አምስተኛው ደረጃ

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ ወደ ኮረብታው አፋፍ እስኪደርሱ ድረስ ወደ ፊት ሄዱ፤ በዚያም መንፈሳዊነት ድንገት ትዝ ብሏት እንዲህ ብላ ጮኸች፦ ወዮ፥ ለክርስቲያናና ለባልንጀሮቿ ልሰጥ ያሰብሁትን ረሳሁ፤ ተመልሼ አመጣዋለሁ። እርስዋም ሮጣ አመጣችው። እርስዋ ሄዳ ሳለች ክርስቲያና በቀኝ በኩል ጥቂት ራቅ ብሎ ካለ ዱር ውስጥ እጅግ ድንቅና ጣዕመ ዜማ ያለው ድምፅ የሰማች መሰላት፤ ቃላቱም እነዚህን የሚመስሉ ነበሩ፦

«በዘመኔ ሁሉ ቸርነትህ

በግልጥ ተገልጦልኛልና፥

በቤትህ ለዘላለም

ማደሪያዬ ይሆናል።»

አሁንም እያዳመጠች ሳለች ሌላው ሲመልስለት የሰማች መሰላት፤ እንዲህም አለ፦

«ስለ ምን? አምላካችን እግዚአብሔር ቸር ነውና፤

ምሕረቱም ለዘላለም የጸና ነው፤

እውነቱ በዘመናት ሁሉ ጸንቶ ቆሟል፥

ከትውልድ እስከ ትውልድም ይኖራል።»

ክርስቲያናም እነዚያን ድንቅ ዜማዎች የሚያሰማው ማን እንደ ሆነ ብልሃትን ጠየቀቻት። መኃልየ መኃልይ 2:11,12። እርስዋም እንዲህ ብላ መለሰች፦ እነርሱ የአገራችን ወፎች ናቸው፤ እነዚህን ዜማዎች የሚዘምሩት አልፎ አልፎ ብቻ ነው፤ በጸደይ ወራት ግን አበቦች ሲታዩ፣ ፀሐይም ሞቅ ብላ ስትበራ፣ ያን ጊዜ ቀኑን ሙሉ ልትሰሟቸው ትችላላችሁ። እኔ ብዙ ጊዜ እነርሱን ለመስማት እወጣለሁ አለች፤ ደግሞም ብዙ ጊዜ በቤታችን አላምደን እናኖራቸዋለን። ባዘንን ጊዜ ለእኛ እጅግ መልካም ባልንጀሮች ናቸው፤ ደግሞም ዱሮችንና ጥሻዎችን፣ ብቸኛ ስፍራዎችንም ሰው ሊኖርባቸው የሚመኛቸው ስፍራዎች ያደርጓቸዋል።

በዚህ ጊዜ መንፈሳዊነት ተመልሳ መጣች። ክርስቲያናንም እንዲህ አለቻት፦ እነሆ፥ በቤታችን ያየሻቸውን ነገሮች ሁሉ የሚያሳይ ንድፍ አምጥቼልሻለሁ፤ የመርሳት ዝንባሌ ባገኘሽ ጊዜ ትመለከቺው ዘንድ፣ ለመታነጽሽና ለመጽናናትሽም እነዚያን ነገሮች እንደ ገና ታስታውሺ ዘንድ።

ከዚያም ኮረብታውን ወደ ውርደት ሸለቆ መውረድ ጀመሩ። ኮረብታው ቍልቍለት ነበረ፤ መንገዱም የሚያዳልጥ ነበረ፤ እነርሱ ግን እጅግ ተጠንቅቀው ስለ ነበር በደኅና ወረዱ። ሸለቆው ውስጥ በደረሱ ጊዜ መንፈሳዊነት ክርስቲያናን እንዲህ አለቻት፦ ባልሽ ክርስቲያን ርኩሱን ጠላት አጶልዮንን የተገናኘበትና ያን አስፈሪ ጦርነት የተዋጉበት ስፍራ ይህ ነው፤ ስለዚያ መስማትሽ እንደማይቀር አውቃለሁ። ነገር ግን አይዞሽ፤ አቶ ታላቅ ልብ በዚህ መሪሽና አጃቢሽ ሆኖ እስካለ ድረስ የተሻለ እንደሚሆንላችሁ ተስፋ እናደርጋለን። እነዚህ ሁለቱም መንገደኞቹን ለመሪያቸው አደራ በሰጡ ጊዜ እርሱ ወደ ፊት ሄደ፤ እነርሱም ተከተሉት።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ያን ጊዜ አቶ ታላቅ ልብ እንዲህ አለ፦ ራሳችን በገዛ ራሳችን ላይ ካላመጣነው በቀር የሚጐዳን ነገር በዚህ የለምና ይህን ሸለቆ እንዲህ ልንፈራው አያስፈልገንም። እውነት ነው፤ ክርስቲያን በዚህ አጶልዮንን ተገናኘ፤ ከእርሱም ጋር ብርቱ ትግል ገጠመ፤ ነገር ግን ያ ፍልሚያ ኮረብታውን ሲወርድ እግሮቹ ያዳለጡበት ፍሬ ነበረ፤ በዚያ እግራቸው የሚያዳልጥ በዚህ ውጊያን ሊጠብቁ ይገባቸዋልና። ይህ ሸለቆ እንዲህ ያለ ክፉ ስም ያገኘውም ስለዚህ ነው። ተራው ሕዝብ በእገሌ ስፍራ በእገሌ ሰው ላይ አንድ አስፈሪ ነገር እንደ ደረሰበት ሲሰሙ ያ ስፍራ በርኩስ ጠላት ወይም በክፉ መንፈስ የተያዘ ነው ብለው ያስባሉና፤ ወዮ! እንዲህ ያለው ነገር በዚያ የሚደርስባቸው ግን በገዛ ሥራቸው ፍሬ ነው። ይህ የውርደት ሸለቆ በራሱ ቁራ ከሚበርበት ምድር ሁሉ እንደ ማናቸውም ፍሬያማ ስፍራ ነው፤ ብንገጥመውም ክርስቲያን በዚህ ስፍራ ለምን እንዲህ እንደ ተጨነቀ የሚያስረዳን አንዳች ነገር በዚህ አካባቢ በአንድ ቦታ እንደምናገኝ አምናለሁ።

