ኮረብታውና ውቡ ቤት

ከዚያም አየሁ፤ ሁሉም እየሄዱ የችግር ኮረብታ ግርጌ ደረሱ። በዚያም አንድ ምንጭ ነበረ። በዚያው ስፍራ ሌሎች ሁለት መንገዶች ነበሩ፤ አንዱ ወደ ግራ፣ ሌላው ወደ ቀኝ። ክርስቲያን እንዲሄድበት የተነገረው መንገድ ግን ቀጥ ብሎ ኮረብታውን ይወጣ ነበር። የዚያም መንገድ ስም ችግር ነው። የሕይወትም መንገድ በዚያ እንዳለ ክርስቲያን አየ።

ክርስቲያንም የሕይወት ምንጭ ጋ በደረሰ ጊዜ ከእርሱ ጠጣ፤ ከዚያም ኮረብታውን ወጣ። ሁለቱ ሰዎች ግን ኮረብታው ገደላማና ረጅም እንደ ሆነ፣ የሚመርጧቸውም ሦስት መንገዶች እንዳሉ ባዩ ጊዜ፣ አንዱ አደጋ የሚባለውን መንገድ ያዘ፤ በታላቅ ጫካ ውስጥም ጠፋ። ሌላው ጥፋት በሚባለው መንገድ ሄደ። ያ መንገድ ጨለማ ዓለቶች ወደ ሞሉበት ሰፊ ሜዳ ወሰደው፤ በዚያም ወደቀ፤ ዳግመኛም አልተነሣም። ከዚያም ክርስቲያን ኮረብታውን ሲወጣ አየሁት። መጀመሪያ ሲሮጥ አየሁት፤ ከዚያም ሲራመድ፤ ከዚያም በእጆቹና በጉልበቶቹ ሲሄድ — ኮረብታው እንዲህ ገደላማ ነበርና። በኮረብታው አጋማሽ ላይ የዚያ ኮረብታ ጌታ የሠራው ዋሻ ነበረ፤ የሚያልፉት ሰዎች በዚያ እንዲያርፉ ነው። ክርስቲያንም በዚያ ተቀመጠ። ጥቅልሉን አውጥቶ አነበበው። በመጨረሻም ከባድ እንቅልፍ ወሰደው፤ እስኪመሽም ድረስ በዚያ አቆየው። ተኝቶ ሳለም ጥቅልሉ ከእጁ ወደቀ። በመጨረሻም አንድ ሰው ወደ እርሱ መጥቶ ቀሰቀሰውና «አንተ ሰነፍ ሰው ሆይ፥ ወደ ጕንዳን ሂድ፤ ጠቢብ ትሆን ዘንድ ከእርስዋ ተማር» አለው።

በዚህ ጊዜ ክርስቲያን ደንግጦ ተነሣ፤ በመንገዱም ፈጥኖ ሄደ፤ በፍጥነትም ተራመደ።

ወደ ኮረብታው ጫፍ ሲቃረብ ሁለት ሰዎች ሊገናኙት እየሮጡ መጡ። ስማቸውም ፈሪና ጠርጣሪ ነበር። ክርስቲያንም «ጌቶቼ ሆይ፣ ምን ሆናችኋል? የምትሮጡት በተሳሳተ አቅጣጫ ነው» አላቸው።

ፈሪም እንዲህ አለ፦ ሊወጡት ያሰቡት ኮረብታ ጽዮን ነበር። ግማሽ መንገድ በደረሱ ጊዜ ግን አደጋው እየበዛ ሄደ። ስለዚህ ታላቅ ፍርሃት ያዛቸው፤ ማድረግ የቻሉትም ወደ ኋላ መመለስ ብቻ ነበር።

ጠርጣሪም «አዎን» አለ፤ «ልክ ከፊታችን በመንገዳችን ላይ ሁለት አራዊት ተጋድመው ነበርና። ተኝተው እንደ ሆነ ወይም እንዳልተኙ አላወቅንም። ነገር ግን በላያችን ዘለው አካላችንን የሚቦጭቁ መሰለን።»

ክርስቲያን፦ ፍርሃቴን ቀሰቀሳችሁብኝ። ታዲያ በደኅና ለመኖር ወዴት ልሽሽ? ወደ ከተማዬ (ወደ ጥፋት) ብመለስ በእርግጥ ሕይወቴን አጣለሁ። ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ብደርስ ግን በዚያ በደኅና እኖራለሁ። ወደ ኋላ መመለስ ሞት ነው። ወደ ፊት መሄድ ደግሞ የሞት ፍርሃት ነው፤ በዚያ ስደርስ ግን ፍጻሜ የሌለው የደስታ ሕይወት አለ። ስለዚህ አሁንም ወደ ፊት እሄዳለሁ።

