውኃ ራብ ቢልክ እንኳ የቃሉን ራብ ከቶ አይላክ። «እንግዲያስ እምነት ከመስማት ነው መስማትም በእግዚአብሔር ቃል ነው።»

እንግዲህ የመንግሥቱን ዘር በትኑ፤ ይህ ለመከሩ የግድ አስፈላጊ ነውና።

ይህ ዘር ብዙ ጊዜ መዘራት አለበት፤ ስንዴውን የሚቃወሙ ብዙ ጠላቶች አሉና፤ መዝራትህን ካልደገምህ ከቶ መከርን ላታይ ትችላለህ። ዘሩ በየቦታው መዘራት አለበት፤ በራሳቸው ፍሬ ያፈራሉ ብለህ ሳትነካቸው ልትተዋቸው የምትችላቸው የዓለም ክፍሎች የሉምና። ባለ ጠጎችንና የተማሩትን ወንጌል ያለ ድካም በእርግጥ ይደርስባቸዋል ብለህ ልትተዋቸው አይገባም፤ ትዕቢት ብዙ ጊዜ ከእግዚአብሔር ይከለክላቸዋልና። ድሆችንና ያልተማሩትንም ክርስቶስ እንደሚያስፈልጋቸው በተፈጥሮ ይገነዘባሉ ብለህ ልትተዋቸው አይገባም። በወንጌል ካላነሣሃቸው ወደ ታች ወደ ታች እየሰመጡ ሊሄዱ ይችላሉ። አንድም የሰዎች ወገን፣ አንድም ዓይነት አእምሮ ቸል ሊባል አይገባውም። በየቦታው ቃሉን መስበክ አለብን፤ «በጊዜውም አለጊዜውም»። ዝነኛው አሳሽ ካፒቴን ኩክ በሄደበት ሁሉ አንዲት ትንሽ የእንግሊዝ ዘሮች ጥቅል ይዞ ይዞር እንደ ነበር፣ ባረፈበትም ስፍራ ሁሉ ይበትናቸው እንደ ነበር፣ በዚህም የአገሩን አበቦችና ቅጠላ ቅጠሎች በዓለም ሁሉ ትቶ እንዳለፈ ሰምቻለሁ። በምትሄድበት ሁሉ እርሱን ምሰል፤ እግርህ በሚረግጠው ስፍራ ሁሉ መንፈሳዊ ዘርን ዝራ።

አሁን ደግሞ ልታደርገው የማትችለውን እናስብ። ዘሩ ከእጅህ ከወጣ በኋላ ሕይወትን እንዲያፈራ ልታደርገው አትችልም። እንዴት እንደሚያድግ ስለማታውቅ ልታሳድገው አትችልም። ጥቅሱ «ሌሊትና ቀን ይተኛልም ይነሣልም፥ እርሱም እንዴት እንደሚሆን ሳያውቅ ዘሩ ይበቅላል ያድግማል።» ይላል። ከማስተዋላችን በላይ የሆነው በእርግጥ ከአቅማችንም በላይ ነው። ዘርን እንዲበቅል ልታደርገው ትችላለህን? እንዲያብጥና እንዲሰነጠቅ በሙቀትና በርጥበት ውስጥ ልታኖረው ትችል ይሆናል፤ የመብቀሉ ተግባር ራሱ ግን ከአንተ በላይ ነው። እንዴት ይሆናል? አናውቅም። ማደግ ከጀመረ በኋላ ቅጠልና አገዳ እንዲሆን ልታደርገው ትችላለህን? አትችልም። ቡቃያው ዛላ በሆነ ጊዜ ልታበስለው ትችላለህን? ይበስላል፤ በአንተ ኃይል ግን አይደለም።

