ሰባተኛው ደረጃ

እንግዲህ መንገደኞቹ መንገዳቸውን የሚቀጥሉበት ጊዜ ደረሰ፤ ስለዚህ ለጕዞአቸው ተዘጋጁ። ወዳጆቻቸውን አስጠሩ፤ ከእነርሱም ጋር ተመካከሩ፤ እርስ በርሳቸውም ለልዑላቸው ጥበቃ አደራ የሚሰጣጡበትን ጊዜ ለዚያ ለዩ። ደግሞም ከነበራቸው ነገር ለደካሞችና ለብርቱዎች፥ ለሴቶችና ለወንዶች የሚስማማውን ያመጡላቸው ነበሩ፤ እንዲሁም የሚያስፈልጋቸውን ነገር ጫኑላቸው። የሐዋርያት ሥራ 28:10። ከዚያም መንገዳቸውን ጀመሩ፤ ወዳጆቻቸውም የሚመች እስከ ሆነ ድረስ ሸኙአቸው፤ እንደ ገናም እርስ በርሳቸው ለንጉሣቸው ጥበቃ አደራ ተሰጣጥተው ተለያዩ።

ስለዚህ የመንገደኞቹ ማኅበር የሆኑት ጕዞአቸውን ቀጠሉ፤ አቶ ታላቅ ልብም በፊታቸው ሄደ። ሴቶቹና ልጆቹም ደካሞች ስለ ነበሩ በሚችሉት መጠን ለመሄድ ተገደዱ፤ በዚህም አቶ አንካሳና አቶ አእምሮ ደካማ ከሁኔታቸው ጋር የሚራሩላቸው ብዙ ባልንጀሮች አገኙ።

ከከተማው ሰዎች በተለዩና ወዳጆቻቸው በተሰናበቱአቸው ጊዜ፥ ታማኝ ወደ ተገደለበት ስፍራ ፈጥነው ደረሱ። ስለዚህ ቆሙ፥ መስቀሉን እንዲህ በመልካም ይሸከም ዘንድ ያበረታውንም አመሰገኑ፤ ይልቁንም እንደ እርሱ ባለ በወንድነት በተቀበለ መከራ ጥቅም እንዳገኙ አሁን ስላወቁ ነው።

ከዚህም በኋላ ስለ ክርስቲያንና ስለ ታማኝ፥ ታማኝም ከሞተ በኋላ ተስፈኛ ከክርስቲያን ጋር እንዴት እንደ ተባበረ እየተነጋገሩ ብዙ መንገድ ወደ ፊት ሄዱ።

አሁንም ዴማስን ከጕዞው ያስቀረው፥ አንዳንዶችም እንደሚያስቡት ራስ ወዳድ ወድቆ የጠፋበት የብር ማዕድን ወዳለበት ወደ ትርፍ ኮረብታ ደረሱ፤ ስለዚህ ያን አሰቡ። ነገር ግን ከትርፍ ኮረብታ ፊት ለፊት ወደ ቆመው ወደ ጥንቱ ሐውልት፥ ይኸውም ሰዶምንና የሚገማውን ባሕርዋን በሚያይ ስፍራ ወደ ቆመው ወደ ጨው ሐውልት በደረሱ ጊዜ፥ ክርስቲያን ቀድሞ እንዳደነቀ፥ እንደ እነርሱ ያለ እውቀትና የበሰለ አእምሮ የነበራቸው ሰዎች በዚህ ፈቀቅ ለማለት እንዲህ መታወራቸውን አደነቁ። ብቻ ደግሞ የሰው ተፈጥሮ በሌሎች ላይ በደረሰው ጉዳት እንደማይነካ፥ ይልቁንም የሚመለከቱት ነገር በሞኝ ዓይን ላይ የሚስብ ኃይል ካለው እንደማይነካ እንደ ገና አሰቡ።

አሁንም አየሁ፤ በደስ የሚያሰኙ ተራሮች በዚህ ወገን ወዳለው ወንዝ እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ፤ ይኸውም በሁለቱም ወገን መልካም ዛፎች ወደሚበቅሉበት፥ ቅጠሎቻቸውም ቢበሉ ከመጠን በላይ መብላትን ወደሚከላከሉበት፥ መስኮቹም ዓመቱን ሙሉ ወደሚለመልሙበት፥ ተዘልለውም ሊተኙ ወደሚችሉበት ወንዝ ነው። መዝሙር 23:2።

