ስድስተኛው ደረጃ

በሕልሜም አየሁ፤ እነርሱ ጥቂት ራቅ ብሎ ወዳለው፥ ለመንገደኞች መመልከቻ ይሆን ዘንድ ወደ ተደለደለው ዳገት ሄዱ። ክርስቲያን ወንድሙን ታማኝን መጀመሪያ ያየው ከዚያ ስፍራ ነበር። ስለዚህ በዚያ ተቀምጠው ዐረፉ። ከዚህ እጅግ አደገኛ ጠላት ነጻ ስለ ወጡም በዚያ በሉ፥ ጠጡም፥ ደስም አላቸው። እንዲህ ተቀምጠው ሲበሉም ክርስቲያና መሪውን በውጊያው ምንም ጉዳት አልደረሰብህምን? ብላ ጠየቀችው። አቶ ታላቅ ልብም እንዲህ አለ፦ የለም፤ በሥጋዬ ላይ ከደረሰው ጥቂት ቍስል በቀር ምንም የለም፤ ያም ቢሆን ጕዳት ሊሆንብኝ ይቅርና አሁን ለጌታዬና ለእናንተ ያለኝ የፍቅሬ ማስረጃ ነው፤ በጸጋም በመጨረሻ ዋጋዬን የሚያበዛ ምክንያት ይሆናል።

ክርስቲያና፦ ነገር ግን፥ ደጉ ጌታዬ ሆይ፥ ዱላውን ይዞ ሲመጣ ባየኸው ጊዜ አልፈራህምን?

አቶ ታላቅ ልብ፦ ከሁሉ የሚበረታውን እርሱን እደገፍ ዘንድ በራሴ ችሎታ አለመታመን ግዴታዬ ነው አለ።

ክርስቲያና፦ ነገር ግን በመጀመሪያው ምት መሬት ላይ በጣለህ ጊዜ ምን አሰብህ?

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንግዲህ ጌታዬም ራሱ እንዲሁ ተደርጎበት ነበር፤ ነገር ግን በመጨረሻ ድል የነሣው እርሱ ነበር ብዬ አሰብሁ አለ። 2ኛ ቆሮንቶስ 4:10,11፤ ሮሜ 8:37።

ማቴዎስ፦ እናንተ ሁላችሁ የወደዳችሁትን ብታስቡ፥ እኔ ግን እግዚአብሔር ከዚህ ሸለቆ በማውጣቱም ከዚህም ጠላት እጅ በማዳኑም ለእኛ እጅግ ድንቅ በሆነ ሁኔታ መልካም አድርጎልናል ብዬ አስባለሁ። እኔስ በበኩሌ አሁን፥ በዚህም በመሰለው ስፍራ፥ የፍቅሩን እንዲህ ያለ ምስክር ስለ ሰጠን ከእንግዲህ ወዲህ አምላካችንን የምንጠራጠርበት ምንም ምክንያት አይታየኝም። ከዚያም ተነሥተው ወደ ፊት ሄዱ።

ከእነርሱም ጥቂት ቀደም ብሎ አንድ የወርካ ዛፍ ቆሞ ነበር፤ ወደ እርሱም በደረሱ ጊዜ ከሥሩ አንድ ሽማግሌ መንገደኛ ከባድ እንቅልፍ ተኝቶ አገኙ። መንገደኛ መሆኑንም በልብሱ፥ በበትሩና በመታጠቂያው አወቁ።

መሪው አቶ ታላቅ ልብም ቀሰቀሰው፤ ሽማግሌውም ዓይኖቹን ባነሣ ጊዜ፦ ምንድር ነው? እናንተ እነማን ናችሁ? በዚህስ ምን ጉዳይ አላችሁ? ብሎ ጮኸ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ተው፥ አንተ ሰው፥ እንዲህ አትቈጣ፤ በዚህ ያለነው ወዳጆች ብቻ ነን። ሽማግሌው ግን ተነሥቶ ራሱን ለመከላከል ተዘጋጅቶ ቆመ፥ እነማን እንደ ሆኑም ማወቅ ፈለገ። መሪውም እንዲህ አለ፦ ስሜ ታላቅ ልብ ነው፤ ወደ ሰማያዊቱ አገር የሚሄዱት የእነዚህ መንገደኞች መሪ ነኝ።

አቶ ሐቀኛ፦ አቶ ሐቀኛም እንዲህ አለ፦ ይቅርታ አድርጉልኝ፤ ከጥቂት ጊዜ በፊት የእምነት ጎደሎን ገንዘቡን ከዘረፉት ወገን እንዳትሆኑ ፈርቼ ነበር፤ አሁን ግን አጥርቼ ስመለከት ከእነርሱ ይልቅ ሐቀኞች ሰዎች መሆናችሁን አስተዋልሁ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ለመሆኑ፥ በእርግጥ ከዚያ ወገን ብንሆን ኖሮ ራስህን ለማዳን ምን ልታደርግ ትፈልግ ወይስ ትችል ነበር?

አቶ ሐቀኛ፦ ምን አደርግ ነበር! እስትንፋስ በውስጤ እስካለች ድረስ እዋጋ ነበር፤ እንዲህ ባደርግ ኖሮ ፈጽሞ ልታሸንፉኝ እንደማትችሉ እርግጠኛ ነኝ፤ ክርስቲያን በራሱ ፈቃድ እጁን ካልሰጠ በቀር ከቶ ሊሸነፍ አይችልምና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ መሪውም፦ አባ ሐቀኛ ሆይ፥ መልካም ተናገርህ፤ እውነትን ተናግረሃልና በዚህ ትክክለኛው ዓይነት ዶሮ እንደ ሆንህ አውቃለሁ አለ።

አቶ ሐቀኛ፦ እኔም በዚህ እውነተኛው መንገደኝነት ምን እንደ ሆነ እንደምታውቅ አውቃለሁ፤ ሌሎች ሁሉ ከማንም ይልቅ ቶሎ የምንሸነፍ እኛ እንደ ሆንን ያስባሉና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንግዲህ እንዲህ በደስታ ስለ ተገናኘን፥ እባክህ ስምህንና የመጣህበትን ስፍራ ስም ልጠይቅህ።

አቶ ሐቀኛ፦ ስሜን ልነግርህ አልችልም፤ ነገር ግን የመጣሁት ከድንዛዜ ከተማ ነው፤ እርስዋም ከጥፋት ከተማ አራት ደረጃ ያህል አልፋ ትገኛለች።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንዴ፥ የዚያ አገር ሰው ነህን? እንግዲያስ ማን እንደ ሆንህ በግማሽ የገመትሁ ይመስለኛል፤ ስምህ ሽማግሌው ሐቀኝነት ነው፤ አይደለምን?

አቶ ሐቀኛ፦ ሽማግሌውም ፊቱ ቀላ፥ እንዲህም አለ፦ እንደ ረቂቅ ቃል ሐቀኝነት አይደለም፤ ስሜ ግን ሐቀኛ ነው፤ ጠባዬም በተጠራሁበት ስም ልክ እንዲሆን እመኛለሁ። ነገር ግን፥ ጌታዬ ሆይ፥ አለ ሽማግሌው፥ ከእንደዚያ ያለ ስፍራ የመጣሁ ስሆን እኔ እንዲህ ያለ ሰው መሆኔን እንዴት ልትገምት ቻልህ?

አቶ ታላቅ ልብ፦ ከዚህ በፊት ከጌታዬ ስለ አንተ ሰምቼ ነበር፤ እርሱ በምድር ላይ የሚደረገውን ሁሉ ያውቃልና። ነገር ግን ከተማችሁ ከጥፋት ከተማ ራስዋ ይልቅ የከፋች ስለ ሆነች፥ ከአገራችሁ ማንም መምጣቱ ብዙ ጊዜ ያስደንቀኝ ነበር።

አቶ ሐቀኛ፦ አዎን፥ እኛ ከፀሐይ ይበልጥ ርቀን እንኖራለን፤ ስለዚህም ይበልጥ የቀዘቀዝንና ስሜት የሌለን ነን። ነገር ግን ሰው በበረዶ ተራራ ውስጥ ቢኖር እንኳ፥ የጽድቅ ፀሐይ በእርሱ ላይ ቢወጣ የቀዘቀዘው ልቡ መቅለጥ ይሰማዋል፤ በእኔም እንዲሁ ሆኖአል።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አባ ሐቀኛ ሆይ፥ አምናለሁ፤ አምናለሁ፤ ነገሩ እውነት እንደ ሆነ አውቃለሁና።

ከዚያም ሽማግሌው መንገደኞቹን ሁሉ በፍቅር በተቀደሰ አሳሳም ሰላም አላቸው፤ ስማቸውንም፥ ጕዞአቸውንም ከጀመሩ ወዲህ እንዴት እንደ ኖሩ ጠየቃቸው።

ክርስቲያና፦ ክርስቲያናም እንዲህ አለች፦ ስሜን ሰምተህ ይሆናል ብዬ አስባለሁ፤ ደጉ ክርስቲያን ባሌ ነበር፤ እነዚህ አራቱም ልጆቹ ናቸው። ነገር ግን ማን እንደ ሆነች በነገረችው ጊዜ ሽማግሌው ምን ያህል እንደ ተደሰተ ልታስቡ ትችላላችሁን? ዘለለ፥ ፈገግ አለ፥ በሺህ መልካም ምኞትም ባረካቸው፥ እንዲህም አለ፦

አቶ ሐቀኛ፦ ስለ ባልሽ፥ በዘመኑም ስለ ተቀበላቸው ጕዞዎቹና ጦርነቶቹ ብዙ ሰምቻለሁ። ለመጽናናትሽ ይነገር፤ የባልሽ ስም በእነዚህ የዓለም ክፍሎች ሁሉ ይናኛል፤ እምነቱ፥ ድፍረቱ፥ ጽናቱና በሁሉም ነገር የነበረው ቅንነቱ ስሙን የታወቀ አድርጎታል። ከዚያም ወደ ልጆቹ ዞሮ ስማቸውን ጠየቃቸው፤ እነርሱም ነገሩት። እንዲህም አላቸው፦ ማቴዎስ ሆይ፥ በክፋቱ ሳይሆን በበጎነቱ ቀራጩን ማቴዎስን ምሰል። ማቴዎስ 10:3። ሳሙኤል ሆይ፥ አለ፥ የእምነትና የጸሎት ሰው የነበረውን ነቢዩን ሳሙኤልን ምሰል። መዝሙር 99:6። ዮሴፍ ሆይ፥ አለ፥ በጲጥፋራ ቤት እንደ ነበረው፥ ንጹሕና ከፈተና እንደሚሸሸው እንደ ዮሴፍ ሁን። ዘፍጥረት 39። ያዕቆብም ሆይ፥ ጻድቁን ያዕቆብን፥ የጌታችንንም ወንድም ያዕቆብን ምሰል። የሐዋርያት ሥራ 1:13። ከዚያም ስለ ምሕረት ነገሩት፥ ከክርስቲያናና ከልጆችዋ ጋር አብራ ለመምጣት ከተማዋንና ዘመዶችዋን እንዴት እንደ ተወች ነገሩት። በዚህ ጊዜ ሐቀኛው ሽማግሌ እንዲህ አለ፦ ስምሽ ምሕረት ነው፤ የምሕረትን ምንጭ በደስታ ፊት ለፊት ወደምታዪበት ስፍራ እስክትደርሺ ድረስ በመንገድሽ የሚያጠቁሽን እነዚያን ችግሮች ሁሉ በምሕረት ተደግፈሽ ታልፊያቸዋለሽ። በዚህ ሁሉ ጊዜ መሪው አቶ ታላቅ ልብ እጅግ ደስ አለው፥ በባልንጀሮቹም ላይ ፈገግ አለ።

አብረውም ሲሄዱ መሪው ሽማግሌውን፦ ከአገርህ ተነሥቶ ለመንገደኝነት የመጣውን አቶ ፍርሃት የሚባል ሰው አታውቀውምን? ብሎ ጠየቀው።

አቶ ሐቀኛ፦ አዎን፥ በሚገባ አውቀዋለሁ አለ። የነገሩ ሥር በውስጡ የነበረ ሰው ነበር፤ ነገር ግን በዘመኔ ሁሉ ካገኘኋቸው መንገደኞች እጅግ አስቸጋሪ ከሆኑት አንዱ ነበር።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ጠባዩን በትክክል ስለ ገለጽኸው እንደምታውቀው ተረድቻለሁ።

አቶ ሐቀኛ፦ አውቀዋለሁን? የቅርብ ባልንጀራው ነበርሁ፤ ብዙውን ጊዜ ከእርሱ ጋር ነበርሁ፤ ወደ ፊት በእኛ ላይ ስለሚመጣው ነገር ማሰብ በመጀመሪያ በጀመረ ጊዜ ከእርሱ ጋር ነበርሁ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እኔ ከጌታዬ ቤት ጀምሮ እስከ ሰማያዊቱ ከተማ በሮች ድረስ መሪው ነበርሁ።

አቶ ሐቀኛ፦ እንግዲያስ አስቸጋሪ ሰው መሆኑን አውቀሃል።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አዎን፥ እንዲሁ ነበር፤ ነገር ግን በሚገባ ልታገሠው ቻልሁ፤ የእኔ ዓይነት ሙያ ያላቸው ሰዎች እንደ እርሱ ያሉትን የመምራት አደራ ብዙ ጊዜ ይሰጣቸዋልና።