ምንም እንኳ የተመቸ ሁኔታ ልታዘጋጅ ብትችልም በውስጣዊው ሂደት ተካፋይ ልትሆን አትችልም። ሕይወት ምሥጢር ነው። ማደግ ምሥጢር ነው። መብሰል ምሥጢር ነው። እነዚህ ከሰው ቁጥጥር በላይ የሆኑ የታተሙ ምንጮች ናቸው። በልብ ውስጥ ስላለው የእግዚአብሔር ሕይወትም ይህ እንዲሁ እውነት ነው። ቃሉ ወደ ነፍስ ይገባል፤ ሥርም ይሰዳል — እንዴት እንደ ሆነ አናውቅም። ሰዎች በተፈጥሮአቸው ቃሉን ይቃወማሉ፤ ቢሆንም ቃሉ ይገባል፤ ይለውጣቸዋልም፤ እስኪወዱትም ድረስ ያደርሳቸዋል። ተፈጥሮአቸው ይታደሳል፤ ኃጢአትን በማፍራት ፈንታ ንስሐን፣ እምነትንና ፍቅርን ያፈራል። እንዴት እንደ ሆነ አናውቅም። የእግዚአብሔር መንፈስ በሰው አእምሮ ላይ እንዴት እንደሚሠራ፣ አዲስ ልብንና ቅን መንፈስን እንዴት እንደሚፈጥር፣ ለሕያው ተስፋም እንዴት ዳግመኛ እንደምንወለድ — ልናብራራው አንችልም። መንፈስ ቅዱስ ወደ ውስጣችን ይገባል፤ አናየውም፤ አንሰማውም፤ መዳሰሱንም በሥጋ አይሰማንም፤ ቢሆንም በጊዜ ሂደት የሚገለጥ ኃያል ሥራን በውስጣችን ይፈጽማል። ሥራው አዲስ ፍጥረት፣ ትንሣኤ፣ ከሙታን ሕያው መደረግ ተብሎ እንደሚገለጥ እናውቃለን፤ እነዚህ ቃላት ግን ስለ አሠራሩ ያለንን አለማወቅ ብቻ ይሸፍናሉ። እንዴት እንደሚሠራ ስለማናስተውል ሥራውን በእርግጥ ልንረከበው አንችልም። ልንፈጥር አንችልም፤ ሕይወትን ልንሰጥ አንችልም፤ ልንለውጥ አንችልም፤ ዳግመኛ ልንወልድ አንችልም፤ ልናድን አንችልም።

እግዚአብሔር ይህን የተሰወረ ሥራ በዘሩ እድገት ውስጥ ከፈጸመ በኋላ ምን ይከተላል? የበሰለውን እህል ልናጭድ እንችላለን። ከጊዜ በኋላ እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ እንደ ገና ባሪያዎቹን ይጠቀማል። ሕያው ዘሩ በመጀመሪያ የአሳብን ቡቃያ፣ ከዚያም አረንጓዴውን የኃጢአት ወቀሳ ዛላ፣ በመጨረሻም በዛላው እንዳለ ፍጹም ሰብል የሆነውን እምነት ካፈራ በኋላ፣ ክርስቲያን ሠራተኛው ወደ አገልግሎቱ ይመለሳል፤ ማጨድ ይችላልና። «ፍሬ ግን ሲበስል … ወዲያው ማጭድ ይልካል።» ይህ የሚያመለክተው የመጨረሻውን የፍርድ ቀን አይደለም፤ እርሱ የዚህ ምሳሌ ጉዳይ አይደለምና። በግልጽ የሚያመለክተው ሰው የሆነውን ዘሪና አጫጅ ነው። ኢየሱስ እዚህ የሚናገርለት ማጨድ ደቀ መዛሙርቱን «ዓይናችሁን አንሡ አዝመራውም አሁን እንደ ነጣ እርሻውን ተመልከቱ» ባላቸው ጊዜ የጠቀሰው ዓይነት ነው። ጌታ ኢየሱስ በሳምራውያን ልብ ውስጥ ዘርቶ እምነት መታየት ሲጀምር ባየ ጊዜ «አዝመራውም አሁን እንደ ነጣ እርሻውን ተመልከቱ» ብሎ ተናገረ። ሐዋርያው «እኔ ተከልሁ አጵሎስም አጠጣ ነገር ግን እግዚአብሔር ያሳድግ ነበር» ይላል። ጌታችን ደቀ መዛሙርቱን «እኔም እናንተ ያልደከማችሁበትን ታጭዱ ዘንድ ሰደድኋችሁ» አላቸው። ደግሞስ «ባንዝልም በጊዜው እናጭዳለንና መልካም ሥራን ለመሥራት አንታክት» የሚል ተስፋ የለምን?

ክርስቲያን ሠራተኞች የመከር ሥራቸውን የሚጀምሩት በክርስቶስ የማመንን ምልክቶች በመጠባበቅ ነው። የመጀመሪያውን ቡቃያ ለማየት ይጓጓሉ፤ የሚበስለውንም ዛላ ሲያዩ ደስ ይላቸዋል። ሰዎች እንደሚያምኑ ተስፋ ያደርጉ ይሆናል፤ እርግጠኞች ለመሆን ግን ይናፍቃሉ። እምነት በእውነት መኖሩን ሲረዱ ማበረታታት፣ ደስታቸውን መግለጽና ማጽናናት ይጀምራሉ። አዲሱ አማኝ ከብዙ አደጋዎች እንዲጠበቅ ወደ ክርስቲያናዊ ኅብረት ጎተራ መሰብሰብ እንደሚያስፈልገው ያውቃሉ።

