ክርስቲያና ጉዞ ጀመረች

እንደ ገና ሕልም አለምሁ፤ ሕልሙም ይህ ነበረ፦ የክርስቲያን ሚስት ክርስቲያና ተንበርክካ ትጸልይ ነበር። ከጸሎቷ ስትነሣ በሩ በኃይል ሲንኳኳ ሰማች። እርሷም «በእግዚአብሔር ስም የምትመጣ ከሆነ ግባ» አለች። ከዚያም በሕልሜ እንዲህ መሰለኝ፦ እንደ በረዶ ነጭ ልብስ የለበሰ አንድ ሰው በሩን ከፍቶ «ሰላም ለዚህ ቤት ይሁን» አለ። ክርስቲያና እንዲህ ያለ ነገር አይታ ስለማታውቅ መጀመሪያ በፍርሃት ፊቷ ገረጣ። ነገር ግን ብዙም ሳይቆይ ልብ አገኘች። ከወዴት እንደ መጣና ለምን እንደ መጣ ማወቅ እንደምትፈልግ ነገረችው። እርሱም ስሙ ምሥጢር እንደ ሆነ፣ በላይ ካሉት ጋር እንደሚኖርም ነገራት። ከዚያም እንግዳዋ «ክርስቲያና ሆይ፣ ከክርስቲያን ያመጣሁልሽ ደብዳቤ ይኸውልሽ» አላት። እርሷም ተቀበለችው፤ ማኅተሙንም ሰብራ በወርቅ የተጻፉትን እነዚህን ቃላት አነበበች፦ «ውድ ሚስቴ ለነበርሽው። እኔ እንዳደረግሁ እንድታደርጊ ንጉሡ ይፈልጋል፤ ወደዚህ ምድር ለመምጣትና ከእርሱ ጋር በደስታ ለመኖር መንገዱ ያ ነበረና።» ክርስቲያናም ይህን ባነበበች ጊዜ እንባዋን አፈሰሰች። ደብዳቤውን ያመጣውንም ሰው «ጌታዬ ሆይ፣ እኛም ለዚህ ንጉሥ እንድንሰግድ እኔንና ልጆቼን ይዘኸን ትሄዳለህን?» አለችው። እርሱ ግን እንዲህ አለ፦ «ክርስቲያና ሆይ፣ ደስታ ከኀዘን ይወለዳል፤ መጀመሪያ ጭንቀት፣ ከዚያም ደስታ ይመጣል። እኔ ወደምኖርበት ምድር ለመድረስ በድካም፣ በንቀትና በፌዝ ውስጥ ማለፍ አለብሽ። ነገር ግን በመንገዱ መጀመሪያ ወደ ቆመችው ወደ ጠባቧ በር የሚወስደውን መንገድ ያዢ። መልካም ጉዞ እንዲሆንላችሁ እመኛለሁ። ይህን ደብዳቤ በደረትሽ ይዘሽ እንድትሄጂ እፈልጋለሁ። ወደ ሰማያዊቱ ከተማ በሚያስገባው በመጨረሻው በር ላይ እስክትሰጪው ድረስ ደጋግመሽ አንብቢው።»

ከዚያም ክርስቲያና ልጆቿን እንዲህ አለቻቸው፦ «ልጆቼ ሆይ፣ በቅርቡ በውዱ አባታችሁ በክርስቲያን ሞት አዝኜ ነበር። አሁን ግን መልካም እንደ ሆነለት እርግጠኛ ነኝ፤ በሕይወትና በሰላም ምድርም ይኖራል። ስለ ራሴና ስለ እናንተ ሁኔታ በማሰብም በጥልቅ አዝኛለሁ። ልባችን እንዲቀዘቅዝ በመፍቀዳችን ተሳስተናል። በጭንቀቱ ጊዜ ጆሮአችንን ከእርሱ መልሰናል። ከዚህ ከጥፋት ከተማ በሸሸ ጊዜም ከእርሱ ጋር አልሄድንም።»

