የከንቱነት ገበያ

ከጊዜ በኋላ የሄዱበት መንገድ ወደ አንዲት ከተማ አደረሳቸው። የከተማይቱ ስም ከንቱነት ነው። በዚያም ዓመቱን ሙሉ የሚቆም ገበያ አለ። በዚያ የሚገዛውና የሚሸጠው ሁሉ ከንቱና ዋጋ ቢስ ነው። ደግሞም በዚያ ሁልጊዜ ጨዋታዎች፣ ትርኢቶች፣ ሞኞች፣ ዝንጀሮዎች፣ አታላዮችና ወንበዴዎች ይታያሉ። ነገር ግን ወደ ሰማያዊቱ ከተማ መሄድ የሚፈልግ ሰው በዚህ ገበያ ውስጥ ማለፍ ግድ ነው።

ክርስቲያንና ታማኝ ወደ ከተማይቱ እንደ ደረሱ ብዙ ሕዝብ ከበባቸው። አንዳንዶቹ፣ እንደዚያ ስለ ለበሱና ስለ ተናገሩ፣ በከንቱነት ገበያ ለሽያጭ የቀረቡትን ምርጥ ዕቃዎችም ከምንም ስላልቈጠሩ፣ አእምሮአቸውን ስተዋል አሉ። ክርስቲያን ሲናገር ቃሉ ከእነዚህ ሰዎች ብርቱ ስድብና ፌዝ አስነሣ። ብዙም ሳይቆይ ጩኸቱና ሁካታው እጅግ በዛ። ስለዚህ የገበያው አለቃ እነዚህን ሁለት እንግዳ ሰዎች እንዲይዙ ወዳጆቹን ላከ። ከወዴት እንደ መጡ፣ እንደዚህ ባለ ልብስስ በዚያ ምን እንደሚሠሩ እንዲነግሩትም አዘዛቸው። ክርስቲያንና ታማኝም ሁሉን ነገሩአቸው። ጉዳዩን ሊፈርዱ የተቀመጡት ግን እብዶች እንደ ሆኑ፣ ወይም በገበያው ላይ ጠብ ሊያስነሡ እንደ መጡ አሰቡ። ስለዚህ በዱላ ደበደቡአቸው። በገበያው ላሉ ሰዎች ሁሉ መታያ እንዲሆኑም በጐጆ ውስጥ አስገቡአቸው። ከዚያም ክፉዎቹ ሰዎች በክፋት ጭቃ ይወረውሩባቸው ጀመር፤ አንዳንዶቹም ለጨዋታ ብለው ድንጋይ ወረወሩባቸው። ክርስቲያንና ታማኝ ግን ለክፉ ነገር በጎ ቃል መለሱ። ሁሉንም በየዋህነት ታገሡ። ስለዚህ ብዙ ሰዎች ከጎናቸው ቆሙ። ይህም ወደ ድብድብና ጠብ አመራ። ጥፋቱም በክርስቲያንና በታማኝ ላይ ተጣለ። ከዚያም በሰንሰለት ታስረው በገበያው ውስጥ ወዲያና ወዲህ እንዲሄዱ ተገደዱ። ከግርፋቱ የተነሣ ዝለው ሳሉ በመጨረሻ እግሮቻቸው በግንድ ተቀፈደደ። እነርሱ ግን ሐዘናቸውንና መከራቸውን በደስታ ታገሡ። በዚህ ሁሉ ውስጥ በመጨረሻ ሁሉ መልካም እንደሚሆን የሚያረጋግጥ ምልክት አይተው ነበርና።

ከጥቂት ጊዜ በኋላ ሊፈርድባቸው ችሎት ተቀመጠ። የዳኛውም ስም ክቡር በጎ ጠል ነበር። የቀረበባቸውም ክስ ይህ ነበር፦ የከንቱነትን ገበያ ንግድ ሊያበላሹና በከተማይቱ ጠብ ሊያስነሡ መጥተዋል፤ የስፍራው አለቃ ባይወድም ብዙ ሰዎችን ወደ ወገናቸው ስበዋል።