ጠቢብ ገበሬ የበሰለውን እህል ለበረዶ፣ ለዋግ ወይም ለወፎች ተጋልጦ አይተወውም። እንዲሁም እውነተኛ አማኝ ከቤተ ክርስቲያን ኅብረት ውጭ መቅረት የለበትም። ነዶን ወደ ቤት በማስገባት ጊዜ በሚሆነው ደስታ ወደ ቤተ ክርስቲያን ሊቀበሉት ይገባል። ሠራተኛው በጥንቃቄ ይጠባበቃል፤ ትክክለኛው ጊዜ ሲደርስም የተለወጡትን በቤተ ክርስቲያን እንዲጠበቁ፣ ከዓለም እንዲለዩ፣ ከፈተና እንዲከለሉና ለጌታ እንዲጠበቁ ይሰበስባቸዋል። ይህንም ፈጥኖ ያደርገዋል፤ ጥቅሱ «ወዲያው ማጭድ ይልካል» ይላልና። በቀዝቃዛ ጥርጣሬ አይዘገይም። እምነት በግልጥ ሲታይ በግልጽ መመስከርን ያበረታታል፤ አዲሱንም አማኝ እንዲህ ይለዋል፦ «እምነትህን መስክረሃልን? በግልጽ የምትመሰክርበት ጊዜው አሁን አይደለምን? ኢየሱስ አማኙ እንዲጠመቅ አላዘዘምን? ብትወደው ትእዛዛቱን ጠብቅ።» የተለወጠው ሰው ከታማኞቹ ጋር ወደ ኅብረት እስኪገባ ድረስ አያርፍም። ሰዎች ደቀ መዛሙርት ሆነው ሲጠመቁ ሥራችን የተፈጸመው በግማሽ ብቻ ነውና። ከዚያ በኋላ ልናበረታታቸው፣ ልናስተምራቸው፣ ልናጸናቸው፣ ልናጽናናቸውና በችግር ሁሉ ልንረዳቸው ይገባናል። አዳኙ ምን ይላል? «እንግዲህ ሂዱና አሕዛብን ሁሉ በአብ በወልድ በመንፈስ ቅዱስ ስም እያጠመቃችኋቸው፥ ያዘዝኋችሁንም ሁሉ እንዲጠብቁ እያስተማራችኋቸው ደቀ መዛሙርት አድርጓቸው።»

እንግዲህ የሥራችንን ስፋትና ወሰን ልብ በሉ። እውነትን ወደ ሰዎች ልናደርስ እንችላለን፤ ሊባርከው የሚችለው ግን ጌታ ብቻ ነው። ቃሉ በነፍስ ውስጥ ሕያው ሆኖ መኖሩና ማደጉ የእግዚአብሔር ብቻ ነው። ያ የተሰወረው የእድገት ሥራ ሲፈጸም የዳኑትን ወደ ቤተ ክርስቲያን ልንሰበስብ እንችላለን። ክርስቶስ — «የክብር ተስፋ» — በሰው ውስጥ እንዲሣል ማድረግ የእኛ ሥራ አይደለም፤ ያ የእግዚአብሔር ሆኖ ይኖራል። ክርስቶስ በእርግጥ በውስጣቸው በተሣለ ጊዜ ግን መልኩን ማወቅና «እናንተ የአባቴ ቡሩካን፥ ኑ፤ ዓለም ከተፈጠረበት ጊዜ ጀምሮ የተዘጋጀላችሁን መንግሥት ውረሱ» ማለት ግዴታችንና ደስታችን ነው። መለኮታዊ ሕይወትን መፍጠር የእግዚአብሔር ነው፤ መንከባከቡ የእኛ ነው። የተሰወረውን ሕይወት ማሳደግ የጌታ ነው፤ እድገቱን ማወቅና መሰብሰብ ግን የታማኞቹ ነው፤ ልክ «ፍሬ ግን ሲበስል መከር ደርሶአልና ወዲያው ማጭድ ይልካል።» ተብሎ እንደ ተጻፈ።

እንግዲህ የመጀመሪያው ትምህርታችን ይህ ነው፦ የምንችለውንና የማንችለውን እናያለን። ሁለተኛ፦ ሁለተኛው ርእሳችን ከመጀመሪያው ጋር ተመሳሳይ ነው፤ የሚመለከተውም ልናውቀው የምንችለውንና ልናውቀው የማንችለውን ነው።

