ወደ ከተማዪቱ፣ ወደ ቤት

በዚህ ጊዜ የክርስቲያና ልጅ ያዕቆብ አድጎ ለአካለ መጠን ደርሶ ነበር። ጋይዮስም ልጁን ፌቤንን ሚስት እንድትሆነው ሰጠው። በጋይዮስ ቤት ዐሥር ቀን ቆዩ፤ ከዚያም ተሰናበቱ። በመጨረሻው ቀን ግን ጋይዮስ ግብዣ አደረገላቸው፤ ሁሉም በሉ፤ ጠጡም።

ታላቅ ልብ፦ እንግዲህ ጋይዮስ ሆይ፣ የምንሄድበት ሰዓት ደርሷል። ስለዚህ በእንግዳ ማረፊያህ ለቆየንበት ለዚህ ረጅም ጊዜ ምን ያህል እንዳለብኝ ንገረኝ። እዚህ ለብዙ ዓመታት ቆይተናልና።

ጋይዮስ፦ በቤቴ ማንም አይከፍልም። ደጉ ሳምራዊ ያወጣሁትን ወጪ ሁሉ እርሱ እንደሚከፍለኝ ነግሮኛልና። ከዚያም ተሰናብተውት መንገዳቸውን ሄዱ። በመንገድም ብዙ ዓይነት ድንጋጤና ፍርሃት አጋጠማቸው። በመጨረሻም የከንቱነት ገበያ ወደሚባለው ስፍራ ደረሱ። በዚያም ወደ አቶ ምናሶን ቤት ሄዱ። እርሱም እንግዶቹን እንዲህ አላቸው፦ «የሚያስፈልጋችሁ ነገር ቢኖር ብቻ ንገሩኝ፤ ልናገኝላችሁ የምንችለውን ሁሉ እናደርጋለን።»

እነርሱም «እንግዲያስ በዚህ ከተማ ያሉትን አንዳንድ ደጋግ ሰዎች ብናይ በጣም ደስ ይለናል» አሉ።

ስለዚህ ምናሶን በእግሩ መሬቱን መታ። በዚህ ጊዜ ጸጋ መጣች። በቤቱ የነበሩትን አንዳንድ ወዳጆቹን እንድትጠራቸው ላካት። ሁሉም ለምግብ ተቀመጡ።

ከዚያም አቶ ምናሶን ክርስቲያናን በእጁ እያመለከተ እንዲህ አለ፦ «ወዳጆቼ ሆይ፣ ወደ ጽዮን የሚሄዱ እንግዶች እዚህ አሉኝ። ይህች ማን እንደ ሆነች ታውቃላችሁ? ይህች የክርስቲያን ሚስት ናት። የዚህ ከተማ ሰዎች እርሱንና ወዳጁን ታማኝን እጅግ ክፉ አድርገውባቸው ነበር።»

እነርሱም «ክርስቲያናን በዚህ ስፍራ እናገኛታለን ብሎ ማን ያስብ ነበር! የምትወጂውና የምታገለግዪው ንጉሥ ወደ እርሱ ወዳለበት በሰላም ያድርስሽ!» አሉ።

ከዚያም የታማኝ ደም በልባቸው ላይ እንደ ከባድ ሸክም ተጭኖ እንደ ነበረ ነገሯት። እርሱን ካቃጠሉት ወዲህ በከንቱነት ገበያ ማንም ሰው በእሳት እንዲቃጠል አልተላከም አሉ። «በዚያ ዘመን ደጋግ ሰዎች በመንገድ ላይ መሄድ አይችሉም ነበር፤ አሁን ግን ራሳቸውን ቀና አድርገው ሊታዩ ይችላሉ» አሉ።

ክርስቲያና፣ ልጆቿና ምሕረት ይህን ስፍራ ለብዙ ዓመታት ቤታቸው አደረጉት። ከጊዜ በኋላም ሚስትና ሁለት ሴቶች ልጆች የነበሩት አቶ ምናሶን ጸጋ የምትባለውን የበኵር ልጁን ለሳሙኤል፣ ማርታንም ለዮሴፍ ሚስት እንዲሆኑ ሰጣቸው።