በዚህም በወንዙ ዳር በመስኮቹ ውስጥ የበጎች ጕረኖችና በረቶች ነበሩ፤ በጕዞ የሚሄዱ የእነዚያ ሴቶች ሕፃናት የሆኑትን ጠቦቶች ለመመገብና ለማሳደግ የተሠራ ቤትም ነበረ። ደግሞም በዚያ እነርሱን በአደራ የተቀበለ፥ ሊራራም የሚችል፥ እነዚህንም ጠቦቶች በክንዱ ሰብስቦ በብብቱ ሊሸከም፥ የሚያጠቡትንም በቀስታ ሊመራ የሚችል አንድ ሰው ነበረ። ዕብራውያን 5:2፤ ኢሳይያስ 40:11። ክርስቲያናም አራቱን ሴቶች ልጆችዋን በእነዚህ ውኆች አጠገብ ሕፃናቶቻቸው መኖሪያና መጠጊያ፥ ርዳታና ምግብ እንዲያገኙ፥ ወደ ፊትም ከእነርሱ አንዳቸውም እንዳይጐድሉ፥ ለዚህ ሰው እንክብካቤ አደራ እንዲሰጡአቸው መከረቻቸው። ይህ ሰው ከእነርሱ አንዱ ቢባዝን ወይም ቢጠፋ ይመልሰዋል፤ የተሰበረውንም ይጠግናል፥ የታመሙትንም ያበረታል። ኤርምያስ 23:4፤ ሕዝቅኤል 34:11-16። በዚህ ምግብ፥ መጠጥና ልብስ ከቶ አያጡም፤ በዚህ ከሌቦችና ከዘራፊዎች ይጠበቃሉ፤ ይህ ሰው በአደራ ከተሰጡት አንዱ ከሚጠፋ ይልቅ ይሞታልና። ደግሞም በዚህ መልካም አስተዳደግና ምክር በእርግጥ ያገኛሉ፥ በቀና መንገድም እንዲሄዱ ይማራሉ፤ ይህም እንደምታውቁት ቀላል የማይባል ውለታ ነው። ደግሞም በዚህ እንደምታዩት ጣፋጭ ውኆች፥ ደስ የሚያሰኙ መስኮች፥ ያማሩ አበቦች፥ ልዩ ልዩ ዛፎች፥ ጤናማ ፍሬ የሚያፈሩም አሉ፤ ይህ ፍሬ ማቴዎስ ከበላው፥ ከብዔል ዜቡል አትክልት ከቅጥሩ በላይ ከወደቀው ፍሬ ጋር የሚመሳሰል አይደለም፤ ነገር ግን ጤና በሌለበት ጤናን የሚሰጥ፥ ባለበትም የሚያጸናውና የሚያበዛው ፍሬ ነው። ስለዚህ ሕፃናቶቻቸውን ለእርሱ አደራ ሊሰጡ ፈቀዱ፤ ይህን እንዲያደርጉም ያበረታታቸው ደግሞ ይህ ሁሉ በንጉሡ ወጪ የሚሆን መሆኑ ነበር፤ ስለዚህ ለሕፃናትና ለድሀ አደጎች እንደ መጠጊያ ቤት ነበረ።

ከዚያም ጕዞአቸውን ቀጠሉ። ክርስቲያንና ባልንጀራው ተስፈኛ በግዙፉ ተስፋ ቆራጭ ተይዘው ወደ ጥርጣሬ ምሽግ በተጣሉ ጊዜ ወደ ተሻገሩበት መሸጋገሪያ፥ ወደ አቋራጭ መንገድ መስክ በደረሱ ጊዜ ተቀመጡ፤ የሚሻለውንም ነገር ተመካከሩ፤ ይኸውም አሁን እንዲህ ብርቱዎች ስለ ሆኑ፥ እንደ አቶ ታላቅ ልብ ያለ ሰውም መሪ አድርገው ስላገኙ፥ ወደ ፊት ከመሄዳቸው በፊት በግዙፉ ላይ አደጋ ቢጥሉ፥ ምሽጉንም ቢያፈርሱ፥ በውስጡም መንገደኞች ቢኖሩ ነጻ ቢያወጡአቸው አይሻልምን የሚል ነበር። አንዱም አንድ ነገር ተናገረ፥ ሌላውም ተቃራኒውን ተናገረ። አንዱ ባልተቀደሰ ምድር ላይ መሄድ የተፈቀደ እንደ ሆነ ጠየቀ፤ ሌላው ዓላማቸው መልካም ከሆነ ይችላሉ አለ፤ አቶ ታላቅ ልብ ግን እንዲህ አለ፦ ያ በመጨረሻ የቀረበው አሳብ በሁሉ ዘንድ እውነት ሊሆን ባይችልም፥ እኔ ኃጢአትን እቃወም ዘንድ፥ ክፉውን አሸንፍ ዘንድ፥ መልካሙን የእምነት ገድል እጋደል ዘንድ ትእዛዝ አለኝ፤ እባካችሁ ከግዙፉ ተስፋ ቆራጭ ጋር ካልሆነ ይህን መልካም ገድል ከማን ጋር እጋደላለሁ? ስለዚህ ሕይወቱን ለማጥፋትና የጥርጣሬን ምሽግ ለማፍረስ እሞክራለሁ። ከዚያም፦ ከእኔ ጋር ማን ይሄዳል? አለ። ሽማግሌው ሐቀኛም፦ እኔ እሄዳለሁ አለ። የክርስቲያና አራቱ ልጆች ማቴዎስ፥ ሳሙኤል፥ ዮሴፍና ያዕቆብም፦ እኛም ደግሞ እንሄዳለን አሉ፤ ጐበዞችና ብርቱዎች ነበሩና። 1ኛ ዮሐንስ 2:13,14። ስለዚህ እስኪመለሱ ድረስ ሴቶቹን በመንገዱ ላይ ተዉአቸው፤ ከእነርሱም ጋር ጠባቂዎቻቸው ይሆኑ ዘንድ አቶ አእምሮ ደካማንና ምርኵዙን የያዘውን አቶ አንካሳን ተዉ፤ ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ በዚያ ስፍራ እጅግ ቀርቦ ቢኖርም፥ በመንገዱ ላይ እስከ ቆዩ ድረስ ትንሽ ልጅ ሊመራቸው ይችል ነበርና። ኢሳይያስ 11:6።