በመጀመሪያ ልናውቀው የምንችለውን እንይ። መልካሙን የቃሉን ዘር በዘራን ጊዜ እንደሚያድግ ልናውቅ እንችላለን፤ እግዚአብሔር ተስፋ ሰጥቷልና። በየስፍራው ያለ እያንዳንዱ ቅንጣት አይደለም — አንዳንዱ ወፎች ይበሉታል፤ አንዳንዱን ትሎች ያጠፉታል፤ አንዳንዱንም ፀሐይ ያጠወልገዋል — እንደ አጠቃላይ ደንብ ግን የእግዚአብሔር ቃል አይወድቅም። እንዲህ ተብሎ እንደ ተጻፈ፦ «ከአፌ የሚወጣው ቃሌ እንዲሁ ይሆናል፤ የምሻውን ያደርጋል፤ የላክሁትም ይከናወንለታል እንጂ ወደ እኔ በከንቱ አይመለስም።» ይህን ልናውቅ እንችላለን። ደግሞም ዘሩ አንድ ጊዜ ሥር ከሰደደ ማደጉን እንደሚቀጥል ልናውቅ እንችላለን። ይህ ሕልም ወይም የሚጠፋ የሚያልፍ ምስል አይደለም፤ ከቡቃያ ወደ ዛላ የሚሸጋገር ሕያው ኃይል ነው እንጂ፤ በእግዚአብሔርም በረከት ወደ እውነተኛ መዳን ያድጋል፤ «በዛላው ፍጹም ሰብል» ይሆናል። በእግዚአብሔር እርዳታና በረከት የማስተማር ሥራችን ወደ አሳብና ወደ ኃጢአት ወቀሳ ብቻ ሳይሆን ወደ መለወጥና ወደ ዘላለም ሕይወት ይመራል።

ደግሞም ተነግሮናልና፣ ለዚህ እድገት ዋናው ምክንያት በቃሉ ራሱ ውስጥ ሕይወት መኖሩ እንደ ሆነ እናውቃለን። በእግዚአብሔር ቃል ውስጥ ሕይወት አለ፤ «የእግዚአብሔር ቃል ሕያው ነውና፥ የሚሠራም፥ ሁለትም አፍ ካለው ሰይፍ ሁሉ ይልቅ የተሳለ ነው» ተብሎ ተጽፏልና። ደግሞም «በሕያውና ለዘላለም በሚኖር በእግዚአብሔር ቃል» ተብሎ ተጠርቷል። ሕያዋን ዘሮች በተፈጥሮአቸው ያድጋሉ፤ የእግዚአብሔር ቃል በሰዎች ልብ ውስጥ የሚያድገውም የሕያው እግዚአብሔር ሕያው ቃል ስለ ሆነ ነው። የንጉሥ ቃል ባለበት ኃይል አለ። ይህን የምናውቀው መጽሐፍ ቅዱስ ስለሚያስተምረው ነው። «በእውነት ቃል አስቦ ወለደን» ተብሎ አልተጻፈምን?

ከዚህም በላይ በዚህ ምሳሌ ሰውን የምትወክለው ምድር «ምድሪቱም አውቃ … ታፈራለች»። ይህን በማብራራት መጠንቀቅ አለብን፤ የሰው ልብ በራሱ እምነትን አያፈራምና፤ ዘር የሚጠፋበት እንደ ደረቅ ዓለት ነው። ትርጉሙ ይህ ነው፦ ምድር በጠልና በዝናብ በረከት፣ እግዚአብሔርም በእርሷ ላይ በሚሠራው የተሰወረ ሥራ፣ ዘሩን ለመቀበልና ለመያዝ እንደምትዘጋጅ፣ እንዲሁ የሰው ልብ የኢየሱስ ክርስቶስን ወንጌል ለመቀበልና ለመታቀፍ ይዘጋጃል። የነቃ ልብ የእግዚአብሔር ቃል የሚሰጠውን ነገር በትክክል ይመኛል። ነፍስ በመለኮታዊ ተጽዕኖ ተነሣሥታ እውነትን ታቅፋለች፤ እውነትም ነፍስን ያቅፋል፤ በዚህም በልብ ውስጥ ይኖራል፤ በዚያም ኃይልን ያገኛል። የሰው ፍቅር የእግዚአብሔርን ፍቅር ይቀበላል፤ በእግዚአብሔር መንፈስ በውስጡ የተሠራው የሰው እምነት የእግዚአብሔርን እውነት ያምናል፤ በመንፈስ ቅዱስ በውስጡ የተፈጠረው የሰው ተስፋ የተገለጡትን የተስፋ ቃሎች አጥብቆ ይይዛል። በዚህ መንገድ ሰማያዊው ዘር በነፍስ አፈር ውስጥ ያድጋል። ሕይወቱ የሚመጣው ቃሉን ከሚሰብከው ሰው አይደለም፤ መንፈስ ቅዱስ በቃሉ ውስጥ አኑሮታል። ሕይወቱ በአንተ እጅ ውስጥ አይደለም፤ እውነትን እንዲቀበል በመንፈስ በሚመራው ልብ ውስጥ ነው እንጂ። መዳን የሚመጣው በሰባኪው ሥልጣን አይደለም፤ በሰሚው የግል ወቀሳ፣ የግል እምነትና የግል ፍቅር ነው እንጂ። ይህን ያህል ልናውቅ እንችላለን፤ ለተግባራዊ ዓላማስ ይህ በቂ አይደለምን?