አቶ ሐቀኛ፦ እንግዲያስ፥ እባክህ፥ ስለ እርሱና በአንተ አመራር ሥር ራሱን እንዴት እንደ ያዘ ጥቂት እንስማ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንግዲህ ሊደርስበት ወደሚመኘው ስፍራ ሳይደርስ እንዳይቀር ሁልጊዜ ይፈራ ነበር። ማንም ሰው ሲናገር የሰማው ነገር ሁሉ፥ ጥቂት የተቃውሞ መልክ እንኳ ቢኖረው፥ ያስፈራው ነበር። በተስፋ መቁረጥ ረግረግ አጠገብ ከአንድ ወር በላይ እየጮኸ ተኝቶ እንደ ነበረ ሰምቻለሁ፤ ብዙዎች በፊቱ ሲሻገሩ ቢያይም፥ ብዙዎቹም እጃቸውን ሊያቀብሉት ቢያቀርቡለትም፥ ለመሻገር አልደፈረም። ደግሞም ወደ ኋላ መመለስ አልፈለገም። ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ባይደርስ እንደሚሞት ይናገር ነበር፤ ነገር ግን በእያንዳንዱ ችግር ይተክዝ፥ ማንም በመንገዱ ላይ በጣለው በእያንዳንዱ ገለባ ይሰናከል ነበር። እንግዲህ እንደ ነገርኋችሁ በተስፋ መቁረጥ ረግረግ አጠገብ ብዙ ጊዜ ከተኛ በኋላ፥ በአንድ ፀሐያማ ማለዳ፥ እንዴት እንደ ሆነ አላውቅም፥ ደፍሮ ተሻገረ፤ ከተሻገረ በኋላ ግን ማመን አቃተው። በአእምሮው ውስጥ የተስፋ መቁረጥ ረግረግ ነበረበት ብዬ አስባለሁ፤ በሄደበት ሁሉ ይዞት የሚዞረው ረግረግ ነበረ፤ አለዚያማ እንደዚያ ሊሆን ባልቻለም ነበር። ከዚያም በዚህ መንገድ ራስ ላይ ወደ ቆመችው በር፥ ምን ማለቴ እንደ ሆነ ታውቃላችሁ፥ መጣ፤ በዚያም ለማንኳኳት ከመድፈሩ በፊት ብዙ ጊዜ ቆመ። በሩ በተከፈተ ጊዜ ወደ ኋላ ያፈገፍግ፥ ለሌሎችም ስፍራ ይለቅ፥ የማይገባኝ ነኝ ይል ነበር። ከአንዳንዶቹ ቀድሞ ወደ በሩ ቢደርስም፥ ብዙዎቹ ከእርሱ በፊት ገብተዋልና። በዚያም ምስኪኑ ሰው እየተንቀጠቀጠና እየተሸማቀቀ ይቆም ነበር፤ እርሱን ያየ ሰው ልቡ በርኅራኄ ይነካ ነበር ብዬ ለመናገር እደፍራለሁ። ወደ ኋላም አልተመለሰም። በመጨረሻም በበሩ ላይ የተንጠለጠለውን መዶሻ በእጁ ይዞ አንድ ወይም ሁለት ጊዜ በቀስታ አንኳኳ፤ አንዱም ከፈተለት፤ እርሱ ግን እንደ ቀድሞው ወደ ኋላ አፈገፈገ። የከፈተለትም ተከትሎት ወጥቶ፦ አንተ የምትንቀጠቀጥ ሆይ፥ ምን ትፈልጋለህ? አለው። በዚህ ጊዜ መሬት ላይ ወደቀ። ያነጋገረውም እንዲህ መዛሉን አይቶ ተደነቀ፤ እንዲህም አለው፦ ሰላም ለአንተ ይሁን፤ በሩን ከፍቼልሃለሁና ተነሥ፤ አንተ የተባረክህ ነህና ግባ። በዚህ ጊዜ ተነሣ፥ እየተንቀጠቀጠም ገባ፤ በገባም ጊዜ ፊቱን ለማሳየት አፈረ። እንግዲህ ልማዱ እንዴት እንደ ሆነ እንደምታውቁት በዚያ ለጥቂት ጊዜ ከተስተናገደ በኋላ መንገዱን እንዲቀጥል ተነገረው፥ የሚሄድበትም መንገድ ተነገረው። እንዲሁ ወደ ቤታችን እስኪደርስ ድረስ ሄደ፤ ነገር ግን በበሩ ላይ ራሱን እንደ ያዘ እንዲሁ በጌታዬ በተርጓሚው ደጅም አደረገ። ለመጥራት ከመድፈሩ በፊት በዚያ አካባቢ በብርድ ብዙ ጊዜ ተኛ፤ ቢሆንም ወደ ኋላ አልተመለሰም፤ ሌሊቶቹም በዚያን ጊዜ ረጅሞችና ቀዝቃዞች ነበሩ። ደግሞም ጌታዬ እንዲቀበለው፥ የቤቱንም መጽናናት እንዲሰጠው፥ እርሱ ራሱ እጅግ ልበ ፈሪ ሰው ስለ ነበረም ብርቱና ጀግና መሪ እንዲሰጠው የሚጠይቅ የአስፈላጊነት ደብዳቤ በብብቱ ይዞ ነበር፤ ይህም ሁሉ ሆኖ በሩን ለመጥራት ፈራ። ስለዚህ ምስኪኑ ሰው በረሃብ ሊሞት እስኪቃረብ ድረስ በዚያ አካባቢ ወዲያና ወዲህ ይንከራተት ነበር፤ አዎን፥ ተስፋ መቍረጡ እጅግ ታላቅ ስለ ነበረ ሌሎች ብዙዎች በማንኳኳታቸው ሲገቡ ቢያይም፥ ለመሞከር ፈራ። በመጨረሻም፥ በመስኮት ወደ ውጭ የተመለከትሁ ይመስለኛል፤ አንድ ሰውም በደጁ አካባቢ ወዲያና ወዲህ ሲል አይቼ ወደ እርሱ ወጣሁ፥ ማን እንደ ሆነም ጠየቅሁት፤ ምስኪኑ ሰው ግን እንባ በዓይኖቹ ሞልቶ ነበር፤ ስለዚህ የሚፈልገውን አስተዋልሁ። እንግዲህ ወደ ውስጥ ገብቼ በቤቱ ውስጥ ተናገርሁ፤ ነገሩንም ለጌታችን አሳየነው፤ እርሱም እንዲገባ እለምነው ዘንድ እንደ ገና ወደ ውጭ ላከኝ፤ ይህንም ለማድረግ ብርቱ ድካም እንደ ደከምሁ ለመናገር እደፍራለሁ። በመጨረሻም ገባ፤ ስለ ጌታዬም ይህን እናገራለሁ፤ እጅግ በሚያስደንቅ ፍቅር ያዘው። በማዕዱ ላይ ጥቂት መልካም ቍርስራሾች ብቻ ነበሩ፤ ከእነርሱ ግን አንዳንዱ በሳሕኑ ላይ ተቀመጠለት። ከዚያም ደብዳቤውን አቀረበ፤ ጌታዬም ተመለከተውና ምኞቱ እንደሚፈጸምለት ተናገረ። በዚያም ብዙ ጊዜ ከቆየ በኋላ ጥቂት ልብ ያገኘና ጥቂትም የተጽናና መሰለ። ጌታዬ፥ ልታውቁ ይገባችኋል፥ እጅግ የሚራራ አንጀት ያለው ነው፥ ይልቁንም ለሚፈሩት፤ ስለዚህ እጅግ ሊያበረታታው በሚችል ሁኔታ ያዘው። እንግዲህ የስፍራውን ነገሮች ካየና ወደ ከተማይቱ ለመሄድ ጕዞውን ለመጀመር በተዘጋጀ ጊዜ፥ ጌታዬ ቀድሞ ለክርስቲያን እንዳደረገው፥ የሚያበረታ መጠጥ የሞላበት ጠርሙስና የሚያጽናኑ የሚበሉ ነገሮችን ሰጠው። እንዲሁ ወደ ፊት ተጓዝን፥ እኔም በፊቱ ሄድሁ፤ ሰውዬው ግን ጥቂት ቃል የሚናገር ነበር፤ ከፍ ባለ ድምፅ ከመቃተት በቀር።

ሦስቱ ሰዎች ወደ ተሰቀሉበት ስፍራ በደረስን ጊዜ፥ የእርሱም ፍጻሜ እንዲሁ እንዳይሆን እንደሚጠራጠር ተናገረ። መስቀሉንና መቃብሩን ባየ ጊዜ ብቻ ደስ ያለው መሰለ። በዚያ ለመመልከት ጥቂት ለመቆየት እንደ ፈለገ እመሰክራለሁ፤ ከዚያም በኋላ ለጥቂት ጊዜ ደስ ብሎት የነበረ መሰለ። ወደ ችግር ኮረብታ በደረሰ ጊዜ በዚያ አላመነታም፥ አንበሶቹንም ብዙ አልፈራቸውም፤ ልታውቁ ይገባችኋልና፥ ጭንቀቱ እንደነዚህ ስላሉት ነገሮች አልነበረም፤ ፍርሃቱ በመጨረሻ ተቀባይነት ስለ ማግኘቱ ነበር።

ወደ ውቡ ቤት ያስገባሁት እርሱ ፈቃደኛ ከመሆኑ በፊት ይመስለኛል። ደግሞም በገባ ጊዜ ከስፍራው ቈነጃጅት ጋር አስተዋወቅሁት፤ እርሱ ግን በብዙ ሰዎች መካከል ራሱን ለማሳየት አፈረ። ብቻውን መሆን እጅግ ይመኝ ነበር፤ ቢሆንም ሁልጊዜ መልካም ንግግር ይወድ ነበር፥ ብዙ ጊዜም ለመስማት ከመጋረጃው በስተ ኋላ ይቆም ነበር። የጥንት ነገሮችን ማየትና በልቡ ማሰላሰልም እጅግ ይወድ ነበር። በኋላም፥ በቅርቡ በመጣባቸው በሁለቱ ቤቶች፥ ማለትም በበሩና በተርጓሚው ቤት፥ መሆን ይወድ እንደ ነበረ፥ ነገር ግን ለመጠየቅ እንዳልደፈረ ነገረኝ።

ደግሞም ከውቡ ቤት ተነሥተን ኮረብታውን ወርደን ወደ ውርደት ሸለቆ በሄድን ጊዜ፥ በሕይወቴ አንድ ሰው ሲወርድ ካየሁት ሁሉ በተሻለ ሁኔታ ወረደ፤ በመጨረሻ ደስተኛ ይሆን ዘንድ ምንም ያህል ዝቅ ቢል ግድ አልነበረውምና። አዎን፥ በዚያ ሸለቆና በእርሱ መካከል አንድ ዓይነት መስማማት ነበረ ብዬ አስባለሁ፤ በዚያ ሸለቆ ውስጥ ከነበረው ይልቅ በመንገደኝነቱ ሁሉ የተሻለ ሆኖ አይቼው አላውቅምና።

በዚህም ይተኛ፥ መሬቱን ያቅፍ፥ በዚህ ሸለቆ የበቀሉትን አበቦች እንኳ ይስም ነበር። ሰቆቃወ ኤርምያስ 3:27-29። አሁንም በየማለዳው ጎሕ ሲቀድ ይነሣና በሸለቆው ውስጥ ወዲያና ወዲህ ይመላለስ ነበር።

ነገር ግን ወደ ሞት ጥላ ሸለቆ መግቢያ በደረሰ ጊዜ ሰውዬን የማጣው መሰለኝ፤ ወደ ኋላ የመመለስ ዝንባሌ ስለ ነበረው አይደለም፤ ያንንማ ሁልጊዜ ይጸየፈው ነበር፤ ነገር ግን ከፍርሃት የተነሣ ሊሞት ደርሶ ነበር። ወዮ፥ ጭራቆቹ ይይዙኛል! ጭራቆቹ ይይዙኛል! እያለ ጮኸ፤ እኔም ከዚህ አሳብ ላወጣው አልቻልሁም። በዚህም እንዲህ ያለ ጩኸትና ዋይታ አሰማ፤ እነርሱ ቢሰሙት ኖሮ መጥተው እንዲወድቁብን ለማደፋፈር በቂ ነበር።

ነገር ግን ይህን እጅግ አስተዋልሁ፤ እኛ በዚያ ስናልፍ ይህ ሸለቆ ከዚያ በፊትም ሆነ ከዚያ በኋላ ከማውቀው ሁሉ ይበልጥ ጸጥ ያለ ነበር። በዚያ ያሉት ጠላቶች ከጌታችን የተለየ ገደብ፥ አቶ ፍርሃትም አልፎ እስኪሄድ ድረስ ጣልቃ እንዳይገቡ ትእዛዝ ተሰጥቶአቸው እንደ ነበረ እገምታለሁ።

ሁሉን ልነግራችሁ እጅግ አሰልቺ ይሆናል፤ ስለዚህ አንድ ወይም ሁለት ታሪክ ብቻ እንጨምራለን። ወደ ከንቱነት ገበያ በደረሰ ጊዜ ከገበያው ሰዎች ሁሉ ጋር የሚዋጋ መሰለኝ። በከንቱ ሥራቸው ላይ እጅግ ተቈጥቶ ስለ ነበረ፥ በዚያ ሁለታችንም ራሳችንን ተመትተን እንዳንገደል ፈራሁ። በተደገመበት ምድር ላይ እጅግ ንቁ ነበር። ነገር ግን ድልድይ ወደሌለበት ወንዝ በደረሰ ጊዜ እንደ ገና በከባድ ጭንቀት ውስጥ ወደቀ። አሁን፥ አሁን ለዘላለም ሰጥሜ እሞታለሁ፥ ለማየትም ብዙ ማይል የመጣሁለትን ያን ፊት በደስታ ከቶ አላይም ይል ነበር።

በዚህም ደግሞ እጅግ የሚያስደንቅ ነገር አስተዋልሁ፤ የዚያ ወንዝ ውኃ በሕይወቴ ሁሉ ካየሁት ይልቅ በዚያን ጊዜ ዝቅ ብሎ ነበር፤ ስለዚህ በመጨረሻ እግሩ ከመርጠብ ብዙ ሳያልፍ ተሻገረ። ወደ በሩ በሚወጣበት ጊዜ እሰናበተው፥ በላይም መልካም አቀባበል እንዲያገኝ እመኝለት ጀመርሁ። እርሱም፦ አገኛለሁ፥ አገኛለሁ አለ። ከዚያም ተለያየን፥ ከዚያ ወዲያም አላየሁትም።

አቶ ሐቀኛ፦ እንግዲያስ በመጨረሻ መልካም ሆነለት ማለት ነው?

አቶ ታላቅ ልብ፦ አዎን፥ አዎን፤ ስለ እርሱ ከቶ ጥርጣሬ አልነበረኝም። የተመረጠ መንፈስ ያለው ሰው ነበር፤ ብቻ ሁልጊዜ እጅግ ዝቅ ብሎ ይኖር ነበር፤ ያም ሕይወቱን ለራሱ እጅግ ከባድ፥ ለሌሎችም እጅግ አስቸጋሪ አደረገው። መዝሙር 88። ከብዙዎች ይልቅ ለኃጢአት ስሱ ነበር፤ ሌሎችን ለመበደል እጅግ ይፈራ ስለ ነበረ፥ ላለማሰናከል ብሎ የተፈቀደለትን ነገር እንኳ ብዙ ጊዜ ይከለክል ነበር። ሮሜ 14:21፤ 1ኛ ቆሮንቶስ 8:13።

አቶ ሐቀኛ፦ ነገር ግን እንዲህ ያለ መልካም ሰው ዘመኑን ሁሉ በእንዲህ ያለ ጨለማ ውስጥ የኖረበት ምክንያት ምን ይሆን?