ያን ጊዜ ያዕቆብ እናቱን እንዲህ አላት፦ እነሆ፥ በዚያ ማዶ አንድ ዓምድ ቆሟል፤ በላዩም አንዳች የተጻፈ ይመስላል፤ ምን እንደ ሆነ እንሂድና እንይ። ሄደውም በዚያ እንዲህ ተጽፎ አገኙ፦ «ክርስቲያን ወደዚህ ከመምጣቱ በፊት እግሩ ያዳለጠው፣ በዚህም ስፍራ የገጠሙት ውጊያዎች ከኋላው ለሚመጡት ማስጠንቀቂያ ይሁኑ።» መሪያቸውም እንዲህ አለ፦ እነሆ፥ ክርስቲያን በዚህ ስፍራ እንዲህ የተጨነቀበትን ምክንያት የሚጠቍም አንዳች ነገር በዚህ አካባቢ እንዳለ አልነገርኋችሁምን? ከዚያም ወደ ክርስቲያና ዘወር ብሎ እንዲህ አለ፦ ይህ ዕጣ ከደረሰባቸው ከሌሎች ሁሉ ይልቅ ይህ ለክርስቲያን የበለጠ ነቀፋ አይደለም። ይህን ኮረብታ ከመውረድ መውጣት ይቀላልና፤ ይህም በዚህ የዓለም ክፍል ስላሉ ጥቂት ኮረብታዎች ብቻ የሚነገር ነው። ነገር ግን ደጉን ሰው እንተወው፤ እርሱ አርፏል፤ ደግሞም በጠላቱ ላይ የከበረ ድል አግኝቷል። በላይ የሚኖረው እርሱ፣ በተፈተንን ጊዜ ከእርሱ የከፋ እንዳይደርስብን ይስጠን።

ነገር ግን ወደዚህ የውርደት ሸለቆ እንመለስ። በዚያ አካባቢ ሁሉ ካለው መሬት ይህ እጅግ የተሻለና ፍሬያማ ነው። ለም መሬት ነው፤ እንደምታዩትም ብዙው ሜዳ ነው፤ አንድ ሰው እኛ አሁን እንደ መጣን በበጋ ወራት ወደዚህ ቢመጣ፣ ስለዚህ ስፍራ አስቀድሞ ምንም የማያውቅ ቢሆን፣ ዓይኖቹ በሚያዩትም ደስ የሚለው ቢሆን፣ የሚያስደስተውን ነገር ሊያይ ይችላል። ይህ ሸለቆ ምን ያህል ለምለም እንደ ሆነ፣ በአበቦችም እንዴት እንዳጌጠ እዩ። መኃልየ መኃልይ 2:1። በዚህ የውርደት ሸለቆ መልካም ሀብት ያገኙ ብዙ ሠራተኞችን አውቃለሁ፤ እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፥ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣልና። ያዕቆብ 4:6፤ 1ኛ ጴጥሮስ 5:5። በእውነትም እጅግ ፍሬያማ አፈር ነው፤ በእፍኝ በእፍኝም ያፈራል። ደግሞም አንዳንዶች የሚወጡት ኮረብታ ወይም የሚሻገሩት ተራራ ከእንግዲህ እንዳያስቸግራቸው፣ ወደ አባታቸው ቤት የሚወስደው የቅርብ መንገድ በዚህ ቢሆን ብለው ተመኝተዋል፤ ነገር ግን መንገዱ መንገድ ነው፤ በዚያም አበቃ።

