ሸለቆውና ክፉው ጠላት

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ ኮረብታው ግርጌ በደረሱ ጊዜ እነዚህ የክርስቲያን መልካም ወዳጆች አንድ ዳቦ፣ አንድ ጠርሙስ የወይን ጠጅና አንድ ዘለላ ዘቢብ ሰጡት። ከዚያም መንገዱን እንዲቀጥል ትተውት ሄዱ።

አሁን ግን በዚህ የውርደት ሸለቆ ውስጥ ምስኪኑ ክርስቲያን ብርቱ ችግር ገጠመው። ብዙም ሳይሄድ አንድ ጠላት በሜዳው ላይ ሊገጥመው ሲመጣ አየ። ስሙም አጶልዮን ነበር። ክርስቲያንም ፈራ። «ወደ ኋላ ልመለስ ወይስ ጸንቼ ልቁም?» ብሎ በልቡ አሰበ። ነገር ግን በጀርባው ላይ የብረት ልብስ አልነበረውም። ስለዚህ ቢዞር አጶልዮን ጀርባውን በፍላጻዎቹ ሊወጋው እንደሚችል አሰበ። ስለዚህ ጸንቶ ቆመ። በልቡም እንዲህ አለ፦ «ሕይወቴን ማዳን ብቻ ብፈልግ እንኳ ከሁሉ የሚሻለው መቆም ነው።»

ስለዚህ ወደ ፊት ሄደ። አጶልዮንም በንቀት እያየው ተገናኘው።

አጶልዮን፦ ከወዴት መጣህ? ወዴትስ ትሄዳለህ?

ክርስቲያን፦ የመጣሁት ከጥፋት ከተማ ነው። እርሷ የኃጢአት ሁሉ ስፍራ ናት። አሁን ወደ ጽዮን እየሄድሁ ነው።

አጶልዮን፦ እንግዲያስ የእኔ እንደ ሆንህ አያለሁ። የዚያ ምድር ሁሉ አለቃ እኔ ነኝና። ታዲያ ንጉሥህን ለምን ተውህ? ወደ ፊት ብዙ ትጠቅመኛለህ የሚል ተስፋ ባይኖረኝ ኖሮ በአንድ ምት ወደ መሬት እጥልህ ነበር።

ክርስቲያን፦ እውነት ነው፤ የተወለድሁት በግዛትህ ነው። ነገር ግን እጅግ አስጨነቅኸን። ደመወዝህም ማንም ሰው ሊኖርበት የማይችል ነበር።

አጶልዮን፦ ሰዎቹን ማጣት የሚወድ አለቃ የለም። እኔም አሁን አንተን ማጣት አልፈልግም። ስለዚህ ብትመለስ ግዛቴ የሚሰጠውን ሁሉ እሰጥሃለሁ።

ክርስቲያን፦ እኔ ግን ለነገሥታት ንጉሥ ቃል ገብቻለሁ። ታዲያ ታማኝ ሆኜ እንዴት ከአንተ ጋር ልመለስ እችላለሁ?

አጶልዮን፦ ከክፉ ወደ ባሰ የተለወጥህ ይመስላል። ታዲያ ለምን እርሱን ትተህ ከእኔ ጋር አትመለስም?

ክርስቲያን፦ እምነቴን ለእርሱ ሰጥቻለሁ፤ ለእርሱ ታማኝ ለመሆንም ምያለሁ። ታዲያ ከዚህ እንዴት እመለሳለሁ?

