በዚህም ቃል በሥጋዊ ነገሮች ወደ ተዋጠው ሰው ዝቅ አለ

§15. በዚህም ቃል ሥጋን እስከ መያዝ ድረስ በሥጋዊ ነገሮች ወደ ተዋጠው ሰው ዝቅ አለ። የሰውን አጉል እምነቶች ሁሉ ባሉበት ተገናኛቸው፤ ሰዎች ተፈጥሮን፣ ሰውን፣ አጋንንትን ወይም ሙታንን ለማምለክ ቢያዘነብሉም፣ የእነዚህ ሁሉ ጌታ እንደ ሆነ ራሱን አሳየ።

ለደቀ መዛሙርቱ የሚጠነቀቅ ቸር መምህር፣ ከእነርሱ አንዳንዶቹ በከፍተኛ ትምህርት መጠቀም ባይችሉ፣ ወደ እነርሱ ደረጃ ዝቅ ብሎ ቢያንስ በቀላል ትምህርት እንደሚያስተምራቸው፣ የእግዚአብሔር ቃልም እንዲሁ አደረገ። ጳውሎስም እንዲህ እንዳለ፦ «በእግዚአብሔር ጥበብ ምክንያት ዓለም እግዚአብሔርን በጥበብዋ ስላላወቀች፥ በስብከት ሞኝነት የሚያምኑትን ሊያድን የእግዚአብሔር በጎ ፈቃድ ሆኖአልና»። 2. ሰዎች እግዚአብሔርን ማሰላሰል ትተው፣ በጥልቅ ውስጥ እንደ ሰጠሙ ዓይናቸውን ወደ ታች አድርገው፣ እግዚአብሔርን በተፈጥሮና በሚታየው ዓለም ይፈልጉ ስለ ነበረ፣ ከሟች ሰዎችና ከአጋንንትም ለራሳቸው አማልክትን ይፈጥሩ ስለ ነበረ፣ ለዚህ ዓላማ ሰውን የሚወድድ የሁሉም የጋራ መድኃኒት የሆነው የእግዚአብሔር ቃል ሥጋን ለራሱ ይዞ ሰው ሆኖ በሰዎች መካከል ይመላለሳል፤ የሰዎችንም ሁሉ ስሜት ባሉበት ይገናኛል፤ ይኸውም፣ እላለሁ፣ እግዚአብሔር ሥጋዊ ነው ብለው የሚያስቡ ጌታ በሥጋው ከሚያደርገው ነገር እውነትን እንዲያስተውሉ፣ በእርሱም አብን እንዲያውቁ ነው። 3. ስለዚህ ሰዎች እንደ መሆናቸውና በአሳባቸው ሁሉ ሰብአዊ እንደ መሆናቸው፣ ስሜታቸውን በየትኛውም ነገር ላይ ቢያደርጉ፣ በዚያ ተገኝቶ ሲገናኛቸውና ከየአቅጣጫው እውነትን ሲያስተምራቸው አዩ። 4. ፍጥረትን በአክብሮት ፍርሃት ቢመለከቱ፣ ፍጥረት ክርስቶስን ጌታ ብላ እንዴት እንደምትመሰክር አዩ፤ ወይም አእምሮአቸው ሰዎችን አማልክት እስኪያስብ ወደ ሰዎች ቢያዘነብል፣ የመድኃኒታችንን ሥራዎች ከእነርሱ ሥራዎች ጋር ቢያነጻጽሩ፣ ከሰዎች መካከል የእግዚአብሔር ልጅ ሆኖ የታየው መድኃኒታችን ብቻ ነበር፤ በእግዚአብሔር ቃል እንደ ተደረጉት ያሉ ሥራዎች በሌሎቹ መካከል አልተደረጉምና። 5. ወይም ወደ ክፉ መናፍስት እንኳ ቢያዘነብሉ፣ በቃል ሲወጡ አይተው እርሱ ብቻ፣ የእግዚአብሔር ቃል፣ አምላክ እንደ ሆነ፣ መናፍስቱ ግን አማልክት እንዳልሆኑ ማወቅ ይገባቸው ነበር። 6. ወይም አእምሮአቸው ጀግኖችንና በባለ ቅኔዎች የተነገሩትን አማልክት እስከ ማምለክ ድረስ ወደ ሙታን እንኳ ወርዶ ቢሆን፣ የመድኃኒታችንን ትንሣኤ አይተው እነዚያ ሐሰተኞች አማልክት መሆናቸውን፣ ጌታ ብቻ ግን እውነተኛ እንደ ሆነ፣ እርሱም የሞት እንኳ ጌታ የሆነው የአብ ቃል እንደ ሆነ መመስከር ይገባቸው ነበር። 7. ስለዚህ ምክንያት ተወለደ፤ ሰውም ሆኖ ተገለጠ፤ ሞተ፤ ተነሣም፤ የቀደሙትን ሰዎች ሁሉ ሥራዎች በገዛ ሥራዎቹ አደብዝዞ በጥላ ሥር አደረጋቸው፤ ይኸውም የሰዎች ዝንባሌ ወደ የትኛውም አቅጣጫ ቢሆን ከዚያ እንዲመልሳቸውና ስለ ገዛ እውነተኛ አባቱ እንዲያስተምራቸው ነው፤ እርሱ ራሱ፦ «የጠፋውን ላድንና ላገኝ መጣሁ» እንዳለ።