ሲሄዱና ሲነጋገሩም፣ የአባቱን በጎች የሚጠብቅ አንድ ብላቴና አዩ። ብላቴናው እጅግ የተናቀ ልብስ ለብሶ ነበር፤ ፊቱ ግን እጅግ ብሩህና ውብ ነበር፤ ብቻውንም ተቀምጦ ይዘምር ነበር። አቶ ታላቅ ልብም፦ እረኛው ብላቴና የሚለውን ስሙ አለ። እነርሱም አዳመጡ፤ እርሱም እንዲህ አለ፦

«የወደቀ ሰው መውደቅን አይፈራም፤

ዝቅ ያለም ትዕቢት የለበትም፤

ትሑት የሆነ ሁልጊዜ

እግዚአብሔር መሪው ይሆንለታል።

ባለኝ ነገር እረካለሁ፥

ጥቂትም ቢሆን ብዙ፤

ጌታ ሆይ፥ ዘወትር እርካታን እለምናለሁ፥

እንዲህ ያሉትን ታድናለህና።

በጉዞ ላይ ላሉት መንገደኞች

ሙላት ሸክም ነው፤

በዚህ ጥቂት፥ በወዲያኛውም ብፅዕና፥

ከዘመን እስከ ዘመን ይህ ይበልጣል።»

መሪውም እንዲህ አለ፦ ትሰሙታላችሁን? ይህ ብላቴና ሐርና ልስልስ ግምጃ ከለበሰው ሰው ይልቅ ይበልጥ ደስተኛ ኑሮ እንደሚኖር፣ የልብ ዕረፍት የሚባለውንም ቅጠል አብልጦ በብብቱ እንደሚይዝ ለመናገር እደፍራለሁ። ነገር ግን ንግግራችንን እንቀጥል።

በዚህ ሸለቆ ጌታችን ቀድሞ የገጠር ቤቱ ነበረው፤ በዚህ መሆንን እጅግ ይወድድ ነበር። አየሩ ደስ የሚያሰኝ ሆኖ ስላገኘው በእነዚህ ሜዳዎች መመላለስንም ይወድድ ነበር። ደግሞም በዚህ ሰው ከዚህ ሕይወት ጩኸትና ጥድፊያ ነጻ ይሆናል፤ ሁሉም ስፍራዎች በጩኸትና በሁከት የተሞሉ ናቸው፤ ያ ጭር ያለና ብቸኛ ስፍራ የውርደት ሸለቆ ብቻ ነው። በዚህ ሰው በሌሎች ስፍራዎች እንደሚደርስበት በማሰላሰሉ አይታገድም፥ አይከለከልምም። ይህ የመንገደኛን ኑሮ ከሚወድዱ በቀር ማንም የማይሄድበት ሸለቆ ነው። ክርስቲያን በዚህ አጶልዮንን የመገናኘትና ከእርሱ ጋር ብርቱ ግጥሚያ የመግጠም ክፉ ዕጣ ቢደርስበትም፣ በቀድሞ ዘመን ሰዎች በዚህ መላእክትን እንደ ተገናኙ፣ ሆሴዕ 12:4,5፣ በዚህ ዕንቁዎችን እንዳገኙ፣ ማቴዎስ 13:46፣ በዚህም ስፍራ የሕይወትን ቃል እንዳገኙ ልነግራችሁ ይገባኛል። ምሳሌ 8:36።

ጌታችን በቀድሞ ዘመን የገጠር ቤቱ በዚህ ነበረው፥ በዚህም መመላለስ ይወድድ ነበር አልሁን? ደግሞ ልጨምር፦ በዚህ ስፍራ፣ እነዚህን ምድሮች ለሚወድዱና ለሚመላለሱባቸው ሰዎች፣ በመንገድ ላይ ለመኖሪያቸውና በጉዟቸው እንዲቀጥሉ ይበልጥ ለማበረታታት፣ በተወሰኑ ጊዜያት በታማኝነት የሚከፈላቸውን ዓመታዊ ገቢ ትቶላቸዋል።

ሳሙኤል፦ ሲሄዱም ሳሙኤል አቶ ታላቅ ልብን እንዲህ አለው፦ ጌታዬ ሆይ፥ አባቴና አጶልዮን በዚህ ሸለቆ እንደ ተዋጉ ተረድቻለሁ፤ ውጊያው ግን የት አካባቢ ነበር? ይህ ሸለቆ ሰፊ እንደ ሆነ አያለሁና።

አቶ ታላቅ ልብ፦ አባትህ ከአጶልዮን ጋር የተዋጋው ከፊታችን በዚያ ማዶ ባለ ስፍራ፣ ከመርሳት መስክ ወዲያ ባለ ጠባብ መተላለፊያ ነው። በእውነትም ያ ስፍራ በዚህ አካባቢ ሁሉ ካሉት ስፍራዎች እጅግ አደገኛው ነው። መንገደኞች መቼም ቢሆን ብርቱ ጥቃት የሚገጥማቸው የተቀበሉትን ቸርነት፣ ለዚያም ምን ያህል የማይገባቸው እንደ ሆኑ በሚረሱበት ጊዜ ነውና። ሌሎችም ብርቱ ጭንቀት የደረሰባቸው በዚህ ስፍራ ነው። ነገር ግን ወደ ስፍራው በደረስን ጊዜ ስለ እርሱ አብልጬ እናገራለሁ፤ የውጊያው አንዳች ምልክት ወይም እንዲህ ያለ ውጊያ በዚያ እንደ ተደረገ የሚመሰክር አንዳች መታሰቢያ እስከ ዛሬ እንዳለ አምናለሁና።