«ይህን ነገር ማሰብ በገደለኝ ነበር፤ ትናንት ሌሊት ያየሁት ሕልምና ዛሬ ጠዋት የመጣ እንግዳ የነገረኝ ነገር ባይኖር ኖሮ። ስለዚህ ውዶቼ ሆይ፣ ኑ፤ ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ወደሚያስገባው በር ወዲያውኑ እንሂድ። አባታችሁን እናያለን፤ ከእርሱና ከወዳጆቹም ጋር በዚያ እንኖራለን።»

በዚያን ጊዜ የክርስቲያና ልብ ወደዚያ በመዞሩ የመጀመሪያዎቹ ሁለት ልጆቿ በደስታ እንባ ፈነዱ።

ለመሄድ ሁሉን ነገር እያዘጋጁ ሳሉ የክርስቲያና ሁለት ጓደኞች ወደ ቤቷ መጥተው በሩን አንኳኩ። እርሷም «በእግዚአብሔር ስም የምትመጡ ከሆነ ግቡ» አለቻቸው። ይህ ንግግር ከክርስቲያና አፍ መውጣቱ እንግዳ ነገር ሆነባቸው። ቢሆንም ገቡና «እባክሽ፣ ይህ ምን ማለትሽ ነው?» አሏት።

ክርስቲያናም «ቤቴን ትቼ ልሄድ ነው» አለች። ይህን ያለችው ለወይዘሮ ፈሪ ነበር፤ ከጓደኞቿ የአንዲቱ ስም ይህ ነበርና።

ፈሪ፦ ለምን? እባክሽ ንገሪኝ።

ክርስቲያና፦ ወደ ውዱ ክርስቲያን ለመሄድ። ይህንም ብላ አለቀሰች።

ፈሪ፦ ኧረ፣ እንዴት ሊሆን ይችላል? እንዲህ ያለ ሐሳብ ውስጥ ያስገባሽ ማን ነው? ወይስ ምንድር ነው?

ክርስቲያና፦ ወይ ወዳጄ ሆይ፣ እኔ የማውቀውን ያህል ብታውቂ ኖሮ ከእኔ ጋር ለመሄድ ደስ ይልሽ እንደ ነበር አልጠራጠርም።

ፈሪ፦ እባክሽ፣ ልብሽን ከወዳጆችሽ የሚያርቅና ማንም ወደማያውቀው ስፍራ እንድትሄጂ የሚገፋፋሽ ምን አዲስ ትምህርት አገኘሽ?

ክርስቲያና፦ ትናንት ሌሊት ክርስቲያንን በሕልሜ አየሁት። ወይ፣ ነፍሴ አሁን ከእርሱ ጋር ብትሆን! የዚያ ስፍራ ልዑል ልኮብኛል። ፀሐይ ስትወጣ በመጣልኝ መልእክተኛ በኩል ወደዚያ እንድሄድ የሚጠራኝን ይህን ደብዳቤ ላከልኝ። እባክሽ አንብቢው።

ፈሪ፦ ወይ፣ እንዲህ ያለውን አደጋ መጋፈጥ እንዴት ያለ እብደት ነው! ክርስቲያን በመንገድ ምን እንደ ደረሰበት ከወዳጃችን ከእልኸኛ እንደ ሰማሽ እርግጠኛ ነኝ፤ እርሱ አብሮት ሄዶ ነበርና። አዎን፣ ወላዋይም አብሮት ሄዶ ነበር፤ ሁለቱም እንደ ጥበበኞች ከፍርሃት የተነሣ እስኪመለሱ ድረስ። ከአውሬዎችና ከአጶልዮን ጋር እንዴት እንደ ተገናኘ፣ በሞት ጥላ ሸለቆ ምን እንዳየ ሰምተሻል። ሌሎችም ስሰማቸው ጠጉሬ የሚቆምባቸውን ነገሮች ሰምተሻል። ደግሞም የገዛ ሥጋሽና አጥንትሽ ስለ ሆኑት ስለ እነዚህ አራት ውድ ልጆች አስቢ። ለመሄድ የሚያስችል ድፍረት ቢኖርሽ እንኳ ስለ እነርሱ ስትዪ እባክሽ ቤትሽ ተቀመጪ።

