የእርሻ ሠራተኞች

«እኔ ተከልሁ አጵሎስም አጠጣ ነገር ግን እግዚአብሔር ያሳድግ ነበር፤ እንግዲያስ የሚያሳድግ እግዚአብሔር እንጂ የሚተክል ቢሆን ወይም የሚያጠጣ ቢሆን አንዳች አይደለም። የሚተክልና የሚያጠጣ አንድ ናቸው፥ ነገር ግን እያንዳንዱ እንደ ራሱ ድካም መጠን የራሱን ደመወዝ ይቀበላል። ከእርሱ ጋር አብረን የምንሠራ ነንና፤ የእግዚአብሔር እርሻ ናችሁ።» — 1ኛ ቆሮንቶስ 3:6-9 የምናገረውን ለመዘርዘር ከሁሉ የቀለለ መንገድ ሆኖ ስላገኘሁት ከጽሑፌ መጨረሻ እጀምራለሁ። በመጀመሪያ ቤተ ክርስቲያን የእግዚአብሔር እርሻ መሆኗን እናስተውላለን፦ «የእግዚአብሔር እርሻ ናችሁ።» በተሻሻለው ትርጉም ኅዳግ ላይ «የእግዚአብሔር የታረሰ መሬት ናችሁ» የሚል እናነባለን፤ ልጠቀምበት የምፈልገውም ይህን አገላለጥ ነው። «የእግዚአብሔር የታረሰ መሬት ናችሁ» — ወይም እርሻ። ስለ እርሻው ከተናገርን በኋላ ጌታ በርስቱ ላይ ሠራተኞችን እንደሚቀጥር ጥቂት እንናገራለን። ሠራተኞቹንም — ምስኪኖች እንደ መሆናቸው — ከተመለከትን በኋላ ታላቁ ሠራተኛ እግዚአብሔር ራሱ መሆኑን እናስታውሳለን፦ «ከእርሱ ጋር አብረን የምንሠራ ነንና።»

አንደኛ፦ ቤተ ክርስቲያን የእግዚአብሔር እርሻ መሆኗን በማሰብ እንጀምራለን። ጌታ ቤተ ክርስቲያንን በሉዓላዊ ምርጫው የራሱ አድርጓታል። እጅግ ታላቅ ዋጋ ከፍሎባት በግዢም ለራሱ አስከብሯታል። «የእግዚአብሔር እድል ፈንታ ሕዝቡ ነውና፤ ያዕቆብም የርስቱ ገመድ ነው።» የእግዚአብሔር እርሻ እያንዳንዷ ቀላድ ለአዳኙ የደም ላብ አስከፍላዋለች — አዎን፣ የገዛ ልቡን ደም። ወደደን፤ ስለ እኛም ራሱን አሳልፎ ሰጠ፤ የከፈለው ዋጋ ይህ ነው። ከእንግዲህ ወዲህ ቤተ ክርስቲያን በሕግ የእግዚአብሔር ገንዘብ ናት፤ የባለቤትነት ማረጋገጫውም በእጁ ነው። የራሳችን እንዳልሆንን፣ በዋጋ እንደ ተገዛንም ማወቅ ደስታችን ነው። ቤተ ክርስቲያን በምርጫና በግዢ የእግዚአብሔር እርሻ ናት።

አሁን ደግሞ በማጠር የራሱ አድርጓታል። በአንድ ወቅት እንደ ወል መሬት ክፍት ሆና፣ ባዶና መካን ሆና፣ በእሾህና በአሜኬላ ተሸፍና፣ የአውሬ ሁሉም መኖሪያ ሆና ትኖር ነበር፤ እኛም «እንደ ሌሎቹም ደግሞ ከፍጥረታችን የቁጣ ልጆች ነበርን»። መለኮታዊው አስቀድሞ ማወቅ ያንን ጠፍ ምድር ተመለከተ፤ የሚመርጠውም ፍቅር በሙሉ የጸጋ መለኪያ ድርሻውን ለክቶ ለዘላለም የጌታ የራሱ ርስት እንድንሆን ለየን። በጊዜውም የሚሠራው ጸጋ በኃይል መጥቶ ማሳዎች ከክፍት መሬት እንዲለዩ በአጥርና በቦይ እንደሚከለሉ ሁሉ ከሌሎቹ ሰዎች ለየን። ጌታ የወይን ቦታውን እንደ መረጠና እንዳጠረው አልተናገረምን?

«እኛ በቅጥር የታጠርን የአትክልት ቦታ ነን፤ የተመረጥንና ልዩ የተደረግን ምድር ነን፤ ከዓለም ሰፊ ምድረ በዳ በጸጋ የታጠረች ትንሽ ስፍራ ነን።» ጌታ ይህን እርሻ በማልማቱም የራሱ መሆኑን በግልጽ አሳይቷል። ለእርሻው ከዚህ የበለጠ ምን ሊያደርግ ይችል ነበር? የአፈሩን ተፈጥሮ ፈጽሞ ለውጦታል። ከመካንነት ፍሬያማ አድርጎታል። አርሶታል፣ ቆፍሮታል፣ አዳብሮታል፣ አጠጥቶታል፤ ልዩ ልዩ አበቦችንና ፍሬዎችንም ተክሎበታል። አስቀድሞም ለእርሱ ብዙ የሚያስደስቱ ዘለላዎችን አፍርቷል፤ መላእክት በመከሩ እልል የሚሉበት ይበልጥ ብሩህ ዘመንም እየመጣ ነው፤ ክርስቶስም «ስለ ነፍሱ ድካም ያያል፥ ይረካማል።»