ቢሆንም ልናውቀው የማንችለው ነገር አለ — ልንመለከተው የማንችለው ምሥጢር። ቀደም ብዬ እንዳልሁት፣ ወደ ሰው ውስጥ ተመልክተህ እውነት ልብን እንዴት አጥብቆ እንደሚይዘው፣ ወይም ልብ እውነትን እንዴት አጥብቆ እንደሚይዘው በትክክል ልታይ አትችልም። አንዳንድ ሰዎች የገዛ ስሜታቸውን እጅግ አጥብቀው ከመመርመራቸው የተነሣ ተስፋ ቈርጠዋል፤ በመንፈስም ታውረዋል። ሌሎች ደግሞ የአዲሶቹን አማኞች ስሜት እጅግ በጥብቅ ከመመርመራቸው የተነሣ ከመርዳት ይልቅ ጎድተዋቸዋል። በእግዚአብሔር ሥራ ውስጥ ከማየት ይልቅ ለእምነት የበለጠ ስፍራ አለ። ሰማያዊው ዘር በስውር ያድጋል። ከዓይን ተሰውሮ መቀበር አለበት፤ አለዚያ መከር አይኖርም። ዘሩን ከመሬት በላይ አስቀምጠኸው ቢበቅል እንኳ የሚያንቀሳቅሰውን ውስጣዊ የሕይወት ኃይል አሁንም ልታይ አትችልም። «ነፋስ ወደሚወደው ይነፍሳል፥ ድምፁንም ትሰማለህ፥ ነገር ግን ከወዴት እንደ መጣ ወዴትም እንዲሄድ አታውቅም፤ ከመንፈስ የተወለደ ሁሉ እንዲሁ ነው።» አዲሱን ልደት ልታብራራው? ተለማመደው፤ ምን እንደ ሆነም ታውቃለህ።

ብርሃናቸው ለሰው ዓይን እጅግ ስለሚያንጸባርቅ ልንገባባቸው የማንችላቸው ምሥጢራት አሉ። ፍጥረት እንጂ ፈጣሪ ስላልሆንህ ሁሉን አዋቂ ልትሆን አትችልም። ለአንተ የማይታወቅ ብቻ ሳይሆን ሊታወቅም የማይችል ክልል ሁልጊዜ ይኖራል። እውቀትህ እስከዚህ ድረስ ይሄዳል፤ ከዚያ አያልፍም። ስለዚህ እግዚአብሔርን ልታመሰግን ትችላለህ፤ ለእምነት ስፍራ ይተዋልና፤ ለጸሎትም ምክንያት ይሰጣልና። ሰዎች ሲድኑ ስታይ ክብሩን ሁሉ ለጌታ እንድትሰጥ፣ አንተ ልታደርገው የማትችለውን እንዲያደርግ ወደ ታላቁ ሠራተኛ ጩኽ።

ሦስተኛ፦ በሦስተኛ ደረጃ፣ ጥቅሳችን ለእግዚአብሔር ብንሠራ ልንጠብቀው የምንችለውንና ልንጠብቀው የማይገባንን ይነግረናል።

በዚህ ምሳሌ መሠረት ፍሬን ለማየት ልንጠብቅ እንችላለን። ገበሬው ዘሩን ይበትናል፤ ዘሩ ይበቅላል፣ ያድጋልም፤ እርሱም በተፈጥሮ መከርን ይጠብቃል። የክርስቲያን ሠራተኞችን ተስፋ ማነቃቃት በቻልሁ ብዬ እመኛለሁ፤ ብዙዎች ያለ እምነት ይሠራሉ ብዬ እፈራለሁና። የአትክልት ቦታ ወይም ማሳ ተክለህ ዘር ብትዘራ፣ ምንም ባይበቅል እጅግ ትደነቃለህ፤ ታዝናለህም። ቢሆንም ብዙ ክርስቲያኖች ውጤትን ሳይጠብቁ በመሥራት የረኩ ይመስላሉ። ይህ አሳዛኝ የአሠራር መንገድ ነው — ከዓመት እስከ ዓመት ባዶ ባልዲዎችን ከጕድጓድ እንደ መሳብ ነው። በእርግጥ ጌታዬን በእውነት የማገለግል ከሆንሁ፣ ወይ የድካሜን ጥቂት ውጤት አይቼ ደስ ሊለኝ ይገባል፤ ወይም አንዳችም ካላየሁ እጅግ ልዘን ይገባኛል። ውጤትን ልንጠብቅ ይገባናል። አብዝተን ብንጠብቅ አብዝተን እናያለን። ተስፋ አለማድረግ በእግዚአብሔር ሠራተኞች ዘንድ ለውድቀት ታላቅ ምክንያት ሆኗል።