ክርስቲያና ግን እንዲህ አለች፦ «አትፈትኚኝ። ትርፍ የማገኝበት ዕድል አሁን በእጄ ተሰጥቶኛል። ልይዘው ልብ ባይኖረኝ በእውነት ሞኝ በሆንሁ ነበር። የነገርሽኝ እነዚህ ድካሞችና ወጥመዶችም ወደ ኋላ አያስቀሩኝም፤ እንዲያውም ትክክል መሆኔን ብቻ ያሳዩኛል። መጀመሪያ ጭንቀት፣ ከዚያም ደስታ ይመጣል። እንዳልሁት በእግዚአብሔር ስም ወደ ቤቴ ስላልመጣሽ፣ እባክሽ ሂጂ፤ ከእንግዲህም አትፈትኚኝ።»

ከዚያም ፈሪ ከእርሷ ጋር የመጣችውን ምሕረትን «የምናገረውን ሁሉ ስለምትንቅ ለራሷ እንተዋት» አለቻት።

ምሕረት ግን እንዲህ አሰበች፦ ጓደኛዋ ክርስቲያና የምትሄድ ከሆነ ልትረዳት ከእርሷ ጋር ጥቂት መንገድ ትሄዳለች። ስለ ራሷም ነፍስ ጥቂት አሰበች፤ ክርስቲያና የተናገረችው ልቧን ይዞት ነበርና። ከዚህች ጓደኛዋ ጋር መነጋገር እንዳለባት ተሰማት። በቃላቷ ውስጥ እውነትና ሕይወት ካገኘች በፍጹም ልቧ ልትከተላት ወሰነች።

ስለዚህ ምሕረት ፈሪን እንዲህ አለቻት፦ «ክርስቲያናን ለማየት ከአንቺ ጋር መጣሁ። ዛሬ ከከተማዋ ስለምትሄድ ቢያንስ ላግዛት ጥቂት መንገድ አብሬያት መሄድ ይገባኛል ብዬ አስባለሁ።» የቀረውን ሐሳቧን ግን ከፈሪ ሰወረች።

ፈሪ፦ እንግዲህ አንቺም ደግሞ ሞኝነት ልታደርጊ እንደ ፈለግሽ አያለሁ። ነገር ግን ጊዜው ሳያልፍ ተጠንቀቂ፤ ጥበበኛም ሁኚ።

ስለዚህ ወይዘሮ ፈሪ ወደ ቤቷ ሄደች። ክርስቲያናም ከአራቱ ልጆቿና ከምሕረት ጋር መንገዳቸውን ጀመሩ።

ክርስቲያናም «ምሕረት ሆይ፣ መንገዴን እንድጀምር ልትረጂኝ ከቤትሽ መውጣትሽን እንደ ታላቅ ስጦታ እቆጥረዋለሁ» አለቻት።

ወጣቷ ምሕረትም (እጅግ ወጣት ነበረችና) «ከአንቺ ጋር መሄድ መልካም እንደ ሆነ ባውቅ ኖሮ ፈጽሞ ወደ ከተማዋ አልመለስም ነበር» አለች።

ክርስቲያና፦ እንግዲያውስ ምሕረት ሆይ፣ ዕጣሽን ከዕጣዬ ጋር አድርጊ። የድካማችን መጨረሻ ምን እንደሚሆን አውቃለሁ። ክርስቲያን ያለበትን ስፍራ በስፔን ማዕድናት ባለው ወርቅ ሁሉ እንኳ አይለውጠውም። አንቺም ወደ ኋላ አትመለሺም፤ ለአንቺ የሚለምን ከእኔ በቀር ማንም ባይኖር እንኳ። እኔንና ልጆቼን የጠራን ንጉሥ የሚፈልጉትን የማይመልስ ነውና። ከፈለግሽ እቀጥርሻለሁ፤ እንደ ሠራተኛዬ ትሄጃለሽ። ሆኖም ሁሉን ከእኔ ጋር ትካፈያለሽ፤ ብቻ ከእኔ ጋር ነዪ።

