በጌታችን ሕይወት ውስጥ የተፈጸሙ የጸሎት ገጠመኞች

በአፍሪካ ደቡብ ጫፍ ወደ ባሕር ዘልቆ የገባ አንድ ታላቅ የየብስ ራስ ነበረ፤ በዚያም እጅግ ብዙ ማዕበልና እጅግ ብዙ የሰው ሕይወት ጥፋት ስለ ነበረ የሞት ራስ ተባለ። በ1789 አንድ ቀን አንድ ደፋር መርከበኛ የመርከቡን ፊት በዙሪያው ወደሚያጓጉሩት ማዕበሎች ውስጥ አስገባ፤ ጸጥ ያለ ባሕርም አገኘ። ከዚያም የመልካም ተስፋ ራስ ብሎ ሰየመው። እንዲሁም ከምድር ወደ ዘላለም ባሕር ዘልቆ የገባ ሞት የሚባል ራስ አለ። ሁሉም ይፈሩት ነበር። መርከበኞች ሁሉ ይዋል ይደር እንጂ ከእነዚህ ጨለማ ውኆች ጋር መታገል ግድ ይላቸዋል። ነገር ግን ከሁለት ሺህ ዓመታት ገደማ በፊት አንድ ጊዜ ከሰማይ አንድ ደፋር መርከበኛ መጣ፤ የደካማ ሰውነቱን ጀልባ ፊት ወደዚህ ራስ የጨለማ ውኆች አስገባ፤ ሦስት ቀንም በአስፈሪ ኃይሉ ሥር ተኛ። ከዚያም በወጣ ጊዜ ወደ ማያልቅ ጸጥታና ደስታ የሚያስገባ በር ሆኖ አገኘው፤ እኛም አሁን መልካም ተስፋ ብለን እንጠራዋለን።

—ጆን ደብሊው ቤከር።

የክርስቶስ እጅግ የጋለና ከፍ ያለ የጸሎትና የምስጋና መዝሙር አንዱ ማቴዎስም ሉቃስም መዝግበውታል፤ በቃላት ትንሽ ልዩነትና በዝርዝርና በዙሪያው ሁኔታ የተወሰነ ልዩነት አለው። የአገልግሎቱን ደካማ ፍሬ እየገመገመ፣ እግዚአብሔር ፍቅሩንና ምሕረቱን በሰፊው ላፈሰሰለት ሰዎች የሰጡትን ደካማ ምላሽ እየተናገረ ነው። ሰዎች ለእግዚአብሔር ያላቸውን ውለታ ቢስነት እየከሰሰ ነው፤ ዕድሎቻቸው፣ ሞገሳቸውና ኃላፊነታቸው እየጨመረ ሳለ ግድ የለሽነታቸው የሚያመጣውን አስፈሪ አጥፊ ውጤት እያሳየ ነው።

በእነዚህ ክሶች፣ ውግዘቶችና ወዮታዎች መካከል ሰባው ደቀ መዛሙርት የተልእኮአቸውን ውጤት ሊያወሩ ተመለሱ። በስኬታቸው እጅግ ተደስተው ነበር፤ ይህንንም ራሳቸውን በማድነቅ በትንሹ ያይደለ አሳዩ። የኢየሱስ መንፈስ በእነርሱ ሕያውነት ከሐሳቡ ተመልሶ ተጽናና፣ ታደሰም፤ ከደስታቸው በመጠኑ ተጋርቶ በድላቸው ተካፈለ። ሐሤት አደረገ፣ አመሰገነ፣ በአጭርነቱ፣ በመነሣሣቱና በመገለጡ ድንቅ የሆነ ጸሎትም ጸለየ፦

«በዚያን ሰዓት ኢየሱስ በመንፈስ ቅዱስ ሐሤት አደረገና። የሰማይና የምድር ጌታ አባት ሆይ፥ ይህን ከጥበበኞችና ከአስተዋዮች ሰውረህ ለሕፃናት ስለ ገለጥህላቸው አመሰግናለሁ፤ አዎን አባት ሆይ፥ ፈቃድህ በፊትህ እንዲህ ሆኖአልና።

«ሁሉ ከአባቴ ዘንድ ተሰጥቶኛል፥ ወልድንም ማን እንደ ሆነ ከአብ በቀር የሚያውቅ የለም፥ አብንም ማን እንደ ሆነ ከወልድ በቀር ወልድም ሊገልጥለት ከሚፈቅድ በቀር የሚያውቅ የለም።»