ስለዚህ ጠርጣሪና ፈሪ ኮረብታውን ቁልቁል ሮጡ፤ ክርስቲያንም መንገዱን ቀጠለ። ቢሆንም ከሰዎቹ የሰማውን እንደ ገና አሰበ። ስለዚህ አንብቦ ሰላም እንዲያገኝ ጥቅልሉን በልብሱ ውስጥ ፈለገ። ፈለገው፤ ግን አላገኘውም። በዚያን ጊዜ ክርስቲያን እጅግ አዘነ፤ ምን እንደሚያደርግም አላወቀም። ወደ ሰማያዊቱ ከተማ የሚያስገባው ማለፊያው ያ ነበርና። በመጨረሻም «በኮረብታው ዳር ባለው ዋሻ ውስጥ ተኝቼ ነበር» ብሎ አሰበ። ስለዚህ ስለ ሠራው ስሕተት እግዚአብሔር ጸጋ እንዲሰጠው ተንበርክኮ ጸለየ። ከዚያም ጥቅልሉን ሊፈልግ ተመለሰ። ሲመለስ ግን የክርስቲያንን የልብ ኀዘን የትኛው አንደበት ሊናገረው ይችላል? «ወይ እኔ ሞኙ!» አለ፤ «በቀን ተኛሁ! ለሥጋዬ እንዲህ ተሸነፍሁ! የኮረብታው ጌታ ለነፍስ እርዳታ ብቻ ያዘጋጀውን ማረፊያ ለራሴ ምቾት ተጠቀምሁበት!»

እንዲህም በእንባና በትካዜ ተመለሰ። ጥቅልሉንም በዚህም በዚያም ወገን በብዙ ጥንቃቄ ፈለገ። በመጨረሻም ተቀምጦ ወደ ተኛበት ዋሻ ተቃረበ። ክርስቲያንም በልቡ እንዲህ አለ፦ «ምን ያህል መንገድ በከንቱ ሄድሁ! አይሁድም ስለ ኃጢአታቸው እንዲሁ ሆኖባቸው ነበር፤ በቀይ ባሕር መንገድ ወደ ኋላ ተመለሱ። እኔም ይህ እንቅልፍ ባይሆን ኖሮ በደስታ ልራመደው የምችለውን መንገድ በኀዘን እንድራመደው ሆነ። እስከ አሁን በመንገዴ ምን ያህል ርቄ በሄድሁ ነበር! አንድ ጊዜ ብቻ መራመድ የሚገባኝን መንገድ ሦስት ጊዜ እንድራመድ ሆነ። ደግሞም ቀኑ ሊመሽ ስለ ቀረበ አሁን በሌሊት ልጠፋ ነው። ምነው ባልተኛሁ ኖሮ!»

በዚህ ጊዜ እንደ ገና ወደ ሸለቆው ደርሶ ነበር። በዚያም ለጥቂት ጊዜ ተቀምጦ አለቀሰ። በመጨረሻ ግን በኀዘን ወደ መቀመጫው ግርጌ ሲመለከት ጥቅልሉን አየ። በችኮላም አንሥቶ በልብሱ ውስጥ አኖረው። ክርስቲያን ጥቅልሉን መልሶ ባገኘ ጊዜ የተሰማውን ደስታ ለመናገር ቃላት በጣም ደካሞች ናቸው። በደረቱ ኪስ ውስጥ አኖረው፤ እግዚአብሔርንም አመሰገነ። አሁን ኮረብታውን እንዴት ባለ ቀላል እርምጃ ወጣ! ነገር ግን ጫፉ ሳይደርስ ፀሐይ ገባችበት። ብዙም ሳይቆይ ሁለት አራዊት በመንገዱ ላይ ቆመው አየ። «ወይ!» ብሎ አሰበ፤ «እነዚህ አራዊት አደን ፍለጋ በሌሊት ይዞራሉ። በጨለማ ቢያገኙኝ ከእነርሱ እንዴት ልሸሽ እችላለሁ? ጠርጣሪንና ፈሪን ወደ ኋላ የመለሳቸው የዚያ ሁሉ ፍርሃት ምክንያት አሁን ገባኝ።»

