የደበዘዘ ሥዕል ከመጀመሪያው ባለ መልክ መታደስ አለበት

§14. አንድ ጊዜ የደበዘዘ ሥዕል ከመጀመሪያው ባለ መልክ መታደስ አለበት። ስለዚህ የአብ ልጅ ሊፈልግ፣ ሊያድንና ዳግመኛ ሊያስወልድ መጣ። ሌላ መንገድ ሊኖር አይችልም ነበር። ሰው ራሱ ታውሮ ስለ ነበረ ለመፈወስ ማየት አልቻለም። የፍጥረት ምስክርነት ሰውን ሊጠብቀው አልቻለም፤ ሊመልሰውም አይችልም ነበር። ይህን ማድረግ የሚችል ቃል ብቻ ነበር። ግን እንዴት? ራሱን እንደ ሰው በመግለጥ ብቻ።

በሰሌዳ ላይ የተሣለው መልክ ከውጭ በመጣ እድፍ ሲደበዝዝ፣ ሥዕሉ በዚያው እንጨት ላይ እንደ ገና እንዲታደስ መልኩ የተሣለለት ሰው እንደ ገና መምጣት እንደሚያስፈልገው—ስለ ሥዕሉ ሲባል የተሣለበት እንጨት እንኳ አይጣልምና፤ ይልቁንም ቅርጹ በእርሱ ላይ ይታደሳል—2. እንዲሁ ደግሞ የአብ መልክ የሆነው እጅግ ቅዱሱ የአብ ልጅ በአምሳሉ የተፈጠረውን ሰው ለማደስ፣ የጠፋውንም ያህል በኃጢአት ስርየት ለማግኘት ወደ እኛ ስፍራ መጣ፤ እርሱ ራሱ በወንጌል፦ «የጠፋውን ላገኝና ላድን መጣሁ» እንዳለ። ስለዚህም ለአይሁድ ደግሞ፦ «ሰው ዳግመኛ ካልተወለደ በቀር» አለ፤ ይህንም እነርሱ እንዳሰቡት ከሴት መወለድን ማለቱ አልነበረም፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር መልክ አምሳል ዳግመኛ ስለምትወለድና አዲስ ሆና ስለምትፈጠር ነፍስ መናገሩ ነበር። 3. ነገር ግን አረመኔያዊ የጣዖት አምልኮና ክህደት ዓለምን ስለ ያዙ፣ የእግዚአብሔርም እውቀት ስለ ተሰወረ፣ ስለ አብ ዓለምን ማስተማር የማን ድርሻ ነበር? ምናልባት አንድ ሰው «የሰው ነው» ይል ይሆን? ነገር ግን ከፀሐይ በታች ወዳለው ስፍራ ሁሉ መዝለቅ በሰው አቅም አልነበረም፤ ይህን ያህል ርቀት ለመሮጥ የሥጋ ብርታት አልነበራቸውምና፤ በዚህም ነገር እንዲታመኑ ማድረግ ባልቻሉም ነበር፤ የክፉ መናፍስትንም ማታለልና ሽንገላ በራሳቸው ለመቋቋም አይበቁም ነበር። 4. ሁሉም ከአጋንንት ማታለልና ከጣዖታት ከንቱነት የተነሣ በነፍሳቸው ተመትተውና ተደናግረው ሳሉ፣ የሰውን ነፍስና የሰውን አእምሮ—እነርሱን እንኳ ማየት ሳይችሉ—እንዴት ሊማርኩ ይችሉ ነበር? ወይስ ሰው የማያየውን እንዴት ሊመልስ ይችላል? 5. ምናልባት አንድ ሰው ፍጥረት በቂ ነበር ይል ይሆናል፤ ነገር ግን ፍጥረት በቂ ቢሆን ኖሮ እነዚህ ታላላቅ ክፋቶች ፈጽሞ ባልደረሱ ነበር። ፍጥረት አስቀድሞ ነበረና፤ ቢሆንም ሰዎች ስለ እግዚአብሔር በዚያው ስሕተት ውስጥ ይንከባለሉ ነበር። 6. እንግዲያስ ነፍስንም አእምሮንም የሚያይ፣ በፍጥረት ያሉትን ነገሮች ሁሉ የሚያንቀሳቅስ፣ በእነርሱም አብን የሚያሳውቅ ከእግዚአብሔር ቃል በቀር ማን ያስፈልግ ነበር? በገዛ መግቦቱና ሁሉን በማስተካከሉ ሰዎችን ስለ አብ ያስተምር የነበረው እርሱ፣ ይህንኑ ትምህርት ደግሞ ሊያድስ የሚችል እርሱ ነበርና። 7. ታዲያ ይህ እንዴት ሊደረግ ይችል ነበር? ምናልባት አንድ ሰው በፍጥረት ሥራ አማካይነት ስለ አብ ያለውን እውነት እንደ ገና ለማሳየት እንደ ቀድሞው ያው መንገድ ለእርሱ ክፍት ነበር ይል ይሆናል። ነገር ግን ይህ ከእንግዲህ ወዲህ አስተማማኝ መንገድ አልነበረም። ከቶ አይደለም፤ ሰዎች ይህን ቀድሞ ማየት ስተዋልና፤ ዓይናቸውንም ወደ ላይ ሳይሆን ወደ ታች አዙረዋልና። 8. ስለዚህ ሰዎችን ሊጠቅም ፈቅዶ፣ እንደሚገባው እንደ ሌሎቹ ያለ ሥጋን ከምድራዊ ነገሮችም ለራሱ ይዞ ሰው ሆኖ በዚህ ያድራል፤ ማለትም በሥጋው ሥራዎች [ያስተምራቸዋል]፤ ይኸውም በመግቦቱና ሁሉን በመግዛቱ ሊያውቁት ያልፈለጉት፣ በገዛ ሥጋው በተደረጉት ሥራዎች እንኳ በሥጋ ያለውን የእግዚአብሔርን ቃል፣ በእርሱም አብን እንዲያውቁ ነው።