ምሕረት፦ ያን ጊዜ ምሕረት እንዲህ አለች፦ በጉዟችን ሁሉ በሌላ በየትኛውም ስፍራ እንደ ነበርሁ በዚህ ሸለቆም ደኅና እንደ ሆንሁ ይሰማኛል፤ ስፍራው ከመንፈሴ ጋር የሚስማማ ይመስለኛል። የሰረገላዎች ኳኳታና የመንኰራኵሮች ጩኸት በሌለበት እንዲህ ባሉ ስፍራዎች መሆን እወድዳለሁ። በዚህ ሰው ብዙ ሳይታወክ ማን እንደ ሆነ፣ ከወዴት እንደ መጣ፣ ምን እንዳደረገ፣ ንጉሡም ለምን እንደ ጠራው ሊያስብ የሚችል ይመስለኛል። በዚህ ሰው ሊያስብ፣ ልቡ ሊሰበር፣ በመንፈሱም ሊቀልጥ ይችላል፤ ዓይኖቹ በሐሴቦን እንዳሉ የዓሣ ኩሬዎች እስኪሆኑ ድረስ። መኃልየ መኃልይ 7:4። በዚህ የልቅሶ ሸለቆ በቅን የሚያልፉ ምንጭ ያደርጉታል፤ እግዚአብሔር በዚህ ባሉት ላይ ከሰማይ የሚያወርደው ዝናብ ደግሞ ኩሬዎቹን ይሞላል። ንጉሡ ለወገኖቹ የወይን ቦታዎቻቸውን የሚሰጠው ደግሞ ከዚህ ሸለቆ ነው፤ በእርሱም የሚያልፉ ሰዎች፣ ክርስቲያን አጶልዮንን ቢገጥመውም እንደ ዘመረ፣ ይዘምራሉ። መዝሙር 84:5-7፤ ሆሴዕ 2:15።

አቶ ታላቅ ልብ፦ መሪያቸውም፦ እውነት ነው አለ፤ በዚህ ሸለቆ ብዙ ጊዜ አልፌአለሁ፤ በዚህ ከነበርሁበት ጊዜ ይልቅ የተሻለ ሆኜ አላውቅም። ብዙ መንገደኞችንም መርቻለሁ፤ እነርሱም ይህንኑ መስክረዋል። «ወደዚህ ሰው እመለከታለሁ» ይላል ንጉሡ፥ «ትሑት ወደ ሆነና መንፈሱ ወደ ተሰበረ፥ በቃሌም ወደሚንቀጠቀጥ።» ኢሳይያስ 66:2።

ከዚያም ቀደም ብሎ የተጠቀሰው ውጊያ ወደ ተደረገበት ስፍራ ደረሱ። መሪውም ክርስቲያናን፣ ልጆቿንና ምሕረትን እንዲህ አላቸው፦ ስፍራው ይህ ነው፤ ክርስቲያን በዚህ መሬት ላይ ቆሞ ነበር፤ አጶልዮንም ከዚያ ወደ ላይ በእርሱ ላይ መጣ፤ እዩ። እነሆም፥ አልነገርኋችሁምን? የባልሽ ደም ከፊሉ እስከ ዛሬ በእነዚህ ድንጋዮች ላይ አለ። ደግሞም እነሆ፥ የአጶልዮን የተሰበሩ ፍላጻዎች ስብርባሪዎች ከፊሉ በዚህ ስፍራ እዚህም እዚያም እስከ አሁን እንደሚታዩ እዩ። ደግሞም ሲዋጉ እያንዳንዳቸው በስፍራቸው ጸንተው ለመቆም መሬቱን በእግሮቻቸው እንዴት እንደ ረገጡ፣ በሳቱ ምቶቻቸውም ድንጋዮቹን ራሳቸውን እንዴት እንደ ሰነጠቁ እዩ። በእውነት ክርስቲያን በዚህ እንደ ወንድ ተዋጋ፤ ሄርኩሌስ ራሱ በዚያ ቢኖር ኖሮ ሊሆን የሚችለውን ያህል ብርቱ ሆኖ ራሱን አሳየ። አጶልዮን በተሸነፈ ጊዜ ወደሚቀጥለው ሸለቆ፣ የሞት ጥላ ሸለቆ ወደሚባለው አፈገፈገ፤ ወደዚያም ብዙም ሳንቆይ እንደርሳለን። እነሆ፥ ደግሞ በዚያ ማዶ ይህ ውጊያና የክርስቲያን ድል ለዘመናት ሁሉ ለክብሩ የተቀረጸበት መታሰቢያ ቆሟል። በፊታቸውም ልክ በመንገዱ ዳር ስለ ቆመ ወደ እርሱ ቀረቡ፤ ጽሑፉንም አነበቡ፤ ቃል በቃልም እንዲህ ይል ነበር፦