ስለዚህ አቶ ታላቅ ልብ፥ ሽማግሌው ሐቀኛና አራቱ ጐበዞች ግዙፉን ተስፋ ቆራጭ ለመፈለግ ወደ ጥርጣሬ ምሽግ ወጡ። ወደ ምሽጉ በር በደረሱ ጊዜ ለመግባት ባልተለመደ ድምፅ አንኳኩ። በዚያን ጊዜ ሽማግሌው ግዙፍ ወደ በሩ መጣ፤ ሚስቱ ጥርጣሬም ተከተለችው። እርሱም፦ ግዙፉን ተስፋ ቆራጭ እንዲህ ለማወክ የደፈረ ማን ነው? ምንስ ነው? አለ። አቶ ታላቅ ልብም እንዲህ ብሎ መለሰ፦ እኔ ነኝ፤ ታላቅ ልብ፥ መንገደኞችን ወደ ስፍራቸው ከሚመሩ ከሰማያዊው አገር ንጉሥ መሪዎች አንዱ፤ እገባም ዘንድ በሮችህን እንድትከፍትልኝ እጠይቅሃለሁ፤ ደግሞም ለመዋጋት ተዘጋጅ፤ ራስህን ልወስድ የጥርጣሬንም ምሽግ ላፈርስ መጥቼአለሁና።

ግዙፉ ተስፋ ቆራጭም ግዙፍ ስለ ነበረ ማንም ሊያሸንፈው እንደማይችል አሰበ፤ ደግሞም፦ ከዚህ ቀደም መላእክትን ድል ካደረግሁ ታላቅ ልብ ያስፈራኛልን? ብሎ አሰበ። ስለዚህ የጦር ዕቃውን ለብሶ ወጣ። በራሱ ላይ የብረት ቆብ ነበረ፤ የእሳት ጥሩርም ታጥቆ ነበር፤ የብረት ጫማ ተጫምቶ፥ በእጁም ታላቅ ዱላ ይዞ ወጣ። ከዚያም እነዚህ ስድስቱ ሰዎች ወደ እርሱ ቀረቡ፥ ከኋላውና ከፊቱም ከበቡት፤ ደግሞም ግዙፊቱ ጥርጣሬ ልትረዳው በመጣች ጊዜ ሽማግሌው አቶ ሐቀኛ በአንድ ምት ቈርጦ ጣላት። ከዚያም ስለ ሕይወታቸው ተዋጉ፤ ግዙፉ ተስፋ ቆራጭም ወደ ምድር ተጣለ፤ ነገር ግን ለመሞት እጅግ አልፈቀደም። ብርቱ ትግል ታገለ፤ እንደሚሉትም እንደ ድመት ብዙ ነፍስ ነበረው፤ ነገር ግን ታላቅ ልብ ሞቱ ሆነበት፤ ራሱን ከትከሻው እስኪለይ ድረስ አልተወውምና።

ከዚያም የጥርጣሬን ምሽግ ማፍረስ ጀመሩ፤ ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ ስለ ሞተ ይህ በቀላሉ ሊደረግ እንደሚችል ታውቃላችሁ። ያን ለማፍረስ ሰባት ቀን ፈጀባቸው፤ በውስጡም ከመንገደኞች በራብ ሊሞት የቀረበውን አቶ ተስፋ ቢስ የሚባለውን፥ ልጁንም እጅግ ፈሪን አገኙ፤ እነዚህን ሁለቱን በሕይወት አዳኑአቸው። ነገር ግን በምሽጉ ግቢ እዚህም እዚያም ተጋድመው የነበሩትን ሬሳዎች፥ የወህኒውም ጕድጓድ ምን ያህል በሙታን አጥንት የተሞላ እንደ ነበረ ብታዩ ባስደነቃችሁ ነበር።