ነገር ግን የምንዘራው እያንዳንዱ ዘር ወዲያው እንዲበቅል መጠበቅ የለብንም። አንዳንድ ጊዜ — ክብር ለእግዚአብሔር ይሁን — ቃሉ በተነገረበት ቅጽበት ሰዎች ይለወጣሉ፤ አጫጁም ዘሪውን ይደርስበታል።

ሁልጊዜ ግን እንዲህ አይደለም። አንዳንዶች ለዓመታት በታማኝነት ደክመው የሚታይ ውጤት እምብዛም አላዩም፤ ሆኖም በመጨረሻ መከሩ መጥቷል — ባይጸኑ ኖሮ ፈጽሞ የማይሰበሰብ መከር።

ይህ ዓለም ወደ ክርስቶስ እንደሚመለስ አምናለሁ — ዛሬ ግን አይደለም፤ ነገም አይደለም፤ ምናልባትም ለብዙ ትውልዶች ላይሆን ይችላል። የዘመናት መዝራት አልጠፋም፤ ወደ ታላቁ ፍጻሜው እየገሰገሰ ነው።

እንጉዳይ በፍጥነት ብቅ ሊል ይችላል፤ የኦክ ዛፎች ጫካ ግን ትውልዶችን ይፈልጋል። መዝራትና ፈጥኖ ማጨድን ተስፋ ማድረግ የእኛ ድርሻ ነው፤ ቢሆንም «እንግዲህ፥ ወንድሞች ሆይ፥ ጌታ እስኪመጣ ድረስ ታገሡ። እነሆ፥ ገበሬው የፊተኛውንና የኋለኛውን ዝናብ እስኪቀበል ድረስ እርሱን እየታገሠ የከበረውን የመሬት ፍሬ ይጠብቃል።» የሚለውን ማስታወስ አለብን። ስለዚህ ውጤትን መጠበቅ አለብን፤ መቆየት ቢኖርብን ግን ተስፋ መቍረጥ የለብንም።

መልካሙ ዘር ሲያድግ ለማየት ልንጠብቅ ይገባናል፤ ሁልጊዜ ግን በምንመርጠው መንገድ አይደለም። እንደ ልጆች ብዙ ጊዜ ትዕግሥት የለንም። አንድ ልጅ አንድ ቀን ዘር ይተክልና እያደገ እንደ ሆነ ለማየት በማግሥቱ ቆፍሮ ያወጣዋል። ከዚያ ምንም አይገኝም፤ በቂ ጊዜ ብቻውን አይተወውምና። ትዕግሥት የሌላቸው ሠራተኞችም እንዲሁ ናቸው። የሚታይ ውጤት ወዲያውኑ ይፈልጋሉ፤ አለዚያ በቃሉ ላይ እምነት ማጣት ይጀምራሉ።

አንዳንድ ሰባኪዎች እጅግ ስለሚቸኩሉ ለማሰላሰል ጊዜ፣ ዋጋውን ለማስላት ስፍራ፣ ሰዎችም መንገዳቸውን አስበው በሙሉ ልብ ወደ ጌታ እንዲመለሱ ዕድል አይሰጡም። ሌላው ዘር ሁሉ ለማደግ ጊዜ ይሰጠዋል፤ የቃሉ ዘር ግን በፊታቸው ወዲያውኑ ማደግ አለበት፤ አለዚያ ምንም እንዳልሆነ ያስባሉ። በጕጕታቸው ዘሩን በአክራሪነት እጅግ አሙቀው ያጠፉታል። ሰዎች ሳይለወጡ እንደ ተለወጡ ያሳምኗቸዋል፤ በዚህም የሚያድነውን የእውነት እውቀት በእውነት እንዳያገኙ ይከለክሏቸዋል። አንዳንዶች ቀድሞውኑ እንደ ዳኑ ስለሚነገራቸው፣ ልባቸውም በእውነት ሳይሰበር በትዕቢት ስለሚሞሉ ከመዳን ይከለከላሉ። ምናልባት ጥልቅ የሆነ ነገርን እንዲፈልጉ ቢማሩ ኖሮ ጥልቀት በሌለው አፈር ባልረኩ ነበር። እድገታቸው ፈጣን ይመስላል፤ ውድቀታቸውም እንዲሁ ፈጣን ነው። እድገትን በእርግጠኝነት እንጠብቅ፤ ነገር ግን በሥርዓቱ እንጠብቀው፦ «በመጀመሪያ ቡቃያ ኋላም ዛላ ኋላም በዛላው ፍጹም ሰብል»።