አንድ ቀንም አንድ ግዙፍ እባብ ከጫካ ወጥቶ ከከተማው ሰዎች አንዳንዶቹን ገደለ። ከእነርሱ ማንም ሊጋፈጠው የሚደፍር አልነበረም። እንደ ቀረበ በሰሙ ጊዜ ሁሉም ይሸሹ ነበር። ሕፃናትን በብዙ ቍጥር ይወስድ ነበርና።

ነገር ግን ታላቅ ልብና በአቶ ምናሶን ቤት የነበሩት ሌሎቹ ሰዎች ይህን እባብ ገድለው ከተማዋን ከእርሱ ነጻ ሊያወጡ ቈረጡ። ስለዚህ ሊገጥሙት ወጡ። መጀመሪያ እባቡ ከቁም ነገር የቈጠራቸው አይመስልም ነበር። እነርሱ ግን ብርቱ ጦረኞች ስለ ነበሩ ወደ ኋላ አባረሩት። ከዚያም አድብተው ጠበቁት፤ ደጋግመውም አጠቁት። በመጨረሻም ከቍስሉ የተነሣ እንደሚሞት አወቁ። በዚህ ሥራ ታላቅ ልብና ሌሎቹ የከተማውን ሁሉ በጎ ፈቃድ አገኙ።

አሁን መንገዳቸውን የሚቀጥሉበት ጊዜ ቀረበ። ታላቅ ልብ መሪያቸው ሆኖ ቀድሞ ሄደ። በሕልሜም ደስ የሚያሰኙ ተራሮች በዚህ በኩል ወዳለው ወንዝ ሲደርሱ አየሁ። በወንዙ በሁለቱም ዳር የሚያማምሩ ዛፎች በቅለው ነበር፤ ቅጠሎቻቸውም ለጤና መልካም ነበሩ። መስኮቹም ዓመቱን ሙሉ ለምለሞች ነበሩ፤ በዚያም ተኝተው በሰላም ሊያርፉ ይችሉ ነበር። በዚያም ደግሞ የበጎች በረቶች ነበሩ። ጠቦቶችን የሚያሳድጉበት ቤትም ተሠርቶ ነበር። እነርሱንም የሚጠብቅ አንድ ነበረ፤ እርሱም በክንዱ አንሥቶ በብብቱ ያቅፋቸው ነበር።

ክርስቲያናም አራቱን ወጣት ሚስቶች ሕፃናቶቻቸውን በዚህ ወንዝ አጠገብ እንዲያስቀምጡ ነገረቻቸው፤ በሚመጣው ጊዜ ምንም እንዳይጎድልባቸው ነው። እንዲህም አለች፦ «ቢባዝኑ ወይም ቢጠፉ እርሱ ይመልሳቸዋል። ለታመሙ ብርታትን ይሰጣል። እዚህ ምግብ፣ መጠጥና ልብስ አያጡም።» ስለዚህ ልጆቻቸውን ለእርሱ ተዉ።

ወደ አቋራጭ መንገድ መስክ በደረሱ ጊዜ ክርስቲያን ከተስፈኛ ጋር በሄደበት በመሻገሪያው ደረጃ ላይ ተቀመጡ። ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ ሁለቱን በጥርጣሬ ምሽግ የዘጋባቸው በዚያ ጊዜ ነበር። አሁን እንዲህ ያለ ብርቱ ጭፍራ ስለ ሆኑና እንደ ታላቅ ልብ ያለ መሪ ስላላቸው የሚሻለውን ነገር ለማሰብ ተቀመጡ። ይኸውም የጥርጣሬ ምሽግን ቢያፈርሱ፣ ወደ ሰማያዊቱ ከተማ የሚሄዱ ምስኪን ነፍሳት በዚያ ታስረው ቢገኙም ነጻ ቢያወጧቸው መልካም አይሆንም ወይ የሚል ነበር። አንዱ ይህን አለ፤ ሌላው ደግሞ ያን አለ። በመጨረሻም ታላቅ ልብ እንዲህ አለ፦ «በእግዚአብሔር ቃል መጽሐፍ ‹መልካሙን የእምነት ገድል ተጋደል› ተብሎ ተነግሮናል። እንግዲህ እባካችሁ፣ ከግዙፉ ተስፋ ቆራጭ ጋር ካልሆነ ከማን ጋር እንዋጋለን? ታዲያ ከእኔ ጋር ማን ይሄዳል?»