አቶ ታላቅ ልብና ባልንጀሮቹ ይህን ጀግንነት በፈጸሙ ጊዜ አቶ ተስፋ ቢስንና ልጁን እጅግ ፈሪን ወደ ጥበቃቸው ወሰዱ፤ በጥርጣሬ ምሽግ ለዚያ ለግፈኛው ለግዙፉ ተስፋ ቆራጭ እስረኞች ቢሆኑም መልካም ሰዎች ነበሩና። እንግዲህ እላለሁ፥ የግዙፉን ራስ ከእነርሱ ጋር ይዘው (ሥጋውን በድንጋይ ክምር ሥር ቀብረውት ነበርና) ወደ መንገዱና ወደ ባልንጀሮቻቸው ወረዱ፥ ያደረጉትንም አሳዩአቸው። አእምሮ ደካማና አንካሳም በእውነት የግዙፉ ተስፋ ቆራጭ ራስ መሆኑን ባዩ ጊዜ እጅግ ደስ አላቸው፥ ፈነደቁም። ክርስቲያናም አስፈላጊ ቢሆን በበገና መጫወት ትችል ነበር፤ ልጅዋ ምሕረትም በመሰንቆ፤ ስለዚህ እንዲህ ደስ ስላላቸው ዜማ ተጫወተችላቸው፤ አንካሳም ሊዘፍን ፈለገ። ስለዚህ የተስፋ ቢስን ልጅ እጅግ ፈሪን በእጁ ይዞ በመንገዱ ላይ መዝፈን ጀመሩ። እውነት ነው፥ አንዱን ምርኵዝ በእጁ ሳይዝ መዝፈን አይችልም ነበር፤ ነገር ግን በእግሩ በሚገባ እንደ ዘፈነ አረጋግጥላችኋለሁ፤ ልጃገረዲቱም ደግሞ ለሙዚቃው በሚያምር ሁኔታ ስለ መለሰች ልትመሰገን ይገባታል።

አቶ ተስፋ ቢስ ግን ሙዚቃው ብዙም አልጠቀመውም፤ በራብ ሊሞት ቀርቦ ነበርና ከመዝፈን ይልቅ መብላትን ፈለገ። ስለዚህ ክርስቲያና ለጊዜው ማስታገሻ ከጠርሙሷ መጠጥ ጥቂት ሰጠችው፤ ከዚያም የሚበላ ነገር አዘጋጀችለት፤ በጥቂት ጊዜም ሽማግሌው ጨዋ ሰው ወደ ልቡ ተመለሰ፥ በሚገባም መነቃቃት ጀመረ።

በሕልሜም አየሁ፤ እነዚህ ነገሮች ሁሉ በተፈጸሙ ጊዜ አቶ ታላቅ ልብ የግዙፉን ተስፋ ቆራጭ ራስ ወስዶ በአውራ ጎዳናው ዳር በምሰሶ ላይ ሰቀለው፤ ይኸውም ክርስቲያን ከኋላ ለሚመጡ መንገደኞች ወደ ግዙፉ ምድር እንዳይገቡ እንዲጠነቀቁ ማስጠንቀቂያ ይሆን ዘንድ ካቆመው ዓምድ ፊት ለፊት ነው።

ከዚያም ከበታቹ በእብነ በረድ ድንጋይ ላይ እነዚህን የሚከተሉትን ስንኞች ጻፈ፦

«ይህ ራስ የዚያ ነው፥ ስሙ ብቻ እንኳ

በቀደመው ዘመን መንገደኞችን ያስፈራ።

ምሽጉ ፈርሶአል፤ ሚስቱንም ጥርጣሬን

ጀግናው አቶ ታላቅ ልብ ነሣት ሕይወትዋን።

ተስፋ ቢስንና ልጁን እጅግ ፈሪን ደግሞ፥

ታላቅ ልብ ስለ እነርሱም በወንድነት ቆመ ተሟግቶ።

በዚህ የሚጠራጠር ቢኖር፥ ዓይኑን ቢያነሣ

ወደዚህ ቢመለከት፥ ጥርጣሬው ሁሉ ይረሳ።

ይህ ራስ ደግሞ ተጠራጣሪ አንካሶች ሲዘፍኑ፥

ከፍርሃት ነጻ እንደ ወጡ ያሳያል በግልጡ።»