ይህ እርሻ በጌታ የማያቋርጥ ጥበቃ ተጠብቆ ይኖራል። የራሱ እርሻ እንዲሆን በተአምራዊ ኃይሉ አጥሮና አልምቶት ብቻ አልቀረም፤ ዘወትርም በእጁ ይጠብቀዋል።

«እኔ እግዚአብሔር እጠብቀዋለሁ፤ ሁልጊዜም አጠጣዋለሁ፤ ማንም እንዳይጐዳው ሌሊትና ቀን እጠብቀዋለሁ።» የእግዚአብሔር የማያቋርጥ ኃይል ባይኖር ኖሮ አጥሮቹ ቶሎ በፈረሱ፣ አውሬዎችም ማሳዎቹን በበሉ ነበር። ክፉ እጆች በዓለም ላይ እውነተኛ ቤተ ክርስቲያን እንዳይኖር ቅጥሮቿን አፍርሰው እንደገና ባድማ ሊያደርጓት ሁልጊዜ ይሞክራሉ። ጌታ ግን ለምድሩ ይቀናል፤ እንድትጠፋም አይፈቅድም። እግዚአብሔር ለራሱ ባይጠብቃት ኖሮ አንዲት ቤተ ክርስቲያን ለብዙ ጊዜ ቤተ ክርስቲያን ሆና አትቆይም ነበር።

እግዚአብሔር «አሁንም በወይኔ ቦታ የማደርገውን እነግራችኋለሁ፤ አጥሩን እነቅላለሁ፥ ለመበላትም ይሆናል፤ ቅጥሩንም አፈርሳለሁ፥ ለመረገጥም ይሆናል» ቢል ምን ይሆን ነበር? ምንኛ ምድረ በዳ በሆነች ነበር! ምን ይላል?

«አስቀድሜ ስሜን ወዳኖርሁባት በሴሎ ወዳለችው ስፍራዬ ሂዱ፥ ስለ ሕዝቤም ስለ እስራኤል ክፋት ያደረግሁባትን እዩ።» የክብሩ ከተማና የማደሪያው ስፍራ በአንድ ወቅት ወደ ቆመችበት ወደ ኢየሩሳሌም ሂድ — ዛሬ በዚያ ምን ቀርቷል? ጳውሎስ በአንድ ወቅት ወንጌልን በኃይል ወደ ሰበከባት ወደ ሮም ሂድ — አሁን የጣዖት አምልኮ ማዕከል ከመሆን በቀር ምንድር ናት? ጌታ መቅረዙን ከስፍራው ሊወስድ፣ እንደ ቀን ብሩህ የነበረውንም ስፍራ እንደ ሌሊት እንዲጨልም ሊተወው ይችላል። ስለዚህ የእግዚአብሔር እርሻ እርሻ ሆኖ የሚኖረው እርሱ ሁልጊዜ በውስጡ ስላለ፣ ወደ ቀድሞው የዱር ሁኔታ እንዳይመለስም ስለሚከለክለው ነው። ቤተ ክርስቲያንን በመጀመሪያ ለማቅናት ሁሉን ቻይ ኃይል እንዳስፈለገ ሁሉ ታርሳ እንድትኖር ለማድረግም ያው ኃይል ያስፈልጋል።

ቤተ ክርስቲያን የእግዚአብሔር የራሱ እርሻ እንደ መሆኗ ከእርሷ መከርን ለመቀበል ይጠብቃል። ዓለም ጠፍ መሬት ነው፤ ከእርሱም ምንም አይጠብቅም፤ እኛ ግን የታረሰ መሬት ነን፤ ስለዚህ ከእኛ መከር ይጠበቃል። መካንነት ለክፍት ደጋማ ምድር ይስማማ ይሆናል፤ በእርሻ ላይ ግን ውርደት ነው። ፍቅር የፍቅርን ምላሽ ይጠብቃል፤ የተሰጠ ጸጋም የጸጋ ፍሬን ይሻል። በአዳኙ የደም ላብ ጠብታዎች ተጠጥተን ለምስጋናው መቶ እጥፍ አናፈራምን? በዘላለማዊው የእግዚአብሔር መንፈስ ተጠብቀን ለክብሩ በእኛ ውስጥ ፍሬ አይገኝምን? ጌታ ለእኛ ያደረገው እንክብካቤ ታላቅ ወጪ፣ ድካምና አሳብ ጠይቋል። ተመጣጣኝ ምላሽ ሊኖር አይገባምን? ጌታ የመታዘዝ መከር፣ የቅድስና መከር፣ የጠቃሚነት መከር፣ የምስጋና መከር ሊኖረው አይገባምን?

እንዲህ ሊሆን አይገባምን?

አንዳንድ አብያተ ክርስቲያናት ከእያንዳንዱ የጌታ እርሻ ማሳ ጭማሪ እንደሚጠበቅ የሚዘነጉ ይመስለኛል፤ መከር ኖሯቸው አያውቅምና፤ እንዲያውም አይጠብቁትም። ገበሬዎች መሬታቸውን የሚያርሱት ወይም ማሳቸውን የሚዘሩት ለመዝናናት አይደለም፤ ቁም ነገር ይዘው ነው። የሚያርሱትና የሚዘሩት መከር ስለሚፈልጉ ነው። ይህ እውነት ወደ አንዳንድ አማኞች አእምሮ ቢገባ ኖሮ በእርግጥ ነገሮችን በሌላ ዓይን ባዩ ነበር። በቅርቡ ግን የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን ምንም እንድታፈራ የማይጠበቅባት፣ ለገዛ ምቾቷና ለግል ጥቅሟ ብቻ የምትኖር መስሎ የሚታየን ይመስላል። ወንድሞችና እኅቶች ሆይ፣ እንዲህ ሊሆን አይገባም። ታላቁ ገበሬ ለድካሙ ዋጋ ሊያገኝ ይገባዋል። እያንዳንዱ ማሳ ጭማሪውን ሊሰጥ፣ መላው ርስትም ለእርሱ ምስጋናን ሊያፈራ ይገባዋል።