«በዚህ አጠገብ ውጊያ ተደረገ፥

እጅግ እንግዳ፥ ግን እጅግ እውነት፤

ክርስቲያንና አጶልዮን ተዋጉ፥

አንዱ ሌላውን ሊያሸንፍ።

ሰውየው እንደ ወንድ በጀግንነት ቆመ፥

ጠላቱንም አስሸሸው፤

ለዚህም እኔ መታሰቢያ ቆሜአለሁ፥

ይህንኑ ልመሰክር።»

በዚህ ስፍራ ባለፉ ጊዜ ወደ ሞት ጥላ ዳርቻ ደረሱ። ይህ ሸለቆ ከሌላው የረዘመ ነበር፤ ብዙዎች ሊመሰክሩ እንደሚችሉ ደግሞ በክፉ ነገሮች እጅግ በሚያስገርም ሁኔታ የተያዘ ስፍራ ነበረ፤ እነዚህ ሴቶችና ልጆች ግን የቀን ብርሃን ስለ ነበራቸው፣ አቶ ታላቅ ልብም መሪያቸው ስለ ነበረ በተሻለ ሁኔታ አለፉበት።

ወደዚህ ሸለቆ ሲገቡ የሚሞቱ ሰዎች የሚያሰሙት የሚመስል ጩኸት፣ እጅግ ታላቅ የጣር ድምፅ የሰሙ መሰላቸው። ደግሞም በጽኑ ሥቃይ ውስጥ ያሉ ሰዎች የሚናገሩት የሚመስል የልቅሶ ቃል የሰሙ መሰላቸው። እነዚህ ነገሮች ብላቴኖቹን አንቀጠቀጧቸው፤ ሴቶቹም ፊታቸው ገረጣ፥ ደበዘዘም፤ መሪያቸው ግን እንዲጽናኑ አዘዛቸው።

ጥቂትም ወደ ፊት ሄዱ፤ በዚያም አንዳች ባዶ ስፍራ እንዳለ ያህል መሬቱ ከበታቻቸው መናወጥ የጀመረ መሰላቸው፤ ደግሞም እንደ እባቦች ያለ የፉጨት ድምፅ ሰሙ፤ ነገር ግን እስከ አሁን ምንም አልታየም። ያን ጊዜ ብላቴኖቹ፦ የዚህን አሳዛኝ ስፍራ መጨረሻ ገና አልደረስንምን? አሉ። መሪው ግን ደግሞ እንዲጸኑና እግሮቻቸውን በሚገባ እንዲጠብቁ አዘዛቸው፤ ምናልባት በአንዳች ወጥመድ እንዳትያዙ አለ።

ከዚያም ያዕቆብ መታመም ጀመረ፤ ምክንያቱ ግን ፍርሃት ይመስለኛል፤ ስለዚህ እናቱ በተርጓሚው ቤት ከተሰጣት በብልቃጥ ካለው መጠጥ ጥቂት ሰጠችው፤ አቶ ባለሙያ ካዘጋጃቸው ኪኒኖችም ሦስቱን ሰጠችው፤ ብላቴናውም መንቃት ጀመረ። እንዲህም እስከ ሸለቆው መካከል አካባቢ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ፤ ያን ጊዜ ክርስቲያና እንዲህ አለች፦ በዚያ ማዶ በፊታችን በመንገዱ ላይ አንዳች ነገር የማይ ይመስለኛል፤ ቅርጹ እኔ አይቼው የማላውቀው ዓይነት ነው። ያን ጊዜ ዮሴፍ፦ እናቴ ሆይ፥ ምንድር ነው? አለ። እርስዋም፦ የሚያስጠላ ነገር ነው ልጄ፤ የሚያስጠላ ነገር ነው አለች። እርሱም፦ እናቴ ሆይ፥ ግን ምን ይመስላል? አለ። እርስዋም፦ ምን እንደሚመስል ልነግርህ አልችልም አለች፤ አሁንም ጥቂት ብቻ ርቆ ነው። ከዚያም፦ ቀርቧል አለች።

አቶ ታላቅ ልብም፦ እንግዲህ ከሁሉ ይበልጥ የሚፈሩት ወደ እኔ ተጠግተው ይቁሙ አለ። ርኩሱ ጠላትም መጣ፤ መሪውም ተቀበለው፤ ወደ እርሱ በደረሰ ጊዜ ግን ከሁሉም ዓይን ጠፋ። ያን ጊዜ ከጥቂት ጊዜ በፊት የተነገረውን አስታወሱ፦ «ዲያብሎስን ግን ተቃወሙ ከእናንተም ይሸሻል።» ያዕቆብ 4:7።