እነዚህ ሰዎች በጥርጣሬ ምሽግ ላይ እንዲህ ጀግንነታቸውን ባሳዩና ግዙፉን ተስፋ ቆራጭ በገደሉ ጊዜ፥ ወደ ፊት ተጓዙ፤ ክርስቲያንና ተስፈኛ በስፍራው ልዩ ልዩ ነገሮች ራሳቸውን ወዳደሱባቸው ወደ ደስ የሚያሰኙ ተራሮች እስኪደርሱ ድረስ ሄዱ። ደግሞም በዚያ ካሉት እረኞች ጋር ተዋወቁ፤ እነርሱም ቀድሞ ክርስቲያንን እንደ ተቀበሉ ወደ ደስ የሚያሰኙ ተራሮች በደስታ ተቀበሉአቸው።

እረኞቹም ይህን የሚያህል ብዙ ተከታይ አቶ ታላቅ ልብን ሲከተል ባዩ ጊዜ (ከእርሱ ጋር በሚገባ ይተዋወቁ ነበርና) እንዲህ አሉት፦ መልካም ጌታ ሆይ፥ በዚህ ያማረ ማኅበር ይዘሃል፤ እባክህ እነዚህን ሁሉ ከወዴት አገኘሃቸው?

ከዚያም አቶ ታላቅ ልብ እንዲህ ብሎ መለሰ፦

«በመጀመሪያ፥ ክርስቲያናና ተከታዮችዋ እነሆ፥

ልጆችዋና የልጆችዋ ሚስቶች፥ እንደ ሰሜን ኮከቦች ዘወትር

ከዋልታው ኮከብ ሳይለዩ፥ በአቅጣጫ መርፌ እየተመሩ

ከኃጢአት ወደ ጸጋ፤ አለዚያ በዚህ ባልተገኙ ነበሩ።

ቀጥሎ ሽማግሌው ሐቀኛ በጕዞ መጥቶ እዚህ አለ፤

አንካሳም ደግሞ፥ እኔ በድፍረት የምመሰክርለት በቃል

ልቡ ቅን እንደ ሆነ፤ እንዲሁም አእምሮ ደካማ፥

ኋላ ሊቀር ያልፈቀደ፥ ተከትሎ የመጣ በዓላማ።

ተስፋ ቢስ፥ መልካሙ ሰው፥ ከኋላ እየመጣ ነው፥

ልጁ እጅግ ፈሪም ደግሞ እንዲሁ ከእርሱ ጋር ናት።

በዚህ መስተንግዶ እናገኛለንን፥ ወይስ የግድ

ወደ ፊት እንሂድ? በምን እንደምንታመን እንወቅ።»

እረኞቹም እንዲህ አሉ፦ ይህ የሚያጽናና ማኅበር ነው። እንኳን ደኅና መጣችሁ፤ ለብርቱዎች እንዳለን ለደካሞችም አለንና። ልዑላችን ከእነዚህ ከሁሉ በሚያንሱት ላይ የሚደረገውን ይመለከታል፤ ስለዚህ ድካም ለመስተንግዶአችን እንቅፋት ሊሆን አይገባም። ማቴዎስ 25:40። ከዚያም ወደ ቤተ መንግሥቱ በር ወሰዱአቸው፥ እንዲህም አሉአቸው፦ አቶ አእምሮ ደካማ ሆይ፥ ግባ፤ አቶ አንካሳ ሆይ፥ ግባ፤ አቶ ተስፋ ቢስና ልጁ ወይዘሮ እጅግ ፈሪ ሆይ፥ ግቡ። እረኞቹም መሪውን እንዲህ አሉት፦ አቶ ታላቅ ልብ ሆይ፥ እነዚህን በስማቸው የምንጠራቸው ወደ ኋላ ለማፈግፈግ እጅግ የተጋለጡ ስለ ሆኑ ነው፤ አንተንና ብርቱዎች የሆኑትን የቀሩትን ግን በተለመደው ነጻነታችሁ እንተዋችኋለን። አቶ ታላቅ ልብም እንዲህ አለ፦ ዛሬ ጸጋ በፊታችሁ ሲያበራ አያለሁ፥ በእውነትም የጌታዬ እረኞች እንደ ሆናችሁ አያለሁ፤ እነዚህን ሕመምተኞች በጐንም በትከሻም አልገፋችኋቸውምና፥ ይልቁንም እንደሚገባችሁ ወደ ቤተ መንግሥቱ የሚወስደውን መንገዳቸውን በአበባ ነሰነሳችሁ። ሕዝቅኤል 34:21።

ስለዚህ ደካሞቹና ድኩማኑ ገቡ፤ አቶ ታላቅ ልብና የቀሩትም ተከተሉ። ደግሞም በተቀመጡ ጊዜ እረኞቹ ደካሞች ለሆኑት፦ ምን ትፈልጋላችሁ? አሉአቸው፤ በዚህ ሁሉ ነገር ሥርዓት የሌላቸውን ለማስጠንቀቅ እንደሚደረግ ደካሞችንም ለመደገፍ ሊደረግ ይገባልና አሉ። ስለዚህ በቀላሉ የሚፈጩ፥ ለጣዕምም የሚጣፍጡና የሚያጠግቡ ነገሮችን ግብዣ አደረጉላቸው፤ ከተቀበሉም በኋላ እያንዳንዳቸው ወደ ተገቢ ስፍራው ለማረፍ ሄዱ።