በመኃልየ መኃልይ ካለችው ሙሽራ ጋር ተባብረን እንዲህ እንላለን፦ «የእኔ የሆነችው የወይን ቦታዬ በፊቴ ናት፤ ሰሎሞን ሆይ፥ ሺሁ ለአንተ፥ ሁለቱ መቶም ፍሬዋን ለሚጠብቁ ይሁን።»

ነገር ግን ወደ ጀመርሁበት እመለሳለሁ። ይህ እርሻ በምርጫ፣ በግዢ፣ በማጠር፣ በማልማትና በመጠበቅ ፈጽሞ የጌታ ነው። እንግዲያስ ከሠራተኞቹ አንዱ እንኳ የርስቱን ከፊል የራሱ ብሎ ቢጠራ ምንኛ ስሕተት እንደ ሆነ ተመልከቱ።

አንድ ባለ ጠጋ ሰው ሰፊ እርሻ ቢኖረው፣ አራሹ፦ «ይህን እርሻ የማርሰው እኔ ነኝ፤ ስለዚህ የእኔ ነው። ይህን ማሳ የራሴ ብዬ እጠራዋለሁ» ቢል ምን ያስብ ይሆን? ወይም ሌላው፦ «ያንን መሬት ባለፈው ዓመት ያጨድሁት እኔ ነኝ፤ ስለዚህ የእኔ ነው» ቢል? ሌሎቹ ሠራተኞች ሁሉ እርሻውን በመካከላቸው ተከፋፍለው ማሳዎቹን በስማቸው ቢሰይሙስ? ባለቤቱ ሁሉንም ወዲያውኑ ያባርራቸው ነበር። እርሻው የባለቤቱ ነው፤ በስሙም ሊጠራ ይገባዋል። በሠራተኞቹ ስም መጥራት ትርጉም የለውም።

ኢምንት የሆኑ ሰዎች እግዚአብሔርን ክብሩን ሊዘርፉት ይገባልን? ጳውሎስ እንዴት እንዳስቀመጠው አስታውሱ፦ «አጵሎስ እንግዲህ ምንድር ነው? ጳውሎስስ ምንድር ነው? በእነርሱ እጅ ያመናችሁ አገልጋዮች ናቸው፤ ለእያንዳንዳቸውም ጌታ እንደ ሰጣቸው ያገለግላሉ።» «ክርስቶስ ተከፍሎአልን? ጳውሎስስ ስለ እናንተ ተሰቀለን? ወይስ በጳውሎስ ስም ተጠመቃችሁን?»

መላዋ ቤተ ክርስቲያን በሉዓላዊነቱ ለመረጣት፣ በደሙ ለገዛት፣ በጸጋው ላጠራት፣ በጥበቡ ላለማት፣ በኃይሉም ለጠበቃት ለእርሱ ናት። በምድር ላይ ያለችው ቤተ ክርስቲያን አንዲት ብቻ ናት፤ ጌታን የሚወዱም ይህን ሊያስታውሱ ይገባቸዋል። ጳውሎስ ሠራተኛ ነው፤ አጵሎስ ሠራተኛ ነው፤ ኬፋ ሠራተኛ ነው — እርሻው ግን የጳውሎስ አይደለም፤ ትንሽ ክፍሉ እንኳ። አንዱም ክፍል የአጵሎስ ወይም የኬፋ አይደለም፤ ምክንያቱም «እናንተም የክርስቶስ ናችሁ»።

እውነቱ በዚህ ጉዳይ ማሳው የሠራተኞቹ ሳይሆን ሠራተኞቹ የማሳው መሆናቸው ነው፦ «ሁሉ የእናንተ ነውና፤ ጳውሎስ ቢሆን አጵሎስም ቢሆን ኬፋም ቢሆን።» «ክርስቶስ ኢየሱስን ጌታ እንደ ሆነ እንጂ ራሳችንን አንሰብክምና፥ ስለ ኢየሱስም ራሳችንን ለእናንተ ባሪያዎች እናደርጋለን።»

ሁለተኛ፦ አሁን ወደ ሁለተኛው ነጥባችን እንሸጋገራለን፤ ታላቁ ገበሬ ሠራተኞችን ይቀጥራል። እግዚአብሔር በተለምዶ ዕቅዱን የሚፈጽመው በሰው መሣሪያነት ነው። ከፈለገ በመንፈስ ቅዱሱ በሰዎች ልብ ውስጥ በቀጥታ ሊሠራ ይችላል፤ ያ ግን የእርሱ ሥራ እንጂ የእኛ አይደለም። እንዲህ ያለ መመሪያ ተሰጥቶናል፦ «በእግዚአብሔር ጥበብ ምክንያት ዓለም እግዚአብሔርን በጥበብዋ ስላላወቀች፥ በስብከት ሞኝነት የሚያምኑትን ሊያድን የእግዚአብሔር በጎ ፈቃድ ሆኖአልና።» የጌታው ትእዛዝ «ዝም ብላችሁ ተቀምጣችሁ የእግዚአብሔር መንፈስ አሕዛብን ሲለውጥ ተመልከቱ» ሳይሆን «ወደ ዓለም ሁሉ ሂዱ ወንጌልንም ለፍጥረት ሁሉ ስበኩ» የሚል ነው።