ደግሞም ዘሩ እንዲበስል ልንጠብቅ እንችላለን። በእግዚአብሔር ጸጋ ሥራችን በቃሉና በመንፈሱ በሚሠራባቸው ሰዎች ዘንድ ወደ እውነተኛ እምነት ይመራል። በመጀመሪያው ግን ፍጽምናን መጠበቅ የለብንም።

በዚህ ረገድ ብዙ ስሕተቶች ተሠርተዋል። አንድ ወጣት የኃጢአት ወቀሳ ያድርበታል፤ መልካም አሳብ ያለው ልምድ ያለው አማኝ ደግሞ በጥልቅና በጥብቅ ይመረምረዋል። ሙሉ ብስለትን ወዲያውኑ ይፈልጋል። በወቅቱ መጀመሪያ ወደ ማሳው ገብቶ ሣር እንጂ እህል አላየሁም ብሎ ያጕረመርማል። በእርግጥ ገና እህል አያይም። ቡቃያውን የሕይወት ማስረጃ አድርጎ ለመቀበል እምቢ ይላል፤ ሙሉ ብስለትንም ወዲያውኑ ይጠይቃል። ቡቃያውን ቢፈልግ ኖሮ ባገኘው፣ በተበረታታም ነበር።

እኔ በበኩሌ ደካማ ምኞትን፣ ሰላላ ናፍቆትን፣ ስለ ኃጢአት የሚሰማ ጭንቀትን ወይም ምሕረትን መራብን እንኳ ሳይ አመሰግናለሁ። ነገሮች ከትንሽ እንዲጀምሩ መፍቀድ አይገባንምን?

የምኞትን ቡቃያ ልብ በል፤ ከዚያም ተጨማሪውን ተጠባበቅ። ብዙም ሳይቆይ የኃጢአት ወቀሳና ቍርጥ ውሳኔ ይከተላሉ፤ ከዚያም ትንሽ እምነት — እንደ ሰናፍጭ ቅንጣት — ነገር ግን ማደጉ የማይቀር። «የጥቂቱን ነገር ቀን የናቀ ማን ነው?» አዲስ የተወለደን አማኝ በአንተ መለኪያ መሠረት በአስተምህሮ ፍጹም ጤናማ መሆኑን ለማየት አትመርምረው። ከዚያ እጅግ የራቀ ነው፤ ከባድ ጥያቄዎችም ብቻ ያስጨንቁታል። ስለ ኃጢአቱና አዳኝ ስለ ሆነው ስለ ክርስቶስ ንገረው፤ ይህን በማድረግም የሚያድገውን ዛላ ፍጹም ሰብል እስኪሆን ድረስ ታጠጣዋለህ። ገና ስንዴ ላይመስል ይችላል፤ በኋላ ግን እንዲህ ትላለህ፦ «ያ በእርግጥ ስንዴ ነው። አውቀዋለሁ። ይህ እውነተኛ የእህል ዛላ ነው፤ በጌታዬ ነዶዎች መካከልም በደስታ እሰበስበዋለሁ።» ቡቃያውን ብትቈርጠው ዛላው እንዴት ያድጋል? በተለወጡት ሰዎች ዘንድ ጸጋን ጠብቅ፤ ክብርን ግን ገና አትጠብቅ።

አራተኛ፦ በመጨረሻም ሠራተኞች ሊተኙት የሚገባቸውንና ሊተኙት የማይገባቸውን ዓይነት እንቅልፍ እናስባለን።

በምሳሌው ያለው ሰው «ሌሊትና ቀን ይተኛልም ይነሣልም፥ እርሱም እንዴት እንደሚሆን ሳያውቅ ዘሩ ይበቅላል ያድግማል።» እርሻ መልካም ሙያ ነው ይባላል፤ ገበሬው ተኝቶ ሳለ እንኳ ሥራው ይቀጥላልና። ሥራችንም እንዲሁ ነው። መልካሙን ዘር በመዝራት ጌታችንን ስናገለግል፣ ተኝተን ሳለን እንኳ ያድጋል።

ለክርስቶስ የሚሠራ ታማኝ ሠራተኛ በትክክል እንዴት ሊተኛ ይችላል? በመጀመሪያ፣ በሚያሳርፍ መተማመን ሊተኛ ይችላል።

የክርስቶስ መንግሥት የሚወድቅ ይመስልሃልን? ስለ እግዚአብሔር ታቦት እንድትጨነቅ ማን ጠየቀህ?