አቶ ታላቅ ልብ፦ ለዚህ ሁለት ዓይነት ምክንያቶች አሉ። አንዱ፥ ጠቢቡ እግዚአብሔር እንዲህ እንዲሆን ስለ ወደደ ነው፤ አንዳንዶች ዋሽንት ሊነፉ፥ አንዳንዶችም ሊያለቅሱ ይገባል። ማቴዎስ 11:16። አቶ ፍርሃትም ወፍራሙን ድምፅ ከሚጫወቱት አንዱ ነበር። እርሱና ባልንጀሮቹ ቃናው ከሌሎቹ የዜማ ዕቃዎች ቃና ይልቅ የሚያሳዝነውን ትልቁን መለከት ይነፋሉ፤ በእርግጥ አንዳንዶች ወፍራሙ ድምፅ የዜማ መሠረት ነው ይላሉ። እኔም በበኩሌ በልብ ክብደት ያልጀመረውን ሃይማኖት ከቶ አልወደውም። ሙዚቀኛ ሁሉን ሊያስማማ ሲፈልግ በመጀመሪያ የሚነካው አውታር ብዙውን ጊዜ ወፍራሙን ድምፅ የሚሰጠውን ነው። እግዚአብሔርም ነፍስን ለራሱ በሚያስማማበት ጊዜ በመጀመሪያ ይህን አውታር ይመታል። የአቶ ፍርሃት ጕድለት ግን ይህ ብቻ ነበር፤ እስከ ሕይወቱ መጨረሻ አካባቢ ድረስ ከዚህ ዜማ በቀር ሌላ ዜማ ሊጫወት አልቻለም።

[ለወጣት አንባቢዎች ማስተዋል መብሰል፥ ደግሞም በራእይ መጽሐፍ የዳኑት በዙፋኑ ፊት መለከቶቻቸውንና በገናዎቻቸውን ከሚጫወቱና መዝሙራቸውን ከሚዘምሩ የዜማ ሰዎች ማኅበር ጋር ስለ ተመሰሉ፥ እንዲህ በምሳሌ ለመናገር ደፍሬአለሁ። ራእይ 5:8፤ 14:2,3።]

አቶ ሐቀኛ፦ ስለ እርሱ ከሰጠኸው ታሪክ ማንም እንደሚያየው እጅግ ቀናተኛ ሰው ነበር። ችግሮችን፥ አንበሶችን ወይም የከንቱነትን ገበያ ፈጽሞ አልፈራም፤ በዚያች ሰማያዊት አገር ድርሻ እንዳለው አንዳንድ ጥርጣሬ ስለ ነበረው፥ የሚያስደነግጡት ኃጢአት፥ ሞትና ሲኦል ብቻ ነበሩ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ትክክል ተናገርህ፤ የሚያስጨንቁት እነዚያ ነገሮች ነበሩ፤ እነርሱም አንተ በሚገባ እንዳስተዋልህ በዚያ ጉዳይ ላይ ከነበረው የአእምሮው ድካም የተነሡ ነበሩ እንጂ በመንገደኛ ሕይወት የተግባር ክፍል ከመንፈስ ድካም የተነሡ አልነበሩም። ምሳሌው እንደሚለው፥ የሚነድ ትንታግ በመንገዱ ቢቆም እንኳ ሊነክሰው ይችል ነበር ብዬ ለማመን እደፍራለሁ፤ ነገር ግን የተጨነቀባቸውን ነገሮች እስከ ዛሬ ድረስ ማንም ሰው በቀላሉ አራግፎ ሊጥላቸው አልቻለም።

ክርስቲያና፦ ክርስቲያናም እንዲህ አለች፦ ይህ የአቶ ፍርሃት ታሪክ ጠቅሞኛል፤ እንደ እኔ ያለ ማንም የለም ብዬ አስብ ነበር። ነገር ግን በዚህ መልካም ሰውና በእኔ መካከል አንዳንድ መመሳሰል እንደ ነበረ አያለሁ፤ ብቻ በሁለት ነገሮች ተለያየን። የእርሱ ጭንቀቶች እጅግ ታላላቆች ስለ ነበሩ ወደ ውጭ ገንፍለው ወጡ፤ የእኔን ግን በውስጤ ያዝኋቸው። የእርሱም ጭንቀቶች እጅግ ከብደውበት ስለ ነበሩ ለእንግዶች መስተንግዶ በተዘጋጁት ቤቶች ደጅ ማንኳኳት እንዳይችል አደረጉት፤ የእኔ ጭንቀት ግን ሁልጊዜ ይበልጥ አጥብቄ እንዳንኳኳ የሚያደርገኝ ነበር።

ምሕረት፦ እኔም የልቤን እናገር ዘንድ ቢፈቀድልኝ፥ ከእርሱ አንዳች ነገር በእኔም ውስጥ ይኖር እንደ ነበረ መናገር አለብኝ። ሌሎች ነገሮችን ከማጣት ይልቅ ሁልጊዜ የእሳቱን ባሕርና በገነት ያለውን ስፍራ ማጣት እፈራ ነበርና። ወዮ፥ በዚያ መኖሪያ የማግኘት ዕድል ይኖረኝ ይሆን! ብዬ አሰብሁ። ይህን ለማግኘት ዓለምን ሁሉ ብተው እንኳ ይበቃኛል።

ማቴዎስ፦ ማቴዎስም እንዲህ አለ፦ መዳንን የሚያጅበው ነገር በውስጤ ከመኖር የራቅሁ መሆኔን እንዳስብ ያደረገኝ አንዱ ነገር ፍርሃት ነበር። ነገር ግን እንደ እርሱ ባለ መልካም ሰው ዘንድ እንዲህ ከሆነ፥ ለእኔስ ደግሞ መልካም የማይሆንልኝ ለምንድር ነው?

ያዕቆብ፦ ያዕቆብም፦ ፍርሃት የሌለበት ጸጋ የለም አለ። የሲኦል ፍርሃት ባለበት ሁሉ ሁልጊዜ ጸጋ ባይኖርም፥ እግዚአብሔርን መፍራት በሌለበት ግን በእርግጥ ጸጋ የለም።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ያዕቆብ ሆይ፥ መልካም ተናገርህ፤ ዒላማውን መታህ። የጥበብ መጀመሪያ እግዚአብሔርን መፍራት ነውና፤ መጀመሪያው የጐደላቸው ደግሞ መካከልም መጨረሻም እንደሌላቸው የታወቀ ነው። ነገር ግን ይህን የመሰናበቻ ቃል ከላክንለት በኋላ ስለ አቶ ፍርሃት ያደረግነውን ንግግር በዚህ እንፈጽማለን።

«መልካም፥ አቶ ፍርሃት ሆይ፥ አንተ ፈራህ

አምላክህን፥ ደግሞም ፈራህ፥

በዚህ ሳለህ ማናቸውንም ነገር ማድረግ፥

አሳልፎ ሊሰጥህ የሚችለውን።

የእሳቱን ባሕርና ጕድጓዱን ፈራህን?

ምነው ሌሎችም እንዲሁ ቢያደርጉ!

እንደ አንተ ማስተዋል የጐደላቸው ግን

ራሳቸውን ያጠፋሉና።»

በሕልሜም አየሁ፤ አሁንም ንግግራቸውን እያደረጉ ይሄዱ ነበር። አቶ ታላቅ ልብ ስለ አቶ ፍርሃት ተናግሮ ከፈጸመ በኋላ አቶ ሐቀኛ ስለ ሌላ ሰው ይነግራቸው ጀመር፤ ስሙም አቶ ራስ ፈቃድ ነበረ። አቶ ሐቀኛም፦ መንገደኛ ነኝ ብሎ ራሱን ያቀርብ ነበር፤ እኔ ግን በመንገዱ ራስ ላይ በቆመችው በር ከቶ እንዳልገባ እርግጠኛ ነኝ አለ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ስለዚህ ጉዳይ ከእርሱ ጋር ተነጋግረህ ታውቃለህን?

አቶ ሐቀኛ፦ አዎን፥ ከአንድ ወይም ከሁለት ጊዜ በላይ፤ እርሱ ግን ሁልጊዜ እንደ ራሱ፥ ራስ ፈቃደኛ ሆኖ ይኖር ነበር። ለሰውም፥ ለክርክርም፥ ለምሳሌም ደንታ አልነበረውም፤ አሳቡ ያነሣሣውን ያደርግ ነበር፤ ከዚያ በቀር ሌላ ነገር እንዲያደርግ ማንም ሊያደርገው አይችልም ነበር።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እባክህ፥ የያዛቸው መሠረተ እምነቶች ምን ነበሩ? ልትነግረን እንደምትችል አስባለሁና።

አቶ ሐቀኛ፦ ሰው የመንገደኞችን በጎነት እንደሚከተል እንዲሁ ክፋታቸውንም ሊከተል ይችላል፤ ሁለቱንም ቢያደርግ በእርግጥ ይድናል የሚል አሳብ ይዞ ነበር።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንዴት? ከሁሉ የተሻሉት እንኳ የመንገደኞችን በጎነት እንደሚካፈሉ እንዲሁ በክፋታቸውም በደለኞች ሊሆኑ ይችላሉ ብሎ ቢናገር ኖሮ ብዙ ሊነቀፍ ባልተገባውም ነበር፤ በእርግጥ ብንተጋና ብንታገል ካልሆነ በቀር ከማናቸውም ክፋት ፈጽመን ነጻ አይደለንምና። ነገር ግን ነገሩ ይህ እንዳልሆነ አስተውያለሁ፤ በትክክል ከተረዳሁህ፥ አሳብህ እንዲህ መሆን የተፈቀደ ነው የሚል አስተያየት ነበረው ማለት ነው።

አቶ ሐቀኛ፦ አዎን፥ አዎን፥ ማለቴ እንዲሁ ነው፤ እንዲሁም አመነ፥ እንዲሁም አደረገ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ነገር ግን እንዲህ ለማለቱ ምን መሠረት ነበረው?

አቶ ሐቀኛ፦ እንግዲህ ለዚህ መጽሐፍ ቅዱስ ዋስ አለኝ ይል ነበር።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እባክህ፥ አቶ ሐቀኛ ሆይ፥ ጥቂት ዝርዝሮችን አቅርብልን።

አቶ ሐቀኛ፦ እንዲሁ አደርጋለሁ። ከሌሎች ሰዎች ሚስቶች ጋር መገናኘትን የእግዚአብሔር ወዳጅ ዳዊት አድርጎታል፤ ስለዚህ እኔም ላደርገው እችላለሁ አለ። ከአንድ በላይ ሴቶች ማግባት ሰሎሞን ያደረገው ነገር ነው፤ ስለዚህ እኔም ላደርገው እችላለሁ አለ። ሣራና የግብፅ ፈሪሃ እግዚአብሔር ያላቸው አዋላጆች ዋሽተዋል፥ ረዓብም እንዲሁ አድርጋለች፤ ስለዚህ እኔም ላደርገው እችላለሁ አለ። ደቀ መዛሙርቱ በጌታቸው ትእዛዝ ሄደው የባለቤቱን አህያ ወሰዱ፤ ስለዚህ እኔም እንዲሁ ላደርግ እችላለሁ አለ። ያዕቆብ የአባቱን ርስት በተንኰልና በማስመሰል አገኘ፤ ስለዚህ እኔም እንዲሁ ላደርግ እችላለሁ አለ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በእውነት እጅግ የወረደ ነገር ነው! በእርግጥ ይህን አስተያየት ይዞ እንደ ነበረ እርግጠኛ ነህን?

አቶ ሐቀኛ፦ ስለዚህ ሲከራከር፥ መጽሐፍ ቅዱስን ለዚህ ሲጠቅስ፥ ማስረጃዎችንም ሲያቀርብ፥ ወዘተ፥ ሰምቼዋለሁ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በዓለም ላይ በምንም መንገድ ሊፈቀድ የማይገባው አስተያየት ነው!

አቶ ሐቀኛ፦ በትክክል ልትረዳኝ ይገባሃል፤ ማንም ሰው ይህን ሊያደርግ ይችላል አላለም፤ ነገር ግን እንዲህ ያሉትን ነገሮች ያደረጉት ሰዎች የነበራቸውን በጎነት የያዙ ሰዎች ደግሞ እንዲሁ ሊያደርጉ ይችላሉ አለ እንጂ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ነገር ግን ከእንዲህ ያለው መደምደሚያ የበለጠ ሐሰት ምን አለ? ይህ ማለት፥ ቀድሞ መልካም ሰዎች ከድካም የተነሣ ኃጢአት ስለ ሠሩ፥ እርሱ በትዕቢተኛ ልብ ሊሠራው ተፈቅዶለታል እንደ ማለት ነው፤ ወይም አንድ ሕፃን በነፋስ ግፊት፥ ወይም በድንጋይ ስለ ተሰናከለ ወድቆ በጭቃ ውስጥ ራሱን ስላቆሸሸ፥ እርሱ ሆን ብሎ በዚያ ተኝቶ እንደ ዐሣማ ሊንከባለልበት ይችላል እንደ ማለት ነው። ማንም ሰው በምኞት ኃይል እስከዚህ ድረስ ሊታወር ይችላል ብሎ ማን ያስብ ነበር? ነገር ግን የተጻፈው እውነት መሆን አለበት፤ «የማያምኑ ስለ ሆኑ በቃሉ ይሰናከሉበታልና፤ ለዚህ ደግሞ የተመደቡ ናቸው።» 1ኛ ጴጥሮስ 2:8። ለክፋታቸው ራሳቸውን አሳልፈው የሰጡ ሰዎች የፈሪሃ እግዚአብሔር ሰዎችን በጎነት ሊይዙ ይችላሉ ብሎ ማሰቡም እንደ ሌላው ያለ ብርቱ ማታለል ነው። ውሻ ርኵሰትን እንደሚልስ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ኃጢአት መብላት፥ ሆሴዕ 4:8፥ ሰውዬው በጎነታቸውን እንደ ያዘ ምልክት አይደለም። ይህን አስተያየት የያዘ ሰው በአሁኑ ጊዜ በውስጡ እምነት ወይም ፍቅር ሊኖረው ይችላል ብዬ ላምን አልችልም። ነገር ግን በእርሱ ላይ ብርቱ ተቃውሞዎችን እንዳቀረብህ አውቃለሁ፤ እባክህ፥ ስለ ራሱ ምን ሊል ይችላል?

አቶ ሐቀኛ፦ እንግዲህ ይህን አደርጋለሁ ብሎ በአስተያየት አምኖ ማድረግ፥ እያደረጉት በአስተያየት ግን ተቃራኒውን ከመያዝ እጅግ የበለጠ ሐቀኝነት ይመስላል ይላል።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እጅግ ክፉ መልስ ነው። አስተያየታችን እንዲህ ያሉትን ነገሮች እየተቃወመ ለምኞት ልጓምን መልቀቅ መጥፎ ቢሆንም፥ ኃጢአት መሥራትና ይህን ለማድረግ ፈቃድ አለኝ ብሎ መከራከር ግን የባሰ ነው፤ አንደኛው ተመልካቾችን ሳያስበው ያሰናክላል፥ ሌላኛው ግን ወደ ወጥመድ ይመራቸዋል።

አቶ ሐቀኛ፦ የዚህ ሰው አፍ የሌላቸው፥ የዚህ ሰው አሳብ ግን ያላቸው ብዙዎች አሉ፤ ያም መንገደኝነትን አሁን እንዳለው እጅግ ዝቅተኛ ግምት እንዲሰጠው ያደርገዋል።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እውነትን ተናገርህ፤ የሚያሳዝንም ነገር ነው፤ ነገር ግን የገነትን ንጉሥ የሚፈራ ከሁሉም ይወጣል።

ክርስቲያና፦ በዓለም ውስጥ እንግዳ የሆኑ አስተያየቶች አሉ። ልንሞት ስንቃረብ ንስሐ መግባት በቂ ጊዜ ነው ያለ አንድ ሰው አውቃለሁ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንዲህ ያሉት ብዙ ጥበበኞች አይደሉም፤ ያ ሰው በሕይወቱ ሃያ ማይል የሚሮጥበት አንድ ሳምንት ቢሰጠው ኖሮ ጕዞውን እስከዚያ ሳምንት የመጨረሻ ሰዓት ድረስ ለማዘግየት አይወድም ነበር።

አቶ ሐቀኛ፦ ትክክል ተናገርህ፤ ቢሆንም ራሳቸውን መንገደኞች አድርገው የሚቈጥሩት አብዛኞቹ በእርግጥ እንዲሁ ያደርጋሉ። እንደምታየው እኔ ሽማግሌ ነኝ፤ በዚህ መንገድ ላይ ብዙ ዘመን ተጓዥ ሆኜ ኖሬአለሁ፤ ብዙ ነገሮችንም አስተውያለሁ።

ዓለምን ሁሉ በፊታቸው የሚነዱ መስለው የተነሡ፥ ነገር ግን በጥቂት ቀናት ውስጥ በምድረ በዳ እንደ ሞቱት ሞተው የተስፋይቱን ምድር ከቶ ያላዩ አንዳንዶችን አይቻለሁ። መንገደኞች ለመሆን መጀመሪያ ሲነሡ ምንም ተስፋ ያልሰጡ፥ ማንም አንድ ቀን እንኳ በሕይወት ይቆያሉ ብሎ የማያስባቸው፥ ነገር ግን እጅግ መልካም መንገደኞች ሆነው የተገኙ አንዳንዶችን አይቻለሁ። ወደ ፊት በችኮላ ሮጠው፥ ከጥቂት ጊዜ በኋላ ደግሞ እንዲሁ በፍጥነት ወደ ኋላ የሮጡ አንዳንዶችን አይቻለሁ። መጀመሪያ ስለ መንገደኛ ሕይወት እጅግ መልካም የተናገሩ፥ ከጥቂት ጊዜ በኋላ ደግሞ እንዲሁ በእርሱ ላይ የተናገሩ አንዳንዶችን አይቻለሁ። ወደ ገነት መጀመሪያ ሲነሡ እንዲህ ያለ ስፍራ አለ ብለው በእርግጠኝነት የተናገሩ፥ ሊደርሱ በተቃረቡ ጊዜ ግን ተመልሰው የለም ያሉ አንዳንዶችን ሰምቻለሁ። ቢቃወሟቸው ምን እንደሚያደርጉ የተመኩ፥ ነገር ግን በሐሰት የማስጠንቀቂያ ድምፅ እንኳ እምነትን፥ የመንገደኛውን መንገድና ሁሉንም ጥለው የሸሹ አንዳንዶችን ሰምቻለሁ።