ማለዳም በሆነ ጊዜ፥ ተራሮቹ ከፍ ያሉ ቀኑም ብሩህ ስለ ነበረ፥ እረኞቹም መንገደኞቹ ከመሄዳቸው በፊት አንዳንድ ድንቅ ነገሮችን ማሳየት ልማዳቸው ስለ ነበረ፥ ከተዘጋጁና ራሳቸውን ካደሱ በኋላ እረኞቹ ወደ ሜዳ ወሰዱአቸው፤ አስቀድመውም ቀድሞ ለክርስቲያን ያሳዩትን አሳዩአቸው።

ከዚያም ወደ አንዳንድ አዳዲስ ስፍራዎች ወሰዱአቸው። የመጀመሪያው የድንቅ ተራራ ነበረ፤ በዚያም ተመለከቱ፥ ኮረብቶችንም በቃል የሚያንከባልል አንድ ሰው በሩቅ አዩ። ከዚያም ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ እረኞቹን ጠየቁ። እነርሱም ያ ሰው በ‹የመንገደኛው ጉዞ› ታሪክ የመጀመሪያ ክፍል የምታነቡት የአቶ ታላቅ ጸጋ ልጅ እንደ ሆነ ነገሩአቸው፤ የሚያጋጥማቸውን ችግር ሁሉ በእምነት እንዴት እንደሚያፈርሱ፥ ወይም ከመንገዳቸው እንዴት እንደሚያንከባልሉት መንገደኞችን ያስተምር ዘንድ በዚያ ተቀምጦአል። ማርቆስ 11:23,24። አቶ ታላቅ ልብም፦ አውቀዋለሁ፤ ከብዙዎች የሚበልጥ ሰው ነው አለ።

ከዚያም የንጽሕና ተራራ ወደሚባል ወደ ሌላ ስፍራ ወሰዱአቸው። በዚያም ሁለንተናው ነጭ የለበሰ አንድ ሰው አዩ፤ ጭፍን ጥላቻና ክፉ አሳብ የሚባሉ ሁለት ሰዎችም ዘወትር ጭቃ ይወረውሩበት ነበር። እነሆም፥ የወረወሩበት ጭቃ ሁሉ በጥቂት ጊዜ ውስጥ እንደ ገና ይረግፍ ነበር፤ ልብሱም ምንም ጭቃ እንዳልተወረወረበት ሆኖ ጥሩ ሆኖ ይታይ ነበር። መንገደኞቹም፦ ይህ ምን ማለት ነው? አሉ። እረኞቹም እንዲህ ብለው መለሱ፦ የዚህ ሰው ስም እግዚአብሔርን ፈሪ ነው፤ ይህም ልብስ የሕይወቱን ንጽሕና ለማሳየት ነው። ጭቃ የሚወረውሩበትም መልካም ሥራውን የሚጠሉ ናቸው፤ ነገር ግን ጭቃው በልብሱ ላይ እንደማይጣበቅ እንደምታዩት፥ እንዲሁ በዓለም ውስጥ በንጽሕና ለሚኖር ሰው ይሆናል። እንደነዚህ ያሉትን ሰዎች ሊያቆሽሹ የሚፈልጉ ማንም ቢሆኑ በከንቱ ይደክማሉ፤ እግዚአብሔር ጥቂት ጊዜ ካለፈ በኋላ ንጽሕናቸውን እንደ ብርሃን፥ ጽድቃቸውንም እንደ ቀትር ያወጣዋልና።

ከዚያም ወስደው ወደ ፍቅር ተራራ አደረሱአቸው፤ በዚያም በፊቱ የጨርቅ ጥቅል የተቀመጠለትን አንድ ሰው አሳዩአቸው፤ ከእርሱም በዙሪያው ለቆሙት ድሆች ኮትና ልብስ ይቈርጥ ነበር፤ ቢሆንም ጥቅሉ ወይም የጨርቁ ጥቅልል ከቶ አያንስም ነበር። እነርሱም፦ ይህ ምን ይሆን? አሉ። እረኞቹም እንዲህ አሉ፦ ይህ ከድካሙ ለድሆች ለመስጠት ልብ ያለው ሰው የሚያስፈልገውን ከቶ እንደማያጣ ሊያሳያችሁ ነው። የሚያጠጣ ራሱ ደግሞ ይጠጣል። መበለቲቱም ለነቢዩ የሰጠችው እንጎቻ በማድጋዋ ውስጥ ያላት እንዲያንስ አላደረገም።