የክርስቲያና አራቱ ልጆች «እኛ እንሄዳለን» አሉ። ወጣቶችና ብርቱዎች ነበሩና። ስለዚህ ሚስቶቻቸውን ትተው ሄዱ።

በሩን ባንኳኩ ጊዜ ግዙፉ ተስፋ ቆራጭና ሚስቱ ጥርጣሬ ወደ እነርሱ መጡ።

ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ፦ ወደ ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ በር ለመምጣት እንዲህ የደፈረው ማን ነው? ምንስ ነው?

ታላቅ ልብ፦ እኔ ነኝ፤ ወደ ጽዮን የሚሄዱትን የምመራ ነኝ። በሮችህን ወለል አድርገህ ከፍተህ እንድትወጣ አዝዝሃለሁ። ልገድልህና ቤትህን ላፈርስ መጥቻለሁና።

ግዙፉ ተስፋ ቆራጭ፦ ምን! እንደ ታላቅ ልብ ያለ ሰው ሊያስፈራኝ ነውን? በፍጹም!

ስለዚህ በራሱ ላይ የብረት ቆብ አደረገ፤ የእሳት ጥሩር ለበሰ፤ በእጁም ዱላ ይዞ ጠላቶቹን ሊዋጋ ወጣ።

ከዚያም እነዚህ ስድስት ሰዎች ወደ እርሱ ቀረቡ፤ ስለ ሕይወታቸውም ተዋጉ። በመጨረሻም ተስፋ ቆራጭ መሬት ላይ ወደቀ፤ ታላቅ ልብም ገደለው። ቀጥሎም ቤቱን አጠቁ፤ ለማፍረሱ ግን ስድስት ቀን ፈጀባቸው። በዚያም አቶ ተስፋ ቢስንና ልጁን እጅግ ፈሪን አግኝተው ነጻ አወጧቸው።

ከዚያም ሁሉም ወደ ደስ የሚያሰኙ ተራሮች ሄዱ። መንጎቻቸውን ከሚጠብቁት ሰዎች ጋር ወዳጆች ሆኑ። እነርሱም ለክርስቲያንና ለተስፈኛ እንደ ነበሩት ለእነርሱም ደጎች ነበሩ።

«መልካም ጭፍራ ይዘህ መጥተሃል» አሉት። «እባክህ፣ የት አገኘሃቸው?»

መሪያቸውም ነገሩ እንዴት እንደ ሆነ ነገራቸው።

ትንሽ ቆይተውም አየሩ ሰዎችን የሚያስተኛበት የተደገመበት ምድር ደረሱ። ብዙ ሳይርቁ ወፍራም ጭጋግ ወደቀባቸው፤ ለጥቂት ጊዜም ማየት አልቻሉም። በዓይናቸው እያዩ መሄድ ስላልቻሉ እየተነጋገሩ ከመሪያቸው አጠገብ ተጠጉ። ነገር ግን አንዱ በቍጥቋጦ ውስጥ ወደቀ፤ ሌላው በጭቃ ውስጥ ተጣበቀ፤ ከትንንሾቹም አንዳንዶቹ ጫማቸውን በረግረጉ ውስጥ አጡ። አንዱ «ወይኔ፣ ወደቅሁ!» አለ። ቀጣዩ «የት ናችሁ?» ብሎ ጮኸ። ሦስተኛው ደግሞ «በቍጥቋጦው ተይዤአለሁ!» አለ።