የክርስቶስ ሕይወት በአባቱ መልክ ነበረ። እርሱ «የባሕርዩ ምሳሌ» ነበረ። ስለዚህም ለክርስቶስ የጸሎት መንፈስ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማድረግ ነበረ። የገዛ ፈቃዱን ሳይሆን የአባቱን ፈቃድ ለማድረግ እንደ መጣ ዘወትር ያረጋግጥ ነበር፦ «ፈቃዴን ለማድረግ አይደለም እንጂ የላከኝን ፈቃድ ለማድረግ ከሰማይ ወርጃለሁ»። በጌቴሴማኒ በሕይወቱ ያ አስፈሪ ቀውስ በጨለማው፣ በጭንቁና በፍርሃቱ ሁሉ በመጣ ጊዜ፣ በላዩም ተጭኖ የነበረው የሰው ኃጢአትና ኀዘን የሚያደቅቅ ሸክም ሲጫነው፣ መንፈሱና ሰውነቱ ደቅቀው ሊሞት በቀረበ ጊዜ፣ እፎይታ ለማግኘት ጮኸ፤ ሆኖም ሊከተል የሚገባው የእርሱ ፈቃድ አልነበረም። ከድካምና ከሞት ውስጥ ሆኖ እግዚአብሔር በራሱ መንገድ እፎይታ እንዲሰጠው የቀረበ ልመና ብቻ ነበረ። እፎይታ ቢመጣ እንኳ የእግዚአብሔር ፈቃድ የእፎይታው ሕግና መመሪያ መሆን ነበረበት።

ስለዚህ በጸሎት ክርስቶስን የሚከተል ሰው የእግዚአብሔርን ፈቃድ ሕጉ፣ መመሪያውና መነሣሣቱ ማድረግ አለበት። በጸሎት ሁሉ የሚጸልየው ሰውዬው ራሱ ነው። ሕይወቱና ባሕርዩ ወደ ጸሎት እልፍኙ ይፈስሳሉ። እርስ በርስ የመሥራትና የመመለስ ግንኙነት አለ። የጸሎት እልፍኝ ባሕርይን በመሥራት ብዙ ድርሻ አለው፤ ባሕርይም የጸሎት እልፍኝን በመሥራት ብዙ ድርሻ አለው። «የጻድቅ ሰው ጸሎት በሥራዋ እጅግ ኃይል ታደርጋለች»። መተባበር ያለብን «በንጹሕም ልብ ጌታን ከሚጠሩ» ጋር ነው። ክርስቶስ ከጸላዮች ሁሉ የበለጠ ጸሎተኛ ነበረ፤ ከሰዎች ሁሉ እጅግ ቅዱስ ነበረና። ባሕርዩ የጸሎት ባሕርይ ነው። መንፈሱ የጸሎት ሕይወትና ኃይል ነው። ከሁሉ የተሻለ ጸሎተኛ ከሁሉ የበለጠ የአንደበት ቅልጥፍና፣ ከሁሉ የደመቀ ምናብ፣ ከሁሉ የበለጸገ ስጦታና ከሁሉ የጋለ ትጋት ያለው ሳይሆን፣ ከክርስቶስ መንፈስ ከሁሉ አብልጦ የጠጣ ነው።

ባሕርዩ ከክርስቶስ ቅጂ እጅግ የቀረበ ሰው እርሱ ነው። ከላይ የተጠቀሰው በምስጋና መልክ ያለው ጸሎቱ የእግዚአብሔር ኃይል የሚሰጣቸውንና የእግዚአብሔር ማንነትና ፈቃድ የሚገለጥላቸውን ሰዎች ባሕርይ ያሳያል። «ይህን ከጥበበኞችና ከአስተዋዮች ሰውረህ» — ለምሳሌ በራሳቸው ዓይን ጠቢባን የሆኑ፣ በትምህርት የሠለጠኑ፣ የተማሩ፣ ፈላስፎች፣ ጸሐፍት፣ የሕግ መምህራን፣ ረቢዎች — «አስተዋዮች» — ነገሮችን አገጣጥሞ የሚያይ፣ ማስተዋል፣ መረዳትና የመግለጽ ችሎታ ያለው። የእግዚአብሔር ስለ ራሱና ስለ ፈቃዱ የሚሰጠው መገለጥ በምክንያት፣ በአእምሮ ብልጫ ወይም በታላቅ ትምህርት ተፈልጎ ሊገኝና ሊገባ አይችልም። ታላላቅ ሰዎችና ታላላቅ አእምሮዎች በትምህርታቸው፣ በአእምሮአቸው ብልጫ ወይም በጥበባቸው ምክንያት የእግዚአብሔር መገለጥ መተላለፊያዎችም ሆነ ማከማቻዎች አይደሉም። የእግዚአብሔር የቤዛነትና የአጠባበቅ ሥርዓት ለተማሩና ለጠቢባን ብቻ ክፍት ሆኖ በአሳብ የሚደረስበት አይደለም። የተማሩና ጠቢባን ትምህርታቸውንና ጥበባቸውን ተከትለው የእግዚአብሔርን አሳብና የእግዚአብሔርን መንገድ ሁልጊዜ በሚያሳዝንና በጨለማ ሁኔታ ስተውታል።

