ከሞት ዓይነቶች ሁሉ ለምን መስቀል?

§25. ከሞት ዓይነቶች ሁሉ ለምን መስቀል? (1) ስለ እኛ እርግማንን መሸከም ነበረበት። (2) በእርሱ ላይ ሁሉን—አይሁድንና አሕዛብን—በራሱ አንድ ያደርግ ዘንድ እጆቹን ዘረጋ። (3) «በአየር ላይ ሥልጣን ያለውን አለቃ» በገዛ ግዛቱ ድል ነሣው፤ ወደ ሰማይ የሚወስደውን መንገድ ጠረገ፤ የዘላለም ደጆችንም ከፈተልን።

በውጭ ላሉትና ለራሳቸው ክርክሮችን ለሚያከማቹ ሰዎች የምንሰጠው መልስ ይህን ያህል ይበቃል። ነገር ግን ከወገኖቻችን ደግሞ አንድ ሰው ክርክርን ወዶ ሳይሆን ትምህርትን ወዶ፣ ከመስቀል በቀር በሌላ በምንም መንገድ ለምን ሞትን እንዳልተቀበለ ቢጠይቅ፣ ከዚህ በቀር ሌላ ምንም መንገድ ለእኛ መልካም እንዳልነበረ፣ ጌታም ይህን ስለ እኛ መቀበሉ የተገባ እንደ ሆነ እርሱም ይነገረው። 2. እርሱ ራሱ በእኛ ላይ የተጣለውን እርግማን ሊሸከም መጥቶ ከሆነ፣ ለእርግማን የተወሰነውን ሞት ባይቀበል ኖሮ፣ በሌላ በምን መንገድ «እርግማን ሆኖ» ሊገኝ ይችል ነበር? ያም መስቀል ነው። «በእንጨት የሚሰቀል ሁሉ የተረገመ ነው» ተብሎ የተጻፈው በትክክል ይህ ነውና። 3. ደግሞም የጌታ ሞት የሁሉ ቤዛ ከሆነ፣ በሞቱም «በመካከል ያለው የጥል ግድግዳ» ከፈረሰ፣ የአሕዛብም መጠራት ከተፈጸመ፣ ባይሰቀል ኖሮ እኛን ወደ እርሱ እንዴት ይጠራን ነበር? ሰው እጆቹን ዘርግቶ የሚሞተው በመስቀል ላይ ብቻ ነውና። ስለዚህ ጌታ ይህን ደግሞ ይታገሥ ዘንድ፣ እጆቹንም ይዘረጋ ዘንድ የተገባ ነበር፤ ይኸውም በአንዱ እጁ የቀድሞውን ሕዝብ፣ በሌላውም ከአሕዛብ የሆኑትን ይስብና ሁለቱንም በራሱ አንድ ያደርግ ዘንድ ነው። 4. በምን ዓይነት ሞት ሁሉን እንደሚቤዥ ሲያመለክት እርሱ ራሱ የተናገረው ይህ ነውና፦ «እኔም ከምድር ከፍ ከፍ ያልሁ እንደ ሆነ» ይላል፣ «ሁሉን ወደ እኔ እስባለሁ»። 5. ደግሞም የዘራችን ጠላት የሆነው ዲያብሎስ ከሰማይ ወድቆ በታችኛው አየራችን ውስጥ የሚንከራተት ከሆነ፣ በዚያም በአለመታዘዝ መሰሎቹ በሆኑት አብረውት ባሉ መናፍስት ላይ እየገዛ፣ በእነርሱ አማካይነት በተታለሉት ሰዎች ላይ ምትሐትን የሚያሳይ ብቻ ሳይሆን ወደ ላይ የሚወጡትንም ለማሰናከል የሚሞክር ከሆነ (ስለዚህም ሐዋርያው፦ «በአየር ላይ ሥልጣን እንዳለው አለቃ፥ አሁንም በማይታዘዙ ልጆች እንደሚሠራው መንፈስ» ይላል)፤ ጌታ ደግሞ ዲያብሎስን ሊጥል፣ አየሩንም ሊያጠራና ወደ ሰማይ የሚያወጣንን መንገድ ሊያዘጋጅልን መጥቶ ከሆነ—ሐዋርያው፦ «በመጋረጃው ማለት በሥጋው በኩል» እንዳለ፣ ይህም በሞት መሆን ግድ ነበረ—እንግዲያስ በአየር ላይ ከተፈጸመው ሞት፣ ማለትም ከመስቀል በቀር፣ በሌላ በምን ዓይነት ሞት ይህ ሊሆን ይችል ነበር? በአየር ላይ የሚሞተው በመስቀል ላይ የሚፈጸም ብቻ ነውና። ስለዚህ ጌታ ይህን ሞት መቀበሉ እጅግ የተገባ ነበር። 6. እንዲህ ከፍ ከፍ በማለቱ አየሩን ከዲያብሎስና ከልዩ ልዩ አጋንንት ክፋት አጠራው፤ እርሱ፦ «ሰይጣንን እንደ መብረቅ ከሰማይ ሲወድቅ አየሁ» እንዳለ። ደግሞም እንደ ገና፦ «አለቆች ሆይ፥ በሮቻችሁን ከፍ ከፍ አድርጉ፤ የዘላለም ደጆች ሆይ፥ ከፍ ከፍ በሉ» እንዳለ፣ ወደ ሰማይ የሚያወጣውን መንገድ አዲስ አድርጎ ከፈተ። የደጆቹ መከፈት ያስፈለገው የሁሉ ጌታ ለሆነው ለቃል ራሱ አልነበረም፤ ከሥራዎቹም ለሠሪያቸው የተዘጋ አንዳች አልነበረም፤ ነገር ግን ያስፈለገው በገዛ ሥጋው ወደ ላይ ላወጣን ለእኛ ነበር። ሥጋውን ስለ ሁሉ ለሞት እንዳቀረበው፣ እንዲሁ በእርሱ አማካይነት ወደ ሰማያት የሚወስደውን መንገድ እንደ ገና አዘጋጀ።