ስለዚህ ጥቂት እንደ ተበረታቱ ወደ ፊት ሄዱ። ነገር ግን ብዙ ሳይሄዱ ምሕረት ወደ ኋላዋ ስትመለከት አንበሳ የሚመስል አንዳች ነገር ያየች መሰላት፤ በታላቅ የኮቴ ፍጥነትም ከኋላ ይመጣ ነበር፤ የሚያስተጋባ ባዶ የጩኸት ድምፅም ነበረው፤ በሚያገሣውም በእያንዳንዱ ጩኸት ሸለቆውን ያስተጋባው፣ ከመሪያቸው ልብ በቀር የሁሉንም ልብ ያሳምም ነበር። ቀረበም፤ አቶ ታላቅ ልብም ወደ ኋላ ሄደ፤ መንገደኞቹንም ሁሉ በፊቱ አደረጋቸው። አንበሳውም በፍጥነት መጣ፤ አቶ ታላቅ ልብም ሊገጥመው ተዘጋጀ። 1ኛ ጴጥሮስ 5:8,9። ነገር ግን ተቃውሞ ሊደረግበት እንደ ተቈረጠ ባየ ጊዜ እርሱ ደግሞ ወደ ኋላ አፈገፈገ፤ ከዚያም ወዲያ አልመጣም።

ከዚያም እንደ ገና ሄዱ፤ መሪያቸውም በፊታቸው ሄደ፤ የመንገዱን ስፋት ሁሉ የሚሸፍን ጕድጓድ ወደ ተቈፈረበት ስፍራ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ፤ ያንንም ለመሻገር ሳይዘጋጁ ታላቅ ጭጋግና ጨለማ ወደቀባቸው፤ ማየትም አልቻሉም። ያን ጊዜ መንገደኞቹ፦ ወዮ! አሁን ምን እናድርግ? አሉ። መሪያቸው ግን እንዲህ ብሎ መለሰ፦ አትፍሩ፤ ቁሙ፤ ለዚህም ደግሞ እንዴት ያለ ፍጻሜ እንደሚደረግ እዩ፤ መንገዳቸው ስለ ተበላሸም በዚያ ቆዩ። ያን ጊዜ ደግሞ የጠላቶቹን ድምፅና ግርግር ይበልጥ በግልጥ የሰሙ መሰላቸው፤ የጕድጓዱም እሳትና ጢስ ለማየት እጅግ ቀላል ሆነ። ያን ጊዜ ክርስቲያና ምሕረትን እንዲህ አለቻት፦ ምስኪኑ ባሌ ያለፈበትን አሁን አያለሁ። ስለዚህ ስፍራ ብዙ ሰምቻለሁ፤ ነገር ግን ከአሁን በፊት ወደዚህ መጥቼ አላውቅም። ምስኪን ሰው! በሌሊት ብቻውን በዚህ ሄደ፤ በመንገዱ ሁሉ ማለት ይቻላል ሌሊት ነበረበት፤ ደግሞም እነዚህ ርኩሳን ጠላቶች ሊበጣጥሱት የሚፈልጉ ይመስል በዙሪያው ይራወጡ ነበር። ብዙዎች ስለዚህ ተናግረዋል፤ ነገር ግን ራሳቸው ወደዚህ እስኪገቡ ድረስ የሞት ጥላ ሸለቆ ምን ማለት እንደ ሆነ ማንም ሊናገር አይችልም። ልብ የራሱን ምሬት ያውቃል፤ በደስታውም ባዕድ አይገባበትም። ምሳሌ 14:10። በዚህ መሆን አስፈሪ ነገር ነው።

አቶ ታላቅ ልብ፦ ይህ በታላላቅ ውኆች ላይ ሥራ እንደ መሥራት ወይም ወደ ጥልቁ እንደ መውረድ ነው። ይህ በባሕር ልብ ውስጥ እንደ መሆን፣ ወደ ተራሮችም መሠረት እንደ መውረድ ነው። አሁን ምድር ከመወርወሪያዎቿ ጋር ለዘላለም የከበበችን ትመስላለች። ነገር ግን በጨለማ የሚሄዱ ብርሃንም የሌላቸው በእግዚአብሔር ስም ይታመኑ፥ በአምላካቸውም ይደገፉ። ኢሳይያስ 50:10። እኔ ግን አስቀድሜ እንደ ነገርኋችሁ ብዙ ጊዜ በዚህ ሸለቆ አልፌአለሁ፤ ከአሁኑም ይልቅ እጅግ ብርቱ ጭንቀት ደርሶብኛል፤ ቢሆንም፥ እንደምታዩት በሕይወት አለሁ። የገዛ ራሴ አዳኝ አይደለሁምና መመካት አልፈልግም፤ ነገር ግን መልካም መዳን እንደምናገኝ እታመናለሁ። ኑ፥ ጨለማችንን ሊያበራ ለሚችል፣ እነዚህን ብቻ ሳይሆን በሲኦል ያሉትን ሰይጣናት ሁሉ ሊገሥጽ ለሚችል ለእርሱ ብርሃንን እንለምን።