እንዲህም በመንገዳቸው ሳሉ አንድ ሰው ሊገናኛቸው እየሮጠ መጣ፥ እንዲህም አለ፦ ክቡራን ሆይ፥ እናንተም ደካሞች የሆናችሁ፥ ሕይወትን ብትወዱ ራሳችሁን አድኑ፤ ዘራፊዎቹ በፊታችሁ ናቸውና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አቶ ታላቅ ልብም እንዲህ አለ፦ እነዚህ ቀድሞ የእምነት ጎደሎን ያጠቁት ሦስቱ ናቸው። መልካም፥ አለ፥ እኛ ለእነርሱ ተዘጋጅተናል፤ እንዲሁም መንገዳቸውን ቀጠሉ። በየመታጠፊያውም ወንበዴዎቹን የሚገናኙ መስሎአቸው ይመለከቱ ነበር፤ ነገር ግን ስለ አቶ ታላቅ ልብ ሰምተው እንደ ሆነ፥ ወይም ሌላ የሚያድኑት ነገር አግኝተው እንደ ሆነ፥ ወደ መንገደኞቹ አልመጡም።

ክርስቲያናም ደክመው ስለ ነበሩ ራስዋንና ልጆችዋን የምታሳርፍበት የእንግዶች ማደሪያ ተመኘች። አቶ ሐቀኛም እንዲህ አለ፦ ከፊታችን ጥቂት ራቅ ብሎ ጋይዮስ የሚባል እጅግ የተከበረ ደቀ መዝሙር የሚኖርበት አንድ ማደሪያ አለ። ሮሜ 16:23። ስለዚህ ሁሉም ወደዚያ ጎራ ለማለት ተስማሙ፤ ይልቁንም ሽማግሌው ስለ እርሱ እንዲህ ያለ መልካም ምስክርነት ስለ ሰጠ። ወደ ደጁም በደረሱ ጊዜ ሳያንኳኩ ገቡ፤ ሰዎች በእንግዶች ማደሪያ ደጅ ማንኳኳት ልማዳቸው አይደለምና። ከዚያም የቤቱን ባለቤት ጠሩ፥ እርሱም ወደ እነርሱ መጣ። በዚያም ሌሊቱን ማደር ይችሉ እንደ ሆነ ጠየቁት።

ጋይዮስ፦ አዎን፥ ክቡራን ሆይ፥ እውነተኞች ሰዎች ከሆናችሁ፤ ቤቴ ለመንገደኞች ብቻ ነውና። በዚህ ጊዜ የማደሪያው ባለቤት መንገደኞችን የሚወድ ስለ ነበረ ክርስቲያና፥ ምሕረትና ልጆቹ ይበልጥ ደስ አላቸው። ስለዚህ ክፍሎችን ጠየቁ፤ እርሱም አንዱን ለክርስቲያናና ለልጆችዋ ለምሕረትም፥ ሌላውንም ለአቶ ታላቅ ልብና ለሽማግሌው አሳያቸው።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አቶ ታላቅ ልብም እንዲህ አለ፦ ደጉ ጋይዮስ ሆይ፥ ለእራት ምን አለህ? እነዚህ መንገደኞች ዛሬ ሩቅ መንገድ መጥተዋል፥ ደክመዋልምና።

ጋይዮስ፦ ጋይዮስም፦ መሽቶአል፤ ስለዚህ ምግብ ፍለጋ ለመውጣት አይመችም፤ ነገር ግን ይህ ቢያረካችሁ፥ ያለንን በደስታ ትቀበላላችሁ አለ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በቤትህ ባለው ነገር እንረካለን፤ እኔ እንደ ፈተንሁህ የሚያስፈልገው ነገር ከቶ አይጐድልብህምና።

ከዚያም ወርዶ መልካሙን ቅመስ የሚባለውን ወጥ ቤቱን ለብዙ መንገደኞች እራት እንዲያዘጋጅ ተናገረው። ይህን ካደረገ በኋላ እንደ ገና ወደ ላይ መጥቶ እንዲህ አለ፦ ኑ፥ ደጋግ ወዳጆቼ ሆይ፥ እንኳን ወደ እኔ በደኅና መጣችሁ፤ የማስተናግድባችሁ ቤት ስላለኝም ደስ ብሎኛል፤ እራቱ እስኪዘጋጅም ድረስ ፈቃዳችሁ ከሆነ በመልካም ንግግር እርስ በርሳችን እንደሰት። ሁሉም፦ ይሁን አሉ።

ጋይዮስ፦ ጋይዮስም፦ ይህች በዕድሜ የገፋች የተከበረች ሴት የማን ሚስት ናት? ይህችስ ወጣት ቈንጆ የማን ልጅ ናት? አለ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ይህች ሴት የቀድሞ ዘመን መንገደኛ የነበረው የክርስቲያን ሚስት ናት፤ እነዚህም አራቱ ልጆቹ ናቸው። ቈንጆይቱ ከምታውቃቸው አንዲቱ ናት፤ ከእርስዋ ጋር በመንገደኝነት እንድትመጣ ያግባባቻት ናት። ልጆቹ ሁሉ አባታቸውን ይመስላሉ፤ ፍለጋውንም ለመከተል ይመኛሉ፤ አዎን፥ ሽማግሌው መንገደኛ የተኛበትን ማናቸውንም ስፍራ ወይም የእግሩን ማናቸውንም ዱካ ቢያዩ እንኳ ልባቸውን ደስ ያሰኛል፥ በዚያም ለመተኛት ወይም በዚያ ለመርገጥ ይመኛሉ።

ጋይዮስ፦ ጋይዮስም እንዲህ አለ፦ ይህች የክርስቲያን ሚስት ናትን? እነዚህስ የክርስቲያን ልጆች ናቸውን? የባልሽን አባት አውቀዋለሁ፤ አዎን፥ የአባቱንም አባት ደግሞ። ከዚህ ዘር ብዙዎች መልካሞች ሆነዋል፤ አባቶቻቸው በመጀመሪያ በአንጾኪያ ይኖሩ ነበር። የሐዋርያት ሥራ 11:26። የክርስቲያን ቅድመ አያቶች (ባልሽ ስለ እነርሱ ሲናገር ሰምተሽ ይሆናል ብዬ አስባለሁ) እጅግ የተከበሩ ሰዎች ነበሩ። ከማውቃቸው ከማንኛቸውም ይልቅ ለመንገደኞች ጌታ፥ ለመንገዶቹና ለሚወዱትም ታላቅ በጎነትና ድፍረት ያላቸው ሰዎች መሆናቸውን አሳይተዋል። ስለ እውነት ብለው ፈተናዎችን ሁሉ የታገሡ የባልሽን ብዙ ዘመዶች ሰምቻለሁ። ባልሽ ከተገኘበት ቤተሰብ ፊተኞች አንዱ የነበረው እስጢፋኖስ በድንጋይ ተወግሮ ተገደለ። የሐዋርያት ሥራ 7:59, 60። ከዚህ ትውልድ ሌላው ያዕቆብ በሰይፍ ስለት ተገደለ። የሐዋርያት ሥራ 12:2። ባልሽ ከመጣበት ቤተሰብ የጥንት ሰዎች ስለ ነበሩት ስለ ጳውሎስና ስለ ጴጥሮስ ምንም ሳንል፥ ለአንበሶች የተጣለው ኢግናጥዮስ ነበረ፤ ሥጋው ከአጥንቶቹ ተቈራርጦ የተለየው ሮማኖስ ነበረ፤ በእሳትም ውስጥ እንደ ጀግና ሰው የጸናው ፖሊካርፕ ነበረ። ተርቦች እንዲበሉት በፀሐይ ላይ በቅርጫት የተሰቀለው ነበረ፤ በከረጢት ውስጥ ከተውት በኋላ እንዲሰጥም ወደ ባሕር የጣሉትም ነበረ። ስለ መንገደኛ ሕይወት ፍቅር ብለው ግፍንና ሞትን የተቀበሉትን የዚያን ቤተሰብ ሰዎች ሁሉ ፈጽሞ መቍጠር የማይቻል ነው። ባልሽም እንደነዚህ ያሉ አራት ልጆችን ትቶ ማለፉን በማየቴ ደስ ከማለት በቀር ሌላ ልሆን አልችልም። የአባታቸውን ስም ከፍ አድርገው እንዲይዙ፥ የአባታቸውንም ፍለጋ እንዲከተሉ፥ ወደ አባታቸውም ፍጻሜ እንዲደርሱ ተስፋ አደርጋለሁ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በእውነት፥ ጌታዬ ሆይ፥ ተስፋ የሚጣልባቸው ልጆች ናቸው፤ የአባታቸውን መንገዶች በሙሉ ልባቸው የሚመርጡ ይመስላሉ።

ጋይዮስ፦ ያልሁትም ይህንኑ ነው። ስለዚህ የክርስቲያን ቤተሰብ አሁንም በምድር ፊት ላይ የሚሰፋ፥ በምድርም ገጽ ላይ የሚበዛ ይመስላል፤ የአባታቸው ስምና የቅድመ አያቶቹ ቤት በዓለም ላይ ከቶ እንዳይረሳ፥ ክርስቲያና ለልጆችዋ የሚታጩላቸውን ቈነጃጅት፥ ወዘተ፥ ትፈልግላቸው።

አቶ ሐቀኛ፦ ቤተሰቡ ቢወድቅና ቢጠፋ የሚያሳዝን ነው።

ጋይዮስ፦ ሊወድቅማ አይችልም፤ ሊቀንስ ግን ይችላል፤ ነገር ግን ክርስቲያና ምክሬን ትቀበል፤ እርሱን ለማጽናት መንገዱ ያ ነው። ክርስቲያና ሆይ፥ አለ ይህ የማደሪያ ባለቤት፥ አንቺንና ወዳጅሽን ምሕረትን፥ የተዋባችሁ ጥንዶችን፥ እዚህ በአንድነት በማየቴ ደስ ብሎኛል። ልመክርሽ ከተፈቀደልኝም፥ ምሕረትን ወደ ቅርብ ዝምድና አምጪያት፤ እርስዋ ብትፈቅድ ለበኵር ልጅሽ ለማቴዎስ ትሰጥ። በምድር ላይ ዘርን ለማቆየት መንገዱ ይህ ነው። ይህም ጋብቻ ተስማምቶ ተወሰነ፥ ከጊዜም በኋላ ተጋቡ፤ ነገር ግን ስለዚህ ወደ ፊት ይበልጥ እንናገራለን።

ጋይዮስም ደግሞ ቀጥሎ እንዲህ አለ፦ አሁን ነቀፌታቸውን ለማስወገድ ስለ ሴቶች እናገራለሁ። ሞትና እርግማን በሴት በኩል ወደ ዓለም እንደ ገቡ፥ ዘፍጥረት 3፥ እንዲሁ ሕይወትና ጤና ደግሞ በሴት በኩል መጡ፤ እግዚአብሔር ከሴት የተወለደውን ልጁን ላከ። ገላትያ 4:4። አዎን፥ ከእርስዋ በኋላ የመጡት የእናታቸውን ሥራ ምን ያህል እንደ ተጸየፉት ለማሳየት፥ በብሉይ ኪዳን ይህች ወይም ያቺ ሴት ምናልባት የዓለም አዳኝ እናት ትሆን እንደ ሆነ ብለው የዚህ ወገን ሴቶች ልጆችን ይመኙ ነበር። ደግሜም እላለሁ፤ አዳኙ በመጣ ጊዜ ከወንድም ከመልአክም ይልቅ ሴቶች አስቀድመው በእርሱ ደስ አላቸው። ሉቃስ 1:42-46። ማናቸውም ወንድ ለክርስቶስ አንድ ሳንቲም ያህል እንኳ እንደ ሰጠው አላነብብም፤ ሴቶች ግን ተከተሉት፥ ከገንዘባቸውም አገለገሉት። ሉቃስ 8:2,3። እግሩን በእንባ ያጠበች ሴት ነበረች፥ ሉቃስ 7:37-50፥ ለቀብሩም ሥጋውን የቀባች ሴት ነበረች። ዮሐንስ 11:2፤ 12:3። ወደ መስቀል ሲሄድ ያለቀሱ ሴቶች ነበሩ፥ ሉቃስ 23:27፥ ከመስቀሉም የተከተሉት ሴቶች ነበሩ፥ ማቴዎስ 27:55,56፤ ሉቃስ 23:55፥ በተቀበረም ጊዜ በመቃብሩ አንጻር የተቀመጡት እነርሱ ነበሩ። ማቴዎስ 27:61። በትንሣኤው ማለዳ በመጀመሪያ ከእርሱ ጋር የነበሩ ሴቶች ነበሩ፥ ሉቃስ 24:1፥ ከሙታን እንደ ተነሣም ለደቀ መዛሙርቱ በመጀመሪያ ወሬ ያመጡ ሴቶች ነበሩ። ሉቃስ 24:22,23። ስለዚህ ሴቶች እጅግ የተወደዱ ናቸው፤ በእነዚህም ነገሮች ከእኛ ጋር የሕይወትን ጸጋ ተካፋዮች መሆናቸውን ያሳያሉ።

ወጥ ቤቱም እራቱ ሊደርስ መቃረቡን ለማስታወቅ ወደ ላይ መልእክት ላከ፤ ማዕድ ልብሱንና ሳሕኖቹን እንዲያነጥፍ፥ ጨዉንና እንጀራውንም በሥርዓት እንዲያኖር አንድ ሰው ላከ።

ማቴዎስም እንዲህ አለ፦ የዚህ ማዕድ ልብስና የዚህ የእራት ቀዳሚ ዕይታ ከበፊቱ ይልቅ የበለጠ የምግብ ፍላጎት በውስጤ ያሳድርብኛል።

ጋይዮስ፦ እንዲሁም በዚህ ሕይወት የሚያገለግሉህ ትምህርቶች ሁሉ በታላቁ ንጉሥ መንግሥት በእራቱ ማዕድ ለመቀመጥ የበለጠ ምኞት በውስጥህ ያሳድሩብህ፤ በዚህ ያሉት ስብከት ሁሉ፥ መጻሕፍትና ሥርዓቶች፥ ጌታችን ወደ ቤቱ በደረስን ጊዜ ከሚያዘጋጅልን ግብዣ ጋር ሲወዳደሩ ሳሕኖችን እንደ ማንጠፍና በማዕዱ ላይ ጨው እንደ ማኖር ብቻ ናቸውና።

እራቱም ቀረበ። በመጀመሪያ ምግባቸውን በጸሎትና ለእግዚአብሔር በምስጋና መጀመር እንዳለባቸው ለማሳየት የማንሣት ወርች የመወዝወዝ ፍርምባም በፊታቸው በማዕዱ ላይ ቀረቡ። በማንሣት ወርች ዳዊት ልቡን ወደ እግዚአብሔር ያነሣ ነበር፤ ልቡ ባለበት በመወዝወዝ ፍርምባም በገናውን ሲደረድር በእርሱ ላይ ይደገፍ ነበር። ዘሌዋውያን 7: 32-34፤ 10:14,15፤ መዝሙር 25:1፤ ዕብራውያን 13:15። እነዚህ ሁለት ምግቦች እጅግ ትኩስና መልካም ነበሩ፤ ሁሉም ከእነርሱ በደስታ በሉ።