ታማኝም ዳኛውን እንዲህ አለው፦ «እኔ የሰላም ሰው ነኝ፤ የተዋጋሁትም ከኃጢአት ጋር ብቻ ነው። ስለሚናገሩለት አለቃ ደግሞ፣ እርሱ ብዔል ዜቡል ስለ ሆነ እንቀዋለሁ።»

ከታማኝ ጋር የወገኑት ሰዎች በቃሉ ውስጥ ባለው ግልጽ እውነትና ቅንነት ኃይል ተማርከው ነበር። ዳኛው ግን «ስለዚህ ሰው አንዳች የሚያውቁ ይናገሩ» አለ።

ስለዚህ ስማቸው ምቀኛ፣ አጉል እምነትና ሞገስ ፈላጊ የተባሉ ሦስት ሰዎች ወደ ፊት ቀረቡ። እውነትን ለመናገርና ስለ ታማኝ የሚያውቁትን ለመንገር ማሉ። ምቀኛም እንዲህ አለ፦ «ጌታዬ ሆይ፣ ይህ ሰው ለነገሥታትም ሆነ ለሕግ ግድ የለውም። የራሱን ሐሳብ ለማስፋፋትና እርሱ እምነት የሚለውን ነገር ለሰዎች ለማስተማር ይጥራል። አሁን ገና የከተማችን የከንቱነት መንገዶች ርኩሶች ናቸው ሲል ሰማሁት። ይህን ሲል ስለ እኛ ክፉ መናገሩ አይደለምን?»

ከዚያም አጉል እምነት እንዲህ አለ፦ «ጌታዬ ሆይ፣ ስለዚህ ሰው ብዙ አላውቅም፤ ከዚህ በላይ ለማወቅም አልፈልግም። ነገር ግን ይህን በእርግጥ አውቃለሁ፤ እርሱ ክፉ ሰው ነው። የእኛ እምነት ከንቱ ነው ይላልና።»

ከዚያም ሞገስ ፈላጊ የሚያውቀውን እንዲናገር ታዘዘ። ንግግሩም እንዲህ ነበር፦ «ጌታዬ ሆይ፣ ይህን ሰው ለብዙ ጊዜ አውቀዋለሁ። መነገር የሌለባቸውን ነገሮች ሲናገር ሰምቼዋለሁ። ታላቁን አለቃችንን ብዔል ዜቡልን ይሳደባል። ሰዎች ሁሉ እንደ እርሱ ቢያስቡ ያ አለቃ ከእንግዲህ በዚህ አይገዛም ይላል። ከዚህም በላይ፣ ጌታዬ ሆይ፣ አሁን ዳኛው የሆንኸውን አንተን ሲሳደብ ተሰምቷል።»

ከዚያም ዳኛው ታማኝን «አንተ ወራዳ ሰው! እነዚህ ሰዎች ስለ አንተ የተናገሩትን ሰምተሃልን?» አለው።

ታማኝ፦ ስለ ራሴ ጉዳይ ጥቂት ቃል መናገር እችላለሁን?

ዳኛው፦ የሚገባህ ፍርድ በዚሁ ስፍራ መሞት ነበር። ቢሆንም የምትለውን እንስማ።

ታማኝ፦ እንግዲያስ ለአቶ ምቀኛ እንዲህ እላለሁ፦ ሰዎች የእግዚአብሔርን ቃል የማይሰሙበት ሕግና የኑሮ መንገድ ሁሉ በኃጢአት የተሞላ ነው። ስለ አቶ አጉል እምነት ክስ ደግሞ ይህን እላለሁ፦ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ካላደረግን ምንም ሊያድነን አይችልም። ለአቶ ሞገስ ፈላጊም እንዲህ እላለሁ፦ ሰዎች ከሚመጣው ቍጣ እንደሚሸሹ ከዚህች ከተማ አለቃና ከወዳጆቹ ሊሸሹ ይገባል። ስለዚህ ጌታ እንዲረዳኝ እጸልያለሁ።

ከዚያም ዳኛው ጉዳዩን ሲያጠቃልል እንዲህ አለ፦ «በከተማችን ይህን ያህል ሁከት ያስነሣውን ይህን ሰው ታያላችሁ። እነዚህ መልካም ሰዎች ስለ እርሱ የተናገሩትን ሰምታችኋል፤ እርሱም እውነት እንደ ሆነ አምኗል። አሁን ሕይወቱን ማዳን ወይም መስቀል በእናንተ እጅ ነው።»