ከዚያም የሰነፍ ወዳጅ ወደሚባል አንድ መቀመጫ ደረሱ። በዙሪያውም በዚያ የሚቀመጡትን ከፀሐይ የሚጋርዱ ቍጥቋጦዎችና ተክሎች ነበሩ። ክርስቲያናና ሌሎቹ ግን መሪያቸው የነገራቸውን በጣም ስለ ጠበቁ በድካም ቢዝሉም እንኳ ከእነርሱ አንድም በዚያ ለማረፍ የተመኘ አልነበረም። በተደገመበት ምድር ለጥቂት ጊዜ እንኳ መተኛት ሞት እንደ ሆነ ያውቁ ነበርና።

ገና ጨለማ ስለ ነበረ መሪያቸው ካርታውን (የእግዚአብሔርን ቃል መጽሐፍ) ለማየት መብራት አበራ። ይህን ባያደርግ ኖሮ ሁሉም በጠፉ ነበር። በመንገዱ መጨረሻ ላይ በጭቃ የተሞላ ጕድጓድ ነበረና፤ ጥልቀቱንም ማንም ሊያውቅ አይችልም።

እኔም እንዲህ ብዬ አሰብሁ፦ «ሲጠራጠርና የትኛውን መንገድ መያዝ እንዳለበት ሳያውቅ የሚመለከትበት እንዲህ ያለ ካርታ ወይም መጽሐፍ እንዲኖረው የማይፈልግ ማን አለ?»

ብዙም ሳይቆዩ ሁለት ሰዎች ወደ ተቀመጡበት አንድ መቀመጫ ደረሱ። እነርሱም ግድየለሽና ከልክ ያለፈ ደፋር ነበሩ። ክርስቲያናና ሌሎቹ እነዚህ ሰዎች በክፉ ሁኔታ ላይ እንዳሉ አይተው ራሳቸውን ነቀነቁ። ምን ማድረግ እንዳለባቸው አላወቁም፤ በእንቅልፋቸው ትተዋቸው መሄድ ወይስ ሊቀሰቅሷቸው መሞከር። መሪውም በስማቸው ጠራቸው፤ ከከንፈራቸው ግን አንድም ድምፅ አልሰማም። በመጨረሻም ታላቅ ልብ ወዘወዛቸው፤ ሊቀሰቅሳቸውም የቻለውን ሁሉ አደረገ።

ከሁለቱ አንዱ ግድየለሽ የሚባለው «አይሆንም፤ ዕዳዬን ሲከፍሉኝ እከፍልሃለሁ» አለ።

በዚህ ጊዜ መሪው ራሱን ነቀነቀ።

ከዚያም ከልክ ያለፈ ደፋር «ሰይፌን መያዝ እስከምችል ድረስ እዋጋለሁ» ብሎ ተናገረ።

ይህን ሲናገር በዙሪያው የቆሙት ሁሉ ሳቁ።

ክርስቲያና፦ ይህ ምን ማለት ነው?

ታላቅ ልብ፦ በእንቅልፋቸው ይናገራሉ። ብትመቷቸው ወይም ብትወዘውዟቸው እንኳ እንዲሁ መናገራቸውን ይቀጥላሉ። እንቅልፋቸው የባሕሩ ማዕበል እየመታው በመርከብ ምሰሶ ላይ እንደ ተኛ ሰው እንቅልፍ ነውና።

ከዚያም ክርስቲያና፣ ምሕረትና አብረዋቸው ያሉት ሁሉ በፍርሃት ጉዞአቸውን ቀጠሉ። ለቀረው መንገድም መሪያቸውን ብርሃን ለመኑት።

ነገር ግን ምስኪኖቹ ሕፃናት ማረፍ ስላልቻሉ በታላቅ ድምፅ አለቀሱ። ስለዚህ ሁሉም እርዳታን ለመለመን ተንበርክከው ጸለዩ። ጥቂት መንገድ እንደ ሄዱም ጭጋጉን ያባረረ ነፋስ ተነሣ። አየሩም አሁን ጥርት ስላለ መንገዳቸውን ቀጠሉ።