ምሕረት፦ ነገር ግን እንደምገባ እንዴት አውቃለሁ? ርዳታ ሁሉ ከሚመጣበት ከእርሱ ርዳታ እንደማገኝ ባውቅ ኖሮ ምንም ሳላመነታ ወዲያውኑ እሄድ ነበር፤ መንገዱ የቱንም ያህል ሻካራ ቢሆን።

ክርስቲያና፦ እንግዲያውስ ምሕረት ሆይ፣ ምን እንድታደርጊ እንደምፈልግ ልንገርሽ። እስከ ጠባቧ በር ድረስ ከእኔ ጋር ነዪ። በዚያም እኔ እለምንልሻለሁ። በሩን የሚጠብቀው ምንም ተስፋ ባይሰጥሽ ወደ ቤትሽ መመለስ ትችያለሽ።

ምሕረት፦ እሺ፣ ከአንቺ ጋር እሄዳለሁ። ልቤ በሚናፍቀው ምድር እንድኖር ጌታ ዕጣዬን ያድርግልኝ።

ክርስቲያናም ከእርሷ ጋር የምትሄድ ጓደኛ በማግኘቷ ደስ አላት። ጓደኛዋም ስለ ነፍሷ እንዲህ ያለ ታላቅ ግድ ስላላት ደስ አላት።

ስለዚህ መንገዳቸውን ቀጠሉ። ነገር ግን የምሕረት ፊት እጅግ አዝኖ ስለ ነበር ክርስቲያና «ምን ሆንሽ? ለምን ታለቅሻለሽ?» አለቻት።

ምሕረት፦ ወይ፣ በክፉዋ ከተማችን ስላሉት ስለ ምስኪኖቹ ዘመዶቼና ወዳጆቼ እያሰበ የማያለቅስ ማን ነው?

ክርስቲያና፦ መልካሙ ክርስቲያን ትቶኝ በሄደ ጊዜ ስለ እኔ እንደ ተሰማው ሁሉ አንቺም ስለ ወዳጆችሽ ይሰማሻል። እነዚህን ነገሮች እርሱ እንዳያቸው ለማየት እምቢ በማለቴ ልቡ እጅግ አዝኖ ነበር። አሁን ግን አንቺ፣ እኔና እነዚህ ውድ ልጆች የጭንቀቱን ሁሉ ፍሬ እናጭዳለን። ምሕረት ሆይ፣ ይህ እንባሽ በከንቱ እንደማይፈስስ ተስፋ አደርጋለሁ። ሊዋሽ የማይችለው እርሱ «በእንባ የሚዘሩ በደስታ ያጭዳሉ» ብሎአልና።

ክርስቲያና ወደ የተስፋ መቁረጥ ረግረግ በደረሰች ጊዜ እርሷና ልጆቿ ቆሙ። ክርስቲያናም ውዱ ክርስቲያን የወደቀበት ስፍራ ይህ እንደ ሆነ ነገረቻቸው። ምሕረት ግን «ኑ፣ እንሞክር፤ ማድረግ ያለብን የመርገጫዎቹን ድንጋዮች በደንብ እያየን መሄድ ብቻ ነው» አለች። ቢሆንም ክርስቲያና በጭቃው ውስጥ አንድ ሁለት ጊዜ ተንሸራተተች። በመጨረሻ ግን ረግረጉን አለፉ። ከዚያም «ከጌታ፤ የተነገረላት ቃል ይፈጸማልና ያመነች ብፅዕት ናት» የሚል ድምፅ ሰሙ።

ስለዚህ እንደ ገና ጉዞአቸውን ቀጠሉ። ምሕረትም «በበሩ ለመግባት እንደ አንቺ ያለ ጠንካራ ተስፋ ቢኖረኝ ኖሮ ምንም የተስፋ መቁረጥ ረግረግ ወደ ኋላ አያስቀረኝም ነበር» አለች።

ክርስቲያናም እንዲህ አለች፦ «እንግዲህ አንቺ ቍስልሽን ታውቂያለሽ፤ እኔም የእኔን አውቃለሁ። ለሁለታችንም እስከ መንገዱ መጨረሻ መድረስ ከባድ ድካም ይሆንብናል። እንዲህ ታላቅ ደስታ ወዳለበት ጉዞ የሚነሡ ሰዎች ሊደርሱበት ወደሚፈልጉት ወደዚያ ብሩህ ስፍራ ሲሄዱ ከድንጋጤና ከፍርሃት ያመልጣሉ ብለን እንዴት እናስባለን?»