የታማኝ ሕይወት በእጃቸው የነበረው አሥራ ሁለቱ ሰዎች በለሆሳስ እንዲህ ተነጋገሩ፦ «ይህ ሰው መለያየትን የሚያመጣ ነው» አለ አቶ ዕውር። «ከዓለም ይወገድ» አለ አቶ ዋጋ ቢስ። «መልኩን ማየት እንኳ እጠላለሁ» አለ አቶ ክፋት። «ከመጀመሪያው ጀምሮ ልታገሠው አልቻልሁም» አለ አቶ ምቾት ወዳድ። «እኔም አልቻልሁም፤ መንገዴን መንቀፉ አይቀርምና» አለ አቶ ልቅ ኑሮ። «ስቀሉት፣ ስቀሉት!» አለ አቶ ችኩል። «ወራዳ ሰው!» አለ አቶ ትዕቢተኛ። «ልጨፈልቀው እናፍቃለሁ» አለ አቶ ጠላትነት። «እርሱ አታላይ ነው» አለ አቶ ውሸታም። «ሞትም ቢሆን ያንሰዋል» አለ አቶ ጭካኔ። «ከመንገዳችን እንዲወገድ እንግደለው» አለ አቶ ብርሃን ጠል። ከዚያም አቶ የማይታረቅ እንዲህ አለ፦ «ዓለምን ሁሉ ባገኝ እንኳ ከእርሱ ጋር አልታረቅም፤ ስለዚህ ሞት ይፈረድበት።» እንዲሁም አደረጉ። ብዙም ሳይቆይ ወደ መጣበት ስፍራ ተመልሶ ተወሰደ፤ በዚያም ሊታሰብ በሚችል በከፋው ሞት ይገደል ዘንድ ነበር። ጅራፉ፣ ሰይፉና የሚቃጠልበት እንጨት ታማኝን ለፍጻሜው አደረሱት።

ከዚያም አየሁ፤ በሕዝቡ አጠገብ ሁለት የሚያበሩ ፈረሶች የተጠመዱበት አንድ እንግዳ ሰረገላ ቆሞ ነበር። ጠላቶቹ ታማኝን እንደ ገደሉት ወዲያው ሰረገላው ታማኝን ይዞ በደመናዎች መካከል በቀጥታ ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ወሰደው። የበገናና የመሰንቆ ድምፅም ይሰማ ነበር።

ክርስቲያን ግን በዚያን ጊዜ ነጻ ወጣ። ተስፈኛ የተባለ አንድ ሰውም ወደ እርሱ መጣ። ይህንንም ያደረገው ስለ ክርስቲያንና ስለ ታማኝ ከሰማውና ካየው የተነሣ ነበር። እንዲህም አንዱ ስለ እውነት ሕይወቱን ሲያጣ፣ ከሞቱ የተነሣ አዲስ ሰው ተነሥቶ ከክርስቲያን ጋር በዚያው መንገድ ይሄድ ጀመር። ተስፈኛም፣ ከገበያው ሰዎች መካከል ጊዜያቸውን ጠብቀው በኋላ የሚመጡ ሌሎች ብዙዎች እንዳሉ ተናገረ።

ከጥቂት ጊዜ በኋላ መንገዳቸው በአንድ ንጹሕ ወንዝ ዳር አለፈ። ከወንዙም ጠጡ። በወንዙ ግራና ቀኝ ፍሬ የሚያፈሩ ለምለም ዛፎች ነበሩ። ወንዙ በሚያልፍበት መስክም ተኝተው አንቀላፉ። ሲነቁም በቅርንጫፎቹ ጥላ ሥር ለጥቂት ጊዜ ተቀመጡ። እንዲህ እያደረጉ ሦስት አራት ቀን አሳለፉ። ጊዜውንም ለማሳለፍ እንዲህ ብለው ዘመሩ፦

እነዚህ ዛፎች የሚሰጡትን ጣፋጭ ትኩስ ፍሬ፣ አዎን ቅጠላቸውንም ያወቀ ሰው፣ ያለውን ሁሉ ፈጥኖ ሸጦ ይህን እርሻ ይገዛል።