አጶልዮን፦ ለእኔም እንዲሁ አድርገህ ነበር። ቢሆንም ዞረህ ብትመለስ ብቻ ሁሉን ነገር እተውልሃለሁ።

አጶልዮንም ክርስቲያን ለአለቃው ጸንቶ እንደ ቆመ ባየ ጊዜ በታላቅ ቍጣ ተነሣ። እንዲህም አለ፦ «ያንን አለቃ እጠላዋለሁ፤ ሕጎቹንም እጠላለሁ። የወጣሁትም አንተን ላስቆምህ ነው።»

ክርስቲያን፦ የምታደርገውን ተጠንቀቅ። እኔ ወደ ጽዮን በሚወስደው በንጉሡ አውራ ጎዳና ላይ ነኝ።

አጶልዮን፦ እኔ ፍርሃት የለብኝም። የምናገረውን በእውነት እንደ ሆነ ለማሳየትም እዚሁ በዚህ ስፍራ እገድልሃለሁ። ይህንንም ብሎ የእሳት ፍላጻ ወደ ደረቱ ወረወረ። ክርስቲያን ግን በክንዱ ላይ ጋሻ ነበረው፤ በእርሱም መከተው። ከዚያም ክርስቲያን ሰይፉን መዘዘ፤ የሚዋጋበት ጊዜ እንደ ደረሰ አይቶ ነበርና። አጶልዮንም ፈጥኖ ወደ እርሱ ተወረወረ። ፍላጻዎቹንም እንደ በረዶ ጥቅጥቅ አድርጎ ወረወረበት። ክርስቲያን የቻለውን ሁሉ ቢያደርግም አጶልዮን በራሱ፣ በእጁና በእግሩ ላይ አቈሰለው።

ይህም ክርስቲያንን ለጥቂት ጊዜ ከውጊያው እንዲያርፍ አደረገው። አጶልዮን ግን መምጣቱን አላቆመም። ክርስቲያንም እንደ ገና በረታ። ለግማሽ ቀን ያህል ተዋጉ። በመጨረሻም ክርስቲያን ከቍስሉ የተነሣ ደከመ፤ ኃይሉም ሊያልቅ ተቃረበ። አጶልዮን ይህን ባየ ጊዜ በታላቅ ኃይል ወደ መሬት ጣለው። በዚህ ጊዜ የክርስቲያን ሰይፍ ከእጁ ወደቀ። አጶልዮንም «አሁን በእርግጥ ያዝሁህ» አለ።

ነገር ግን አጶልዮን ክርስቲያንን ሊጨርሰው ሲታገል፣ ያ መልካም ሰው ሰይፉን ለመፈለግ እጁን በፍጥነት ዘረጋ፤ ያዘውም። እርሱም «አጶልዮን ሆይ፣ አትመካ!» አለ። ይህንንም ብሎ ጠላቱን መታው። ጠላቱም የመጨረሻውን ቍስል እንደ ተቀበለ ሰው ወደ ኋላ ተንገዳገደ። ከዚያም ክንፎቹን ዘርግቶ ሸሸ። ክርስቲያንም ለጊዜው ዳግመኛ አላየውም።

ከዚያም የሕይወትን ዛፍ ቅጠሎች የያዘ አንድ እጅ ወደ እርሱ መጣ። ክርስቲያንም ከቅጠሎቹ ጥቂት ወሰደ። በቍስሎቹ ላይ እንዳኖራቸውም ቍስሎቹ ሲድኑ አየ።

በዚህ ስፍራ አጠገብ የሞት ጥላ ሸለቆ ነበረ። ክርስቲያንም ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ለመድረስ በእርሱ ውስጥ ማለፍ ግድ ነበረበት። ያ ምድር ደረቅና በጕድጓድ የተሞላ ነበር። እንደ ክርስቲያን ያለ ሰው ብቻ የሚያልፍበት፣ ማንም የማይኖርበት ምድር ነበር። ስለዚህ በዚህ ስፍራ ከአጶልዮን ጋር ከተዋጋበት ጊዜ ይልቅ ይበልጥ ተቸገረ። ይህንንም ወደ ፊት እናያለን።

ወደ ሞት ጥላ በቀረበ ጊዜ ሁለት ሰዎች አገኘ። ክርስቲያንም «ወዴት ትሄዳላችሁ?» አላቸው።

ሰዎቹ፦ ተመለስ! ተመለስ! ሕይወትንና ሰላምን የምትወድ ከሆነ አንተም እንደ እኛ እንድታደርግ እንመክርሃለን።

ክርስቲያን፦ ለምን?