ወደ በሩ በደረሱ ጊዜ በዚያ ለቆመው ምን እንደሚሉት ለማቀድ ጥቂት ጊዜ ወሰደባቸው። ምሕረት ከጓደኛዋ ያነሰች ስለ ነበረች ለሁሉም ክርስቲያና እንድትናገር አለች። ስለዚህ ክርስቲያና አንድ ጊዜ አንኳኳች፤ ከዚያም (እንደ ክርስቲያን) ሁለት ጊዜ ደገመች። ነገር ግን ማንም አልመጣም።

ከዚያም የውሻ ኃይለኛ ጩኸት ሰሙ፤ በፍርሃትም ተንቀጠቀጡ። ውሻው እንዳይዘልባቸው ብለው ለጥቂት ጊዜ ለሦስተኛ ጊዜ ለማንኳኳት አልደፈሩም። ስለዚህ ምን እንደሚያደርጉ ጨነቃቸው። ከውሻው የተነሣ ለማንኳኳት አልደፈሩም። በሩን የሚጠብቀው ሲመለሱ አይቶ እንዳይከፋው ብለው ለመመለስም አልደፈሩም። በመጨረሻም ከመጀመሪያው አራት እጥፍ አብልጠው አንኳኩ።

ከዚያም በበሩ የቆመው «ማን ነው?» አለ። ውሻው መጮኹን አቆመ፤ በሩም እንዲገቡ ወለል ብሎ ተከፈተ።

ክርስቲያና ተንበርክካ «ጌታችን ሆይ፣ በበርህ ላይ ይህን ያህል ጩኸት ስላሰማን አትቈጣን» አለች።

እርሱም «ከወዴት መጣችሁ? ምንስ ትፈልጋላችሁ?» አለ።

ክርስቲያናም እንዲህ አለች፦ «ክርስቲያን ከመጣባት ከተማ መጥተናል። ወደ ሰማያዊቱ ከተማ ጉዞአችንን እንድንቀጥል በዚህ በር እንድንገባ ልንለምን መጥተናል። እኔ አሁን በደስታ ምድር ያለው የክርስቲያን ሚስት ነበርሁ።»

በዚህ ጊዜ በሩን የሚጠብቀው እጆቹን ወደ ላይ አንሥቶ «ምን! ከጥቂት ጊዜ በፊት የዚያን ስፍራ ሕይወት የጠላችው እርሷ ወደ ሰማያዊቱ ከተማ እየሄደች ነውን?» አለ።

ክርስቲያናም ራሷን ዝቅ አድርጋ «አዎን፤ እነዚህ ውድ ልጆቼም እንዲሁ» አለች። እርሱም እጇን ይዞ አስገባት። አራቱ ልጆቿም ካለፉ በኋላ በሩን ዘጋው። ይህንም ካደረገ በኋላ በአጠገቡ የነበረውን ሰው «ስለ ደስታ መለከቱን ንፋ» አለው።

ክርስቲያና ከልጆቿ ጋር በበሩ በሰላም ካለፈች በኋላ ስለ ምሕረት የምትናገርበት ጊዜ እንደ ደረሰ አሰበች። ስለዚህ እንዲህ አለች፦ «ጌታዬ ሆይ፣ እኔ በመጣሁበት ተስፋ ወደዚህ የመጣች አንዲት ጓደኛ በበሩ ላይ ቆማለች። ልቧ አዝኗል፤ ምናልባት ሳትጠራ መጥታ ይሆናል ብላ ትፈራለች። እኔ ግን ከክርስቲያን ንጉሥ እንድመጣ መልእክት ደርሶኛል።»