ቀጥሎም ያመጡት እንደ ደም የቀላ የወይን ጠጅ የሞላበት ጠርሙስ ነበር። ዘዳግም 32:14፤ መሳፍንት 9:13፤ ዮሐንስ 15:5። ጋይዮስም፦ በነጻነት ጠጡ፤ ይህ የእግዚአብሔርንና የሰውን ልብ ደስ የሚያሰኘው እውነተኛው የወይን ግንድ ጭማቂ ነው አላቸው። ጠጡም፥ ደስም አላቸው።

ቀጥሎም በደንብ የተፈረፈረ እንጀራ የገባበት የወተት ሳሕን ነበር፤ ጋይዮስም፦ ልጆቹ በእርሱ እንዲያድጉ ይህን ይውሰዱ አለ። 1ኛ ጴጥሮስ 2:1,2።

ከዚያም በተራ የቅቤና የማር ሳሕን አመጡ። ጋይዮስም እንዲህ አለ፦ ከዚህ በነጻነት ብሉ፤ ይህ ፍርዳችሁንና ማስተዋላችሁን ደስ ለማሰኘትና ለማበርታት መልካም ነውና። ጌታችን ሕፃን በነበረ ጊዜ ምግቡ ይህ ነበር፤ «ክፉውን ይጠላ ዘንድ መልካሙንም ይመርጥ ዘንድ እስኪያውቅ ቅቤና ማር ይበላል።» ኢሳይያስ 7:15።

ከዚያም የፖም ፍሬ ሳሕን አመጡላቸው፤ እጅግ ጣፋጭ ፍሬም ነበሩ። ማቴዎስም፦ እባቡ የመጀመሪያይቱን እናታችንን ያታለለው በእንደነዚህ ባሉ ፍሬዎችና ከእነርሱ ጋር ስለ ሆነ ፖምን ልንበላ ይገባናልን? አለ።

ጋይዮስም እንዲህ አለ፦

«የተታለልነው በፖም ፍሬ ቢሆንም፥

ነፍሳችንን ያረከሰ ኃጢአት ነው እንጂ ፖም አይደለም፤

የተከለከለ ፖም ቢበላ ደምን ያበላሻል፤

በታዘዝን ጊዜ መብላቱ ግን ይጠቅመናል፤

እንግዲህ አንቺ ቤተ ክርስቲያን፥ ርግቡ ሆይ፥ ከማድጋዎቹ ጠጪ፥

በፍቅርም የታመምሽ ሆይ፥ ፖሙን ብዪ።»

ማቴዎስም፦ ይህን ጥያቄ ያነሣሁት ከጥቂት ጊዜ በፊት ፍሬ በመብላቴ ታምሜ ስለ ነበረ ነው አለ።

ጋይዮስ፦ የተከለከለ ፍሬ ያሳምምሃል፤ ጌታችን የፈቀደው ግን አያሳምምም።

እንዲህ ሲነጋገሩም ሌላ ሳሕን ቀረበላቸው፤ እርሱም የለውዝ ሳሕን ነበር። መኃልየ መኃልይ 6:11። በማዕዱ የነበሩ አንዳንዶችም፦ ለውዝ ለስላሳ ጥርሶችን ያበላሻል፥ ይልቁንም የልጆችን ጥርሶች አሉ፤ ጋይዮስም ይህን በሰማ ጊዜ እንዲህ አለ፦

«ጠንካራ ጥቅሶች ለውዝ ናቸው (አታላዮች አልላቸውም)፥

ቅርፊታቸው ፍሬውን ከበላተኞች ይሰውራል፤

ቅርፊቱን ክፈቱ፥ ምግቡንም ታገኛላችሁ፤

ሰብራችሁ ትበሉ ዘንድ በዚህ ቀርበውላችኋል።»

ከዚያም እጅግ ደስ አላቸው፤ ስለ ብዙ ነገሮችም እየተነጋገሩ በማዕዱ ብዙ ጊዜ ተቀመጡ። ሽማግሌውም እንዲህ አለ፦ ደጉ ባለ ቤት ሆይ፥ ለውዝህን እየሰበርን ሳለን፥ ፈቃድህ ከሆነ ይህን እንቆቅልሽ ፍታልን፦

«አንዳንዶች እብድ ቢሉትም አንድ ሰው ነበረ፤

ይበልጥ በጣለ ቍጥር ይበልጥ ያገኝ ነበረ።»

በዚያን ጊዜ ሁሉም ደጉ ጋይዮስ ምን ይል ይሆን ብለው እየተደነቁ በጥሞና አደመጡ፤ እርሱም ለጥቂት ጊዜ ዝም ብሎ ተቀመጠ፥ ከዚያም እንዲህ ብሎ መለሰ፦

«ንብረቱን ለድሆች የሚሰጥ ሰው፥

ያንኑ ያህል፥ ዐሥር እጥፍም አብልጦ ያገኛል።»

ዮሴፍም፦ ጌታዬ ሆይ፥ ልትፈታው ትችላለህ ብዬ እንዳላሰብሁ ለመናገር እደፍራለሁ አለ።

ጋይዮስም፦ ኦ፥ በዚህ መንገድ ብዙ ጊዜ ሠልጥኛለሁ፤ እንደ ልምድ የሚያስተምር የለም። ቸር መሆንን ከጌታዬ ተምሬአለሁ፤ በዚህም እንዳተረፍሁ በልምድ አግኝቻለሁ። የሚበትን አለ፥ ይጨመርለታልም፤ ከሚገባውም በላይ የሚነፍግ አለ፥ ነገር ግን ወደ ድህነት ያደርሰዋል፤ ራሱን ባለ ጠጋ የሚያደርግ አለ፥ ምንም የለውም፤ ራሱን ድሀ የሚያደርግ አለ፥ ብዙ ሀብትም አለው። ምሳሌ 11:24፤ 13:7።

ከዚያም ሳሙኤል እናቱን ክርስቲያናን በሹክሹክታ እንዲህ አላት፦ እናቴ ሆይ፥ ይህ እጅግ የመልካም ሰው ቤት ነው፤ በዚህ ብዙ ጊዜ እንቆይ፥ ወደ ፊትም ከመሄዳችን በፊት ወንድሜ ማቴዎስ በዚህ ምሕረትን ያግባ። ባለ ቤቱ ጋይዮስም ይህን ሰምቶ፦ ልጄ ሆይ፥ በሙሉ ፈቃድ አለ።

ስለዚህ ከአንድ ወር በላይ በዚያ ቆዩ፤ ምሕረትም ለማቴዎስ ሚስት ሆና ተሰጠች።

በዚህ በቆዩበትም ጊዜ ምሕረት እንደ ልማድዋ ለድሆች የምትሰጣቸውን ቀሚሶችና ልብሶች ትሰፋ ነበር፤ በዚህም ለመንገደኞቹ እጅግ መልካም ስም አተረፈች።

ነገር ግን ወደ ታሪካችን እንመለስ፤ ከእራት በኋላ ልጆቹ በመንገድ ስለ ደከሙ መኝታ ፈለጉ፤ ጋይዮስም ክፍላቸውን እንዲያሳያቸው አንድ ሰው ጠራ፤ ምሕረት ግን፦ እኔ አስተኛቸዋለሁ አለች። እርስዋም አስተኛቻቸው፥ እነርሱም በመልካም ተኙ፤ ሌሎቹ ግን ሌሊቱን ሁሉ ሳይተኙ ተቀመጡ፤ ጋይዮስና እነርሱ እጅግ የተስማሙ ባልንጀሮች ስለ ነበሩ እንዴት እንደሚለያዩ አላወቁም። ስለ ጌታቸው፥ ስለ ራሳቸውና ስለ ጕዞአቸው ብዙ ከተነጋገሩ በኋላ ለጋይዮስ እንቆቅልሹን ያቀረበው ሽማግሌው አቶ ሐቀኛ ያንቀላፋ ጀመር። ታላቅ ልብም፦ እንዴ፥ ጌታዬ ሆይ፥ እንቅልፍ ይጫጫንህ ጀመር፤ ተው፥ ንቃ፤ እነሆ፥ ለአንተ የሚሆን እንቆቅልሽ አለ አለ። አቶ ሐቀኛም፦ እንስማው አለ። አቶ ታላቅ ልብም እንዲህ ብሎ መለሰ፦

«ሊገድል የሚወድ አስቀድሞ ሊሸነፍ ይገባዋል፤

በውጭ ሊኖር የሚወድ አስቀድሞ በቤቱ ሊሞት ይገባዋል።»

አቶ ሐቀኛም፦ ሃ፥ ይህ ከባድ ነው፤ ለመተርጐም ከባድ፥ በተግባር ለማዋልም ይበልጥ ከባድ ነው አለ። ነገር ግን ተው፥ ባለ ቤት ሆይ፥ አለ፥ ፈቃድህ ከሆነ ድርሻዬን ለአንተ እተዋለሁ፤ አንተ ተርጕመው፤ እኔም የምትለውን እሰማለሁ።

ጋይዮስም፦ የለም፤ ለአንተ ነው የቀረበው፤ አንተም ትመልሰው ዘንድ ይጠበቃል አለ። ሽማግሌውም እንዲህ አለ፦

«በጸጋ አስቀድሞ ሊሸነፍ ይገባዋል፥

ኃጢአትን ሊገድል የሚወድ ሰው፤

በሕይወት እንዳለ ሊያሳምነኝ የሚወድም

ለራሱ ሊሞት ይገባዋል።»

ጋይዮስም፦ ትክክል ነው፤ መልካም ትምህርትና ልምድ ይህን ያስተምራሉ አለ። በመጀመሪያ፥ ጸጋ ራሱን እስኪገልጥና ነፍስን በክብሩ እስኪያሸንፍ ድረስ ነፍስ ኃጢአትን ለመቃወም ፈጽሞ ልብ የላትምና። ደግሞም ኃጢአት ነፍስ የታሰረችበት የሰይጣን ገመድ ከሆነ፥ ከዚያ ድካም ሳትፈታ እንዴት ልትቃወም ትችላለች? ሁለተኛ፥ ምክንያትን ወይም ጸጋን የሚያውቅ ማንም ሰው ለገዛ ራሱ ርኵሰት ባሪያ የሆነ ሰው የጸጋ ሕያው ሐውልት ሊሆን ይችላል ብሎ አያምንም። አሁንም ወደ አእምሮዬ መጥቶአልና ለመስማት የሚገባውን አንድ ታሪክ እነግራችኋለሁ። በመንገደኝነት የሄዱ ሁለት ሰዎች ነበሩ፤ አንዱ በወጣትነቱ፥ ሌላው በሽምግልናው ጀመረ። ወጣቱ የሚታገለው ብርቱ ርኵሰት ነበረበት፤ የሽማግሌው ግን በተፈጥሮ መድከም ደክሞ ነበር። ወጣቱ እንደ ሽማግሌው በቀና ተራመደ፥ በሁሉም ረገድ እንደ እርሱ ቀላል ነበር። እንግዲህ ሁለቱም ተመሳሳይ መስለው ሳሉ፥ ከሁለቱ የማንኛቸው ጸጋ ይበልጥ አብርቶ ታየ?

አቶ ሐቀኛ፦ ያለ ጥርጥር የወጣቱ። ከታላቁ ተቃውሞ ጋር የሚታገለው እርሱ ከሁሉ የበረታ መሆኑን በተሻለ ያሳያልና፤ ይልቁንም ግማሽ ያህል ተቃውሞ እንኳ ከማያገኘው ጋር እኩል ሲራመድ፥ ሽምግልናም በእርግጥ ያን ያህል አያገኝምና። ደግሞም ሽማግሌዎች በዚህ ስሕተት ራሳቸውን እንደ ባረኩ አስተውያለሁ፤ ይኸውም የተፈጥሮን መድከም በርኵሰት ላይ እንደ ተገኘ የጸጋ ድል ቈጥረው ራሳቸውን ለማታለል የተጋለጡ ሆነዋል። በእርግጥ ጸጋ ያላቸው ሽማግሌዎች የነገሮችን ከንቱነት ይበልጥ ስላዩ ለወጣቶች ምክር ለመስጠት ከሁሉ የተሻሉ ናቸው፤ ነገር ግን ሽማግሌና ወጣት አብረው ሲነሡ፥ የሽማግሌው ርኵሰት በተፈጥሮ ከሁሉ የደከመ ቢሆንም፥ በውስጡ ያለውን የጸጋ ሥራ በግልጽ በማሳየት ወጣቱ ብልጫ አለው። እንዲህም ጎሕ እስኪቀድ ድረስ እየተነጋገሩ ተቀመጡ።

ቤተሰቡም በተነሡ ጊዜ ክርስቲያና ልጅዋን ያዕቆብን አንድ ምዕራፍ እንዲያነብብ አዘዘችው፤ እርሱም ኢሳይያስ ምዕራፍ 53ን አነበበ። ካነበበም በኋላ አቶ ሐቀኛ አዳኙ «ከደረቅ መሬት» እንደሚመጣ፥ ደግሞም «መልክና ውበት የለውም» የተባለው ለምን እንደ ሆነ ጠየቀ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አቶ ታላቅ ልብም እንዲህ አለ፦ ለመጀመሪያው እንዲህ ብዬ እመልሳለሁ፤ ክርስቶስ የመጣባት የአይሁድ ማኅበር በዚያን ጊዜ የሃይማኖትን ልምላሜና መንፈስ ሁሉ ማለት ይቻላል አጥታ ነበርና። ለሁለተኛው እንዲህ እላለሁ፤ ቃሉ የተነገረው በማያምኑ ሰዎች አንደበት ነው፤ እነርሱም የልዑላችንን ልብ ሊያይ የሚችል ዓይን ስለሌላቸው በውጪው ገጽታ ዝቅተኝነት ይፈርዱበታል፤ የከበሩ ድንጋዮች በተራ ቅርፊት እንደሚሸፈኑ ሳያውቁ፥ አንዱን ባገኙ ጊዜ ያገኙትን ባለማወቃቸው ሰዎች ተራ ድንጋይ እንደሚጥሉ መልሰው እንደሚጥሉት ሰዎች ናቸው።

ጋይዮስም እንዲህ አለ፦ መልካም፥ አሁን እዚህ ስላላችሁ፥ እኔም እንደማውቀው አቶ ታላቅ ልብ በጦር መሣሪያው የተካነ ስለ ሆነ፥ ፈቃዳችሁ ከሆነ ከታደስን በኋላ አንዳች መልካም ነገር ማድረግ እንችል እንደ ሆነ ለማየት ወደ ሜዳ እንውጣ። ከዚህ አንድ ማይል ያህል ርቆ በዚህ አካባቢ የንጉሡን አውራ ጎዳና እጅግ የሚያውክ በጎ ገዳይ የሚባል አንድ ግዙፍ አለ፤ መሸሸጊያውም የት አካባቢ እንደ ሆነ አውቃለሁ። እርሱ የብዙ ሌቦች አለቃ ነው፤ ይህን አካባቢ ከእርሱ ብናጸዳ መልካም ይሆናል። እነርሱም ተስማምተው ሄዱ፤ አቶ ታላቅ ልብ ሰይፉንና ራስ ቁሩን ጋሻውንም ይዞ፥ ሌሎቹም ጦርና በትር ይዘው።

እርሱ ወዳለበት ስፍራ በደረሱ ጊዜ፥ አገልጋዮቹ በመንገድ ይዘው ያመጡለትን አእምሮ ደካማ የሚባል ሰው በእጁ ይዞ አገኙት። ግዙፉም ከዚያ በኋላ አጥንቶቹን ሊግጥ አስቦ ይበረብረው ነበር፤ እርሱ የሥጋ በላተኞች ጠባይ ያለው ነበርና።