ሰዎቹ፦ የደፈርነውን ያህል ወደ ፊት ሄደን ነበር።

ክርስቲያን፦ ታዲያ ምን አያችሁ?

ሰዎቹ፦ ምን አየን? የሞት ጥላ ሸለቆን ነዋ! ደግነቱ እዚያ ሳንደርስ ከፊቱ ያለውን አየን። ሞት በዚያ ክንፎቹን ይዘረጋል። በአጭሩ፣ ያ ስፍራ በክፉ ሰዎች የተሞላ ነው፤ ሕግም የለበትም።

ክርስቲያን፦ ከነገራችሁኝ ነገር ይህ ወደ ጽዮን የሚወስደኝ መንገዴ አለመሆኑን ገና አላየሁም።

ሰዎቹ፦ እንግዲያስ መንገድህ ይሁን፤ እኛ ግን ለራሳችን አንመርጠውም።

እነርሱም ተሰናብተው ሄዱ። ክርስቲያንም ቀጠለ። ነገር ግን እንደ ገና ከጠላት ጋር እንዳይገናኝ ፈርቶ የተመዘዘ ሰይፉን በእጁ እንደ ያዘ ነበር።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ በዚያ ሸለቆ ርዝመት ሁሉ በቀኝ በኩል ጥልቅ ጕድጓድ ነበረ። ዓለም ከተፈጠረ ጀምሮ ዕውሮች ዕውሮችን የመሩበት ጕድጓድ ያ ነው። እነሆም፣ በግራ በኩል ረግረግ ነበረ። ሰው በእርሱ ውስጥ ቢወድቅ እግሩ የሚቆምበት ጠንካራ መሬት አያገኝም። መንገዱም ሰፊ አልነበረም። ስለዚህ መልካሙ ክርስቲያን ይበልጥ ተቸገረ። ይህም ለብዙ ማይል ቀጠለ። በሸለቆውም መካከል ጥልቅ ጕድጓድ ነበረ። በሕልሜ ያየሁትን አንድ ነገር መተው የለብኝም። እርሱም ይህ ነው፦ ክርስቲያን ወደ ጕድጓዱ አፍ እንደ ደረሰ፣ በዚያ ከሚኖሩት አንዱ በፍጥነት ወደ እርሱ ቀረበ። በለስላሳ ድምፅም ክፉ ነገሮችን ነገረው፤ የእግዚአብሔርንም ስም በከንቱ ጠራ። ክርስቲያን ግን ይህ ከራሱ ልብ የወጣ መሰለው። ይህም ከቀድሞው ሁሉ ይበልጥ አስጨነቀው። ያን ያህል የሚወደውን ስም በከንቱ ይጠራል ብሎ ማሰብ ታላቅ ሐዘን ሆነበት። ነገር ግን ምንም ማድረግ አልቻለም። ከዚያም እንዲህ የሚል ድምፅ የሰማ መሰለው፦ «በሞት ጥላ ሸለቆ ውስጥ ብሄድ እንኳ አንተ ከእኔ ጋር ነህና ክፉን አልፈራም።»

ክርስቲያን ወደ ፊት ሲሄድ መንገዱ ከፍ ብሎ እንደ ተሠራ አገኘ። ይህም ወደ ጽዮን ለሚሄዱ ሰዎች መንገዱ ግልጽ እንዲሆን ተብሎ የተሠራ ነበር። ክርስቲያንም በዚህ መንገድ ወጣ። የቀድሞ ወዳጁን ታማኝንም ጥቂት ራቅ ብሎ አየው።

ክርስቲያንም «ወዳጄ ሆይ፣ እዚህ ነህን? ቆየኝ፤ እኔም አብሬህ እሄዳለሁ» አለ።

ብዙም ሳይቆይ ደረሰበት። ከዚያም ከተለያዩበት ጊዜ ጀምሮ የሆነውን ሁሉ እርስ በርሳቸው ተነጋገሩ።