ምስኪኗ ምሕረት እንድትገባ ቆማ ስትጠብቅ ጊዜው እጅግ ዘገየባት። ጥቂት ጊዜ ብቻ ቢሆንም ከፍርሃትና ከጥርጣሬ የተነሣ ቢያንስ አንድ ሰዓት መሰላት። ክርስቲያናም ስለ ምሕረት ለበረኛው ከዚህ በላይ መናገር አልቻለችም፤ ምሕረት በሩን ደጋግማ በፍጥነት ታንኳኳ ነበርና። ማንኳኳቱም በመጨረሻ እጅግ ከመበርታቱ የተነሣ ክርስቲያናን አስደነገጣት።

ከዚያም እርሱ «ማን ነው?» አለ።

ክርስቲያናም «ጓደኛዬ ናት» አለች።

ስለዚህ ወደ ውጭ ለማየት በሩን ከፈተ። ምሕረት ግን እንዳትገባ ከመፍራቷ የተነሣ ራሷን ስታ ወድቃ ነበር።

ከዚያም እጇን ይዞ «አትፍሪ፤ በእግሮችሽ ጸንተሽ ቁሚ፤ ከወዴት እንደ መጣሽና ለምን እንደ መጣሽ ንገሪኝ» አላት።

ምሕረት፦ እኔ እንደ ጓደኛዬ እንደ ክርስቲያና አልመጣሁም፤ ንጉሡ አልጠራኝምና። ድፍረቴ የበዛ እንዳይሆን እፈራለሁ። ነገር ግን የሚካፈሉት ጸጋ ካለ፣ እባክህ እኔም እንድካፈል ፍቀድልኝ።

ከዚያም እንደ ገና እጇን ይዞ አስገባት፤ እንዲህም አለ፦ «በእኔ የሚታመኑ ሁሉ መግባት ይችላሉ፤ ወደዚህ ያመጣቸው መንገድ ምንም ይሁን ምን።»

ከዚያም በአጠገቡ የቆሙትን ከርቤ እንዲያመጡላት አዘዘ፤ ብዙም ሳይቆይ ተሻላት።

ከዚያም በሕልሜ አየሁ፤ ለምሕረት፣ ለክርስቲያናና ለልጆቿ ልባቸውን ደስ የሚያሰኝ መልካም ቃል ተናገረ። ወደ በሩ አናት ይዟቸው ወጣ፤ በዚያም ለጥቂት ጊዜ ተዋቸው። ክርስቲያናም «ወይ ውድ ጓደኛዬ፣ ሁላችንም በመግባታችን እንዴት ደስ አለኝ!» አለች።

ምሕረት፦ ደስ ሊልሽ ይገባል፤ ከሁሉ ይበልጥ ግን ደስ የሚለኝ ምክንያት ያለኝ እኔ ነኝ።

ክርስቲያና፦ በበሩ ላይ ቆሜ ማንም ሳይመጣልኝ በቀረ ጊዜ ድካማችን ሁሉ በከንቱ የቀረ መስሎኝ ነበር።

ምሕረት፦ የእኔ ትልቁ ፍርሃት ግን የመጣው በሩን የሚጠብቀው ልመናሽን ሲፈጽምልሽና እኔን ሳያስተውለኝ ሲቀር ነው። ይህም በአንድ ወፍጮ ይፈጩ የነበሩትን ሁለቱን ሴቶች አሳሰበኝ፤ እኔም የቀረችው መሰልሁ። «ጠፋሁ! ጠፋሁ!» ብዬ ላለመጮኽ በጣም ተቸገርሁ።

ክርስቲያና፦ በግድ ገፍተሽ የምትገቢ መስሎኝ ነበር።

ምሕረት፦ ወዮልኝ! በሩ በእኔ ላይ ተዘግቶ እንደ ነበረ፣ ኃይለኛ ውሻም አጠገብ እንደ ነበረ አይተሻል። እንደ እኔ ያለ ልበ ደካማ በሙሉ ኃይሉ አጥብቆ የማያንኳኳ ማን አለ? ነገር ግን እባክሽ፣ በዚህ ጩኸት ጌታዬ ምን አለ? አልተቈጣኝምን?