እንግዲህ አቶ ታላቅ ልብንና ወዳጆቹን የጦር መሣሪያቸውን ይዘው በዋሻው አፍ ላይ ባያቸው ጊዜ ምን እንደሚፈልጉ ጠየቀ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አንተን እንፈልጋለን፤ ከንጉሡ አውራ ጎዳና እየጐተትህ የገደልሃቸውን የብዙ መንገደኞችን ደም ለመበቀል መጥተናልና፤ ስለዚህ ከዋሻህ ውጣ። እርሱም ታጥቆ ወጣ፤ ወደ ውጊያም ገቡ፥ ከአንድ ሰዓት በላይም ተዋጉ፥ ከዚያም ትንፋሽ ለመውሰድ ቆሙ።

በጎ ገዳይ፦ ግዙፉም፦ በምድሬ ላይ ለምን መጣችሁ? አለ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ቀድሜ እንደ ነገርሁህ የመንገደኞችን ደም ለመበቀል። እንደ ገናም ተጋጠሙ፤ ግዙፉም አቶ ታላቅ ልብን ወደ ኋላ አስመለሰው፤ እርሱ ግን እንደ ገና ቀረበ፥ በልቡም ታላቅነት የግዙፉን ራስና ጎኖች በእንዲህ ያለ ብርታት መታ፥ ስለዚህም መሣሪያውን ከእጁ እንዲጥል አደረገው። እንዲሁም መታው፥ ገደለውም፥ ራሱንም ቈርጦ ወደ ማደሪያው ይዞት መጣ። መንገደኛውን አእምሮ ደካማንም ወስዶ ከእርሱ ጋር ወደ ማደሪያው አመጣው። ወደ ቤትም በደረሱ ጊዜ ራሱን ለቤተሰቡ አሳዩ፤ ከዚያ በኋላ እንደ እርሱ ለማድረግ ለሚሞክሩ ማስፈራሪያ እንዲሆንም፥ ቀድሞ በሌሎች እንዳደረጉት፥ ሰቀሉት።

ከዚያም አቶ አእምሮ ደካማን በእጁ እንዴት እንደ ወደቀ ጠየቁት።

አቶ አእምሮ ደካማ፦ ምስኪኑ ሰውም እንዲህ አለ፦ እንደምታዩት እኔ በሽተኛ ሰው ነኝ፤ ሞትም በየዕለቱ አንድ ጊዜ በሬን ያንኳኳ ስለ ነበረ፥ በቤቴ ሳለሁ ከቶ ጤነኛ እንደማልሆን አሰብሁ፤ ስለዚህ የመንገደኛን ሕይወት ያዝሁ፥ እኔና አባቴ ከተወለድንባት ከአለመረጋጋት ከተማ ተነሥቼ እዚህ ድረስ ተጓዝሁ። እኔ በሥጋም ሆነ በአእምሮ ምንም ብርታት የሌለኝ ሰው ነኝ፤ ነገር ግን ብችል፥ መዳህ ብቻ ብችልም እንኳ፥ ሕይወቴን በመንገደኛው መንገድ ባሳልፍ እወዳለሁ። በመንገዱ ራስ ላይ ወዳለችው በር በደረስሁ ጊዜ የዚያ ስፍራ ጌታ በነጻ ተቀበለኝ፤ የደካማ መልኬንም ሆነ ደካማ አእምሮዬን አልተቃወመም፤ ነገር ግን ለጕዞዬ የሚያስፈልጉትን ነገሮች ሰጠኝ፥ እስከ መጨረሻም ተስፋ እንዳደርግ አዘዘኝ። ወደ ተርጓሚው ቤት በደረስሁ ጊዜ በዚያ ብዙ ቸርነት ተቀበልሁ፤ የችግርም ኮረብታ ለእኔ እጅግ ከባድ እንደ ሆነ ስለ ተገመተ ከአገልጋዮቹ በአንዱ ተሸክሜ ወጣሁ። በእርግጥ ከመንገደኞች ብዙ እርዳታ አግኝቻለሁ፤ ምንም እንኳ እኔ እንደምገደደው በቀስታ ለመሄድ ማንም ፈቃደኛ ባይሆንም፤ ቢሆንም እየመጡ ሳሉ አይዞህ ይሉኝ ነበር፥ ለደካማ አእምሮ ላላቸው መጽናናት እንዲሰጥ የጌታቸው ፈቃድ እንደ ሆነ ይነግሩኝ ነበር፥ 1ኛ ተሰሎንቄ 5:14፤ በራሳቸውም ፍጥነት ይሄዱ ነበር። ወደ ጥቃት መንገድ በደረስሁ ጊዜ ይህ ግዙፍ አገኘኝ፥ ለግጥሚያም እንድዘጋጅ አዘዘኝ። ነገር ግን ወዮ፥ እኔ ደካማ ስለ ነበርሁ የሚያበረታ መጠጥ ይበልጥ ያስፈልገኝ ነበር፤ ስለዚህ ቀርቦ ያዘኝ። እንደማይገድለኝ አሰብሁ። ደግሞም ወደ ጕድጓዱ ባስገባኝ ጊዜ፥ በፈቃዴ ከእርሱ ጋር ስላልሄድሁ፥ በሕይወት እንደምወጣ አመንሁ፤ በኃይለኛ እጅ የተማረከ ማንኛውም መንገደኛ ልቡን ለጌታው ሙሉ አድርጎ ቢጠብቅ በአምላክ ጥበቃ ሕግ በጠላት እጅ እንዳይሞት ሰምቻለሁና። እዘረፋለሁ ብዬ ጠበቅሁ፤ በእርግጥም ተዘርፌአለሁ፤ ነገር ግን እንደምታዩት በሕይወት አምልጫለሁ፤ ስለዚህም ንጉሤን እንደ ባለቤቱ፥ እናንተንም እንደ መሣሪያ አመሰግናለሁ። ሌሎች ግጭቶችንም እጠብቃለሁ፤ ነገር ግን ይህን ቈርጫለሁ፤ ይኸውም መሮጥ ስችል መሮጥ፥ መሮጥ ሳልችል መሄድ፥ መሄድ ሳልችል መዳህ። ዋናውን ነገር በተመለከተ፥ የወደደኝን አመሰግናለሁ፥ ጸንቻለሁ፤ መንገዴ በፊቴ ነው፤ አእምሮዬም ድልድይ ከሌለው ወንዝ ማዶ ነው፤ ምንም እንኳ እንደምታዩት ደካማ አእምሮ ብቻ ያለኝ ብሆንም።

አቶ ሐቀኛ፦ ሽማግሌው አቶ ሐቀኛም እንዲህ አለ፦ ከጥቂት ጊዜ በፊት አቶ ፍርሃት ከሚባል መንገደኛ ጋር ትተዋወቅ አልነበረምን?

አቶ አእምሮ ደካማ፦ ከእርሱ ጋር እተዋወቅ ነበርን? አዎን፥ እርሱ ከጥፋት ከተማ በሰሜን በኩል አራት ደረጃ ርቃ ከምትገኘው፥ እኔም ከተወለድሁበትም እንዲሁ ከምትርቀው ከድንዛዜ ከተማ የመጣ ነው፤ ቢሆንም በሚገባ እንተዋወቅ ነበር፤ በእርግጥ እርሱ አጎቴ፥ የአባቴ ወንድም ነበርና። እርሱና እኔ በጠባይ እጅግ እንመሳሰል ነበር፤ እርሱ ከእኔ ጥቂት አጠር ይል ነበር፤ ቢሆንም በመልክ እጅግ እንመሳሰል ነበር።

አቶ ሐቀኛ፦ እንደምታውቀው ተረድቻለሁ፤ ደግሞም እርስ በርሳችሁ ዘመዳሞች እንደ ነበራችሁ ለማመን አዘነብላለሁ፤ የእርሱ ገርጣ መልክ፥ እንደ እርሱ ያለ የዓይን አስተያየት አለህና፥ ንግግርህም እጅግ ይመሳሰላል።

አቶ አእምሮ ደካማ፦ ሁለታችንንም የሚያውቁ ብዙዎቹ እንዲሁ ብለዋል፤ ደግሞም በእርሱ ያነበብሁትን አብዛኛውን በራሴ ውስጥ አግኝቼዋለሁ።

ጋይዮስ፦ ደጉ ጋይዮስም እንዲህ አለ፦ ተው፥ ጌታዬ ሆይ፥ አይዞህ፤ ወደ እኔና ወደ ቤቴ እንኳን በደኅና መጣህ። የፈለግኸውን በነጻነት ጠይቅ፤ አገልጋዮቼም እንዲያደርጉልህ የምትፈልገውን በፈቃደኛ ልብ ያደርጉልሃል።

አቶ አእምሮ ደካማም እንዲህ አለ፦ ይህ ያልጠበቅሁት ውለታ ነው፤ እጅግ ከጨለመ ደመና ውስጥ እንደሚያበራ ፀሐይ ነው። ግዙፉ በጎ ገዳይ ባስቆመኝና ከዚያ ወዲያ እንዳልሄድ በወሰነ ጊዜ ይህን ውለታ አስቦልኝ ነበርን? ኪሶቼን ከበረበረ በኋላ ወደ ባለ ቤቴ ወደ ጋይዮስ እንድሄድ አስቦ ነበርን? ቢሆንም ነገሩ እንዲሁ ሆኖአል።

አቶ አእምሮ ደካማና ጋይዮስ እንዲህ ሲነጋገሩ፥ አንድ ሰው እየሮጠ መጥቶ በደጅ ጠራ፤ ከአንድ ማይል ተኩል ያህል ርቆ አቶ ቀና ያልሆነ የሚባል አንድ መንገደኛ በቆመበት ስፍራ በመብረቅ ተመትቶ መሞቱን ተናገረ።

አቶ አእምሮ ደካማ፦ አቶ አእምሮ ደካማም፦ ወዮ! ተገደለን? አለ። እዚህ ድረስ ከመድረሴ ጥቂት ቀናት በፊት ደረሰብኝ፥ ባልንጀራዬም ለመሆን ፈለገ። ግዙፉ በጎ ገዳይ በያዘኝም ጊዜ ከእኔ ጋር ነበረ፤ እርሱ ግን በእግሩ ፈጣን ስለ ነበረ አመለጠ፤ ነገር ግን ሊሞት ያመለጠ ይመስላል፤ እኔም ልኖር ተያዝሁ።

«ፈጽሞ ሊገድል የሚፈልግ የሚመስለው፥

ብዙ ጊዜ ከከፋው ጭንቀት ያድናል።

ፊቱ ሞት የሆነው ያ አምላካዊ ጥበቃ ራሱ፥

ብዙ ጊዜ ለትሑቱ ሕይወትን ያወርሳል።

እኔ ተያዝሁ፥ እርሱ አመለጠ፥ ሸሸም፤

የተመሳቀሉ እጆች ለእርሱ ሞትን፥ ለእኔም ሕይወትን ሰጡ።»

በዚህም ጊዜ ገደማ ማቴዎስና ምሕረት ተጋቡ፤ ደግሞም ጋይዮስ ልጁን ፌቤንን ለማቴዎስ ወንድም ለያዕቆብ ሚስት እንድትሆን ሰጠው፤ ከዚያም ጊዜ በኋላ መንገደኞች እንደሚያደርጉት ጊዜያቸውንና ወቅቶቻቸውን እያሳለፉ በጋይዮስ ቤት ዐሥር ቀን ያህል ቆዩ።

ሊሄዱ በተቃረቡ ጊዜ ጋይዮስ ግብዣ አደረገላቸው፤ በሉ፥ ጠጡም፥ ደስም አላቸው። የሚሄዱበትም ሰዓት ደረሰ፤ ስለዚህ አቶ ታላቅ ልብ ሒሳቡን ጠየቀ። ጋይዮስ ግን በቤቱ መንገደኞች ለመስተንግዶአቸው መክፈል ልማድ እንዳልሆነ ነገረው። ዓመቱን ሙሉ ያስተናግዳቸው ነበር፤ ነገር ግን ስለ እነርሱ ያወጣውን ወጪ ሁሉ ሲመለስ በታማኝነት እንደሚከፍለው ቃል ከገባለት ከደጉ ሳምራዊ ክፍያውን ይጠብቅ ነበር። ሉቃስ 10:34,35። አቶ ታላቅ ልብም እንዲህ አለው፦

አቶ ታላቅ ልብ፦ ወዳጅ ሆይ፥ ምንም እንግዶች ቢሆኑ፥ ለወንድሞች በምታደርገው ሁሉ የታመነ ሥራ ትሠራለህ፥ እነርሱም በማኅበር ፊት ስለ ፍቅርህ መስክረዋል፤ ለእግዚአብሔር እንደሚገባ አድርገህ በጉዞአቸው ብትረዳ መልካም ታደርጋለህ። 3ኛ ዮሐንስ 5,6። ከዚያም ጋይዮስ ሁሉንም፥ ልጆቹንም፥ ይልቁንም አቶ አእምሮ ደካማን ተሰናበታቸው። ለመንገዱም የሚጠጣው ነገር ሰጠው።

አቶ አእምሮ ደካማ ግን ከደጁ ሲወጡ ወደ ኋላ ሊቀር እንደሚፈልግ ሆኖ ታየ። አቶ ታላቅ ልብም ይህን ባየ ጊዜ እንዲህ አለ፦ ና፥ አቶ አእምሮ ደካማ ሆይ፥ እባክህ ከእኛ ጋር ሂድ፤ እኔ መሪህ እሆናለሁ፤ አንተም እንደ ሌሎቹ ትኖራለህ።

አቶ አእምሮ ደካማ፦ ወዮ! የሚስማማኝ ባልንጀራ የለኝም። እናንተ ሁላችሁ ብርቱዎችና ኃያላን ናችሁ፤ እኔ ግን እንደምታዩት ደካማ ነኝ፤ ስለዚህ ከብዙ ድካሞቼ የተነሣ ለራሴም ለእናንተም ሸክም እንዳልሆን ከኋላ መምጣትን እመርጣለሁ። እንደ ተናገርሁት እኔ ደካማና የዛለ አእምሮ ያለኝ ሰው ነኝ፤ ሌሎች ሊሸከሙት በሚችሉት ነገር እሰናከላለሁ፥ እደክማለሁም። ሳቅ አልወድም፤ ያማረ አለባበስ አልወድም፤ የማይጠቅሙ ጥያቄዎችን አልወድም። እንዲያውም ሌሎች ለማድረግ ነጻነት ባላቸው ነገር እስከ መሰናከል የደረስሁ ደካማ ሰው ነኝ። ገና እውነትን ሁሉ አላውቅም፤ እጅግ አላዋቂ ክርስቲያን ሰው ነኝ። አንዳንድ ጊዜ አንዳንዶች በጌታ ደስ ሲላቸው ብሰማ፥ እኔ እንዲሁ ማድረግ ስለማልችል ያስጨንቀኛል። ነገሬ በብርቱዎች መካከል እንዳለ ደካማ ሰው፥ ወይም በጤነኞች መካከል እንዳለ በሽተኛ ሰው፥ ወይም እንደ ተናቀ መብራት ነው፤ ስለዚህ ምን እንደማደርግ አላውቅም። «በእግሩ ሊንሸራተት የተዘጋጀ በተደላደለው ሰው አሳብ እንደ ተናቀ መብራት ነው።» ኢዮብ 12:5።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አቶ ታላቅ ልብም፦ ነገር ግን፥ ወንድሜ ሆይ፥ ደካማ አእምሮ ያላቸውን እንዳጽናና ደካሞችንም እንድደግፍ ተልእኮ ተሰጥቶኛል አለ። ከእኛ ጋር መሄድ ይገባሃል፤ እንጠብቅሃለን፤ እርዳታችንን እንሰጥሃለን፤ ስለ አንተ ብለን በአስተያየትም በተግባርም አንዳንድ ነገሮችን ራሳችንን እንከለክላለን፤ በፊትህ አጠራጣሪ ክርክር ውስጥ አንገባም፤ አንተ ወደ ኋላ ከምትቀር ይልቅ ለአንተ ሁሉን እንሆናለን። 1ኛ ተሰሎንቄ 5:14፤ ሮሜ 14፤ 1ኛ ቆሮንቶስ 8:9-13፤ 9:22።

