ታላቅ ልብና ሸለቆው

ከዚያም ታላቅ ልብ እንዲህ አለ፦ «እሺ፣ ጀግኖቹ ልጆቼ፣ እንዴት ናችሁ? ስለዚህ ኮረብታ ምን ታስባላችሁ?»

ያዕቆብም «ጌታዬ ሆይ፣ ይህ ኮረብታ ልቤን አደከመው! የተነገረኝ ነገር እውነት እንደ ሆነ አሁን አያለሁ። ወደ ደስታ አገር የሚወስደው መንገድ በደረጃ የሚወጣ ነው። ቢሆንም፣ ጌታዬ ሆይ፣ ወደ ሕይወት ዳገት ከመውጣት ይልቅ ወደ ሞት ቍልቍለት መውረድ የከፋ ነው» አለ።

ታላቅ ልብም «አንተ መልካም ልጅ ነህ» አለው።

በዚህ ጊዜ ምሕረት ፈገግ ከማለት በቀር ምንም ማድረግ አልቻለችም። ያዕቆብም አፈረ።

ክርስቲያና፦ ኑ፣ እዚህ ተቀምጠን ስናርፍ ከዚህ ጠርሙስ አትጠጡምን? ፍሬም አትበሉምን? ተርጓሚው ከቤቱ ስወጣ እነዚህን በእጄ ሰጥቶኛልና።

በዚያም ጥቂት ጊዜ ከተቀመጡ በኋላ መሪያቸው እንዲህ አላቸው፦ «ቀኑ እየሄደ ነው። መልካም መስሎ ከታያችሁ አሁን መንገዳችንን እንቀጥል።»

ስለዚህ ሁሉም ተነሡ። ልጆቹ ቀድመው ሄዱ፤ ሌሎቹም ተከተሏቸው። ብዙ ሳይርቁ ግን ክርስቲያና ጠርሙሱን እንደ ረሳች አወቀች። ስለዚህ ያዕቆብን እንዲያመጣው መልሳ ላከችው።

ምሕረት፦ ክርስቲያን ጥቅልሉን ያጣበት ስፍራ ይህ ይመስለኛል። ይህ እንዴት ሆነ፣ ጌታዬ?

ታላቅ ልብ፦ ይህ ከሁለት ነገሮች የመጣ ነው። አንዱ እንቅልፍ ነው። ሌላው ደግሞ ይህ ነው፤ የማትፈልገውን ነገር ማሰብ ታቆማለህ። ስጦታውን ከዓይንህ ስታጣ ስጦታውን የሰጠህንም ከዓይንህ ታጣለህ። የዚያ ደስታ መጨረሻውም እንባ ይሆናል።

ትንሽ ቆይተውም ምሰሶ ወደ ቆመበት ወደ አንድ ትንሽ ጉብታ ደረሱ። በምሰሶውም ላይ እነዚህ ቃላት ተቀርጸው ነበር፦ «ይህን ምሰሶ የሚያይ ሁሉ ልቡና ምላሱ ውሸታም እንዳይሆኑ ይጠንቀቅ።» ከዚያም ተጉዘው ወደ ሁለት ትላልቅ አውሬዎች ቀረቡ።

ታላቅ ልብ ብርቱ ሰው ነበረ፤ ስለዚህ አልፈራም። የአውሬዎቹ አስፈሪ መልክ ግን ልጆቹን አስደነገጣቸው። ሁሉም ታላቅ ልብን ተጠምጥመው ያዙት።

«ምን ነካችሁ፣ ልጆቼ! የሚያስፈራ ነገር በሌለበት ጊዜ እንደ ጀግና ቀድማችሁ ትሄዳላችሁ። ብርታታችሁ የሚፈተንበት ጊዜ ሲመጣ ግን ወደ ኋላ ትላላችሁ።»

ታላቅ ልብ መንገድ ለመክፈት ሰይፉን ሲመዝዝ ግዙፉ ጨካኝ የተባለ አንድ ሰው መጣ። በሻካራ ድምፅም «እዚህ ለመምጣት ምን መብት አላችሁ?» አለ።

ታላቅ ልብ፦ እነዚህ ሰዎች ወደ ሰማያዊቱ ከተማ እየሄዱ ነው። አንተና አውሬዎቹ ብትቃወሙም የሚሄዱበት መንገድ ይህ ነው።

ጨካኝ፦ ይህ የእነርሱ መንገድ አይደለም፤ በእርሱም አይሄዱም። እኔ ልከለክላቸው መጥቻለሁ። ስለዚህም ከአውሬዎቹ ጋር እቆማለሁ።

እውነቱን ለመናገር አውሬዎቹ እጅግ አስፈሪዎች ነበሩ፤ መልካቸውም እጅግ የሚያስደነግጥ ነበረ። ስለዚህ ሰው ስለማይሄድበት መንገዱ በአረምና በሣር ተሸፍኖ ነበር። ጨካኙም ገና «ተመለሱ» ይላቸው ነበር። «አታልፉም» አለ።

መሪያቸው ግን ቀረበ። ወደ ኋላ እስኪያፈገፍግ ድረስ በሰይፉ በኃይል መታው።

ግዙፉ ጨካኝ፦ በገዛ ምድሬ ላይ ልትገድለኝ ነውን?