ክርስቲያና፦ በሩን በኃይል ስታንኳኪ በሰማ ጊዜ ፈገግ አለ። እኔ እንደሚመስለኝ ያደረግሽው ደስ አሰኝቶታል። ነገር ግን እንዲህ ያለ ውሻ ለምን እንደሚያኖር ማወቅ ከባድ ነው። ቀድሞ ባውቅ ኖሮ ለመምጣት ፍላጎት አይኖረኝም ነበር ብዬ እፈራለሁ። አሁን ግን ገብተናል፤ በሰላምም ነን። በፍጹም ልቤም ደስ ብሎኛል።

ከክርስቲያና ልጆች አንዱ «እባክሽ፣ ከዚህ ስንሄድ ይነክሰናልና ውሻው በሰንሰለት እንዲታሰር ለምኚ» አለ።

ከዚያም በሩን የሚጠብቀው እንደ ገና ወደ እነርሱ ወረደ። ምሕረትም በግንባሯ መሬት ላይ ወድቃ «ወይ፣ ጌታን በከንፈሮቼ ልባርከውና ላመስግነው!» አለች።

እርሱም «ሰላም ለአንቺ ይሁን፤ ተነሺ» አላት።

እርሷ ግን እንዲህ ያለ ኃይለኛ ውሻ በግቢው ውስጥ ለምን እንደሚያኖር ከእርሱ እስክትሰማ ድረስ አልተነሣችም። እርሱም ውሻው የእርሱ እንዳልሆነ ነገራት፤ በአቅራቢያ በሚኖር በሌላ ሰው ግቢ ውስጥ የተዘጋ ነው። እንዲህም አለ፦ «በእውነት ይህ ውሻ የሚኖረው ለእኔም ሆነ ለእኔ ለሆኑት በጎ በማሰብ አይደለም። ወደዚህ የሚመጡትን በድምፁ አስፈራርቶ ከበሬ እንዲመለሱ ለማድረግ ነው። ነገር ግን እኔን የበለጠ ብታውቂኝ ኖሮ ውሻን አትፈሪም ነበር። ከበር ወደ በር የሚለምን ድሃ ሰው ምጽዋት ለማግኘት ሲል በውሻ የመነከስ አደጋ ይቀበላል። ታዲያ ውሻ ከእኔ ሊያስቀርሽ ይገባልን?»

ምሕረት፦ የማላውቀውን ነገር ተናገርሁ፤ ጌታ ሆይ፣ ግን ሁሉን በመልካም እንደምታደርግ አውቃለሁ።

ከዚያም ክርስቲያና መንገዷን ለመቀጠል እንደምትፈልግ ተነሣች። እርሱም መገባቸው፤ ለክርስቲያን እንዳደረገውም በትክክለኛው መንገድ ላይ አቆማቸው። ሲሄዱም ክርስቲያና «እንባችንን ወደ ደስታ፣ ፍርሃታችንንም ወደ እምነት እንለውጣለን» የሚል መዝሙር ዘመረች።

ብዙም ሳይርቁ አንዳንድ የፍሬ ዛፎችን አዩ። የዛፎቹ ቅርንጫፎች ኃይለኛውን ውሻ በሚያኖረው ሰው ግቢ ዙሪያ ከተሠራው ቅጥር ላይ ተንጠልጥለው ነበር። በዚያ መንገድ የሚያልፉ ሰዎችም አንዳንድ ጊዜ ፍሬውን በልተው ይጐዱ ነበር። ፍሬው የበሰለ ስለ ነበረ የክርስቲያና ልጆች ወደ ታች አራግፈው ጥቂቱን በሉ። ክርስቲያና ግን ገሠጸቻቸው፤ «ያ ፍሬ የእኛ አይደለም» አለቻቸው። ነገር ግን በዚያን ጊዜ የማን እንደ ሆነ አላወቀችም ነበር። ልጆቹ ግን አሁንም ከፍሬው በሉ።

ከስፍራው አንድ የቀስት ውርወራ ያህል እንደ ሄዱ፣ ሁለት ደፋር የሚመስሉ ሰዎች ከኮረብታው በፍጥነት ወርደው ሊገናኟቸው ሲመጡ አዩ። በዚህ ጊዜ ክርስቲያናና ጓደኛዋ ምሕረት መሸፈኛቸውን ወደ ፊታቸው አወረዱ፤ መንገዳቸውንም ቀጠሉ። ልጆቹም ቀድመው ሄዱ። ሰዎቹም ወደ እነርሱ ቀረቡ። ክርስቲያና ግን «ራቁ፤ ወይም እንደሚገባችሁ በሰላም እለፉ» አለች። እነርሱ ግን ደንቆሮዎች እንደ ሆኑ ያህል ለቃሏ ምንም ግድ አልሰጡም።