በዚህ ሁሉ ጊዜ በጋይዮስ ደጅ ነበሩ፤ እነሆም፥ እንዲህ በንግግራቸው ግለት ውስጥ ሳሉ አቶ አንካሳ ምርኵዞቹን በእጁ ይዞ በዚያ አለፈ፤ እርሱም ደግሞ በመንገደኝነት ይሄድ ነበር።

አቶ አእምሮ ደካማ፦ አቶ አእምሮ ደካማም እንዲህ አለው፦ አንተ ሰው፥ እንዴት ወደዚህ መጣህ? የሚስማማኝ ባልንጀራ የለኝም ብዬ አሁን እያማረርሁ ነበር፤ አንተ ግን እንደ ምኞቴ ነህ። እንኳን ደኅና መጣህ፥ እንኳን ደኅና መጣህ፥ ደጉ አቶ አንካሳ ሆይ፤ አንተና እኔ እርስ በርሳችን አንዳች እርዳታ እንድንሆን ተስፋ አደርጋለሁ።

አቶ አንካሳ፦ ሌላውም፦ በባልንጀርነትህ ደስ ይለኛል አለ፤ ደጉ አቶ አእምሮ ደካማ ሆይ፥ እንዲህ በደስታ ስለ ተገናኘን ከምንለያይ ይልቅ ከምርኵዞቼ አንዱን አውስሃለሁ።

አቶ አእምሮ ደካማ፦ እርሱም፦ የለም፤ ስለ በጎ ፈቃድህ ባመሰግንህም፥ ሳላነክስ ለማንከስ አልፈልግም አለ። ቢሆንም አጋጣሚ ሲኖር በውሻ ላይ ሊረዳኝ ይችላል ብዬ አስባለሁ።

አቶ አንካሳ፦ ደጉ አቶ አእምሮ ደካማ ሆይ፥ እኔ ራሴም ሆንሁ ምርኵዞቼ ደስ ልናሰኝህ ብንችል፥ ሁለታችንም በትእዛዝህ ሥር ነን።

እንዲህም ሄዱ። አቶ ታላቅ ልብና አቶ ሐቀኛ በፊት ሄዱ፤ ክርስቲያናና ልጆችዋ ቀጥለው ሄዱ፤ አቶ አእምሮ ደካማና ምርኵዞቹን የያዘው አቶ አንካሳም ከኋላ መጡ። አቶ ሐቀኛም እንዲህ አለ፦

አቶ ሐቀኛ፦ ጌታዬ ሆይ፥ እባክህ፥ አሁን በመንገድ ላይ ስለ ሆንን ከእኛ በፊት በመንገደኝነት ስለ ሄዱ ስለ አንዳንዶቹ አንዳንድ ጠቃሚ ነገሮችን ንገረን።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በደስታ። ክርስቲያን ቀድሞ በውርደት ሸለቆ ከአጶልዮን ጋር እንዴት እንደ ተገናኘ፥ ደግሞም በሞት ጥላ ሸለቆ ለማለፍ ምን ያህል ከባድ ድካም እንደ ደከመ ሰምታችሁ ይሆናል ብዬ አስባለሁ። ደግሞም ታማኝ በእመቤት ሴሰኛ፥ በፊተኛው አዳም፥ ቅሬታ በሚባል ሰውና በኀፍረት እንዴት እንደ ተፈተነ ሳትሰሙ አትቀሩም ብዬ አስባለሁ፤ እነርሱም ሰው በመንገድ ላይ ሊያገኛቸው ከሚችል ሁሉ እጅግ አታላዮች የሆኑ አራት ወንበዴዎች ናቸው።

አቶ ሐቀኛ፦ አዎን፥ ይህን ሁሉ ሰምቻለሁ፤ ነገር ግን በእርግጥ ደጉ ታማኝ ከሁሉ ይበልጥ የተፈተነው በኀፍረት ነበር፤ እርሱ የማይታክት ነበርና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አዎን፤ መንገደኛው በሚገባ እንደ ተናገረው፥ ከሰዎች ሁሉ ይልቅ የተሳሳተ ስም የያዘው እርሱ ነበርና።

አቶ ሐቀኛ፦ ነገር ግን፥ ጌታዬ ሆይ፥ እባክህ፥ ክርስቲያንና ታማኝ ለፍላፊን ያገኙት የት ነበር? እርሱም ደግሞ የታወቀ ሰው ነበር።

አቶ ታላቅ ልብ፦ በራሱ የሚተማመን ሞኝ ነበር፤ ቢሆንም ብዙዎች መንገዱን ይከተላሉ።

አቶ ሐቀኛ፦ ታማኝን ሊያታልለው ተቃርቦ ነበር።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አዎን፤ ክርስቲያን ግን ቶሎ ማንነቱን የሚያውቅበትን መንገድ አሳየው።

እንዲህም ወንጌላዊ ክርስቲያንንና ታማኝን አግኝቶ በከንቱነት ገበያ የሚደርስባቸውን ትንቢት ወደ ተናገረበት ስፍራ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ። መሪያቸውም እንዲህ አለ፦ ክርስቲያንና ታማኝ ወንጌላዊን ያገኙት በዚህ አካባቢ ነበር፤ እርሱም በከንቱነት ገበያ ስለሚገጥማቸው መከራ ትንቢት ነገራቸው።

አቶ ሐቀኛ፦ እንዲህ ትላለህን? ያን ጊዜ ያነበበላቸው ከባድ ምዕራፍ እንደ ነበረ ለመናገር እደፍራለሁ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንዲሁ ነበር፤ ነገር ግን ከዚያም ጋር አበረታታቸው። ነገር ግን ስለ እነርሱ ምን እንነጋገራለን? እንደ አንበሳ ያሉ ሁለት ሰዎች ነበሩ፤ ፊታቸውን እንደ ባልጩት አጽንተው ነበር። በዳኛው ፊት በቆሙ ጊዜ ምን ያህል እንዳልፈሩ አታስታውስምን?

አቶ ሐቀኛ፦ መልካም፤ ታማኝ በጀግንነት መከራን ተቀበለ።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እንዲሁ አደረገ፤ ከዚያም እንዲሁ ጀግንነት ያለባቸው ነገሮች ወጡ፤ ታሪኩ እንደሚተርከው ተስፈኛና አንዳንድ ሌሎች በሞቱ ተመልሰዋልና።

አቶ ሐቀኛ፦ መልካም፤ ነገር ግን እባክህ ቀጥል፤ ነገሮችን በሚገባ ታውቃለህና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ክርስቲያን የከንቱነትን ገበያ ካለፈ በኋላ ካገኛቸው ሁሉ በላይ ራስ ወዳድ የሚባለው ዋናው ብልጥ ነበር።

አቶ ሐቀኛ፦ ራስ ወዳድ! እርሱ ምን ዓይነት ሰው ነበር?

አቶ ታላቅ ልብ፦ እጅግ ብልጥ ሰው፥ ፍጹም ግብዝ ነበር፤ ዓለም በየትኛውም መንገድ ቢሄድ ሃይማኖተኛ ለመሆን የሚወድ፥ ነገር ግን በዚህ ምክንያት ከቶ እንዳይከስርና መከራ እንዳይቀበል እርግጠኛ የሚሆን እጅግ ተንኰለኛ ነበር። ለእያንዳንዱ አዲስ አጋጣሚ የሃይማኖት ስልት ነበረው፤ ሚስቱም በዚህ እንደ እርሱ የተካነች ነበረች። ከአንዱ አስተያየት ወደ ሌላው አስተያየት ይዞር ነበር፤ አዎን፥ ይህን በማድረጉም ይከራከር ነበር። ነገር ግን እኔ ልረዳ እንደ ቻልሁት ከራስ ወዳድነቱ ጋር ክፉ ፍጻሜ አገኘ፤ ከልጆቹም ማንም እግዚአብሔርን በእውነት በሚፈሩት ዘንድ አንዳች ክብር እንዳገኘ ከቶ አልሰማሁም።

በዚህ ጊዜም የከንቱነት ገበያ የሚቆምባት የከንቱነት ከተማ በምትታይበት ስፍራ ደርሰው ነበር። ስለዚህ ወደ ከተማይቱ እጅግ መቅረባቸውን ባዩ ጊዜ በከተማይቱ ውስጥ እንዴት እንደሚያልፉ እርስ በርሳቸው ተማከሩ፤ አንዳንዶቹ አንድ ነገር፥ ሌሎቹም ሌላ ነገር አሉ። በመጨረሻም አቶ ታላቅ ልብ እንዲህ አለ፦ እንደምትረዱት እኔ በዚህች ከተማ ውስጥ ብዙ ጊዜ የመንገደኞች መሪ ሆኛለሁ። እንግዲህ በትውልዱ የቆጵሮስ ሰው የሆነውን፥ የቀድሞ ደቀ መዝሙር የሆነውን አቶ ምናሶንን አውቀዋለሁ፥ የሐዋርያት ሥራ 21:16፥ በቤቱም ልናድር እንችላለን። መልካም መስሎ ከታያችሁ ወደዚያ ጎራ እንበል።

ይሁን አለ ሽማግሌው ሐቀኛ፤ ይሁን አለች ክርስቲያና፤ ይሁን አለ አቶ አእምሮ ደካማ፤ ሁሉም እንዲሁ አሉ። እንግዲህ ወደ ከተማይቱ ዳርቻ በደረሱ ጊዜ መሽቶ እንደ ነበረ ልታስቡ ይገባችኋል፤ ነገር ግን አቶ ታላቅ ልብ ወደ ሽማግሌው ቤት የሚወስደውን መንገድ ያውቅ ነበር። ስለዚህ ወደዚያ መጡ፤ እርሱም በደጅ ጠራ፤ በውስጥ የነበረው ሽማግሌም ድምፁን እንደ ሰማ ወዲያው አወቀው፤ ስለዚህ በሩን ከፈተ፥ ሁሉም ገቡ። ባለ ቤታቸው ምናሶንም፦ ዛሬ ምን ያህል ርቀት መጣችሁ? አለ። እነርሱም፦ ከወዳጃችን ከጋይዮስ ቤት አሉ። እርሱም፦ እላችኋለሁ፥ ረጅም መንገድ ሄዳችኋል፤ መድከማችሁ አይቀርም፤ ተቀመጡ አለ። ተቀመጡም።

አቶ ታላቅ ልብ፦ መሪያቸውም እንዲህ አለ፦ ኑ፥ ደጋግ ጌቶቼ ሆይ፥ እንዴት ናችሁ? ወደ ወዳጄ እንኳን በደኅና እንደ መጣችሁ ለመናገር እደፍራለሁ።

አቶ ምናሶን፦ አቶ ምናሶንም እንዲህ አለ፦ እኔም ደግሞ እንኳን በደኅና መጣችሁ እላችኋለሁ፤ የምትፈልጉትንም ሁሉ ተናገሩ ብቻ፥ እኛም ልናገኝላችሁ የምንችለውን እናደርጋለን።

አቶ ሐቀኛ፦ ከጥቂት ጊዜ በፊት ታላቅ ፍላጎታችን መጠለያና መልካም ባልንጀርነት ነበር፤ አሁንም ሁለቱንም እንዳገኘን ተስፋ አደርጋለሁ።

አቶ ምናሶን፦ መጠለያውን በተመለከተ ምን እንደ ሆነ ታያላችሁ፤ መልካም ባልንጀርነቱ ግን በፈተና ይታያል።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አቶ ታላቅ ልብም፦ መልካም፥ መንገደኞቹን ወደ ማደሪያቸው ታወጣቸዋለህን? አለ።

አቶ ምናሶን፦ አቶ ምናሶንም፦ አወጣቸዋለሁ አለ። እንዲሁም ወደየስፍራቸው ወሰዳቸው፤ ደግሞም የሚዕርፉበት ጊዜ እስኪደርስ ድረስ የሚቀመጡበትንና አብረው የሚመገቡበትን እጅግ ያማረ የምግብ አዳራሽ አሳያቸው።

እንግዲህ በየስፍራቸው በተቀመጡና ከጕዞአቸው በኋላ ጥቂት በተደሰቱ ጊዜ አቶ ሐቀኛ ባለ ቤቱን በከተማይቱ ውስጥ ብዙ መልካም ሰዎች ይኖሩ እንደ ሆነ ጠየቀው።

አቶ ምናሶን፦ ጥቂቶች አሉን፤ በሌላው ወገን ካሉት ጋር ሲወዳደሩ በእርግጥ ጥቂቶች ብቻ ናቸውና።

አቶ ሐቀኛ፦ ነገር ግን አንዳንዶቹን ለማየት ምን እናድርግ? በመንገደኝነት ለሚሄዱ ሰዎች መልካም ሰዎችን ማየት በባሕር ላይ ለሚጓዙ የጨረቃና የከዋክብት መታየት ማለት ነውና።

አቶ ምናሶን፦ አቶ ምናሶንም በእግሩ መሬቱን መታ፤ ልጁ ጸጋም ወደ ላይ መጣች። እርሱም እንዲህ አላት፦ ጸጋ ሆይ፥ ሂጂ፥ ለወዳጆቼ ለአቶ ልበ ስብር፥ ለአቶ ቅዱስ ሰው፥ ለአቶ ቅዱሳን ወዳድ፥ ለአቶ ለመዋሸት የማይደፍርና ለአቶ ንስሐ ገቢ ዛሬ ማታ ሊያዩአቸው የሚፈልጉ አንድ ወይም ሁለት ወዳጆች በቤቴ እንዳሉኝ ንገሪያቸው። ጸጋም ልትጠራቸው ሄደች፥ እነርሱም መጡ፤ ሰላምታም ከተለዋወጡ በኋላ በአንድነት በማዕዱ ተቀመጡ።

ባለ ቤታቸው አቶ ምናሶንም እንዲህ አለ፦ ጎረቤቶቼ ሆይ፥ እንደምታዩት ወደ ቤቴ የመጡ የእንግዶች ጓድ አለኝ፤ እነርሱ መንገደኞች ናቸው፤ ከሩቅ ይመጣሉ፥ ወደ ጽዮን ተራራም ይሄዳሉ። ነገር ግን፥ አለ፥ ይህች ማን ትመስላችኋለች? ብሎ ወደ ክርስቲያና በጣቱ አመለከተ። እርስዋ ከወንድሙ ከታማኝ ጋር በከተማችን እጅግ አሳፋሪ በሆነ ሁኔታ የተንገላታው የዝነኛው መንገደኛ የክርስቲያን ሚስት ክርስቲያና ናት። በዚህ ጊዜ ተደንቀው ቆሙ፤ እንዲህም አሉ፦ ጸጋ ልትጠራን በመጣች ጊዜ ክርስቲያናን እናያለን ብለን ፈጽሞ አላሰብንም ነበር፤ ስለዚህ ይህ እጅግ የሚያጽናና ድንገተኛ ነገር ነው። ከዚያም ደኅንነትዋን፥ እነዚህም ወጣቶች የባልዋ ልጆች እንደ ሆኑ ጠየቋት። እነርሱ እንደ ሆኑም በነገረቻቸው ጊዜ፦ የምትወጂውና የምታገለግዪው ንጉሥ እንደ ባልሽ ያድርጋችሁ፥ እርሱ ወዳለበትም በሰላም ያድርሳችሁ አሉ።

አቶ ሐቀኛ፦ አቶ ሐቀኛም (ሁሉም በተቀመጡ ጊዜ) አቶ ልበ ስብርንና ሌሎቹን ከተማቸው በአሁኑ ጊዜ በምን ሁኔታ ላይ እንዳለች ጠየቃቸው።

አቶ ልበ ስብር፦ በገበያው ወቅት በግርግር የተሞላን መሆናችንን እርግጠኞች ልትሆኑ ትችላላችሁ። በተጨናነቀ ሁኔታ ውስጥ ስንሆን ልባችንንና መንፈሳችንን በመልካም ሥርዓት መጠበቅ ከባድ ነው። እንደዚህ ባለ ስፍራ የሚኖር፥ እኛም ካሉን ዓይነት ሰዎች ጋር ጉዳይ ያለው ሰው በቀኑ በየሰዓቱ እንዲጠነቀቅ የሚያስታውሰው ማሳሰቢያ ያስፈልገዋል።

አቶ ሐቀኛ፦ ነገር ግን ጎረቤቶቻችሁ አሁን በጸጥታ በኩል እንዴት ናቸው?