ደግሞም ሞኝና አእምሮ የጎደለው የሚባሉ ሁለት ሰዎች አንድን ኢትዮጵያዊ ነጭ ሊያደርጉት አስበው ሲያጥቡት ወዳዩበት ስፍራ ወሰዱአቸው፤ ነገር ግን ባጠቡት መጠን ይበልጥ ይጠቍር ነበር። ከዚያም ይህ ምን ማለት እንደ ሆነ እረኞቹን ጠየቁ። እነርሱም እንዲህ ብለው ነገሩአቸው፦ ለርኩስ ሰው እንዲሁ ነው፤ እንደዚህ ላለው ሰው መልካም ስም ለማግኘት የሚደረገው ዘዴ ሁሉ በመጨረሻ ይበልጥ አስጸያፊ ያደርገዋል እንጂ ሌላ አይጠቅምም። ለፈሪሳውያን እንዲሁ ሆነ፤ ለግብዞችም ሁሉ እንዲሁ ይሆናል።

ከዚያም የማቴዎስ ሚስት ምሕረት እናትዋን ክርስቲያናን እንዲህ አለቻት፦ እናቴ ሆይ፥ ቢቻል በኮረብታው ያለውን ጕድጓድ፥ ወይም በተለምዶ ወደ ሲኦል የሚወስድ የጐን መንገድ የሚባለውን ማየት እወድ ነበር። እናትዋም አሳብዋን ለእረኞቹ ገለጠች። ከዚያም ወደ በሩ ሄዱ፤ በኮረብታ ጐን ነበረ፤ ከፈቱትም፥ ምሕረትንም ጥቂት እንድታደምጥ አዘዙአት። እርስዋም አደመጠች፥ አንዱም እንዲህ ሲል ሰማች፦ እግሮቼን ከሰላምና ከሕይወት መንገድ ወደ ኋላ ስለ ከለከለ አባቴ የተረገመ ይሁን። ሌላውም፦ ሕይወቴን ለማዳን ነፍሴን ከማጣቴ በፊት ምነው ተቈራርጬ በሆነ ኖሮ! አለ። ሌላውም፦ እንደ ገና ብኖር ወደዚህ ስፍራ ከመምጣት ይልቅ ራሴን እንዴት በካድሁ ነበር! አለ። ከዚያም ከፍርሃት የተነሣ ምድሪቱ ራስዋ በዚህች ወጣት ሴት እግር በታች እንደምታቃስትና እንደምትናወጥ ሆነ፤ ስለዚህ ፊትዋ ገረጣ፥ እየተንቀጠቀጠችም፦ ከዚህ ስፍራ የዳነ ወንድም ሴትም ብፁዕ ነው! እያለች ሄደች።

እረኞቹም እነዚህን ነገሮች ሁሉ ካሳዩአቸው በኋላ ወደ ቤተ መንግሥቱ መለሱአቸው፥ ቤቱም በሚያስችለው ሁሉ አስተናገዱአቸው። ምሕረት ግን ወጣትና ባለ ትዳር ሴት ስለ ነበረች በዚያ ያየችውን አንድ ነገር ተመኘች፥ ነገር ግን ለመለመን አፈረች። አማትዋም ምን እንደ ሆነች ጠየቀቻት፤ ደኅና እንዳልሆነች ሰው ትመስል ነበርና። ምሕረትም እንዲህ አለች፦ በምግብ ቤቱ ውስጥ የተሰቀለ መስተዋት አለ፤ አሳቤን ከእርሱ ላይ ማንሣት አልችልም፤ ስለዚህ ባላገኘው ፅንሴ የሚጨነግፍብኝ ይመስለኛል። እናትዋም፦ የምትፈልጊውን ለእረኞቹ እነግራቸዋለሁ፥ እነርሱም አይከለክሉሽም አለች። እርስዋ ግን፦ እነዚህ ሰዎች እንደ ተመኘሁ ቢያውቁ አፍራለሁ አለች። እርስዋም፦ ልጄ ሆይ፥ አይደለም፤ እንዲህ ያለውን ነገር መመኘት በጎነት ነው እንጂ ነውር አይደለም አለች። ምሕረትም፦ እንግዲያስ እናቴ ሆይ፥ ፈቃድሽ ቢሆን ሊሸጡት ይፈቅዱ እንደ ሆነ እረኞቹን ጠይቂልኝ አለች።