መልካቸውን ያልወደደችው ክርስቲያና «ቸኩለናል፤ መቆየት አንችልም፤ ሥራችን የሕይወትና የሞት ጉዳይ ነው» አለች። ይህን ብላ እርሷና ሌሎቹ ለማለፍ እንደ ገና ሞከሩ፤ ሰዎቹ ግን አላሳለፏቸውም። ስለዚህ ሁሉም በአንድ ድምፅ ጮኹ። ከጠባቧ በር ብዙም አልራቁም ነበርና ከዚያ ተሰሙ። በበሩ አጠገብ ካለው መኖሪያ አንዳንዶች እነዚህን ክፉ ሰዎች ለመያዝ ፈጥነው ወጡ። ክፉዎቹ ሰዎች ግን ቶሎ ቅጥሩን ዘለው ውሻው ወደሚኖርበት ግቢ አመለጡ።

ነጻ አውጪ፦ በበሩ ሳላችሁ በዚያ የቆመውን በመንገዳችሁ እንዲመራችሁና ከጉዳት እንዲጠብቃችሁ ለምን አልለመናችሁትም? ብትለምኑት ኖሮ በዚህ ድንጋጤ ውስጥ አታልፉም ነበር፤ ልመናችሁን በእርግጥ ይፈጽምላችሁ ነበርና።

ክርስቲያና፦ ወይ ጌታዬ፣ ስንገባ የተሰማን ደስታ ወደፊት ስለሚመጣው ፍርሃት ሁሉ ከማሰብ አስረሳን። እንዲህ ያሉ ክፉ ሰዎች በእንዲህ ያለ ስፍራ ተደብቀው ይጠብቃሉ ብለን እንዴት እናስብ ነበር? እርግጥ ልንለምነው ብናስብ ኖሮ መልካም በሆነልን ነበር። ነገር ግን ጌታችን ለእኛ መልካም እንደሚሆን ካወቀ ለምን አንድ ሰው ከእኛ ጋር አልላከም?

ነጻ አውጪ፦ ስላልለመናችሁ ነው። የአንድ ነገር እጦት ሲሰማን የምንመኘው ነገር የበለጠ ዋጋ ይኖረዋል።

ክርስቲያና፦ ወደ ጌታዬ ተመልሰን የበለጠ ጥበበኞች ብንሆን እንደምንመኝ ነግረን ጠባቂ እንለምነውን?

ነጻ አውጪ፦ መመለስ አያስፈልጋችሁም፤ በምትሄዱበት ስፍራ ሁሉ ምንም ነገር አይጐድልባችሁምና።

ይህንም ካለ በኋላ ተሰናብቶ ሄደ፤ ሌሎቹም መንገዳቸውን ቀጠሉ።

ምሕረት፦ ወይ፣ ይህ እንዴት ያለ ድንጋጤ ነው! ከአደጋ ሁሉ ያለፍን፣ ከእንግዲህም ችግር የማናይ መስሎኝ ነበር።

ክርስቲያና፦ ወዳጄ ሆይ፣ ወጣትነትሽ ሊያማልድልሽና ከወቀሳ ሊጠብቅሽ ይችላል። የእኔ ጥፋት ግን የከፋ ነው፤ ከቤቴ ከመውጣቴ በፊት ምን እንደሚሆን አውቅ ነበርና። ምሕረት፦ ነገር ግን ከመነሣትሽ በፊት ይህን እንዴት ልታውቂ ቻልሽ?

ክርስቲያና፦ እንግዲያውስ እነግርሻለሁ። አንድ ሌሊት በአልጋዬ ላይ ተኝቼ ሳለሁ ሕልም አየሁ። በሕልሜም አሁን የሆነውን ነገር ሁሉ እንዳለ አየሁት።