ታላቅ ልብ፦ የቆምንበት የንጉሡ አውራ ጎዳና ነው። እነዚህን አውሬዎች ያስቀመጥሃቸውም በእርሱ መንገድ ላይ ነው። በእኔ አደራ ያሉት እነዚህ ሰዎች ደካሞች ቢሆኑም ምንም ቢሆን ጸንተው ይሄዳሉ። ይህንም ብሎ መሬት ላይ የሚጥለውን ምት መታው። ግዙፉ ጨካኝም ተገደለ።

ከዚያም ታላቅ ልብ «አሁን ከእኔ ጋር ኑ፤ ሁለቱ አውሬዎች ምንም አይጎዷችሁም» አለ። እነርሱም አለፉ። የአውሬዎቹን ጥርስና ጥፍር ብቻ በማየታቸው ግን ከራሳቸው እስከ እግራቸው ተንቀጠቀጡ።

በመጨረሻ የበር ጠባቂውን ቤት አዩ። ወደዚያም ቶሎ ወጡ፤ እየመሸ ስለ ነበረ ለመድረስ ይበልጥ ፈጠኑ። ወደ በሩም ሲደርሱ መሪያቸው አንኳኳ። በበሩ ያለውም ሰው በታላቅ ድምፅ «ማን ነው?» አለ።

ታላቅ ልብ፦ እኔ ነኝ።

አቶ ንቁ፦ ምነው፣ ታላቅ ልብ? በዚህ በመሸ ሰዓት ምን አመጣህ? ታላቅ ልብም ወደ ጽዮን ከሚሄዱ ወዳጆች ጋር እንደ መጣ ነገረው።

አቶ ንቁ፦ ገብተህ እስኪነጋ ድረስ ትቆያለህን?

ታላቅ ልብ፦ አይ፣ ዛሬ ማታ ወደ ጌታዬ እመለሳለሁ።

ክርስቲያና፦ ወይኔ፣ ጌታዬ ሆይ፣ ከአንተ እንዴት እንደምንለይ አላውቅም። ሕይወታችንን ያገኘነው በአንተ ጠንካራ ልብ ነውና። ስለ እኛ ተዋግተሃል፤ ትክክለኛውን አስተምረኸናል፤ እምነትህና ፍቅርህም ወሰን አልነበረውም።

ምሕረት፦ ምነው ለቀረው መንገድ ሁሉ መሪያችን ብትሆንልን! እንደ እኛ ያሉ ደካሞች የሚመራቸው ወዳጅ ከሌላቸው በድካምና በወጥመድ በተሞላ መንገድ እንዴት ሊጸኑ ይችላሉ?

ያዕቆብ፦ እባክህ ጌታዬ፣ የምንሄድበት መንገድ ለማግኘት ከባድ ስለ ሆነ ከእኛ ጋር ሁንና እርዳን።

ታላቅ ልብ፦ ጌታዬ እንደ ወደደ ማድረግ አለብኝ። እንደ ገና ከእናንተ ጋር እንድሆን ቢልከኝ በደስታ አገለግላችኋለሁ። ነገር ግን በመጀመሪያ የተሳሳታችሁት እዚህ ላይ ነው። እስከዚህ ድረስ ከእናንተ ጋር እንድመጣ ባዘዘኝ ጊዜ፣ «እስከ መጨረሻ ከእኛ ጋር እንዲሄድ እንለምንሃለን» ብላችሁት ቢሆን ኖሮ ይፈቅድልኝ ነበር። አሁን ግን መመለስ አለብኝ። ስለዚህ ደጓ ክርስቲያና፣ ምሕረትና ውድ ልጆቼ፣ ሁላችሁም ደኅና ሁኑ።

ከዚያም በሩን የሚጠብቀው ንቁ ክርስቲያናን ከየት እንደ መጣችና ወዳጆቿ እነማን እንደ ሆኑ ጠየቃት።

ክርስቲያና፦ የመጣሁት ከጥፋት ከተማ ነው። የሞተው የክርስቲያን ሚስት ነበርሁ።

ከዚያም ንቁ በእንዲህ ያለ ጊዜ እንደሚያደርገው ደወሉን ደወለ። አንዲት ልጃገረድም ወደ በሩ መጣች። እርሱም እንዲህ አላት፦ «ሂጂ፤ የክርስቲያን ሚስት ክርስቲያናና አራቱ ልጆቿ ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ሲሄዱ እዚህ እንደ ደረሱ አሳውቂ።»

እርሷም ገብታ ይህን ሁሉ ነገረች። እነዚያ ቃላት ከአፏ በወጡ ጊዜ ምንኛ የደስታ እልልታ ተሰማ! ክርስቲያና ገና በበሩ ላይ ቆማ ስለ ነበረች ሁሉም ወደ ንቁ ፈጥነው መጡ።

ከመካከላቸው በጣም የተከበሩት እንዲህ አሏት፦ «ክርስቲያና ሆይ፣ የዚያ ደግ ሰው ሚስት ሆይ፣ ግቢ፤ አንቺ የተባረክሽ፣ ግቢ፤ ከአንቺ ጋር ካሉት ሁሉ ጋር ግቢ።»