እግዚአብሔር ለዓለም ምግብ የሚያዘጋጅበትን መንገድ ተመልከቱ። «የዕለት እንጀራችንን ዛሬ ስጠን» ለሚለው ጸሎት መልስ እንዲሆን ደመናዎች በየማለዳው በእያንዳንዱ ሰው ደጅ መና እንዲያወርዱ ሊያዝዝ ይችል ነበር። ነገር ግን መሥራት ለእኛ መልካም እንደ ሆነ ያውቃል፤ ስለዚህ ፍላጎታችንን ለማሟላት የአራሹንና የዘሪውን እጆች ይጠቀማል። እግዚአብሔር የመረጠውን እርሻ፣ ቤተ ክርስቲያንን፣ በተአምራት ወይም በመላእክት ሊያለማት ይችል ነበር፤ በታላቅ ቸርነቱ ግን በገዛ ወንዶችና ሴቶች ልጆቿ በኩል ይባርካታል። የሚጠቀመን ለገዛ ጥቅማችን ነው፤ በማሳዎቹ የምንደክም እኛ ከምንሰጠው እጅግ የበለጠ ጥቅም እንቀበላለንና። ድካም መንፈሳዊ ጡንቻዎቻችንን ያጠነክራል፤ በመንፈስም ጤናማ ሆነን እንድንኖር ያደርገናል። «ከቅዱሳን ሁሉ ከሁሉ ለማንስ ለእኔ፥ የማይመረመር የክርስቶስን ባለ ጠግነት ለአሕዛብ እንድሰብክ … ይህ ጸጋ ተሰጠ።»

ታላቁ ጌታችን በእርሻው ላይ ያለ እያንዳንዱ ሠራተኛ ከእርሱ ጥቅም እንዲያገኝ ያስባል፤ «የሚያበራየውን በሬ አፉን አትሰር» ተብሎ ተጽፎአልና። የሠራተኛው የዕለት እንጀራ የሚገኘው ከአፈሩ ነው። ለራሱ ሳይሆን ለጌታው ቢሠራም አሁንም የምግብ ድርሻውን ይቀበላል። በጌታ ጎተራ ውስጥ ለዘሪው ዘር፣ ለሚበላውም እንጀራ አለ። የእርሱን ቤተ ክርስቲያን በመንከባከብ እግዚአብሔርን ምንም ያህል ራሳችንን ሳንወድ ብናገለግል እኛ ራሳችን ከፍሬው እንካፈላለን። በምንም መንገድ ቢሆን እግዚአብሔር እኛን መጠቀሙ ታላቅ ቸርነት ነው፤ እኛ ቢበዛ ደካማ መሣሪያዎች ነንና፤ ብዙ ጊዜም ከመርዳት ይልቅ እንቅፋት እንሆናለን።

እግዚአብሔር የቀጠራቸው ሠራተኞች ሁሉ አስፈላጊ በሆነ ሥራ ላይ የተሰማሩ ናቸው። አስተውሉ፦ «እኔ ተከልሁ አጵሎስም አጠጣ።» ትልቅ ከበሮ የመታ ወይም የገዛ መለከቱን የነፋ ማን ነው? ማንም። በእግዚአብሔር እርሻ ላይ ለጌጥ ብቻ የሚቀመጥ ማንም የለም። ለማሳያ ብቻ የተዘጋጁ የሚመስሉ ስብከቶችን አንብቤአለሁ፤ አንዲት የወንጌል ቅንጣት እንኳ አልነበረባቸውምና። ስለት እንደሌላቸው ማረሻዎች፣ ስንዴ እንደሌለባቸው የዘር መዝሪያዎች፣ ወይም በቅቤ እንደ ተሠሩ መሣሪያዎች ነበሩ። ራሳቸውን ለማሳየት ብቻ በማሳዎቹ ዙሪያ ለሚዞሩ ሰዎች እግዚአብሔር ደመወዝ ይከፍላል ብዬ አላምንም። በስብከት መድረክ ላይ የንግግር ችሎታቸውን የሚያሳዩ ተናጋሪዎች ለጌታቸው ሰብል ከሚያፈሩ ታማኝ ሠራተኞች ይልቅ ዶሮ እየለቀሙ የሚንከራተቱ ዘላኖችን ይመስላሉ።

ብዙ የቤተ ክርስቲያን አባላት በእርሻው ላይ ያላቸው ብቸኛ ሥራ የዱር እንጆሪ መልቀም ወይም የዱር አበቦችን መሰብሰብ እንደ ሆነ አድርገው ይኖራሉ። ሌሎች እንዴት እንደሚያርሱና እንደሚያጭዱ ለመተቸት ፈጣኖች ናቸው፤ እነርሱ ራሳቸው ግን ለመሥራት እጃቸውን አያነሡም። እንግዲህ ወዳጆቼ ሆይ፣ ኑ። ሥራ ፈትታችሁ ቀኑን ሁሉ በዚህ ስለ ምን ትቆማላችሁ? «መከሩስ ብዙ ነው፥ ሠራተኞች ግን ጥቂቶች ናቸው።» ከሌሎች ይበልጥ የተራቀቁ እንደ ሆኑ የምታስቡ እናንተ፣ በእውነት ክርስቲያኖች ከሆናችሁ፣ በትዕቢት እየተመላለሳችሁ በትጋት የሚሠሩትን ልትንቁ አይገባችሁም። እንዲህ ብታደርጉ ጌታችሁን ተሳስታችኋል እላለሁ። ከውጤት ይልቅ መልክን የሚያከብርን ሰው የምታገለግሉ ይመስላችሁ ይሆናል፤ ታላቁ ጌታችን ግን ተግባራዊ ነው፤ በርስቱም ላይ ሠራተኞቹ አስፈላጊ ሥራን ይሠራሉ።

