በሦስተኛው ቀን የተነሣባቸው ምክንያቶች

§26. በሦስተኛው ቀን የተነሣባቸው ምክንያቶች። (1) ከዚያ ቀደም አልተነሣም፤ አለዚያ እውነተኛ ሞቱ ይካድ ነበርና፤ (2) ከዚያም አልዘገየም፤ ይኸውም (ሀ) የሥጋውን ያው መሆን ለመጠበቅ፣ (ለ) ደቀ መዛሙርቱን ብዙ ጊዜ በጭንቀት ላለማቆየት፣ (ሐ) የሞቱ ምስክሮች እስኪበተኑ ወይም መታሰቢያው እስኪደበዝዝ ድረስ ላለመጠበቅ ነው።

እንግዲህ ስለ እኛ የሆነው የመስቀል ሞት የሚገባና የተገባ ሆኖ ተገኝቷል፤ ምክንያቱም በሁሉ ረገድ ምክንያታዊ እንደ ሆነ ታይቷል፤ የሁሉ መዳን ከመስቀል በቀር በሌላ በምንም መንገድ ሊሆን እንዳልተገባውም በትክክል መናገር ይቻላል። በዚህም ቢሆን—በመስቀል ላይም እንኳ—ራሱን ተሰውሮ አልተወምና፤ ይልቁንም ፍጥረት የፈጣሪዋን መገኘት እንድትመሰክር እያደረገ፣ የሥጋውን ቤተ መቅደስ ብዙ ጊዜ እንዲቆይ አልተወውም፤ ነገር ግን ሞት ስለ ነካው የሞተ መሆኑን ብቻ ካሳየ በኋላ፣ በሦስተኛው ቀን ወዲያው አስነሣው፤ በሥጋውም ላይ የተገኘውን አለመበስበስና ሕማም አልባነት የድል ምልክትና በሞት ላይ የተቀዳጀው ድል ክብር አድርጎ ወሰደ። 2. ሥጋውን ገና እንደ ሞተ ወዲያውኑ አስነሥቶ ሕያው አድርጎ ሊያሳየው ይችል ነበርና፤ ነገር ግን መድኃኒታችን በጥበብ አስቀድሞ በማሰብ ይህንንም አላደረገም። ትንሣኤውን ወዲያውኑ ገልጦ ቢሆን ኖሮ፣ አንድ ሰው ፈጽሞ አልሞተም፣ ወይም ሞት ፍጹም በሆነ ሁኔታ አልነካውም ባለ ነበርና። 3. ደግሞም በሞቱና በትንሣኤው መካከል ያለው ጊዜ ሁለት ቀን ብቻ ቢሆን ኖሮ፣ የአለመበስበሱ ክብር ምናልባት ግልጥ ሳይሆን በቀረ ነበር። ስለዚህ ሥጋው በእርግጥ መሞቱ ይረጋገጥ ዘንድ ቃል በመካከል አንድ ቀን ጨምሮ ቆየ፤ በሦስተኛውም ቀን የማይበሰብስ መሆኑን ለሁሉ አሳየ። 4. እንግዲህ የመስቀሉ ሞት ይረጋገጥ ዘንድ ሥጋውን በሦስተኛው ቀን አስነሣ። 5. ነገር ግን ሥጋው ብዙ ጊዜ ቆይቶ ፈጽሞ ከበሰበሰ በኋላ ቢያስነሣው፣ በሌላ ሥጋ እንደ ለወጠው ተቈጥሮ እንዳይታመን—ሰው ጊዜ ሲያልፍ ያየውን ሊጠራጠር፣ የሆነውንም ሊረሳ ይችላልና—ስለዚህ ምክንያት ከሦስት ቀን በላይ አልጠበቀም፤ ስለ ትንሣኤው የነገራቸውንም ሰዎች ብዙ ጊዜ በጭንቀት አላቆያቸውም፤ 6. ነገር ግን የተናገረው ነገር ገና በጆሮአቸው እያስተጋባ፣ ዓይኖቻቸው ገና እየተጠባበቁ፣ አእምሮአቸውም በጉጉት ተይዞ ሳለ፣ የገደሉትም ሰዎች ገና በምድር በሕይወት ሳሉ፣ በዚያው ስፍራ ሆነው ለጌታ ሥጋ ሞት ሊመሰክሩ በሚችሉበት ጊዜ፣ የእግዚአብሔር ልጅ ራሱ ከሦስት ቀን በኋላ አንድ ጊዜ የሞተውን ሥጋውን የማይሞትና የማይበሰብስ አድርጎ አሳየ፤ ሥጋው የሞተውም በውስጡ ያደረው ቃል በባሕርዩ ደካማ ስለ ሆነ እንዳልሆነ፣ ነገር ግን በመድኃኒታችን ኃይል ሞት በእርሱ ይሻር ዘንድ እንደ ሆነ ለሁሉ ተገለጠ።