መስተዋቱም ከሺህ አንድ ነበረ። በአንድ በኩል ሰውን የራሱን መልክ በትክክል ያሳየዋል፤ በሌላ በኩል ብቻ ብታዞረው የመንገደኞችን ልዑል ራሱን ፊቱንና አምሳሉን ያሳያል። አዎን፥ ሊናገሩ ከሚችሉት ጋር ተነጋግሬአለሁ፤ እነርሱም በዚያ መስተዋት በመመልከት የእሾህ አክሊሉን በራሱ ላይ እንዳዩ ነግረውኛል፤ ደግሞም በእጆቹ፥ በእግሮቹና በጐኑ ያሉትን ቀዳዳዎች በእርሱ አይተዋል። እንዲያውም ይህ መስተዋት እንዲህ ያለ ብልጫ አለው፤ ሊያዩት የሚወዱ በወደዱበት ሁኔታ ያሳያቸዋል፤ በሕይወት ወይም ሞቶ፥ በምድር ወይም በሰማይ፥ በውርደቱ ወይም በክብሩ፥ መከራን ለመቀበል ሲመጣ ወይም ሊነግሥ ሲመጣ። ያዕቆብ 1:23፤ 1ኛ ቆሮንቶስ 13:12፤ 2ኛ ቆሮንቶስ 3:18።

ስለዚህ ክርስቲያና እረኞቹን ለብቻቸው ቀረበቻቸው (የእረኞቹም ስሞች እውቀት፥ ልምድ፥ ንቁና ቅን ነበሩ)፥ እንዲህም አለቻቸው፦ ከሴቶች ልጆቼ አንዲቱ ፀንሳለች፤ በዚህ ቤት ያየችውን አንድ ነገር የምትመኝ ይመስለኛል፤ እናንተም ብትከለክሉአት ፅንስዋ የሚጨነግፍባት ይመስላታል።

ልምድ፦ ጥሩአት፥ ጥሩአት፤ ልንረዳት የምንችለውን በእርግጥ ታገኛለች። ስለዚህ ጠሩአት፥ እንዲህም አሉአት፦ ምሕረት ሆይ፥ የምትፈልጊው ያ ነገር ምንድር ነው? እርስዋም ፊትዋ ቀልቶ፦ በምግብ ቤቱ ውስጥ የተሰቀለው ታላቁ መስተዋት ነው አለች። ቅንም ሮጦ አመጣው፤ በደስታ ስምምነትም ተሰጣት። እርስዋም ራስዋን ዝቅ አድርጋ አመሰገነች፥ እንዲህም አለች፦ በዚህ በዓይናችሁ ፊት ሞገስ እንዳገኘሁ አውቃለሁ።

ለሌሎቹም ወጣቶች ሴቶች የፈለጉትን ነገር ሰጡአቸው፤ ባሎቻቸውንም ከአቶ ታላቅ ልብ ጋር ተባብረው ግዙፉን ተስፋ ቆራጭ ስለ ገደሉና የጥርጣሬን ምሽግ ስላፈረሱ እጅግ አመሰገኑአቸው።

እረኞቹም በክርስቲያና አንገት ላይ ጌጥ አደረጉ፤ በአራቱ ሴቶች ልጆችዋም አንገት ላይ እንዲሁ አደረጉ፤ ደግሞም በጆሮአቸው ጕትቻ፥ በግንባራቸውም ዕንቍ አደረጉ።

ከዚያ ሊሄዱ በፈለጉ ጊዜ በሰላም አሰናበቱአቸው፤ ነገር ግን ቀድሞ ለክርስቲያንና ለባልንጀራው የተሰጡትን እነዚያን አንዳንድ ማስጠንቀቂያዎች አልሰጡአቸውም። ምክንያቱም ነገሮችን በሚገባ የሚያውቅ ታላቅ ልብ መሪያቸው ስለ ነበረ፥ ማስጠንቀቂያዎቻቸውንም በተገቢው ጊዜ፥ ይኸውም አደጋው በቀረበ ጊዜ ሊሰጣቸው ስለሚችል ነበር። ክርስቲያንና ባልንጀራው ከእረኞቹ የተቀበሉትን ማስጠንቀቂያዎች በሥራ ላይ ሊያውሉአቸው የሚያስፈልጋቸው ጊዜ በደረሰ ጊዜ ረስተዋቸው ነበር። ስለዚህ ይህ ማኅበር ከሌላው የሚበልጥበት ጥቅም ይህ ነበረ።

ከዚያም እየዘመሩ ሄዱ፥ እንዲህም አሉ፦

«እነሆ፥ ደረጃዎቹ እንዴት በሚገባ ተሠርተዋል

መንገደኞች ለሆኑት ዕረፍት ይሆኑ ዘንድ፥

ያለ አንዳች እንቅፋትም እንዴት ይቀበሉናል፥

ሌላውን ሕይወት ግብና ቤት ያደረግነውን!

ያላቸውን አዲስ ነገር ይሰጡናል፥

መንገደኞች ብንሆንም በደስታ እንኖር ዘንድ፤

ደግሞም እንዲህ ያሉትን ነገሮች ይለግሱናል፥

በሄድንበት ሁሉ መንገደኞች እንደ ሆንን የሚያሳዩ።»