እኔና እናንተ ስንሰብክ ወይም ስናስተምር ራሳችንን እንዲህ ብለን ልንጠይቅ ይገባናል፦ «ይህ ምን ጥቅም ያመጣል? አንድ ከባድ ርእስ ላስተምር ነው — በእውነት ማንንም ይረዳልን? አንድ ውስብስብ የሥነ መለኮት ነጥብ መርጫለሁ — ጠቃሚ ዓላማን ያገለግላልን?» አንድ ሠራተኛ በገዛ አሳቡ ላይ እጅግ ተግቶ ሊሠራ፣ ቢሆንም ምንም ጠቃሚ ነገር ሳይፈጽም ሊቀር ይችላል። አንዳንድ ስብከቶች በክርክሮች መካከል ያሉትን ጥቃቅን ልዩነቶች ብቻ ያሳያሉ፤ ይህስ ምን ይጠቅማል? ማሳዎችን በእንጨት ፍርፋሪ ብንዘራ ወይም ሽቱ ብንረጭባቸው ምን ይፈይዳል? እግዚአብሔር የሥነ ምግባር ድርሰቶቻችንን፣ ያማሩ ንግግሮቻችንንና የተዋቡ ሐረጎቻችንን ይባርካልን? ጠቃሚነትን ልናልም ይገባናል። ከእግዚአብሔር ጋር አብረን የምንሠራ እንደ መሆናችን በእውነት ቁም ነገር ባለው ሥራ ላይ ልናተኩር ይገባናል። አንዱ «እኔ ተከልሁ» ይላል — ይህም መልካም ነው፤ መትከል ሊሠራ ይገባዋልና። ሌላው «እኔ አጠጣሁ» ይላል — ይህም ደግሞ መልካምና አስፈላጊ ነው። እያንዳንዳችሁ ቁም ነገር ያለው ዘገባ ማቅረብ እንድትችሉ ይሁን፤ ነገር ግን ማንም በማሳያ ብቻ፣ በአደባባይ ንግግር ወይም መዝናኛዎችን በማዘጋጀት አይርካ።

በጌታ እርሻ ላይ የሥራ ክፍፍል አለ። ጳውሎስ እንኳ «ተከልሁም አጠጣሁም» አላለም።

አይደለም — ጳውሎስ ተከለ። አጵሎስም «ተከልሁም ደግሞ አጠጣሁም» አላለም። ማጠጣቱ ለእርሱ በቂ ነበር። ስጦታ ሁሉ ያለው ማንም የለም። ሰዎች «ይህን ሰባኪ እወደዋለሁ፤ አማኞችን በአስተምህሮ ያንጻልና፤ እርሱ በሌለበት ጊዜ ግን ከሌላው ሰባኪ ልጠቀም አልቻልሁም፤ ኃጢአተኞችን በመለወጥ ላይ ያተኩር ነበርና» ሲሉ ምንኛ ሞኝነት ነው! አዎን፣ እርሱ ይተክል ነበር። አንተ አስቀድመህ ተተክለሃል፤ እንደገና መተከል አያስፈልግህም። ሌሎች ጥቅሙን ስለሚያገኙ አመስጋኝ ልትሆን ይገባሃል። «አንዱ ይዘራል አንዱም ያጭዳል የሚለው ቃል በዚህ እውነት ሆኖአልና።» አራሹ ማጭድ ይዞ ስላልመጣ ከማጕረምረም ይልቅ በጥልቅ እንዲያርስና የደነደኑትን ልቦች እንዲሰብር ብርታት እንዲኖረው ልትጸልይ ይገባሃል።

በእግዚአብሔር እርሻ ላይ በሠራተኞቹ መካከል የዓላማ አንድነት አለ። «የሚተክልና የሚያጠጣ አንድ ናቸው።» የሚቀጥራቸው አንድ ጌታ ነው። በተለያዩ ጊዜያትና ወደ ተለያዩ የማሳው ክፍሎች ቢልካቸውም በአንድ ዓላማ ተባብረዋል — ለአንድ መከር ለመሥራት።

በእንግሊዝ ማጠጣትን በሚገባ አንረዳውም፤ በዚያ ያሉ ገበሬዎች መሬታቸውን ሁሉ ማጠጣት አይችሉምና።

በምሥራቅ ግን ገበሬዎች የማሳቸውን ክፍል ሁሉ ማለት ይቻላል ያጠጣሉ። መስኖ ባይኖር ሰብል አይኖርም ነበር። እንደ ጣሊያን፣ ግብፅ ወይም ፍልስጤም ባሉ አገሮች ወደ እያንዳንዱ ተክል ውኃ የሚያደርሱ የውኃ ጕድጓዶች፣ መሳቢያዎች፣ መንኰራኵሮች፣ ባልዲዎች፣ ቦዮች፣ ትናንሽ ጅረቶችና ቱቦዎች አሉ። ይህ ባይኖር ኖሮ ኃይለኛው ሙቀት ሁሉን ባደረቀው ነበር። መትከል ጥበብን ይጠይቃል፤ ማጠጣትም እንዲሁ ያህል ይጠይቃል። እነዚህን ሁለቱን ለማገናኘት ሠራተኞች በአሳብ አንድ ሊሆኑ ይገባቸዋል። ሠራተኞች በሚቃረን ዓላማ ሲሠሩና አንዱ የሌላውን ሥራ ሲያፈርስ ጎጂ ነው። ይህ በተለይ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ጎጂ ነው። ረዳቴ የተከልሁትን ካላጠጣ እንዴት በስኬት ልተክል እችላለሁ? ወይስ ምንም ሳይተከል ማጠጣቱ ምን ይጠቅማል? ሞኞች ሰዎች በእርሻ ላይ ሲከራከሩ እርሻው ይከሽፋል፤ ከመዝራት እስከ ማጨድ ድረስ አንድ የማያቋርጥ ሥራ ነውና። መከፋፈል ወደ መካንነት ይመራልና በዘመናችን ሁሉ አብረን እንሥራ።