እርሷም ገባች፤ ሌሎቹም ከእርሷ ጋር ገቡ። ከዚያም በአንድ ትልቅ ክፍል እንዲቀመጡ ነገሯቸው። የቤቱ አለቃም እንግዶቹን ሊያይና ሊያበረታታ መጣ። ለእያንዳንዳቸውም ሳማቸው። ነገር ግን ሌሊቱ ገፍቶ ስለ ነበር፣ ክርስቲያናና ሌሎቹም ከደረሰባቸው ታላቅ ድንጋጤ የተነሣ ደክመው ስለ ነበር፣ ቶሎ ሄደው ሊያርፉ ፈለጉ።

የቤቱ ሰዎች ግን «አይሆንም፣ መጀመሪያ ትንሽ ምግብ ብሉ» አሉ። ንቁ በመንገድ ላይ እንዳሉ ሰምቶ ስለ ነበር ለእነርሱ አንድ በግ ታርዶ ነበርና። ምግቡን ጨርሰው መዝሙር ከዘመሩ በኋላ ክርስቲያና እንዲህ አለች፦ «እንድንመርጥ ከፈቀዳችሁልን፣ ክርስቲያን እዚህ በነበረ ጊዜ ያደረበት ክፍል ውስጥ እንሁን።»

ወደዚያም ወሰዷቸው። ክርስቲያና ከመተኛቷ በፊት እንዲህ አለች፦ «ምስኪኑ ክርስቲያን ሸክሙን በጀርባው ተሸክሞ ሲሄድ እኔም ይህንኑ አደርጋለሁ ብዬ አላሰብሁም ነበር።»

ምሕረት፦ አዎ፣ እርሱ ባረፈበት ክፍል ታርፊያለሽ ብለሽም ያን ጊዜ አላሰብሽም።

ክርስቲያና፦ የሞተውንና ያለፈውን የእርሱን ውድ ፊት እንደ ገና አያለሁ፣ ከእርሱም ጋር ንጉሡን ጌታ አመሰግናለሁ ብዬ ደግሞ ከዚያ ያነሰ አስቤ ነበር። አሁን ግን ይህን የማደርግ ይመስለኛል።

ምሕረት፦ ድምፅ አትሰሚምን?

ክርስቲያና፦ ስሚ! እኔ እንደሚገባኝ የምንሰማው ድምፅ የበገና፣ የዋሽንትና የመለከት ድምፅ ነው።

ምሕረት፦ እዚህ በመሆናችን ደስ ብሎ፣ በቤቱ ውስጥ ጣፋጭ ድምፅ፣ በአየሩ ውስጥ ጣፋጭ ድምፅ፣ በልብም ውስጥ ጣፋጭ ድምፅ አለ።

ክርስቲያናና ምሕረት እንዲህ ተጨዋወቱ፤ ከዚያም አንቀላፉ።

ጎሕ ሲቀድ ሲነቁ ክርስቲያና ምሕረትን እንዲህ አለቻት፦ «ትናንት ማታ በእንቅልፍሽ ውስጥ ያሳቀሽ ምንድን ነው? ሕልም እያለምሽ ነበርን?»

ምሕረት፦ አዎ፣ ጣፋጭ ሕልምም ነበር። ግን በእርግጥ ሥቄ ነበርን?

ክርስቲያና፦ አዎ፣ ከልብሽ ጥልቅ እንደሚወጣ ሳቅ ሣቅሽ። እባክሽ ምሕረት፣ ንገሪኝ።

ምሕረት፦ በሕልሜ ብቻዬን በአንድ ጫካ ውስጥ ተኝቼ ሳለቅስና ሳዝን አየሁ። የማለቅሰውም ልቤ እንዲህ ደንዳና በመሆኑ ነበር። እዚያ ብዙ ሳልቆይ በእንቅልፌ ስናገር ሊሰሙ የመጡ ሰዎች ያሉ መሰለኝ። እኔ ግን ማቃሰቴን ቀጠልሁ። በዚህ ጊዜ እየሳቁ «ሞኝ ናት» አሉ። ከዚያም ክንፍ ያለው አንድ የሚያበራ ሰው ወደ እኔ ሲመጣ አየሁ። እርሱም «ምሕረት ሆይ፣ ምን ሆነሻል?» አለኝ። የሐዘኔንም ምክንያት በሰማ ጊዜ «ሰላም ለአንቺ ይሁን» አለኝ። ከዚያም እንባዬን ሊያብስልኝ መጣ። የወርቅ ልብስ አለበሰኝ፤ በአንገቴ ሐብል፣ በራሴም ላይ አክሊል አደረገልኝ። ከዚያም እጄን ይዞ «ምሕረት ሆይ፣ በዚህ በኩል ነዪ» አለኝ። ከእኔም ጋር ወደ ላይ ወጣ፤ ወደ አንድ በርም ደረስን። እርሱም በሩን አንኳኳ። ከዚያም አንድ ሰው ወደ ተቀመጠበት ዙፋን ወሰደኝ። ስፍራው እንደ ከዋክብት ያበራ ነበር፤ እንዲያውም ከዚያ ይልቅ እንደ ፀሐይ ነበር። ክርስቲያንንም በዚያ ያየሁት መሰለኝ። ከዚያም ከሕልሜ ነቃሁ። ግን በእርግጥ ሥቄ ነበርን?