ከዚያም ፀሐይ ሌሊትና ቀን ወደምታበራበት ወደ ቤዩላ ምድር ደረሱ። በዚያም ጥቂት አረፉ፤ በዙሪያቸው ካሉት ቅርንጫፎች ላይ ከተንጠለጠለው ፍሬ በሉ። ነገር ግን በእንዲህ ያለ ምድር ሊመኙት የሚችሉት እንቅልፍ ሁሉ ለአጭር ጊዜ ብቻ ነበር። ደወሎቹ እንዲህ ባለ ጣፋጭ ዜማ ይደወሉ ነበርና፤ እንዲህ ያለ ደማቅ ብርሃንም በዓይናቸው ላይ ያበራ ነበርና። ስለዚህ ብዙም ሳይቆዩ ተነሥተው ርኩስ እግር ሊረግጠው በማይደፍረው በዚህ ብሩህ መንገድ ወዲያና ወዲህ ይመላለሱ ጀመር።

አሁንም የእልልታ ድምፅ ሲነሣ ሰሙ። ከሰማያዊቱ ከተማ ለክርስቲያን ሚስት ለክርስቲያና የታላቅ ደስታ ቃል ይዞ መልእክተኛ መጥቷል ተብሎ በከተማው ወሬ ተሰምቶ ነበርና። ስለዚህ ፈለጓት፤ ያለችበትንም ቤት አገኙ።

ከዚያም መልእክተኛው በእጇ ደብዳቤ ሰጣት። ቃሉም እንዲህ የሚል ነበር፦ «ደጓ ክርስቲያና ሆይ፣ ሰላም ለአንቺ ይሁን! ጌታ እንደሚጠራሽ ልነግርሽ መጥቻለሁ። ከዐሥር ቀን በኋላ ነጭ ልብስ ለብሰሽ በዙፋኑ አጠገብ እንድትቆሚ ይጠራሻል።»

ደብዳቤውን ያመጣው ሰው ካነበበላት በኋላ ቃሉ የእውነትና የፍቅር ቃል እንደ ሆነ ምልክት ሰጣት። ቶሎ ለመሄድ እንድትዘጋጅ ሊነግራትም እንደ መጣ ነገራት። ምልክቱም ሹል ጫፍ ያለው ፍላጻ ነበር። ይህም ደብዳቤው በተናገረው ጊዜ እንደምትሞት የሚነግራት ነበር።

ክርስቲያና ድካሟ በቅርቡ እንደሚያበቃ፣ ከውዱ ክርስቲያን ጋርም እንደ ገና እንደምትኖር ሰምታ ደስ አላት።

ከዚያም ልጆቿና ሚስቶቻቸው ወደ እርሷ እንዲመጡ አስጠራቻቸው። የሚያበረታታ ቃልም ነገረቻቸው። በእንዲህ ያለ ጊዜ በአጠገቧ በመሆናቸው ምን ያህል ደስ እንዳላት ነገረቻቸው። የቀረበው የራሷ ሞትም ከዚህ ጊዜ ጀምሮ እያንዳንዳቸው ይህን ዓለም እስከሚለቁበት ሰዓት ድረስ እንዲጠቅማቸው ፈለገች። ተስፋዋ ይህ ነበር፤ ሞቷ በመንገዳቸው እንዲመራቸው፣ አጥብቀው እንዲይዙት ያስተማረቻቸው እምነት በልባቸው ውስጥ ጠልቆ እንዲገባ፣ ሥራቸውም ሁሉ ለእግዚአብሔር ካላቸው ፍቅር እንዲመነጭ ነበር። እነዚህን ቃላት በልባቸው እንዲይዙ፣ ኃጢአታቸውን በመስቀል ላይ በተሸከመውና እነርሱን ለማዳን በታረደው ላይ ሙሉ እምነታቸውን እንዲጥሉም ከመጸለይ በቀር ሌላ ማድረግ አልቻለችም።

ወደ ፍቅርና ወደ እውነት ዓለም የምትሄድበት ቀን በደረሰ ጊዜ፣ ጉዞዋን ስትጀምር ሊያዩአት የሚፈልጉ ሰዎች መንገዱን ሞሉት። ስትናገር የተሰሙት የመጨረሻ ቃሎቿም እነዚህ ነበሩ፦ «ጌታ ሆይ፣ ከአንተ ጋር ለመሆን መጣሁ።»