በጽሑፋችን ሠራተኞቹ ሁሉ በአንድነት እንኳ አንዳች እንዳልሆኑ ተነግሮናል። «የሚተክል ቢሆን ወይም የሚያጠጣ ቢሆን አንዳች አይደለም።» ሠራተኞች ያለ ጌታቸው አንዳች አይደሉም። በአንድ እርሻ ላይ ያሉ ሠራተኞች ሁሉ የሚመራቸው ሰው ከሌለ እርሻውን ሊያስተዳድሩ አይችሉም፤ በዓለም ያሉ ሰባኪዎችና ክርስቲያን ሠራተኞች ሁሉም እግዚአብሔር ከእነርሱ ጋር ካልሆነ ምንም ሊፈጽሙ አይችሉም።

በእግዚአብሔር እርሻ ላይ ያለ እያንዳንዱ ሠራተኛ ችሎታውን የተቀበለው ከእግዚአብሔር ነው። ጌታ በየዕለቱ ካላስተማረው በቀር ነፍሳትን እንዴት እንደሚተክል ወይም እንደሚያጠጣ ማንም አያውቅም። እነዚህ ቅዱሳን ስጦታዎች የነጻ ጸጋ ሥራዎች ናቸው። ሠራተኞች ሁሉ በእግዚአብሔር አመራር ሥር ሊሠሩ ይገባቸዋል፤ አለዚያ በከንቱ ይደክማሉ። ያለ መንፈስ መሪነት መቼና እንዴት እንደሚሠሩ አያውቁም ነበር፤ ያለ እርሱ ርዳታም አንዲት በጎ አሳብ እንኳ ማሰብ አይችሉም። ሠራተኞች ሁሉ ዘራቸውን ከእግዚአብሔር ሊቀበሉ ይገባቸዋል፤ አለዚያ በስንዴ ፈንታ አረምን ይዘራሉ። መልካም ዘር ሁሉ የሚመጣው ከእግዚአብሔር ጎተራ ነው። ብንሰብክ እውነተኛው የእግዚአብሔር ቃል ሊሆን ይገባዋል፤ አለዚያ ዘላቂ ነገር አይገኝም።

ለመዝራት የሚያስፈልገው ብርታት እንኳ የሚመጣው ከጌታው ነው። እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ካልሆነ መስበክ አንችልም። መንፈስ ቅዱስ ሕይወት ካልሰጠው ስብከት ባዶ ወሬ ነው። «የልብ ዝግጅት የሰው ነው፤ የአንደበት መልስ ግን ከእግዚአብሔር ነው።» መልካሙ ዘር ሲዘራ ውጤቱ ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ የተመሠረተ ነው። ጠልንና ዝናብን ቢከለክል ዘሩ አይበቅልም። ካላበራበት አረንጓዴው ዛላ አይበስልም። ጳውሎስ ራሱ እንኳ ቢሰብክ መንፈስ ቅዱስ ከእርሱ ጋር ሠርቶ ቃሉን ካልባረከ በቀር የሰው ልብ መካን ሆኖ ይቀራል። እድገቱ ከእግዚአብሔር ብቻ ስለ ሆነ ሠራተኞቹን በተገቢ ስፍራቸው አኑሯቸው። ስለ እኛ ከልክ በላይ አታስቡ፤ ሁሉን ካደረግን በኋላ እንኳ የማንጠቅም ባሪያዎች ነን።

ቢሆንም መጽሐፍ ቅዱስ ሠራተኞቹ አንዳች እንዳልሆኑ ቢናገርም ዋጋቸውን እንደሚቀበሉ ደግሞ ይናገራል። እግዚአብሔር መልካም ሥራዎቻችንን በእኛ ውስጥ ይሠራቸዋል፤ ከዚያም ስለ እነርሱ ይሸልመናል። «እያንዳንዱ እንደ ራሱ ድካም መጠን የራሱን ደመወዝ ይቀበላል።» ሽልማቱ የተመሠረተው በስኬት ላይ ሳይሆን በጥረት ላይ ነው። ብዙ ተስፋ የቈረጡ ሠራተኞች በዚህ መጽናናትን ሊያገኙ ይችላሉ። ደመወዝህ የሚከፈለው በውጤት ሳይሆን በታማኝ ድካም ነው። የምታርሰው ደረቅ አፈር ወይም የምትዘራው አስቸጋሪ መሬት ይኖርህ ይሆናል፤ ድንጋዮች፣ ወፎች፣ እሾህ፣ መንገደኞችና የሚያቃጥል ፀሐይ ይቃወሙህ ይሆናል — ለእነዚያ ግን ተጠያቂ አይደለህም። ሽልማትህ እንደ ሥራህ ነው።

«አንዱ ይዘራል አንዱም ያጭዳል»፤ የሚያጭደው ግን ሽልማቱን ሁሉ አይቀበልም፤ የዘራውም በደስታው ይካፈላል፤ ይህ የሆነው የሚዘራና የሚያጭድም አብረው ደስ እንዲላቸው ነው። ሠራተኞች አንዳች እንዳልሆኑ ቢቈጠሩም ወደ ጌታቸው ደስታ ይገባሉ።