አቶ ልበ ስብር፦ አሁን ከቀድሞው ይልቅ እጅግ የለዘቡ ናቸው። ክርስቲያንና ታማኝ በከተማችን እንዴት እንደ ተደረገባቸው ታውቃላችሁ፤ ነገር ግን በቅርቡ፥ እላለሁ፥ እጅግ ለዝበዋል። የታማኝ ደም እስከ አሁን ድረስ እንደ ሸክም በላያቸው ያለ ይመስለኛል፤ እርሱን ካቃጠሉት ወዲህ ሌላ ማንንም ለማቃጠል አፍረዋልና። በዚያ ዘመን በመንገድ ለመሄድ እንፈራ ነበር፤ አሁን ግን ራሳችንን ማሳየት እንችላለን። በዚያን ጊዜ የሃይማኖተኛ ስም የተጠላ ነበር፤ አሁን ግን ይልቁንም በአንዳንድ የከተማችን ክፍሎች (ከተማችን ትልቅ እንደ ሆነች ታውቃላችሁና) ሃይማኖት የተከበረ ሆኖ ይቈጠራል። ከዚያም አቶ ልበ ስብር እንዲህ አላቸው፦ እባካችሁ፥ በመንገደኝነታችሁ እንዴት ናችሁ? አገሩስ ለእናንተ ያለው አመለካከት እንዴት ነው?

አቶ ሐቀኛ፦ መንገድ ለሚጓዙ ሰዎች እንደሚደርስባቸው እንዲሁ ይደርስብናል፤ አንዳንድ ጊዜ መንገዳችን ንጹሕ ነው፥ አንዳንድ ጊዜ ጭቃ ነው፤ አንዳንድ ጊዜ ዳገት፥ አንዳንድ ጊዜ ቍልቍለት ነው፤ እርግጠኞች የምንሆንበት ጊዜ ጥቂት ነው። ነፋሱ ሁልጊዜ ከጀርባችን አይነፍስም፤ በመንገድም የምናገኘው ሁሉ ወዳጅ አይደለም። እስከ አሁን አንዳንድ የታወቁ እንቅፋቶች ገጥመውናል፤ ገና ወደ ፊት ያሉት ምን እንደ ሆኑ አናውቅም፤ ነገር ግን በአብዛኛው፥ ከጥንት ጀምሮ የተነገረው፥ መልካም ሰው መከራን ሊቀበል ይገባዋል የሚለው እውነት እንደ ሆነ እናገኛለን።

አቶ ልበ ስብር፦ ስለ እንቅፋቶች ትናገራላችሁ፤ ምን ዓይነት እንቅፋቶች ገጥመዋችኋል?

አቶ ሐቀኛ፦ የለም፤ መሪያችንን አቶ ታላቅ ልብን ጠይቁት፤ እርሱ ስለዚያ ከሁሉ የተሻለ ዘገባ ሊሰጥ ይችላልና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ እስከ አሁን ሦስት ወይም አራት ጊዜ ተከበናል። በመጀመሪያ ክርስቲያናና ልጆችዋ ሕይወታቸውን ይወስዳሉ ብለው በፈሩአቸው በሁለት ወሮበሎች ተከበቡ። በግዙፉ ደም አፍሳሽ፥ በግዙፉ ደብዳቢና በግዙፉ በጎ ገዳይ ተከበብን። በእርግጥ የመጨረሻውን በእርሱ ከመከበብ ይልቅ እኛ ከበብነው። ነገሩም እንዲህ ነበር፤ የእኔና የቤተ ክርስቲያን ሁሉ ባለ ቤት በሆነው በጋይዮስ ቤት ለጥቂት ጊዜ ከቆየን በኋላ፥ አንድ ቀን የጦር መሣሪያችንን ይዘን የመንገደኞች ጠላቶች ከሆኑት አንዱን እናገኝ እንደ ሆነ ለማየት ለመሄድ አሰብን፤ በዚያ አካባቢ አንድ የታወቀ ጠላት እንደ ነበረ ሰምተን ነበርና። ጋይዮስም በዚያ አካባቢ ይኖር ስለ ነበረ ከእኔ ይልቅ መሸሸጊያውን ያውቅ ነበር። ስለዚህ ፈለግን፥ ፈለግን፥ በመጨረሻም የዋሻውን አፍ አየን፤ ከዚያም ደስ አለን፥ መንፈሳችንንም አበረታን። ወደ ጕድጓዱም ቀረብን፤ እነሆም፥ በዚያ በደረስን ጊዜ ይህን ምስኪን ሰው፥ አቶ አእምሮ ደካማን፥ በጉልበት ብቻ ወደ መረቡ ጐትቶ ሊያጠፋው ተቃርቦ ነበር። እኛን ባየ ጊዜ ግን፥ እንደ መሰለን፥ ሌላ ምርኮ ያገኘ መስሎት ምስኪኑን ሰው በጕድጓዱ ትቶ ወጣ። እኛም በብርቱ ተጋጠምነው፥ እርሱም በኃይል ዙሪያውን ይመታ ነበር፤ በመጨረሻ ግን መሬት ላይ ተጣለ፥ ራሱም ተቈረጠ፥ ከዚያ በኋላ እንዲህ ያለውን ኃጢአት ለሚያደርጉ ማስፈራሪያ እንዲሆንም በመንገዱ ዳር ተሰቀለ። እውነቱን እንደ ነገርኋችሁ የሚያረጋግጥ፥ ከአንበሳ አፍ እንደ ተወሰደ በግ የነበረው ሰውዬው ራሱ እነሆ በዚህ አለ።

አቶ አእምሮ ደካማ፦ አቶ አእምሮ ደካማም እንዲህ አለ፦ ይህ እውነት እንደ ሆነ ለጕዳቴም ለመጽናናቴም አግኝቼዋለሁ፤ ለጕዳቴ፥ በየደቂቃው አጥንቶቼን እንደሚግጥ ሲያስፈራራኝ፤ ለመጽናናቴም፥ አቶ ታላቅ ልብንና ወዳጆቹን የጦር መሣሪያቸውን ይዘው እኔን ለማዳን እጅግ ሲቀርቡ ባየሁ ጊዜ።

አቶ ቅዱስ ሰው፦ አቶ ቅዱስ ሰውም እንዲህ አለ፦ በመንገደኝነት የሚሄዱ ሰዎች ሊኖራቸው የሚያስፈልጉ ሁለት ነገሮች አሉ፤ ድፍረትና ነውር የሌለበት ሕይወት። ድፍረት ከሌላቸው መንገዳቸውን ከቶ ሊቀጥሉ አይችሉም፤ ሕይወታቸው ልቅ ከሆነ ደግሞ የመንገደኛን ስም ራሱ ያገማሉ።

አቶ ቅዱሳን ወዳድ፦ አቶ ቅዱሳን ወዳድም እንዲህ አለ፦ ይህ ማስጠንቀቂያ በእናንተ መካከል እንደማያስፈልግ ተስፋ አደርጋለሁ፤ ነገር ግን በእውነት በምድር ላይ እንግዶችና መጻተኞች ከመሆን ይልቅ ለመንገደኝነት እንግዶች መሆናቸውን የሚገልጡ በመንገድ ላይ የሚሄዱ ብዙዎች አሉ።

አቶ ለመዋሸት የማይደፍር፦ አቶ ለመዋሸት የማይደፍርም እንዲህ አለ፦ እውነት ነው። የመንገደኛ ልብስም የመንገደኛ ድፍረትም የላቸውም፤ በቀና አይሄዱም፥ ነገር ግን በእግሮቻቸው ሁሉ ጠማማ ይሄዳሉ፤ አንዱ ጫማ ወደ ውስጥ፥ ሌላውም ወደ ውጭ ይሄዳል፤ ሱሪያቸውም ከኋላ ተቀድዶአል፤ እዚህ ቡትቶ፥ እዚያም ቀዳዳ አለ፤ ይህም ጌታቸውን ያዋርዳል።

አቶ ንስሐ ገቢ፦ አቶ ንስሐ ገቢም፦ ስለ እነዚህ ነገሮች ሊጨነቁ ይገባቸዋል አለ፤ መንገዱ ከእንደነዚህ ያሉ እድፍና ነውር እስኪጸዳ ድረስ መንገደኞቹ እንደሚመኙት ያን ጸጋ በራሳቸውና በመንገደኛው ጕዞአቸው ላይ ሊያገኙ አይችሉም። እንዲህም እራት በማዕዱ ላይ እስኪቀርብ ድረስ እየተነጋገሩና ጊዜውን እያሳለፉ ተቀመጡ፤ ወደ እርሱም ሄደው የደከመውን ሰውነታቸውን አደሱ፤ ከዚያም ሊያርፉ ሄዱ።

እንግዲህ በገበያው ውስጥ በአቶ ምናሶን ቤት ብዙ ጊዜ ቆዩ፤ እርሱም ከጊዜ በኋላ ልጁን ጸጋን ለክርስቲያን ልጅ ለሳሙኤል፥ ልጁንም ማርታን ለዮሴፍ ሚስት እንዲሆኑ ሰጣቸው።

እንደ ተናገርሁት በዚህ የቆዩበት ጊዜ ረጅም ነበር፤ ጊዜው አሁን እንደ ቀድሞው ዘመን አልነበረምና። ስለዚህ መንገደኞቹ ከከተማይቱ ብዙ መልካም ሰዎች ጋር ተዋወቁ፥ የቻሉትንም አገልግሎት አደረጉላቸው። ምሕረት እንደ ልማድዋ ለድሆች እጅግ ደከመች፤ ስለዚህ ሆዳቸውና ጀርባቸው ባረኳት፤ በዚያም ለሃይማኖትዋ ጌጥ ነበረች። ስለ ጸጋ፥ ስለ ፌቤንና ስለ ማርታም እውነቱን ለመናገር ሁሉም እጅግ መልካም ጠባይ የነበራቸው ነበሩ፤ በየስፍራቸውም ብዙ መልካም ሥራ አደረጉ። ሁሉም ደግሞ እጅግ ፍሬያማዎች ነበሩ፤ ስለዚህ ቀደም ብሎ እንደ ተነገረው የክርስቲያን ስም በዓለም ላይ የሚኖር ይመስል ነበር።

በዚህም ሳሉ ከዱር አንድ አውሬ ወጥቶ ከከተማይቱ ሰዎች ብዙዎችን ገደለ። ልጆቻቸውንም ይወስድ፥ ደቦሎቹን እንዲያጠቡ ያስተምራቸው ነበር። እንግዲህ በከተማይቱ ውስጥ ይህን አውሬ ፊት ለፊት ለመጋፈጥ እንኳ የደፈረ ማንም አልነበረም፤ ነገር ግን የመምጣቱን ድምፅ በሰሙ ጊዜ ሁሉም ይሸሹ ነበር።

አውሬው በምድር ላይ ካለ ከማናቸውም እንስሳ ጋር አይመሳሰልም ነበር። ሰውነቱ እንደ ዘንዶ ነበር፤ ሰባት ራሶችና ዐሥር ቀንዶችም ነበሩት። በልጆች ላይ ታላቅ ጥፋት አደረገ፤ ቢሆንም በአንዲት ሴት ይገዛ ነበር። ራእይ 17:3። ይህ አውሬ ለሰዎች ቅድመ ሁኔታዎችን አቀረበ፤ ከነፍሳቸውም ይልቅ ሕይወታቸውን የወደዱ ሰዎች እነዚያን ቅድመ ሁኔታዎች ተቀበሉ። እንዲሁም ተገዙለት።

እንግዲህ አቶ ታላቅ ልብ፥ በአቶ ምናሶን ቤት መንገደኞቹን ሊጎበኙ ከመጡት ጋር፥ ምናልባት የዚህችን ከተማ ሰዎች ከዚህ እጅግ ከሚውጥ እባብ መዳፍና አፍ ያድኗቸው እንደ ሆነ፥ ሄደው ይህን አውሬ ለመግጠም ቃል ኪዳን ገቡ።

ከዚያም አቶ ታላቅ ልብ፥ አቶ ልበ ስብር፥ አቶ ቅዱስ ሰው፥ አቶ ለመዋሸት የማይደፍርና አቶ ንስሐ ገቢ የጦር መሣሪያቸውን ይዘው ሊገጥሙት ወጡ። አውሬውም በመጀመሪያ እጅግ ተቈጥቶ ነበር፥ እነዚህንም ጠላቶች በታላቅ ንቀት ተመለከታቸው፤ እነርሱ ግን ብርቱ የጦር ሰዎች ስለ ነበሩ እጅግ ደበደቡት፥ ወደ ኋላም እንዲያፈገፍግ አደረጉት፤ ከዚያም እንደ ገና ወደ አቶ ምናሶን ቤት ተመለሱ።

አውሬው፥ ልታውቁ ይገባችኋል፥ የሚወጣባቸውና በከተማይቱ ሰዎች ልጆች ላይ ጥቃት የሚሰነዝርባቸው የተወሰኑ ወቅቶች ነበሩት። በእነዚህም ወቅቶች እነዚህ ጀግኖች ባለ ክብሮች ይጠብቁት፥ ያለ ማቋረጥም ያጠቁት ነበር፤ ስለዚህ ከጊዜ በኋላ የቈሰለ ብቻ ሳይሆን አንካሳም ሆነ። ደግሞም ቀድሞ እንዳደረገው በከተማይቱ ሰዎች ልጆች ላይ ያን ያህል ጥፋት አላደረገም፤ ይህም አውሬ ከቍስሉ የተነሣ እንደሚሞት አንዳንዶች በእርግጥ ያምናሉ።

ስለዚህ ይህ ነገር አቶ ታላቅ ልብንና ባልንጀሮቹን በዚህች ከተማ እጅግ ዝነኞች አደረጋቸው፤ ስለዚህም የእነርሱን ዓይነት የነገሮች ጣዕም የጐደላቸው ብዙ ሰዎች እንኳ የአክብሮት ግምትና ክብር ሰጡአቸው። እንግዲህ በዚህ ምክንያት ነበር እነዚህ መንገደኞች በዚህ ብዙ ጕዳት ያልደረሰባቸው። እውነት ነው፥ እንደ ፍልፈል ከዚያ በላይ ማየት የማይችሉ፥ እንደ እንስሳም ከዚያ በላይ ማስተዋል የማይችሉ አንዳንድ ወራዶች ነበሩ፤ እነርሱም ለእነዚህ ሰዎች አክብሮት አልነበራቸውም፥ ጀግንነታቸውንና ገድላቸውንም ከምንም አልቈጠሩትም።