እነርሱም ጮኹ፥ ጸለዩም፤ እግዚአብሔርም ብርሃንንና መዳንን ላከ፤ አሁን በመንገዳቸው ምንም እንቅፋት አልነበረምና፤ አይደለም፥ ቅድም በጕድጓዱ ተከልክለው በነበሩበት በዚያ እንኳ። ነገር ግን ገና ከሸለቆው አልወጡም ነበር። ስለዚህ ወደ ፊት ሄዱ፤ ታላቅ ግማትና የሚያስጸይፍ ሽታም ገጠማቸው፤ እጅግም አስጨነቃቸው። ያን ጊዜ ምሕረት ክርስቲያናን እንዲህ አለቻት፦ በዚህ መሆን በበሩ ወይም በተርጓሚው ቤት ወይም ባለፈው ባደርንበት ቤት እንደ መሆን ደስ የሚያሰኝ አይደለም።

ከብላቴኖቹም አንዱ እንዲህ አለ፦ ኧረ፥ በዚህ ዘወትር መኖር እንደሚከፋ ያህል በዚህ ማለፍ አይከፋም፤ እኔም እስከማውቀው ድረስ፣ ወደ ተዘጋጀልን ቤት በዚህ መንገድ መሄድ ያለብን አንዱ ምክንያት ቤታችን ይበልጥ እንዲጣፍጠን ነው።

መሪውም፦ ሳሙኤል ሆይ፥ መልካም ተናገርህ፤ አሁን እንደ ወንድ ተናገርህ አለ። ብላቴናውም፦ ከዚህ ዳግመኛ ብወጣ፣ ብርሃንንና መልካም መንገድን በሕይወቴ ሁሉ ካከበርሁት ይልቅ አብልጬ የማከብረው ይመስለኛል አለ። ያን ጊዜ መሪው፦ ብዙም ሳንቆይ እንወጣለን አለ።

ስለዚህ ወደ ፊት ሄዱ፤ ዮሴፍም፦ የዚህን ሸለቆ መጨረሻ እስከ አሁን ማየት አንችልምን? አለ። መሪውም፦ እግሮቻችሁን ጠብቁ፤ ወዲያው በወጥመዶች መካከል እንሆናለንና አለ፤ እነርሱም እግሮቻቸውን እየጠበቁ ሄዱ፤ ነገር ግን በወጥመዶቹ እጅግ ተቸገሩ። በወጥመዶቹ መካከል በደረሱም ጊዜ በግራ በኩል ሥጋው ሁሉ ተቀዳዶና ተበጣጥሶ ወደ ቦይ የተጣለ አንድ ሰው አዩ። ያን ጊዜ መሪው እንዲህ አለ፦ ያ በዚህ መንገድ ይሄድ የነበረ ግድየለሽ የተባለ ሰው ነው፤ በዚያ ተጋድሞ ብዙ ጊዜ ቆይቷል። በተያዘና በተገደለ ጊዜ ተጠንቃቂ የተባለ አንድ ሰው አብሮት ነበረ፤ እርሱ ግን ከእጃቸው አመለጠ። በዚህ አካባቢ ምን ያህል ሰዎች እንደሚገደሉ ልታስቡ አትችሉም፤ ቢሆንም ሰዎች በቀላሉ ወደ ጉዞ ለመነሣትና ያለ መሪ ለመምጣት እስከዚህ ድረስ በሞኝነት ደፋሮች ናቸው። ምስኪን ክርስቲያን! በዚህ ማምለጡ ድንቅ ነበረ፤ ነገር ግን በአምላኩ የተወደደ ነበረ፤ ደግሞም የራሱ የሆነ መልካም ልብ ነበረው፤ አለዚያ ፈጽሞ ሊያደርገው ባልቻለ ነበር።

ከዚያም ወደዚህ መንገድ መጨረሻ ቀረቡ፤ ክርስቲያን ሲያልፍ ዋሻውን ባየበት በዚያው ስፍራ፣ ከዚያ ደብዳቢ የተባለ ግዙፍ ወጣ። ይህ ደብዳቢ ወጣቶቹን መንገደኞች በሽንገላ ክርክር ያበላሻቸው ነበር፤ ታላቅ ልብንም በስሙ ጠርቶ እንዲህ አለው፦ እነዚህን ነገሮች እንዳታደርግ ስንት ጊዜ ተከልክለሃል? ያን ጊዜ አቶ ታላቅ ልብ፦ ምን ነገሮች? አለ። ግዙፉም፦ ምን ነገሮች! አለ፤ ምን ነገሮች እንደ ሆኑ ታውቃለህ፤ ነገር ግን ሥራህን አስቆማለሁ።