ሁሉን የሚችለው አምላክ ዓላማዎች የሚፈርሱ መስሎህ ትጨነቃለህን? እንዲህ ያለው ጭንቀት እግዚአብሔርን ያዋርዳል። ሁሉን ቻይነት ድል ይነሣልን? እንደ ዖዛ ጣልቃ ከምትገባ ብትተኛ ይሻልሃል። በትዕግሥት ዕረፍ።

የእግዚአብሔር ዓላማዎች ጸንተው ይቆማሉ። መንግሥቱ ትመጣለች። የተመረጡት ሕዝቡ ይድናሉ። ክርስቶስ «ስለ ነፍሱ ድካም ያያል፥ ይረካማል»። እግዚአብሔር ለወዳጆቹ የሚሰጠውን ጣፋጭ እንቅልፍ ተኛ — የሙሉ መተማመንን እንቅልፍ — ኢየሱስ በማዕበሉ ጊዜ በታንኳይቱ በስተኋላ እንደ ተኛ። የእግዚአብሔር ጉዳይ ከቶ በአደጋ ላይ ሆኖ አያውቅም፤ ወደ ፊትም አይሆንም። ዘሩ ሁሉን በሚችለው ኃይል የተጠበቀ ነው፤ መከርንም ያፈራል። «በመመለስና በማረፍ ትድናላችሁ፤ ኃይላችሁ በጸጥታና በመታመን ይሆናል።»

መከሩን ጠብቅ፤ የእግዚአብሔር ፈቃድ በኢየሱስ እጅ ይከናወናልና።

ደግሞም በተስፋ ወደሚነቃበት የሚመራውን የደስተኛ ተስፋ እንቅልፍ ተኛ። ጌታ ሁሉን ነገር ለዓላማዎቹና በእርሱ ለሚታመኑት መልካም እንደሚገዛ አምነህ በየማለዳው ተነሣ። በቀኑ ውስጥ በረከትን ጠብቅ፤ ለነገውም በእርሱ በእርጋታ ታምነህ ወደ መኝታህ ሂድ። ከቶ ካላረፍህ ታድሰህና ለሥራ ተዘጋጅተህ አትነሣም። ሌሊቱን ሁሉ በጭንቀት ስትጨነቅ ብታድር በማለዳ ለአገልግሎት ብቁ አትሆንም። ስለዚህ ዕረፍ፤ ሰላምም ይሁንልህ፤ ጉዳዩ በጌታ እጅ በደህና ስላለ በጽናትና በእርጋታ ሥራ። «በማለዳ መነሣታችሁ፥ እስከ ማታም መቀመጣችሁ፥ የጭንቀትንም እንጀራ መብላታችሁ ከንቱ ነው፤ ለወዳጆቹ እንቅልፍን ይሰጣልና።»

ደግሞም ሥራህን አውቀህ በእግዚአብሔር እጅ ስለ ሰጠህ ዕረፍ። ቃሉን ከተናገርህ በኋላ በጸሎት ወደ እግዚአብሔር ሂድ፤ ጉዳዩን ለእርሱ አደራ ስጥ፤ አትጨነቅም። ከዚህ በተሻለ እጅ ውስጥ ሊሆን አይችልም። «እንደ ፈቃዱ ምክር ሁሉን የሚሠራ» ለሆነው ለእርሱ ተወው።

ነገር ግን በቸልተኝነት አትተኛ። ገበሬው ዘርን ይዘራል፤ ግን አይረሳውም። አጥሮችን ይጠግናል፤ ወፎችን ያባርራል፤ አረሙን ይነቅላል፤ ከጎርፍም ይጠብቃል። ዘሩ ሲያድግ ቆሞ አይመለከትም፤ ነገር ግን የሚሠራው ሌላ ብዙ ሥራ አለው። በተገቢው መጠንና ጊዜ ይተኛል፤ እንደ ሰነፍ ሰው ግን አይደለም። በግድ የለሽነት ወይም በሥራ ፈትነት ከቶ አይተኛም፤ እያንዳንዱ ወቅት ሥራ ይጠይቃልና። አንዱ ማሳ ተዘርቷል፤ ሌላው ግን ይጠብቃል። አንዱ ሰብል ታጭዷል፤ ሌላው ግን መወቃትና መበጠር አለበት። የገበሬ ሥራ ከቶ አያልቅም። እንቅልፉ ለቀጣዩ ድካም ኃይልን የሚሰጥ እረፍት ብቻ ነው። ምሳሌው በኃላፊነታችን ውስጥ ያለውን ሁሉ እንድናደርግ ያስተምረናል፤ በእግዚአብሔር ሥራ ውስጥ ጣልቃ እንዳንገባ ግን ያስተምረናል። በማስተማር በትጋት መድከም አለብን፤ እውነት በሰው ልብ ውስጥ ስለሚሠራው ስውር ሥራ ግን መጸለይና ማረፍ፣ ለውስጣዊ ኃይልም ወደ ጌታ መመልከት አለብን።