ክርስቲያና፦ ሣቅሽ! አዎ፣ ምን ያህል መልካም ነገር እንደ ደረሰሽ ስታዪ መሣቅሽ ተገቢ ነው! አንድ ነገር ልንገርሽ፤ የመጀመሪያው ክፍል እውነት ሆኖ እንዳገኘሽው፣ የመጨረሻውም እውነት ሆኖ ታገኚዋለሽ።

ምሕረት፦ እንግዲያስ በሕልሜ ደስ ብሎኛል። በቅርቡ ሲፈጸም አይቼ እንደ ገና እንድሥቅ ተስፋ አደርጋለሁና።

ክርስቲያና፦ አሁን የምንነሣበትና ምን ማድረግ እንዳለብን የምናውቅበት ጊዜ የደረሰ ይመስለኛል።

ምሕረት፦ እባክሽ እንድንቆይ ቢለምኑን በማንኛውም መንገድ እንቆይ። እነዚህን ልጃገረዶች ይበልጥ ማወቅ እወዳለሁና። ብልሃት፣ መንፈሳዊነትና ፍቅር እያንዳንዳቸው እጅግ ያማረ ጠባይ ያላቸው ይመስሉኛል።

ክርስቲያና፦ የሚያደርጉትን እናያለን።

ስለዚህ ወደ ታች ወረዱ።

ከዚያም ብልሃትና መንፈሳዊነት፦ ብትቆዩ ቤቱ ያለውን ሁሉ ታገኛላችሁ።

ፍቅር፦ አዎ፣ ያውም በደስታ።

ስለዚህ በዚያ ለተወሰነ ጊዜ ቆዩ፤ ይህም ብዙ ጠቀማቸው።

ብልሃት፦ ክርስቲያና ሆይ፣ ልጆችሽን በመልካም ስላሳደግሽ አመሰግንሻለሁ። ከያዕቆብ ጋር ረጅም ጊዜ ተጨዋውቻለሁ። እርሱ መልካም ልጅ ነው። በዚህ ምድር በሚኖርበት ጊዜ ለአእምሮው ሰላም የሚሰጡትን ብዙ ነገሮች ተምሯል። በሚመጣውም ዓለም በዙፋኑ ላይ የተቀመጠውን ፊት እንዲያይ ያደርጉታል። እኔም በበኩሌ ልጆችሽን ሁሉ አስተምራለሁ። በዚያው ጊዜም ልጆቹን እንዲህ አለቻቸው፦ «ክርስቲያና የምታስተምራችሁን ሁሉ ዘወትር መስማት አለባችሁ። ከሁሉም በላይ ግን የእግዚአብሔርን ቃል መጽሐፍ ማንበብ አለባችሁ። ውዱን አባታችሁን ወደ ደስታ አገር እንዲሄድ ያደረገው ይህ መጽሐፍ ነውና።»

ክርስቲያናና ሌሎቹ በዚህ ስፍራ አንድ ሳምንት በቆዩ ጊዜ አቶ ቀልጣፋ የሚባል አንድ ሰው ምሕረትን ሊያገባት ፈልጎ ሊያጫት መጣ። ምሕረት ለማየት ያማረች ነበረች። አሳቧም ሁልጊዜ በሥራና በዙሪያዋ ያሉትን በመንከባከብ ላይ ነበር። ለድሆች ካልሲ ትሠራ ነበር፤ ለሚያስፈልጋቸውም ሁሉ የሚያስፈልጋቸውን ትሰጥ ነበር።

ቀልጣፋም «ጥሩ የቤት እመቤት ትሆነኛለች» ብሎ አሰበ።

አንድ ቀን ምሕረት የቤቱን ሰዎች እንዲህ አለቻቸው፦ «ስለ አቶ ቀልጣፋ ምን እንደምታስቡ ትነግሩኛላችሁን?»

እነርሱም ወጣቱ ሰው ስለ እግዚአብሔር ፍቅር ብዙ የሚያውቅ እንደሚመስል ነገሯት። ነገር ግን ይህ እስከ ነፍሱ እንዳልደረሰ ፈሩ። ነፍሱ ከዚህ ዓለም ጋር ከመጠን በላይ የተጣበቀች መሰለቻቸው።

ምሕረትም «እንግዲያስ ከእንግዲህ ወደ እርሱ አልመለከትም። ነፍሴን የሚያስር ሰንሰለት አልፈልግምና» አለች።

ብልሃት፦ እንደ ጀመርሽው ከቀጠልሽና ለድሆች ጠንክረሽ ከሠራሽ ፍቅሩ ቶሎ ይቀዘቅዛል።

ስለዚህ በሚቀጥለው ጊዜ ሲመጣ በሥራዋ ላይ አገኛት።

እርሱም «ምን፣ አሁንም እየሠራሽ ነው?» አለ።

ምሕረት፦ አዎ።

አቶ ቀልጣፋ፦ በቀን ምን ያህል ታገኚያለሽ?