እንደ ጽሑፉ ቃል ሠራተኞቹ በአንድነት ተሳክቶላቸዋል፤ ያም የሽልማታቸው ክፍል ነው።

«እኔ ተከልሁ አጵሎስም አጠጣ ነገር ግን እግዚአብሔር ያሳድግ ነበር።» ብዙ ጊዜ በጸሎት «ጳውሎስ ይተክል ይሆናል፤ አጵሎስ ያጠጣ ይሆናል፤ እግዚአብሔር ካላሳደገ ግን ሁሉ ከንቱ ነው» እንላለን። ይህ እውነት ነው። ነገር ግን ብዙ ጊዜ የሚዘነጋ ሌላ እውነት አለ፤ ጳውሎስ ሲተክልና አጵሎስ ሲያጠጣ እግዚአብሔር በእርግጥ ያሳድጋል። በከንቱ አንደክምም። ያለ እግዚአብሔር እድገት አይኖርም ነበር፤ እኛ ግን ያለ እግዚአብሔር አይደለንም። ታማኝ ሠራተኞች በትክክለኛው መንፈስ ሲደክሙ እግዚአብሔር ይባርካቸዋል። ያ በረከት የሽልማቱ ታላቅ ክፍል ነው።

ሦስተኛ፦ አሁን ወደ ዋናው ነጥብ እንመለሳለን፤ ታላቁ ሠራተኛ እግዚአብሔር ራሱ ነው። የፈለገውን ሠራተኛ ሊጠቀም ይችላል፤ እድገቱ ግን ከእርሱ ብቻ ይመጣል። በተፈጥሮ እርሻ ይህ እውነት መሆኑን ታውቃላችሁ። እጅግ የተካነው ገበሬ እንኳ ስንዴን እንዲበቅል፣ እንዲያድግና እንዲበስል ሊያደርገው አይችልም።

ብዙ አደጋዎች ስለሚያሰጉት እስከ መከር ድረስ ማሳን እንኳ ሊጠብቅ አይችልም። አንድ ገበሬ መከርን በሚጠብቅበት ጊዜ ዋግ ወይም በሽታ ሊያጠፋው ይችላል። እድገቱን የሚሰጥ እግዚአብሔር ሊሆን ይገባዋል። በእግዚአብሔር የሚደገፍ ሰው ካለ ገበሬው ነው። በእርሱም በኩል ሁላችን ለምግባችን ከዓመት ወደ ዓመት በእግዚአብሔር እንደገፋለን። «ንጉሡ ራሱ እንኳ በእርሻ ይገለገላል።» እግዚአብሔር በጎተራውና በሣር ክምሩ ውስጥ ጭማሪውን ይሰጣል፤ በመንፈሳዊው ማሳ ደግሞ ይልቁን እንዲሁ ነው።

አንዲትን ነፍስ መማረክ ቀላል ይመስልሃል? እስኪ ሞክረው። ያለ መለኮታዊ ርዳታ ዓለምን ለመፍጠር ብትሞክር ይሻልሃል። አንዲት ዝንብ እንኳ መፍጠር አትችልም — ታዲያ አዲስ ልብና ቅን መንፈስ እንዴት ልትፈጥር ትችላለህ? ዳግመኛ መወለድ ከአቅምህ በላይ የሆነ ታላቅ ምሥጢር ነው። «ነፋስ ወደሚወደው ይነፍሳል፥ ድምፁንም ትሰማለህ፥ ነገር ግን ከወዴት እንደ መጣ ወዴትም እንዲሄድ አታውቅም፤ ከመንፈስ የተወለደ ሁሉ እንዲሁ ነው።» በዚህ ጉዳይ እኔ ወይም አንተ ምን ልናደርግ እንችላለን? ከእኛ በላይ ነው። የእግዚአብሔርን እውነት ልናውጅ እንችላለን፤ ያንን እውነት በልብና በኅሊና ላይ መተግበር ግን ፈጽሞ ሌላ ጉዳይ ነው።

ኢየሱስ ክርስቶስን በሙሉ ልቤ ሰብኬአለሁ፤ ቢሆንም የእግዚአብሔር መንፈስ ልቡን ከፍቶ የሕያውን የእውነት ዘር በውስጡ ካልተከለ በቀር ዳግመኛ ባልተወለደ ሰው ውስጥ የሚያድን ውጤት አምጥቼ እንደማላውቅ አውቃለሁ። ልምምድ ይህን ያስተምረናል። ዘሩ ከበቀለ በኋላ ሕያው ሆኖ እንዲኖር ማድረግም የጌታ ሥራ ነው። የተለወጡ ሰዎች ያሉን ይመስለናል፤ ብዙ ጊዜ ግን ተስፋችን ይጨልማል። ብዙዎች በፖም ዛፎች ላይ እንዳሉ አበቦች ናቸው — ውብ ግን ፍሬ አልባ። ሌሎች ደግሞ ሳይበስሉ እንደሚረግፉ ትናንሽ ፖሞች ናቸው።

አንዲትን ታላቅ ቤተ ክርስቲያን የሚመራና ለነፍሳት በጥልቅ የሚገደው ማንም ሰው እግዚአብሔር ካልሠራ በቀር ምንም እንደማይፈጸም ቶሎ ይረዳል — ጌታ ከእኛ ጋር ካልሆነ መለወጥ የለም፣ መቀደስ የለም፣ በእምነት መጽናት የለም፣ ለእግዚአብሔር ክብር የለም፣ ለአዳኙ መከራ እርካታ የለም። «ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም።»

ከዚህ እውነት በርካታ ተግባራዊ ትምህርቶችን አወጣለሁ። በመጀመሪያ፣ መላው የቤተ ክርስቲያን እርሻ የታላቁ ጌታ ከሆነና ሠራተኞቹም ያለ እርሱ አንዳች ካልሆኑ፣ ይህ እርሱ በሚቀጥራቸው ሁሉ መካከል አንድነትን ሊያሳድግ ይገባዋል። አንድ ጌታን የምናገለግል ከሆንን አንጣላ።

ከእኛ በተለየ መንገድ በሚሠሩ የሌሎች ቤተ እምነቶች ሰዎች በሚደረገው መልካም ነገር ደስ ማለት ባንችል ያሳዝናል። አንድ አዲስ ሠራተኛ መጥቶ የተለዩ መሣሪያዎችን ቢጠቀም ጠላቱ ልሆን ይገባኛልን?