የእግዚአብሔርን መገለጥ የመቀበልና የእግዚአብሔርን እውነት የመያዝ ቅድመ ሁኔታው የልብ እንጂ የጭንቅላት ጉዳይ አይደለም። የመቀበልና የመመርመር ችሎታው እንደ ሕፃን፣ እንደ ጨቅላ ነው፤ ሕፃን ደግሞ የታዛዥነት፣ የየዋህነትና የቀላልነት አቻ ነው። እግዚአብሔር ራሱን ለሰዎች የሚገልጥባቸው ቅድመ ሁኔታዎች እነዚህ ናቸው። ዓለም በጥበብ እግዚአብሔርን ማወቅ አይችልም። ዓለም በጥበብ እግዚአብሔርን ፈጽሞ ሊቀበልም ሆነ ሊያስተውል አይችልም፤ እግዚአብሔር ራሱን የሚገልጠው ለሰዎች ልብ እንጂ ለጭንቅላታቸው አይደለምና። እግዚአብሔርን ሊያውቁ፣ ሊሰሙት፣ ሊያዩትና በመጻሕፍት ሁሉ መጽሐፍ በሆነው ቃሉ ውስጥ ሊያነቡት የሚችሉት ልቦች ብቻ ናቸው። እግዚአብሔር የሚያዝ በአሳብ ሳይሆን በስሜት ነው። ዓለም እግዚአብሔርን የሚያገኘው በፍልስፍና ሳይሆን በመገለጥ ነው። ሰዎች የሚያስፈልጋቸው እግዚአብሔርን የሚጨብጥ የአእምሮ ችሎታ ሳይሆን ልስላሴ፣ ማለትም ተጽዕኖን የመቀበል ችሎታ ነው። ዓለም እግዚአብሔርን የሚያገኘው ወይም የሚይዘው በጠንካራ፣ በብርቱ፣ በኮስታራና በታላቅ ምክንያታዊነት ሳይሆን በሰፊ፣ በለስላሳና በንጹሕ ልብ ነው። ሰዎች እግዚአብሔርን ለማየት ብርሃን የሚያስፈልጋቸውን ያህል እግዚአብሔርን የሚሰማ ልብ ያስፈልጋቸዋል።

የሰው ጥበብ፣ ታላላቅ የተፈጥሮ ተሰጥኦዎችና የትምህርት ቤቶች እውቀት ምንም ያህል መልካም ቢሆኑ የእግዚአብሔር የተገለጠ እውነት ማከማቻዎችም ሆነ ጠባቂዎች ሊሆኑ አይችሉም። የእውቀት ዛፍ መገለጥን ወደ ፍልስፍና ለመለወጥና እግዚአብሔርን በሰው ለመለካት ሁልጊዜ እየሞከረ የእምነት መርዝ ሆኖ ኖሯል። በትዕቢቱ እግዚአብሔርን ያስወጣል፤ ሰውንም ወደ እግዚአብሔር እውነት ያስገባል። እንደ ገና ሕፃናት ሆነን በእናታችን እቅፍ፣ ጸጥ ብለን፣ ጡት ጥለን፣ ያለ ጩኸትና ያለ ተቃውሞ መሆን እግዚአብሔርን የምናውቅበት ብቸኛው አቋም ነው። እግዚአብሔር ፈቃዱን፣ ቃሉንና ራሱን የሚያንጸባርቅበት በነፍስ ላይኛው ክፍልም ሆነ በጥልቁ ውስጥ ያለ ጸጥታ — ይህ እርሱ ራሱን የሚገልጥበት በእርሱ ፊት ያለ አቋም ነው፤ ይህም አቋም ትክክለኛው የጸሎት አቋም ነው።

ጌታችን በከንፈሩ ያስተማረውን በሕይወቱ በተግባር በማዋል የጸሎትን ትምህርት አስተማረን። ቀላል ነገር ግን አስፈላጊ፣ ትርጉም የሞላበት መግለጫ እነሆ፦ «ሕዝቡንም አሰናብቶ ይጸልይ ዘንድ ብቻውን ወደ ተራራ ወጣ። በመሸም ጊዜ ብቻውን በዚያ ነበረ።»