ምሕረት፦ እነዚህን የምሠራው ለምሠራላቸው ሰዎች ጥቅም ነው። ከዚህም በላይ ስለ እኔ በመስቀል ላይ የታረደውን የእርሱን ፈቃድ ለማድረግ ነው።

በዚህ ጊዜ ፊቱ ጠቆረ፤ ከዚያ በኋላም ሊያያት ዳግመኛ አልመጣም።

ብልሃት፦ አቶ ቀልጣፋ ቶሎ ይሸሽሻል ብዬ አልነገርኩሽም? አዎ፣ ምሕረትን የሚወድ ሊመስል ይችላል። ነገር ግን ምሕረትና እርሱ በሕይወት መንገድ ጎን ለጎን ሊሄዱ አይገባቸውም።

ከዚያም የክርስቲያና ልጅ ማቴዎስ ታመመ። ስለዚህ እንዲያድነው አቶ ባለሙያን አስጠሩት። እርሱም «የሚበላውን ንገሩኝ» አለ።

ክርስቲያና፦ እዚህ ያለው ምግብ ሁሉ መልካም ነው።

አቶ ባለሙያ፦ ይህ ልጅ በሆዱ ውስጥ ያልተፈጨ ምግብ አለ። እርሱን የማስወገጃ መድኃኒት ካልሰጠሁት ይሞታል።

ሳሙኤልም ክርስቲያናን «በዚህ መንገድ ራስ ላይ ካለው በር ስንመጣ ማቴዎስ አንሥቶ ሲበላ ያየሽው ምን ነበር?» አላት።

ክርስቲያና፦ በዚያ ከሚበቅለው ፍሬ ጥቂት ነበር፤ ስለዚያም ገሥጬው ነበር።

ባለሙያ፦ መጥፎ ምግብ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነበርሁ። ያ ፍሬ ከሁሉ ይበልጥ ይጎዳል፤ ከብዔል ዜቡል እርሻ የሚገኝ ፍሬ ነውና። ማንም አላስጠነቀቃችሁምን? አንዳንዶች ሲበሉት ወድቀው ይሞታሉ።

ከዚያም ክርስቲያና አለቀሰች። «ለልጄ ምን ላድርግ? እባክህ ጌታዬ፣ ምንም ቢያስከፍል የቻልከውን ሁሉ አድርገህ አድነው» አለች።

ከዚያም ባለሙያ እንግዳ መድኃኒት ሰጠው፤ እርሱ ግን ሊወስደው አልፈለገም። ስለዚህ ክርስቲያና አንዱን በምላሷ ጫፍ ቀመሰችው። «ኦ ማቴዎስ፣ ጣፋጭ ነው፤ እንደ ቅባት ጣፋጭ ነው! እኔን የምትወደኝ ከሆነ፣ ምሕረትን የምትወዳት ከሆነ፣ ሕይወትህን የምትወድ ከሆነ፣ እባክህ ውሰደው!» አለችው።

ከጊዜ በኋላም ወሰደው፤ ስለ ኃጢአቱም አዘነ። ሕመሙም ሙሉ በሙሉ ጠፋ። በበትር እየተደገፈ መሄድ ቻለ። ከምሕረት፣ ከብልሃት፣ ከመንፈሳዊነትና ከፍቅር ጋር ሊጨዋወት ከክፍል ወደ ክፍል ይሄድ ነበር።

ክርስቲያና፦ እባክህ ጌታዬ፣ እነዚህ ክኒኖች ለሌላ ምን ይጠቅማሉ?

ባለሙያ፦ ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ለሚሄዱ ሁሉ ይጠቅማሉ።

ክርስቲያና፦ እባክህ አንድ ትልቅ ሣጥን ሙሉ አዘጋጅልኝ። እነዚህን ካገኘሁ ሌላ መድኃኒት አልወስድምና።

ባለሙያ፦ ሰው እንደሚገባው ቢጠቀምባቸው እንደማይሞት አልጠራጠርም። ነገር ግን ደጓ ክርስቲያና፣ እኔ እንደ ሰጠሁት ካልሰጠሻቸው እነዚህ ክኒኖች አይጠቅሙም። ይኸውም የሚወስዷቸው ሰዎች ስለ ኃጢአታቸው በሚያዝኑበት የሐዘን ብርጭቆ ውስጥ መስጠት ነው። ከዚያም ለክርስቲያና፣ ለሌሎቹ ልጆቿና ለምሕረት ጥቂት ሰጣቸው። ማቴዎስንም ከእንግዲህ ያልበሰለ ፕለም እንዳይበላ በደንብ እንዲጠነቀቅ አዘዘው። ከዚያም ሳማቸውና መንገዱን ሄደ።

በዚያ ስፍራ ጥቂት ጊዜ ካሳለፉ በኋላ ሊሄዱ ተዘጋጁ። ከዚያም የክርስቲያና ሦስተኛ ልጅ ዮሴፍ እንዲህ አላት፦ «ታላቅ ልብ መሪያችን ሆኖ ከእኛ ጋር እንዲሄድ ይፈቅድልን ዘንድ ወደ ተርጓሚው ቤት ልከሽ ልትለምኚው ነበር።»

ክርስቲያናም «ጎበዝ ልጅ! ይህን አላሰብሁትም ነበር» አለች።

ስለዚህ ደብዳቤ ጻፈች። ተርጓሚውም ደብዳቤውን ያመጣውን ሰው «ሂድ፤ እንደምልከው ንገራቸው» አለው።

ታላቅ ልብ ቶሎ መጣ። ክርስቲያናንና ምሕረትን እንዲህ አላቸው፦ «ጌታዬ ጥቂት የወይን ጠጅና ቆሎ ልኮላችኋል። ለልጆቹም በለስና ዘቢብ ልኳል።»