አቶ ታላቅ ልብ ግን እንዲህ አለ፦ እባክህ፥ ከመጋጠማችን በፊት ስለ ምን መዋጋት እንዳለብን እንረዳ። በዚህ ጊዜ ሴቶቹና ልጆቹ እየተንቀጠቀጡ ቆሙ፤ የሚያደርጉትንም አላወቁም። ግዙፉም፦ አገሩን ትዘርፋለህ፤ ከስርቆትም ሁሉ በከፋው ስርቆት ትዘርፈዋለህ አለ። አቶ ታላቅ ልብም፦ እነዚህ ጠቅላላ ነገሮች ብቻ ናቸው፤ አንተ ሰው፥ ወደ ዝርዝሩ ና አለ።

ያን ጊዜ ግዙፉ እንዲህ አለ፦ የሰው ሰራቂን ሙያ ትሠራለህ፤ ሴቶችንና ልጆችን ትሰበስባለህ፤ የጌታዬንም መንግሥት ለማዳከም ወደ እንግዳ አገር ትወስዳቸዋለህ። ታላቅ ልብ ግን አሁን እንዲህ ብሎ መለሰ፦ እኔ የሰማይ አምላክ ባሪያ ነኝ፤ ሥራዬ ኃጢአተኞችን ወደ ንስሐ እንዲመለሱ ማሳመን ነው። ወንዶችን፣ ሴቶችንና ልጆችን ከጨለማ ወደ ብርሃን፣ ከሰይጣንም ሥልጣን ወደ እግዚአብሔር ለመመለስ የተቻለኝን ሁሉ እንዳደርግ ታዝዣለሁ፤ የክርክርህ ምክንያት በእውነት ይህ ከሆነ፣ በፈለግህ ጊዜ እንጋጠም።

ከዚያም ግዙፉ ቀረበ፤ አቶ ታላቅ ልብም ሊገጥመው ሄደ፤ ሲሄድም ሰይፉን መዘዘ፤ ግዙፉ ግን ዱላ ነበረው። ስለዚህ ያለ ብዙ ነገር ተጋጠሙ፤ በመጀመሪያውም ምት ግዙፉ አቶ ታላቅ ልብን በአንድ ጕልበቱ ጣለው። በዚህ ጊዜ ሴቶቹና ልጆቹ ጮኹ። አቶ ታላቅ ልብም ራሱን አቅንቶ በሙሉ ብርታት በዙሪያው መታ፤ ግዙፉንም ክንዱን አቈሰለው። እንዲህም የግዙፉ እስትንፋስ ከሚፈላ ድስት እንደሚወጣ እንፋሎት ከአፍንጫው እስኪወጣ ድረስ በዚያ ግለት ለአንድ ሰዓት ያህል ተዋጋ።

ከዚያም ለማረፍ ተቀመጡ፤ አቶ ታላቅ ልብ ግን ወደ ጸሎት ዞረ። ሴቶቹና ልጆቹም ውጊያው በቆየበት ጊዜ ሁሉ ከማቃሰትና ከማልቀስ በቀር ምንም አላደረጉም።

ካረፉና ትንፋሽ ከወሰዱ በኋላ ሁለቱም እንደ ገና ተጋጠሙ፤ አቶ ታላቅ ልብም በአንድ ምት ግዙፉን ወደ መሬት ጣለው። ግዙፉም፦ ተው፥ ቆይ፥ ልነሣ አለ፤ አቶ ታላቅ ልብም በቅንነት እንዲነሣ ተወው። እንደ ገናም ተጋጠሙ፤ ግዙፉም በዱላው የአቶ ታላቅ ልብን ራስ ቅል ሊሰብር ጥቂት ብቻ ቀረው።

አቶ ታላቅ ልብም ያን አይቶ በመንፈሱ ሙሉ ግለት ወደ እርሱ ሮጠ፤ ከአምስተኛው የጎድን አጥንቱም በታች ወጋው። በዚህ ጊዜ ግዙፉ መዛል ጀመረ፤ ዱላውንም ከዚያ በኋላ ከፍ አድርጎ መያዝ አልቻለም። ያን ጊዜ አቶ ታላቅ ልብ ምቱን ደገመ፤ የግዙፉንም ራስ ከትከሻዎቹ ቈረጠ። ያን ጊዜ ሴቶቹና ልጆቹ ደስ አላቸው፤ አቶ ታላቅ ልብም ስላደረገው መዳን እግዚአብሔርን አመሰገነ።

ይህ ከተደረገ በኋላ በመካከላቸው ዓምድ አቆሙ፤ የግዙፉንም ራስ በላዩ አሰሩ፤ መንገደኞችም ያነቡት ዘንድ ከበታቹ በፊደላት እንዲህ ብለው ጻፉ፦

«ይህን ራስ የተሸከመው

መንገደኞችን የሚበድል ነበረ፤

መንገዳቸውን ዘጋ፥ ማንንም አልራራም፥

ሁሉንም አጐሳቈላቸው፤

እኔ ታላቅ ልብ እስክነሣ ድረስ፥

የመንገደኞች መሪ ልሆን፤

ጠላታቸው የነበረውን

እስክቃወመው ድረስ።»