ቢሆንም ክርስቲያን መንገዱን ቀጠለ። ስለዚህ ስለ ደረሰበት መከራ እያሰበ ሳለ ዓይኑን ቀና አደረገ። በፊቱም አንድ ታላቅ ቤት አየ። ያም ቤት ውቡ ቤት ይባል ነበር፤ በአውራ ጎዳናውም ዳር ቆሞ ነበር። ስለዚህ በዚያ ጥቂት ለማረፍ ተስፋ አድርጎ ፈጥኖ ሄደ። የዚያን ቤት በር የሚጠብቀው ሰው ስም ንቁ ነበር። ክርስቲያን ወደ ኋላ ሊመለስ እንደሚፈልግ ሆኖ ሲቆም ባየው ጊዜ ወደ እርሱ ወጥቶ እንዲህ አለው፦ «ኃይልህ እንዲህ ትንሽ ነውን? ሁለቱን አራዊት አትፍራ፤ በሰንሰለት ታስረዋልና። በዚህ የተቀመጡት እምነት ያላቸውን ሊፈትኑ፣ እምነት የሌላቸውንም ሊገልጡ ነው። በመንገዱ መካከል ሂድ፤ ምንም ክፉ ነገር አያገኝህም።»

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ አሁንም አራዊቱን እጅግ እየፈራ ሄደ። ሲያገሡም ሰማቸው፤ ነገር ግን ምንም ጉዳት አላደረሱበትም። ካለፋቸው በኋላ ግን በደስታ ሄደ፤ ንቁ ወደሚኖርበት የበር ጠባቂ ቤት ፊት ደርሶ ቆመ።

ክርስቲያን፦ ጌታዬ ሆይ፣ ይህ ቤት ምንድን ነው? ዛሬ ማታ እዚህ ማረፍ እችላለሁን?

ንቁ፦ ይህን ቤት የሠራው የኮረብታው ጌታ ነው። ለመልካሙ ዓላማ ኮረብታውን የሚወጡትን ሰዎች እንዲረዳ ነው። እስቲ ንገረኝ፤ ከወዴት መጣህ?

ክርስቲያን፦ ከጥፋት ከተማ መጥቻለሁ፤ ወደ ጽዮን ተራራም እየሄድሁ ነው። ነገር ግን ቀኑ መሽቷል፤ ስለዚህ ብትፈቅድልኝ ሌሊቱን እዚህ ማሳለፍ እፈልጋለሁ።

ንቁ፦ ስምህ ማን ነው?

ክርስቲያን፦ አሁን ስሜ ክርስቲያን ነው፤ መጀመሪያ ግን ጸጋ የለሽ ነበር።

ንቁ፦ ለምን እንዲህ አምሽተህ መጣህ? ፀሐይ ገብታለች።

ክርስቲያንም ለምን እንደ ሆነ ነገረው።

ንቁ፦ መልካም፤ እዚህ ከሚኖሩት አንዲቱን እጠራለሁ። ንግግርህን ከወደደች ታስገባሃለች፤ የቤቱ ሥርዓት እንዲህ ነውና።

ስለዚህ ደወል ደወለ። በደወሉም ድምፅ አንዲት ግርማ ያላት ውብ ልጃገረድ ከቤቱ በር ወጣች። ስሟም ማስተዋል ነበር። ንቁም ክርስቲያን ለምን እንደ መጣ በነገራት ጊዜ «ስምህ ማን ነው?» አለችው።

እርሱም «ክርስቲያን ነው» አለ። «ዛሬ ማታ እዚህ ማረፍ እጅግ እፈልጋለሁ። ይልቁንም ይህ ስፍራ ወደ እርሱ የሚመጡትን ከጉዳት እንዲጠብቅ በኮረብታው ጌታ እንደ ተሠራ አይቻለሁና።»

እርስዋም ፈገግ አለች፤ እንባ ግን በዓይኖቿ ሞልቶ ነበር። ጥቂት ቆይታም «ከቤታችን ሁለት ሦስት ሰዎችን እጠራለሁ» አለች። ወደ በሩም ሮጣ ብልሃትን፣ መንፈሳዊነትንና ፍቅርን አስገባች። እነርሱም ተቀብለውት «አንተ የእግዚአብሔር ቡሩክ ሆይ፣ ግባ፤ ይህ ቤት የኮረብታው ንጉሥ እንደ አንተ ላሉት የሠራው ነው» አሉት። ክርስቲያንም ራሱን ዝቅ አድርጎ ከእነርሱ ጋር ወደ ቤቱ ገባ።

መንፈሳዊነት፦ መልካሙ ክርስቲያን ሆይ፣ ና፤ ፍቅራችን እንድናሳርፍህ ስላነሣሣን፣ በመንገድህ ስላየኸው ነገር ሁሉ እንነጋገር።

ክርስቲያን፦ በደስታና በፍጹም ፈቃድ። ይህን ስለ ጠየቃችሁኝ ደስ ብሎኛል።

ብልሃት፦ በመጀመሪያ እስቲ ንገረን፤ ወደ ጽዮን ተራራ ለመሄድ እንዲህ አጥብቀህ የምትመኘው ለምንድን ነው?