ከዚያም ተነሥተው ሄዱ፤ ብልሃትና መንፈሳዊነትም አብረዋቸው ሄዱ። ክርስቲያና ግን አስቀድማ በሩን የሚጠብቀውን ንቁን ተሰናበተችው። ለእርሷና ለውድ ልጆቿ ስላደረገው ሁሉ እያመሰገነችው ትንሽ ሳንቲም በእጁ አስቀመጠች። ከዚያም «እዚህ ከቆየን ወዲህ በዚህ በኩል ያለፉ ሰዎችን አይተሃልን?» አለችው።

ንቁ፦ አዎ፣ አይቻለሁ። በዚህ አውራ ጎዳና ላይ ታላቅ ዝርፊያ ተፈጽሞ ነበር፤ ሌቦቹ ግን ተይዘዋል።

ከዚያም ክርስቲያናና ምሕረት በዚያ መንገድ ለመሄድ በጣም እንደ ፈሩ ተናገሩ።

ማቴዎስ፦ ታላቅ ልብ ሊመራን ከእኛ ጋር እስካለ ድረስ አትፍሩ።

በሕልሜም እስከ ኮረብታው ጫፍ ድረስ ሲሄዱ አየሁ። በዚያም መንፈሳዊነት እንዲህ አለች፦ «ኦ፣ ለክርስቲያናና ለምሕረት ልሰጣቸው ያሰብሁትን ነገር ለማምጣት መመለስ አለብኝ።» ያም እኛ በምንኖርበት ቤት ያዩአቸው ነገሮች ሁሉ ዝርዝር ነበር። «አልፎ አልፎ እንድትመለከቷቸውና ለጥቅማችሁ እንድታስቧቸው እለምናችኋለሁ» አለች።

አሁን ኮረብታውን ወርደው ወደ ውርደት ሸለቆ ሄዱ። ኮረብታው ቍልቍለታም ነበር፤ ሲሄዱም እግራቸው ያንሸራትት ነበር። ነገር ግን በጣም ተጠነቀቁ። ከኮረብታው ግርጌ በደረሱ ጊዜ መንፈሳዊነት ክርስቲያናን እንዲህ አለቻት፦ «ክርስቲያን አጶልዮንን ያገኘበትና ያንን አስፈሪ ጦርነት ያደረጉበት ሸለቆ ይህ ነው። ስለዚያ እንደ ሰማሽ አውቃለሁ። ነገር ግን አይዞሽ፤ ታላቅ ልብ እስከሚመራን ድረስ ከራሳችን ፍርሃት ከሚመነጩ ምስሎች በቀር እዚህ የሚጎዳን ነገር የለም። ስለ አጶልዮንም፣ እንዲህ ያለ ነገር በእንዲህ ያለ ስፍራ በእንዲህ ያለ ሰው ላይ እንደ ደረሰ የሚነግሩን የከተማው ደጋግ ሰዎች ርኩስ ጋኔን በዚያ ስፍራ ያደባል ብለው ያስባሉ። እነሆ ግን፣ እንዲህ ያሉ ነገሮች የሚደርሱባቸው ከራሳቸው ክፉ ሥራ ፍሬ የተነሣ ነው። የሚንሸራተቱ ሰዎች ድንጋጤ ይጠብቃቸዋልና። ይህ ሸለቆ መጥፎ ስም ያገኘውም ስለዚህ ነው።»

ያዕቆብ፦ እዩ፣ ቃላት የተጻፉበት ምሰሶ አለ። ሄጄ አነባቸዋለሁ።

ሄደም፤ በላዩም እነዚህ ቃላት ተቀርጸው አገኘ፦ «ክርስቲያን ወደዚህ ከመምጣቱ በፊት የደረሰበት መንሸራተትና በዚህ ስፍራ ያደረገው ውጊያ ወደ ውርደት ሸለቆ የሚመጡትን ሁሉ ያስጠንቅቅ።»

ታላቅ ልብ፦ ይህን ኮረብታ ከመውረድ መውጣት ይቀላል። በዚህ የዓለም ክፍል ስለ ጥቂት ኮረብታዎች ብቻ እንዲህ ማለት ይቻላል። ነገር ግን ደጉን ሰው እንተወው፤ እርሱ በዕረፍት ላይ ነው፤ ከጠላትም ጋር በጀግንነት ተዋግቷል። ብርታታችን በሚፈተንበት ጊዜ ከእርሱ የከፋ እንዳይደርስብን በላይ የሚኖረው ይርዳን። ይህ ሸለቆ ብዙ ፍሬ ያፈራል።

ሲሄዱም በአሮጌ ልብስ የለበሰና በጎችን የሚጠብቅ አንድ ልጅ አገኙ። ፊቱ የሚያምርና ብሩህ ነበር። በወንዙ ዳር ተቀምጦም መዝሙር ይዘምር ነበር።

ታላቅ ልብም «የዚያን ልጅ መዝሙር ቃላት ስሙ» አለ።

እነርሱም አደመጡ።

«ዝቅ ያለ ሰው መውደቅን አይፈራም፤ ትሑት የሆነም ትዕቢት የለበትም፤ ዘወትር የዋህ የሆነ ሰው እግዚአብሔር መሪው ይሆንለታል።»