እኔ የእኔን ከምሠራው ይልቅ እርሱ የእርሱን ቢሠራ ልቀና ይገባኛልን?

በአንድ ወቅት ደቀ መዛሙርቱ አንድን ጋኔን ማውጣት እንዳልቻሉ ታስታውሳላችሁን? ያ ሊያዋርዳቸው በተገባ ነበር። ቢሆንም ብዙም ሳይቆዩ አንድ ሰው በክርስቶስ ስም አጋንንትን ሲያወጣ አዩ፤ ከወገናቸውም ስላልነበረ ሊከለክሉት ሞከሩ። እነርሱ ራሳቸው ጋኔኑን ማውጣት አልቻሉም፤ ቢሆንም ማውጣት የቻለውን ሰው ሊከለክሉት ሞከሩ። አንዳንድ ወገኖች ነፍሳትን እየማረኩ ነው፤ ነገር ግን በእኛ ዘይቤ ስለማያደርጉት አንቀበላቸውም። ያልተለመዱ ዘዴዎች ይኖሯቸው ይሆናል፤ በእውነት ግን ነፍሳትን ወደ ክርስቶስ ያመጣሉ — ከሁሉ የሚበልጠውም ያ ነው። ከመተቸት ይልቅ ከክርስቶስ ጋር የቆመውን ሁሉ እናበረታታ። «ጥበብም በልጆችዋ ጸደቀች።» ጌታቸው አዲሱን አራሽ ከተቀበለው ሠራተኞች ሊረኩበት ይገባቸዋል። ታላቁ ጌታ ከቀጠረህ ምርጫውን መጠራጠር የእኔ ድርሻ አይደለም። ልረዳህ እችላለሁን? እንዴት እንደምትሻሻል ላሳይህ እችላለሁን? ወይስ እኔ እንድሻሻል አንተ ልትረዳኝ ትችላለህን? ሠራተኞች እርስ በርሳቸው ሊተያዩ የሚገባቸው እንዲህ ነው።

ይህ እውነት ደግሞ ሠራተኞች ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ በጥልቅ እንዲደገፉ ሊያደርጋቸው ይገባል። ወጣት ሆይ፣ ልትሰብክ ነውን? «አዎን፣ ታላላቅ ነገሮችን ልፈጽም ነው።» እውነት? አንዳች እንዳልሆንህ ረሳህን? «የሚተክል ቢሆን ወይም የሚያጠጣ ቢሆን አንዳች አይደለም።» አንድ መምህር አማኞችን ለማጽናናት በወንጌል እውነት ተሞልቶ ሊመጣ ይችላል፤ በእግዚአብሔር ላይ ፈጽሞ ተደግፎ ካልመጣ ግን እርሱም ደግሞ አንዳች አይደለም። ኃይል የእግዚአብሔር ነው። ሰው ባዶ ነው፤ ቃሉም ነፋስ ነው፤ ኃይልና ጥበብ የእግዚአብሔር ብቻ ናቸው። ትሑታን ሆነን ብንኖር ጌታችን ይጠቀምብናል። ራሳችንን ከፍ ብናደርግ ግን ለገዛ ከንቱነታችን ይተወናል። ይህ እውነት ደግሞ በእግዚአብሔር ማሳ ለሚሠራ ሁሉ ክብርን ይሰጣል። በዚህ ቃል ልቤ በደስታ ከፍ ከፍ ይላል፦ «ከእርሱ ጋር አብረን የምንሠራ ነንና።» በእርሻው ላይ ተራ ሠራተኞች ነን፤ ቢሆንም ከእርሱ ጋር እንሠራለን። በእርግጥ ጌታ ከእኛ ጋር ይሠራልን?

በሚከተሉት ውጤቶች እንደሚሠራ እናውቃለን። «አባቴ እስከ ዛሬ ይሠራል እኔም ደግሞ እሠራለሁ።»

ይህ ለእግዚአብሔር ልጆች ሁሉ እውነት ነው። በሙሉ ልብህ ስታገለግለው እግዚአብሔር ከአንተ ጋር ነው። ለክፍልህ ተማሪዎች ስለ ኢየሱስ ስትናገር እግዚአብሔር በአንተ በኩል ይናገራል። አንድን እንግዳ ሰው አስቁመህ በእምነት ስለሚገኘው መዳን ስትነግረው በጕድጓዱ አጠገብ ለነበረችው ሴት እንደ ተናገረ ሁሉ ክርስቶስ በአንተ በኩል ይናገራል።

በአደባባይ በሚያስተሰርየው ደም በኩል ስለሚገኘው ይቅርታ ስትሰብክ በበዓለ ኀምሳ ቀን እንዳደረገው ሁሉ ስለ ልጁ የሚመሰክረው የጴጥሮስ አምላክ ነው።

በመጨረሻም ይህ እውነት በጕልበታችን እንድንንበረከክ ሊያደርገን ይገባል። ያለ እግዚአብሔር አንዳች ስላልሆንን በዚህ ቅዱስ ሥራ እንዲረዳን ወደ እርሱ እንጩኽ። ዘሪውና አጫጁ በአንድነት ይጸልዩ፤ አለዚያ በአንድነት ደስ አይላቸውም። በረከት ቢከለከል ስላልለመንነውና ስላልጠበቅነው ነው። አብራችሁኝ የምትሠሩ ሆይ፣ ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት እንቅረብ፤ አጫጆቹም ሲዘሩ እያለቀሱ ቢወጡም ነዶአቸውን ተሸክመው ሲመለሱ እናያለን።

ገበሬ ለሆነው ለአባታችን ከዘላለም እስከ ዘላለም ክብር ሁሉ ይሁን። አሜን።