መዝሙር 22

§37. መዝሙር 22:16፣ ወዘተ። የልደቱና የሞቱ ግርማ። በግብፅ የጥንቆላ ቃሎችና የአጋንንት መዋረድ።

ወይስ በመጽሐፍ ከተመዘገቡት መካከል እጆቹና እግሮቹ የተቸነከሩ፣ ወይም ጭራሽ በእንጨት ላይ የተሰቀለ፣ ለሁሉም መዳን በመስቀል ላይ የተሠዋ ማን ነው? አብርሃም በአልጋ ላይ ሕይወቱን ፈጽሞ ሞቷልና፤ ይስሐቅና ያዕቆብም እግሮቻቸውን ወደ አልጋ ሰብስበው ሞቱ፤ ሙሴና አሮን በተራራ ላይ ሞቱ፤ ዳዊት ሕዝቡ ሳያሤርበት በቤቱ ሞተ፤ እውነት ነው፣ ሳኦል አሳድዶት ነበር፤ እርሱ ግን ያለ ጉዳት ተጠበቀ። ኢሳይያስ በመጋዝ ተሰነጠቀ፤ ነገር ግን በእንጨት ላይ አልተሰቀለም። ኤርምያስ በውርደት ተንገላታ፤ ነገር ግን ተፈርዶበት አልሞተም፤ ሕዝቅኤል መከራን ተቀበለ፤ ይሁን እንጂ ስለ ሕዝቡ አይደለም፤ በሕዝቡ ላይ የሚመጣውን ለማመልከት ነው እንጂ። 2. ደግሞም እነዚህ መከራን በተቀበሉበት ጊዜ እንኳ በጋራ ባሕርያቸው ሁሉን የሚመስሉ ሰዎች ነበሩ፤ ስለ ሁሉ መከራን እንደሚቀበል በመጽሐፍ የተነገረለት ግን፣ በእርግጥ በባሕርይ ሰዎችን የመሰለ ቢሆንም፣ ሰው ብቻ ተብሎ አልተጠራም፤ የሁሉ ሕይወት ተብሎ ተጠራ እንጂ። «ሕይወታችሁ በዓይኖቻችሁ ፊት ተሰቅሎ ታያላችሁ» ይላልና፤ ደግሞም «ትውልዱንስ ማን ይናገራል?» ይላል። የቅዱሳንን ሁሉ የትውልድ ሐረግ ማረጋገጥና ከመጀመሪያው መናገር፣ እያንዳንዱም ከማን እንደ ተወለደ መግለጽ ይቻላልና፤ ሕይወት የሆነውን የእርሱን ትውልድ ግን መጻሕፍት የማይነገር አድርገው ያመለክቱታል። 3. እንግዲያስ መለኮታዊ መጻሕፍት ይህን የሚናገሩለት ማን ነው? ወይስ ነቢያት እንኳ እንዲህ ያሉ ታላላቅ ነገሮችን አስቀድመው የሚናገሩለት እንዲህ ታላቅ የሆነ ማን ነው? በመጻሕፍት ውስጥ ከሁሉ የጋራ መድኃኒት፣ ከእግዚአብሔር ቃል፣ ከጌታችን ከኢየሱስ ክርስቶስ በቀር ሌላ አይገኝም። ከድንግል የወጣውና በምድር ላይ ሰው ሆኖ የተገለጠው፣ በሥጋ ያለው ትውልዱም የማይነገረው እርሱ ነውና። ሥጋው ከድንግል ብቻ እንጂ ከወንድ ስላልሆነ በሥጋ አባቱን ማንም ሊናገር አይችልም፤ 4. ስለዚህ የዳዊትንና የሙሴን የአበውንም ሁሉ የትውልድ ሐረግ መዘርዘር እንደሚቻል፣ የመድኃኒታችንን የሥጋ ትውልድ ከወንድ ማንም ሊናገር አይችልም። የሥጋውን ልደት ለማመልከት ኮከቡን ያስነሣው ደግሞ እርሱ ነው፤ ከሰማይ የሚወርደው ቃል ምልክቱን ደግሞ ከሰማይ ያገኝ ዘንድ ይገባ ነበርና፤ የፍጥረት ንጉሥም በወጣ ጊዜ በፍጥረት ሁሉ በግልጥ ይታወቅ ዘንድ ተገቢ ነበር። 5. እነሆ፣ በይሁዳ ተወለደ፤ ከፋርስም ሰዎች ሊሰግዱለት መጡ። በሥጋ ከመገለጡ በፊት እንኳ በተቃዋሚዎቹ በአጋንንት ላይ ድል ያደረገውና በጣዖት አምልኮ ላይ ድል የተቀዳጀው እርሱ ነው። ቢያንስ ከየአገሩ ያሉ አሕዛብ ሁሉ ከአባቶቻቸው የወረሱትን ወግና የጣዖታትን ክህደት ትተው አሁን ተስፋቸውን በክርስቶስ ላይ እያደረጉ ስማቸውንም በእርሱ ሥር እያስመዘገቡ ናቸው፤ ይህንንም በገዛ ዓይንህ ልታየው ትችላለህ። 6. የሁሉ ጌታ በደመና ላይ እንደሚጋልብ ሆኖ በሥጋ ወደዚያ ወርዶ የጣዖታትን ማታለል ከንቱ ካደረገና ሁሉንም ወደ ራሱ፣ በራሱም በኩል ወደ አብ ከመለሰ በቀር የግብፃውያን ክህደት በሌላ በማንኛውም ጊዜ አልቀረምና። 7. በፀሐይና በፍጥረት ሁሉ ምስክርነት፣ በገደሉትም ፊት የተሰቀለው እርሱ ነው፤ በሞቱም ለሁሉ መዳን መጣ፣ ፍጥረትም ሁሉ ተቤዠ። እርሱ የሁሉ ሕይወት ነው፤ አይሁድ ባያምኑም እንኳ ለሁሉ መዳን ሥጋውን በሁሉ ፋንታ እንደ በግ ለሞት አሳልፎ የሰጠው እርሱ ነው።