ከዚያም ታላቅ ልብ እንዲህ አለ፦ «ትሰሙታላችሁን? ይህ ልጅ ሐር ከለበሰ ሰው ይበልጥ ደስተኛ ኑሮ ይኖራል ብዬ እደፍራለሁ። የልብ ዕረፍት የሚባለውንም ተክል ከእርሱ ይበልጥ በደረቱ ላይ ያደርጋል።»

ሳሙኤል፦ አጶልዮን ከክርስቲያን ጋር ሊዋጋ የመጣው በዚህ ሸለቆ በየትኛው ክፍል እንደ ሆነ ታላቅ ልብን ጠይቁት።

ታላቅ ልብ፦ ውጊያው የተደረገው የመርሳት መስክ በሚባለው የሜዳው ክፍል ነው። በመንገዳቸው የሚሄዱ ሰዎች ድንጋጤ የሚደርስባቸው፣ በላይ ከሚኖረው እጅ የተቀበሉትን መልካም ነገር ሲረሱ ነው።

ምሕረት፦ በመንገዳችን ሁሉ እንደ ተሰማኝ በዚህ ስፍራም መልካም ስሜት ይሰማኛል። ይህ ሸለቆ ጣፋጭ ውበት አለው፤ ለአሳቤም ይስማማኛል። የሠረገላ መንኰራኵር ጩኸት በሌለበት በእንዲህ ያለ ስፍራ መሆን እወዳለሁና። እዚህ ሰው ማን እንደ ሆነ፣ ከየት እንደ መጣና ንጉሡ ለምን እንደ ፈጠረው ጥቂት ማሰብ ይችላል። እዚህ ሰው ሊያሰላስልና ሊጸልይ ይችላል።

በዚያን ጊዜ የሚረግጡት መሬት የተናወጠ መሰላቸው። መሪው ግን እንዲጽናኑ ነገራቸው። በድንገት ወጥመድ እንዳያጋጥማቸውም እግራቸውን በደንብ እንዲጠብቁ አዘዛቸው።

ከዚያም ያዕቆብ ታመመ። ምክንያቱ ግን ፍርሃት ይመስለኛል። ክርስቲያናም ተርጓሚው በእጇ ካስቀመጠላት የወይን ጠጅ ጥቂት ሰጠችው። አቶ ባለሙያ ካዘጋጃቸው ክኒኖችም ሦስቱን ሰጠችው። ልጁም ቶሎ ዳነ።

ጥቂት ከሄዱ በኋላ ክርስቲያና «በመንገዱ ላይ ያለው ያ ነገር ምንድን ነው? እንዲህ ያለ ቅርፅ ያለው ነገር በሕይወቴ ሁሉ አይቼ አላውቅም!» አለች።

ዮሴፍም «ምንድን ነው?» አለ።

እርሷም «ክፉ ነገር ነው፣ ልጄ፣ ክፉ ነገር!» አለች።

ዮሴፍ፦ ግን ምን ይመስላል?

ክርስቲያና፦ የሚመስለው… ምን እንደሚመስል መናገር አልችልም። አሁን ገና ሩቅ ነበር፤ አሁን ግን ቀርቧል።

ታላቅ ልብ፦ እንግዲያስ ከሁሉ ይበልጥ የሚፈሩት ወደ እኔ ይጠጉ።

ከዚያም ከሁሉም ዓይን ተሰወረ።

ብዙ ሳይርቁ ግን ምሕረት ወደ ኋላ ተመለከተች። አንድ ታላቅ አውሬ በታላቅ ጩኸት እያገሣ በፍጥነት ወደ እነርሱ ሲመጣ አየች።

ይህ ድምፅ ከመሪያቸው በቀር ሁሉንም በፍርሃት አንቀጠቀጣቸው። መሪያቸው ግን ወደ ኋላ ሄዶ ሌሎቹን ከፊቱ አደረጋቸው። አውሬውም ታላቅ ልብ ሊዋጋው እንደ ቈረጠ ባየ ጊዜ ወደ ኋላ አፈገፈገ፤ ከዚያም በኋላ አልታየም።

ከዚያ ስፍራ ብዙ ሳይርቁ ታላቅ ጭጋግ ወደቀባቸው፤ ማየትም አልቻሉም።

«ምን እናድርግ?» አሉ።

መሪያቸውም እንዳይፈሩ ነገራቸው። ይልቁንም ዝም ብለው እንዲቆሙና ይህን ደግሞ እንዴት እንደሚያስወግደው እንዲያዩ ነገራቸው።

ከዚያም ክርስቲያና ምሕረትን እንዲህ አለቻት፦ «ምስኪኑ ውዴ ክርስቲያን ያሳለፈውን አሁን አየሁ። ስለዚህ ስፍራ ብዙ ሰምቻለሁ። ምስኪን! በጨለማው እኩለ ሌሊት ማንም ከእርሱ ጋር ሳይኖር በዚህ አለፈ። ነገር ግን ሰው መጥቶ እስኪያየው ድረስ የሞት ጥላ ሸለቆ ምን ማለት እንደ ሆነ ማን ሊያውቅ ይችላል? እዚህ መሆን ልቤን በፍርሃት ይሞላዋል!»