ክርስቲያን፦ በዚያ በመስቀል ላይ የሞተውን እርሱን አያለሁ ብዬ ተስፋ አደርጋለሁ። በዚያም እስከ ዛሬ ድረስ ከሚያሳዝኑኝና ከሚያስጨንቁኝ ነገሮች ሁሉ ነጻ እሆናለሁ ብዬ ተስፋ አደርጋለሁ። በዚያ ሞት የለም ይላሉ። በዚያም ጌታን ከሚወዱ ሰዎች ጋር እኖራለሁ።

ፍቅር፦ ሚስትና ልጆች አሉህን?

ክርስቲያን፦ አዎን፣ አሉኝ።

ፍቅር፦ ታዲያ ለምን ይዘሃቸው አልመጣህም?

ክርስቲያንም አለቀሰ፤ እንዲህም አለ፦ «ወይ፣ ይህን ባደርግ እንዴት ደስ ባለኝ ነበር! እነርሱ ግን ከእኔ ጋር ለመምጣት አልፈለጉም፤ እኔም እንድተዋቸው አልፈለጉም።»

ፍቅር፦ ታዲያ ከአንተ ጋር እንዲሄዱ በልባቸው እንዲያኖርላቸው ወደ እግዚአብሔር ጸለይህን?

ክርስቲያን፦ አዎን፤ በብዙ ትጋትም ጸለይሁ። ምን ያህል እንደምወዳቸው ልታስቡ ትችላላችሁና።

ክርስቲያንም እስኪጨልም ድረስ ከእነዚህ ወዳጆች ጋር እንዲህ ተነጋገረ። ከዚያም ሰላም በሚባል ትልቅ ክፍል ውስጥ አረፈ። እስኪነጋም ድረስ በዚያ ተኛ፤ ከዚያም መዝሙር ዘመረ።

እነርሱም በዚያ ስፍራ ያሉትን ብርቅ ነገሮች ሁሉ ሳያሳዩት እንዳይሄድ ነገሩት። በዚያም የሚታዩ ነገሮች ነበሩ፦ የሙሴ በትር፤ ኢያኤል ሲሣራን የገደለችበት ካስማ፤ ጌዴዎን የምድያምን ሠራዊት ያባረረባቸው መብራቶች፤ ሰሜጋር ጠላቶቹን የገደለበት የበሬ መውጊያ። ሶምሶን ታላላቅ ሥራዎችን የሠራበትን የአህያ መንጋጋ አጥንትም አመጡ፤ ዳዊት የጌቱን ጎልያድን የገደለበትን ወንጭፍና ድንጋይም አመጡ።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ ክርስቲያን ማስተዋልን፣ ብልሃትን፣ መንፈሳዊነትንና ፍቅርን ሊሰናበት ተነሣ። እነርሱ ግን ደስ የሚያሰኙ ተራሮችን እንዲያሳዩት እስከ ነገ ድረስ መቆየት እንዳለበት ነገሩት። ስለዚህ ወደ ቤቱ ጣሪያ ወሰዱት፤ ወደ ደቡብ እንዲመለከትም ነገሩት። እርሱም ተመለከተ፤ እነሆ፣ በጣም ሩቅ ላይ ተራሮች፣ ጫካዎች፣ የወይን ተክሎች፣ ቁጥቋጦዎችና ወንዞች የሞሉበት ለም አገር አየ።

ክርስቲያንም «የዚህ አገር ስም ማን ነው?» አለ።

እነርሱም የአማኑኤል ምድር እንደ ሆነ ነገሩት። ደግሞም «ይህ ኮረብታ እንደ ሆነ እንዲሁ ያ ምድር ለአንተና እንደ አንተ ላሉት የተዘጋጀ ነው» አሉት፤ «ወደዚያ ስፍራ ስትደርስ የሰማያዊቱን ከተማ በር ልታይ ትችላለህ።» ከዚያም ሰይፍ ሰጡት፤ ከራሱ እስከ እግሩ የሚጠብቀውን የብረት ልብስም አለበሱት — በመንገድ ላይ ጠላት ቢገጥመው ብለው ነው። ከኮረብታውም ቁልቁል አብረውት ሄዱ።

ክርስቲያንም «በእውነት ኮረብታውን መውረድ እንደ መውጣቱ ያደክማል» አለ።

ብልሃት፦ እንዲሁ ነው፤ አሁን አንተ እንደምታደርገው ሰው ወደ ውርደት ሸለቆ መውረድ ከባድ ነገር ነውና። ስለዚህም ነው እስከ ኮረብታው ግርጌ ድረስ አብረንህ የመጣነው። ስለዚህ በብዙ ጥንቃቄ ቢወርድም አንድ ሁለት ጊዜ ተንሸራተተ።