ሕዝቡ ተመግበው ነበር፤ ጌታችንም አሰናበታቸው።

ለጸሎት ጊዜ፣ ስፍራና አጋጣሚ ይገኝ ዘንድ የመፈወስና የማስተማር መለኮታዊ ሥራ ለጥቂት ጊዜ መቆም አለበት — ጸሎት፣ ከድካም ሁሉ እጅግ መለኮታዊ የሆነው፣ ከአገልግሎቶች ሁሉ እጅግ አስፈላጊ የሆነው። ቀኑ ገና ብሩህ ሳለ ከእግዚአብሔር ጋር ብቻውን ለመሆን ከጓጉ፣ ከተጨነቁና ከሚፈልጉት ሕዝብ ርቆ ሄዷል። ሕዝቡ ያስጨንቁታል፣ ያደክሙታልም። ደቀ መዛሙርቱ በባሕር ላይ ይናወጣሉ፤ ጌታችን በስውር ጸሎት በተንበረከከበት በተራራው ጫፍ ግን — ጸሎት በሚገዛበት ስፍራ — ጸጥታ ነግሦአል። «በዚህም ምክንያት ኢየሱስ ያነግሡት ዘንድ ሊመጡና ሊነጥቁት እንዳላቸው አውቆ ደግሞ ወደ ተራራ ብቻውን ፈቀቅ አለ።»

በዚያን ቅጽበት ከእግዚአብሔር ጋር ብቻውን መሆን አለበት። በዚያ ሰዓት ፈተና ነበረ። ሕዝቡ አምስቱን እንጀራና ሁለቱን ዓሣ በልተው ጠግበው ነበር። በምግብ ጠግበውና ከልክ በላይ ተነሣሥተው ሊያነግሡት ይሹ ነበር። እርሱም ከፈተናው ወደ ስውር ጸሎት ይሸሻል፤ ክፉን የሚቋቋምበት የብርታቱ ምንጭ በዚህ ነውና። ስውር ጸሎት ለእርሱ እንኳ እንዴት ያለ መጠጊያ ነበረ! ከዓለም የሚያንጸባርቁና የሚያታልሉ አክሊሎች ለእኛ እንዴት ያለ መጠጊያ ነው! ዓለም ሲፈትነን፣ ሲያባብለንና ሲስበን ከእግዚአብሔር ጋር ብቻ መሆን እንዴት ያለ ደኅንነት ነው!

የጌታችን ጸሎቶች ታላቁን የመንፈስ ቅዱስ መጠን፣ የምስክርነቱን ድምፅና የሰማያትን መከፈት በጸሎት ብቻ እንደሚገኙ የሚያሳዩ ትንቢታዊና ገላጭ ነበሩ። ይህንን በመጥምቁ ዮሐንስ በተጠመቀ ጊዜ እናያለን፤ ሲጠመቅ ጸለየ፤ ወዲያውም መንፈስ ቅዱስ እንደ ርግብ በላዩ ወረደ። ይህ ሰዓት ለእርሱ ከትንቢታዊና ከገላጭነትም በላይ ነው። ይህ ወሳኝ ሰዓት እውነተኛና የግል ነው፤ ለእግዚአብሔር ከፍተኛ ዓላማዎች ይቀድሰዋል፣ ያበቃዋልም። ለእኛ እንደ ሆነ ለእርሱም ጸሎት ግድ የሚያስፈልግ ነገር፣ የእግዚአብሔርን ሙሉ፣ የሚቀድስና የሚያበቃ ኃይል ለማግኘት ፍጹምና የማይለወጥ ቅድመ ሁኔታ ነበረ። መንፈስ ቅዱስ በሙላት መጠንና በኃይል በላዩ የመጣው በጸሎት ላይ ሳለ ነበረ።

እንዲሁም መንፈስ ቅዱስ በሙላት መጠንና በኃይል የሚመጣው በእኛ ላይ ለብርቱና ለጋለ ጸሎት መልስ ሆኖ ብቻ ነው። ሰማያት ለክርስቶስ ተከፈቱ፤ መግቢያና ኅብረትም በጸሎት ተመሠረቱ፣ ሰፉም። የመግቢያ ነጻነትና ሙላት፣ የኅብረትም ቅርበት የጸሎት ርስት ሆነው ለእኛ ይረጋገጣሉ። ልጅነቱን የመሰከረው ድምፅ ወደ ክርስቶስ የመጣው በጸሎት ውስጥ ነው። ግልጽና የማያጠራጥር የልጅነታችን ምስክር የሚገኘው በመጸለይ ብቻ ነው። የማያቋርጥ የልጅነታችን ምስክር ሊጠበቅ የሚችለው ሳያቋርጡ በሚጸልዩ ብቻ ነው። የጸሎት ጅረት ጥልቀት ሲያጣና ሲቆም የልጅነታችን ማስረጃ ይደክማል፣ የማይሰማም ይሆናል።