ታላቅ ልብ፦ አሁን ምድርና መወርወሪያዎቿ የከበቡን ይመስላል። ልመካ አልፈልግም፤ ነገር ግን አሁንም መንገዳችንን እንደምናልፍ እተማመናለሁ። ኑ፣ ብርሃን መስጠት የሚችለውን ብርሃን እንዲሰጠን እንጸልይ።

እነርሱም አለቀሱ፤ ጸለዩም። መንገዱም አሁን የተስተካከለ ስለ ሆነ ቀጥ ብለው ሄዱ።

ምሕረት፦ እዚህ መሆን በጠባቧ በር፣ ወይም በተርጓሚው ቤት፣ ወይም በመጨረሻ በቆየንበት በዚያ መልካም ቤት እንደ መሆን ጣፋጭ አይደለም።

ከልጆቹ አንዱም «ኦ፣ በዚህ ስፍራ ማለፍ ለዘላለም በዚህ ከመኖር ይልቅ ያን ያህል አይከፋም። ምናልባት በዚህ መንገድ የምናልፈው የመጨረሻው ቤታችን ይበልጥ የተባረከ ሆኖ እንዲታየን ይሆናል» አለ።

ታላቅ ልብ፦ መልካም ተናገርህ፣ ሳሙኤል፤ አሁን እንደ ጎልማሳ ትናገራለህ።

ሳሙኤል፦ በእርግጥ ከዚህ ስፍራ ከወጣሁ ብርሃንንና መልካሙን ነገር በሕይወቴ ሁሉ ከማከብረው ይበልጥ የማከብረው ይመስለኛል።

ታላቅ ልብ፦ ብዙም ሳንቆይ እንወጣለን።

ስለዚህ ጉዟቸውን ቀጠሉ።

ዮሴፍ፦ ገና የዚህን ሸለቆ መጨረሻ ማየት አንችልምን?

ታላቅ ልብ፦ እግራችሁን ጠብቁ፤ ብዙም ሳትቆዩ ወጥመዶች ወዳሉበት ትደርሳላችሁና።

እነርሱም በጣም ተጠነቀቁ።

ታላቅ ልብ፦ ሰዎች መሪ ሳይዙ ወደዚህ ይመጣሉ። ስለዚህ በመንገድ በሚያጋጥሟቸው ወጥመዶች ይሞታሉ። ምስኪኑ ክርስቲያን! ከዚህ ስፍራ ወጥቶ በሰላም ማምለጡ እንዴት ይደንቃል! ነገር ግን እግዚአብሔር በነፍሱ ውስጥ ይኖር ነበር፤ እርሱም ራሱ ጠንካራ ልብ ነበረው። አለዚያ ይህን ማድረግ ባልቻለም ነበር።

ክርስቲያና፦ ሁላችንም የምናርፍበት እንግዳ ማረፊያ ቤት እዚህ ቢኖር እንዴት ደስ ባለኝ!

በዚህ ጊዜ ገና ያገኙት አቶ ሐቀኛ የሚባል ሰው «እንዲህ ያለ ስፍራ ከዚህ ብዙ አይርቅም» አለ።

ወደዚያም ሄዱ። ጋይዮስ የሚባለው የቤቱ ባለቤትም «ግቡ፤ ቤቴ የተሠራው እንደ እናንተ ላሉ ሰዎች ብቻ ነውና» አለ።

ታላቅ ልብ፦ ደጉ ጋይዮስ ሆይ፣ እራት እንብላ። የምንበላው ምን አለህ? ታላቅ ድካም አልፈናል፤ ምግብም በጣም ያስፈልገናል።

ጋይዮስ፦ ወጥተን ምግብ ለመፈለግ ጊዜው በጣም መሽቷል። ነገር ግን ካለን ትበላላችሁ።

ከዚያም ማዕዱ ቀረበ። ግብዣው ሊያልቅ ሲቃረብ ሁሉም ለውዝ ሊሰብሩ በገበታው ዙሪያ ተቀመጡ። በዚህ ጊዜ ሽማግሌው ሐቀኛ ጋይዮስን እንዲህ አለው፦ «ይህ ስንኝ ምን ማለት እንደ ሆነ ንገረኝ፦»

«አንድ ሰው ነበረ፤ አንዳንዶች እንደ እብድ ቈጠሩት፤ ይህ ሰው በሰጠ ቁጥር ይበልጥ ይኖረው ነበር።»

ከዚያም ወጣቶቹ ሁሉ ጋይዮስ ምን እንደሚል ገመቱ። እርሱም ለጥቂት ጊዜ ዝም ብሎ ተቀመጠ፤ ከዚያም እንዲህ አለ፦

«ገንዘቡን ለድሆች የሚሰጥ የሰጠውን ያህል፣ እንዲያውም ዐሥር እጥፍ ያገኛል።»

ዮሴፍ፦ ጌታዬ ሆይ፣ መልሱን ታገኘዋለህ ብዬ አላሰብሁም ነበር።

ጋይዮስ፦ አዬ! ቸር መሆንን ከጌታዬ ተምሬአለሁ፤ በዚህም እንደማተርፍ አገኘሁ።

ከዚያም ሳሙኤል ክርስቲያናን በዝቅተኛ ድምፅ «ይህ የደግ ሰው ቤት ነው፤ ረጅም ጊዜ እንቆይ። ማቴዎስስ ምሕረትን እዚሁ ለምን አያገባትም?» አላት።

ጋይዮስም ይህን ሲናገር በሰማ ጊዜ «በፍጹም ልቤ» አለ። ምሕረትንም ለማቴዎስ ሚስት እንድትሆነው ሰጠው።